Νεαρή που (νομίζει ότι) είναι cyborg, καταλήγει στο τρελάδικο με αποστολή να σκοτώσει τους κυρίους με τα άσπρα που πήραν τη γιαγιά της, και γνωρίζει νεαρό που (νομίζει ότι) κλέβει ικανότητες και βουρτσίζει τα δόντια του, για να μην γίνει κουκκίδα.Αποχωρώντας απ' την αμείλικτη υπερστιλιζαρισμένη υπερβία της τριλογίας της εκδίκησής του, ο Park Chan-wook μας φέρνει σε επαφή με μια πιο τρυφερή κι ακόμα πιο παρανοϊκή, αλλά εξίσου στιλάτη πλευρά του εαυτού του, παρουσιάζοντας μια αλλόκοτη ερωτική κομεντί, γλυκιά και συγκινητική σε σημείο λιγώματος, και αρκετά αστεία για να χαχανίζεις σαν παλαβός σε όλη την εξαντλητική της διάρκεια. Διαβολεμένα προβοκατόρικοι χαρακτήρες γεμίζουν ένα τρελάδικο στημένο με ίσες ποσότητες χιούμορ κι ευαισθησίας, παίρνοντας τις θέσεις τους σ' ένα πλαίσιο σχιζοφρένειας που αγγίζει τον θεατή με τις ιδιαιτερότητές του, κάνοντάς τον να γελά μαζί και όχι εις βάρος του, καθώς στη επίκεντρο στήνεται το ρομάντζο ενός απροσδόκητου ζευγαριού, που με την γλυκύτητα και την ευγένειά του, σου δείχνει πως, σ' έναν τρελό κόσμο με αυστηρούς κανόνες και σκληρά αντίποινα σ' όσους τους αψηφήσουν για να προστατέψουν την διαφορετικότητά τους, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μας κατασκευάσει κι εμφυτεύσει έναν μετατροπέα ρυζιού σε ηλεκτρική ενέργεια, και να μας κρατάει το χέρι όσο κυνηγάμε αυτό που βλέπουμε ως σκοπό της ζωής μας, έστω κι αν το κάνει επειδή ξέρει πως αν τον κατακτήσουμε θα 'ναι η καταστροφή μας.

Νεαροί εισβάλλουν με τρόπο σε εξοχικό καλοβαλμένου ζευγαριού και τους υποβάλλουν στα πάνδεινα, σε πλαίσιο παράξενων, αιματηρών παιχνιδιών.Χωρίς το κυριολεκτικό, αλλά με όλα τα μεταφορικά κλεισίματα του ματιού στο κοινό άθικτα, με ίδιο στόρι, ίδιες λήψεις, ίδια δωμάτια, ίδιο σπίτι αλλά με καλύτερα πατώματα και πιο αναγνωρίσιμους ιδιοκτήτες, το remake της ταινίας του Haneke απ'τον Haneke 10 χρόνια μετά, είναι τόσο ίδιο με το πρωτότυπο, που αξίζει να το δεις μόνο αν δεν το΄χες δει, ή αν θέλεις να το ξαναδείς. Κατασκευασμένο για να διχάσει το αμερικάνικο κοινό που οι Αμερικάνοι παραγωγοί θεώρησαν ότι ενδεχομένως θα ενδιαφέρεται για τον στιβαρό Αυστριακό μετά από μια αναπάντεχη καλή ανταπόκριση που φάνηκε να έχει το Caché (2005) του, το νέο Funny Games είναι σαν δημιούργημα το ίδιο δυνατό όσο ήταν και τότε, αλλά είναι έτσι για το κοινό που το είχε δει και τότε και σήμερα κρατάει τα αγνά του μάτια αγνά από την έξαρση της κουλτούρας της βίας και την κορύφωση στο torture porn, σηκώνοντας αγνά το φρύδι σ' αυτά που θέλει ο Haneke να καυτηριάσει. Όσοι τα καταναλώνουν με βουλιμία απ' την άλλη, πιθανότατα θα βρουν αυτά τα παιχνίδια εκτός από παράξενα, και ξενέρωτα όσο οι soft τσόντες του παλιού (καλού) ALTER, και η μικρότερη μερίδα που θα πάει διαβασμένη και στο είδος και στο επιδιωκόμενο του Haneke, θα μείνει να χαζεύει το πιο χειροπιαστό δείγμα της παθιασμένης ανάγκης των αναγνωρισμένων Ευρωπαίων να φτάσουν στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, για να ανοίξουν τα μάτια των Αμερικάνων, χωρίς όμως να έχουν καμιά όρεξη να παίξουν άλλο παιχνίδι απ' αυτό που έχουν μάθει στην πατρίδα τους.

Η δολοφονία του Αμερικάνου προέδρου στη Σαλαμάνκα της Ισπανίας, πριν εκφωνήσει το λόγο του στη παγκόσμια σύσκεψη για την τρομοκρατία, παρουσιάζεται από 7-8, όλο και πιο ευρείες, γωνίες.Το Σημείο Υπεροχής (2008) σφραγίζεται από το όνομα του παραγωγού του και το Ρασομόν (1950) εναντίον 24 pitch που προφανώς αγόρασε. Με καριέρα που ουσιαστικά ξεκίνησε από τα Ξέρω τι Έκανες Πέρσι το Καλοκαίρι και μπροστά μπροστά στη τροπαιοθήκη της αραδιάζει Μαχητές των Δρόμων και xXx, ο Neal Moritz είδε το φιλμ σα την ευκαιρία του να περάσει στην A-list του χώρου αν κρίνεις από τη σειρά ονομάτων (Tom Hanks, Tom Cruise, Will Smith, Jodie Foster και.. βάλε) που ήθελε να έχει πρωταγωνιστές. Αλλά κατέληξε να το βγάλει Φλεβάρη στις αμερικάνικες αίθουσες, με πρώτο όνομα στη μαρκίζα τον Dennis Quaid να βγάζει στο πανί τη πιο σοβαρή περίπτωση δυσκοιλιότητας από τότε που ο Δίας "γέννησε" την Αθηνά. Το σενάριο του πρωτάρη Barry Levy πάντως, ευτυχέστατα (σχεδόν) απολίτικο και (σχεδόν) απαξιωτικό κάθε.. κουραστικής λεπτομέρειας, χρησιμοποιεί έξυπνα τη γενικά σκοτωμένη σύμβαση να ξέρουν οι ήρωες περισσότερα από σένα και παιχνιδίζει με πολλές άλλες χωρίς να περνάει στο γελοίο (τύπου προέδρου υπερήρωα). Και η σκηνοθεσία του τηλεοπτικού Βρετανού Pete Travis ρίχνει σκόνη ακόμα και στον (ψιλογνωστό του) Paul Greengrass, με ρυθμό που δεν αφήνει και πολύ οξυγόνο στον εγκέφαλό σου για να βρει μπαλαφάρες και αδυναμίες σε προθέσεις και εκτέλεση, και άνεση εκπληκτική που δε σε αφήνει απερίσπαστο να τα ξύνεις ούτε στο μεγάλο αυτοκινητοκυνηγητό του τέλους. Εύσημα όμως υποχρεωτικά, αν το καλοσκεφτείς, για κάθε νέα προσπάθεια που φιλοδοξεί να βάλει το χέρι της στη τσέπη σου, και το ότι άλλες έχουν το θράσος να νομίζουν ότι γεννήθηκες χτες δε μπορείς να το μετρήσεις υπέρ της.

Επεισοδιακή διάλεξη για τον έρωτα (με τη ρομαντική και τη σεξουαλική του έννοια) και το ρόλο που (θα έπρεπε να) παίζει στη ζωή.Φαφλατάδικο, ξεκαρδιστικό, κουραστικό, μπριόζικο, ξαναζεσταμένο, επίκαιρο, ξεχαρβαλωμένο, ζουμερό, όλα αυτά μαζί και πάνω απ' όλα χαβαλεδιάρικο, το (αντι)κινηματογραφικό δοκίμιο του Νίκου Αλευρά για τον έρωτα σε παίρνει και σε σηκώνει και σε πάει απ' τους αρχαίους Έλληνες στους σύγχρονους Γάλλους, κι απ' τις διακοπές του στη Μάνη στη χθεσινοβραδινή του ονείρωξη, προσφέροντας ένα πλούσιο (έως παραπλούσιο) ελαφρώς σαλεμένο αλλά εν γένει καλοδεμένο παρεΐστικο κλίμα, που σε κανονικές συνθήκες δεν θα περίμενες να έβλεπες πουθενά αλλού παρά στην ιδιωτική αίθουσα της παρέας του Αλευρά, αλλά στα πλαίσια του μεγάλου back to back αδειάσματος που έχει οργανώσει το ΕΚΚ γι' αυτές τις ήσυχες βδομάδες της άνοιξης, το βλέπεις σε "κανονική" διανομή, κι αν βρεθείς και στην αίθουσα που το παίζει, μπορείς να νιώσεις σίγουρος ότι θα σε πάρει στην παρέα του και θα σε ταξιδέψει. Αλλά μη περιμένεις κινηματογραφική εμπειρία ακριβώς, ή τουλάχιστον όχι πιο κινηματογραφική απ' το να χαζεύεις εμπνευσμένη λογοδιάρροια ευρυμαθούς φίλου και να χαχανίζεις αδιακρίτως.

Πενηντάρης μένει ξαφνικά χωρίς δουλειά κι η ζωή του γίνεται σουρεάλ.Φτηνή σε σύλληψη κι εκτέλεση, η ψευδοντανταϊστική παπαρολογία του Βαφέα, δίνει την εντύπωση ότι γυρίστηκε από ξεμωραμένο δημιουργό που πεθύμισε να δει κάνα γυμνό γκομενάκι, και ξεγυμνώνει ένα μάτσο από δαύτα, βάζοντας το άλτερ έγκο πρωταγωνιστή του να περιφέρεται σε μια απόπειρα κωμωδίας του παραλόγου, που όμως στερείται του λεπτού παράλογου νήματος λογικής, που θα κρατούσε λογική την απόπειρά σου να το παρακολουθήσεις. Δίχως νόημα πέρα απ' το να περάσει την ώρα του ο δημιουργός δημιουργώντας τες, οι Γυναικείες Συνωμοσίες θα μπορούσαν να ιδωθούν σαν ένα μετα-σχόλιο στην ευθραυστότητα της καθημερινότητας και τον βασανιστικό κυκεώνα που συνεπάγεται η ξαφνική της διατάραξη, αν είχε ασχοληθεί κανείς αρκετά για να τις κάνει να βλέπονται και όταν δεν δείχνουν απλώς σάρκα.

Οι 300. Αλλά 13. Και ξεφωνημένοι. Δεκατρείς κουνιστοί που κάνουν τους Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες. Και τα λοιπά.Η ελληνική διανομή του Meet the Spartans (2008) γίνεται προφανώς για το κοινό που επιτέθηκε πέρσι με πάθος στους Τρακόσιους, περιμένει πότε θα βγει η φτερού για να ψοφήσει στο γέλιο στις ελληνικές ταινίες, δεν ξέρει τι είναι το YouTube, και βλέπει φανατικά τα αμερικάνικα ριαλιτοπαιχνίδια, κομπλέ με τις διαφημίσεις ενδιάμεσα. Και για να εξηγήσω, στο διανοητικά καθυστερημένο πνεύμα της ταινίας, το πραγματικό υποψήφιο κοινό είναι ο εξής κανένας, και όσοι και όσες τσιμπήσουν με προσδοκίες για κάτι πέρα από το μοναδικό, επαναλαμβανόμενο αστείο ότι οι Σπαρτιάτες είναι gay, gay, gay, gay, πέρα από ζωγραφιστούς κοιλιακούς, πέρα από πεθαμένα εδώ και κάνα χρόνο mashups ξεχειλωμένα σε 70 λεπτά, πέρα από αστεία καθαρά βλαχοαμερικάνικου ενδιαφέροντος κομπλέ με φωνή αφηγητή που να τα εξηγεί, πέρα από συνολικό επίπεδο που κάνει την Carmen Electra πιο μυθική από τη Greta Garbo, όσοι τσιμπήσουν με τέτοιες υπερβολικές προσδοκίες, το πιο πιθανό είναι να μη σταματήσουν στον ανασκολοπισμό του προβολατζή και το τελετουργικό κάψιμο της αίθουσας.

Με το (πάντα) επίκαιρο θέμα των μεταναστών και της (μη) αφομοίωσης τους στη γαλλική κοινωνία να αποτελεί το στίγμα του προγράμματός του, το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας, ανοίγει τις πόρτες του Απόλλωνα, του Αττικόν και του Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου την άλλη Πέμπτη, 3 Απριλίου, και θα τις κρατήσει ανοιχτές μέχρι και την Κυριακή 13 (όπως φαίνεται να φωνάζει η κυρία με το σουτιέν στην παρδαλή αφίσα), με προβολές πενήντα ταινιών προερχόμενων απ' τις χώρες μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας, που θα αναλάβουν να φρεσκάρουν τα σιβουπλέ σου.

Το Cartouche Gauloises (2007) για το ξέσπασμα της επανάστασης στην Αλγερία ιδωμένη μέσα απ' τα μάτια δυο παιδιών, φίλων με καταγωγές απ' τα δυο μαχώμενα στρατόπεδα, θα ανοίξει το φεστιβάλ που θα σου φέρει ταινίες όπως το υποψήφιο για τρία Cesar, L' Ennemi Intime (2007) για γαλλική μεραρχία στον πόλεμο της Αλγερίας, το #7 στις ταινίες της χρονιάς για το Cahiers du Cinema, Avant que j' oublie (2007), το νέο θρίλερ μυστηρίου του Giullaume Nicloux, La Clef (2007), το L' Âge des Ténèbres (2007) του Denys Arcand, και το υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα gay friendly μιούζικαλ Les Chansons d' Amour (2007) του Christophe Honoré, για να κλείσει με το υποψήφιο για Χρυσή Άρκτο Les Temoins (2007) του André Téchiné, για ομάδα φίλων που μαρτυρούν το ξέσπασμα του AIDS στο Παρίσι του '84.

Εκτός από τη φρέσκια παραγωγή, το Φεστιβάλ διοργανώνει φέτος και το πιο φιλόδοξο απ' τα αφιερώματά του μέχρι σήμερα, φέρνοντας δέκα ταινίες απ' το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, όπως τις επέλεξε ο καλλιτεχνικός του διευθυντής, Olivier Père που θα βρίσκεται στην Αθήνα για να τις παρουσιάσει, ενώ ενδιαφέρον θα έχουν και οι προβολές παλιών κλασικών βουβών, με ηχητικό remix απ' την Olga Kouklaki, που έχει μεγάλο σουξέ στο Παρίσι όπως μας ενημερώνουν οι διοργανωτές. Το Movies for the Masses, χορηγός επικοινωνίας του φεστιβάλ, θα είναι προφανώς εκεί να σου το επικοινωνεί, όπως θα είσαι όμως κι εσύ, με τις μπόλικες προσκλήσεις που θα σου κρατήσει. Γι' αυτό ρίξε μια ματιά στο πρόγραμμα εδώ αν βαριέσαι να το περιμένεις ν' ανέβει στο site της διοργάνωσης, και μείνε συντονισμένος για τα καθέκαστα.