Φιλόδοξος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του MIT, στρατολογεί τους πιο έξυπνους σπουδαστές του, προκειμένου να φτιάξει την πιο δυνατή ομάδα ώστε να τινάξει τη μπάνκα του Λας Βέγκας στον αέρα.Κι έτσι, ενώ οι αριθμοί θα έπρεπε να κινούνταν πάνω στον πράσινο πίνακα του αμφιθεάτρου, δίπλα σε ρίζες, πρόσημα και ολοκληρώματα, μεταφέρονται σε ένα άλλο ομόχρωμο πεδίο, εκείνο της τσόχας του μπλακτζάκ, με απώτερο σκοπό το κέρδος εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων. Για ποιον λόγο γίνονται όλα αυτά? Αν πιστέψω τον κεντρικό ήρωα που πάνω του κτίζεται το στόρι, έναν νεαρό μα πάμφτωχο φωστήρα, μόνο και μόνο για να βγάλει το ποσόν της υποτροφίας, που οι ιθύνοντες του αρνούνται πεισματικά. Σαν από μηχανής θεός στην ζωή του μπαίνει ο Danny Ocean καθηγητής Rosa (ο Kevin Spacey γερνά, δυστυχώς) που θα οργανώσει το απόλυτο σχέδιο μετρήματος των φύλλων, παράνομο και παράτολμο στον σκοτεινό κόσμο των καζίνο, μα απόλυτα αποδοτικό. Αν πετύχει. Η υπόθεση, πραγματική, παρουσιάζει ενδιαφέρον, άσχετα αν ο σκηνοθέτης Robert Luketic την παρατραβά στα άκρα, μη αποφεύγοντας ούτε τα ηθικοπλαστικά μαθήματα στο φινάλε, αλλά ούτε και τις ρομαντικές ντόπες με το φάρμακο Kate Bosworth, αποσκοπώντας σε μια πιο εμπορική απήχηση του φιλμ ($50mil μέχρι στιγμής στην Αμερική). Αν κάποιος τραβάει άσο πάντως, πετυχαίνοντας το κομπλάν, αυτός δεν είναι άλλος από τον Jim Sturgess, ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της φετινής σεζόν, που εδώ η τύχη του χαρίζει όσα αδίκως δεν του απέδωσε στο Across the Universe (2007).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Εγκαστρίμυθο μικρό ψυχάκι που φοβάται ότι μπορεί μια μέρα να θυμηθεί όλα του τα όνειρα μαζί και να μπερδευτεί και να τρελαθεί, το παθαίνει.Με εύκολα το πιο ψαρωτικό trailer που έχει κυκλοφορήσει ίσως και ever για ελληνική ταινία, η Ιστορία 52 έχει πιάσει από καιρό το βασικότερο ατού για να σε φτάσει ως την αίθουσα, πείθοντας ότι αυτό που διαφημίζει είναι σχεδόν μη ελληνικό, κι αν τύχαινε κι ευρύτερου, πιο επιθετικού ανοίγματος, θα μπορούσε να κάνει και αντίστοιχη μη ελληνική αρπαχτή. Στην πραγματικότητα όμως, πάσχει απ' τα κλασικά προβλήματα ελληνικής ταινίας, και δη πρώτης ελληνικής ταινίας, με την ιντριγκαδόρικη κρυπτικότητα του διαφημιστικού, στο τελικό προϊόν να μεταφράζεται σε υπερφολόδοξο μείγμα ψυχολογικού δράματος και θρίλερ μυστηρίου με μετα-sci-fi κοινωνιολογικές αναζητήσεις δωματίου, που τελικά μπορείς να δεις να λειτουργεί πετυχημένα μόνο σα διεστραμμένη (με την καλή έννοια) σάτιρα των μοντέρνων σχέσεων (ή της κλασικής ανδρικής δεσμοφοβίας, ό,τι προτιμάς), που εξερευνά τον πανικό και την παράνοια της συνειδητοποίησης ότι ο άνθρωπος που κάλεσες να μοιραστεί τη ζωή σου επειδή βαρέθηκες να την περνάς μόνος σου, πιθανότατα θα φέρει μαζί μπάστακα και τη δική του να τη μοιραστείς εσύ, και θα θέλει χώρο στη ντουλάπα, κορνίζα στον τοίχο, μπράτσο στα πάρτι και να παίρνεις τα χάπια σου πριν κοιμηθείς. Και ενδεχομένως να μην τον πνίξεις στον ύπνο του.

Το ευπρόσδεκτο σασπένς που δημιουργεί με υστερική επιμέλεια ο Αλεξίου πίσω απ' την κάμερα, ανεβάζει τον πήχη ανυπέρβλητα ψηλά για τον Αλεξίου πίσω απ' τη γραφομηχανή, κι οι χωροχρονικές λούπες που μένουν πεισματικά ανεξήγητες, γίνονται σύντομα κουραστικά επαναλαμβανόμενες, με την απόσταση του σεναρίου απ' τη σκηνοθεσία να μεγαλώνει ολοένα, ώσπου να φτάσει στο χάσμα που μετατρέπει τις επιβλητικές κι εντυπωσιακές εικόνες, σε επιδειξιομανία δίχως αντίκρισμα. Αλλά εδώ που τα λέμε, παίζει να μην το πάρεις καν χαμπάρι, αφού όταν ο μπερδεμένος ήρωας αρχίσει να μονολογεί ότι πρέπει να μείνει ξύπνιος για να βρει την άκρη, δεν είναι καθόλου απίθανο να τελειώνεις ήδη το τρίτο όνειρο. Όπως και να'χει, το οπτικό στυλ του Αλεξίου δεν είναι κάτι που το προσπερνάς εύκολα, και θα το πάρεις μαζί σου και μετά την προβολή, αλλά είναι κρίμα που δεν θα'χεις και κάτι απ' το στόρι της Ιστορίας του για να το συνδέεις.

Άστατη συναισθηματικά ομορφούλα Λυονέζα παρουσιάστρια, ερωτεύεται έναν διάσημο διανοούμενο, με τα υπέρδιπλα χρόνια της και παίζει με συνομήλικό της πλεϊμπόι, οσονούπω κληρονόμο μιας τεράστιας περιουσίας.Σε φυσιολογικές συνθήκες, ένα κορίτσι κόβεται στα δυο για νταβραντισμένο μορφονιό που δεν έχει ούτε σεντ να αγοράσει δεύτερο ζευγάρι κάλτσες, έχοντας καβάτζα καπή λεφτών αισθημάτων, για να κάνει ταξιδάκια στας Ευρώπας. Όχι όμως και στον κόσμο του Chabrol, που από την στιγμή που κάθεται στην σκηνοθετική καρέκλα, βλέπει παντού γύρω του τεράστια κοντράστ και αντιθέσεις, αποτέλεσμα των μπερδεμένων χαρακτήρων που επεξεργάζεται. Το κορίτσι της ιστορίας, η Ludivine Sagnier, ζητά και σύντροφο και μπαμπά και ασφάλεια και επιβεβαίωση. Ο ηλικιωμένος συγγραφέας, ο François Berléand, ψάχνει την ανανέωση αλλά και τον δίχως αντιρρήσεις αποδέκτη των ανώμαλων βίτσιων του. Ο αλλοπρόσαλλος δανδής, ο Benoît Magimel που κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις, κάνει ότι του καπνίσει, με βασικό κίνητρο την ανεξαρτησία από τον οικογενειακό κλοιό. Τριολέ, ολέ! Στην πιο γλαφυρή ταινία του, ο σκηνοθέτης του Les Cousins (1959), αγκαλιάζει με θέρμη τον Woody Allen και ειδικότερα εκείνον στην πιο πρόσφατή του φόρμα. Και μέχρι ενός σημείου τα πηγαίνει καλά, στην ανάλυση των προσώπων και στην διαλεκτική. Το (αυτο)καταστροφικό φινάλε, σχεδόν σουρεαλισμός σε μαύρο φόντο, χαλάει όμως την συνταγή, αποδεικνύοντας πως δεν είναι κάθε μέρα του Αγίου Match Point (2005).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Κινδυνεύοντας να γίνει θαμώνας, ο Guillaume Nicloux ήρθε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην Αθήνα, για να σπρώξει τη νέα του ταινία, το La Clef (2007), που παίζεται απόψε στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, και κατέχει μέχρι ώρας το ρεκόρ συμμετοχών στο σχετικό διαγωνισμό για προσκλήσεις, ξεπερνώντας ακόμη και το L' Heure Zéro (2007) που αν ήσουν απ' τους τυχερούς που βρήκαν θέση, απήλαυσες ουκ ολίγα μαλιοτραβήγματα για τις εναπομείνασες. Εμείς βέβαια τον επισκεφθήκαμε ως παλιοί γνώριμοι να τον ρωτήσουμε αν η περσινή του αποτυχία στη Γαλλία τον έμαθε τι να αποφύγει στη νέα του απόπειρα να μάθει τους πατριώτες του τον φανταστικό κινηματογράφο, κι αν έβαλε και τη Vanessa Paradis μετά τη Monica Bellucci να κόψει τα μαλιά της και να κυκλοφορεί αμακιγιάριστη, αλλά αυτό το τελευταίο θα πρέπει να το μάθεις μόνος σου (tip: η απάντηση είναι ναι), αφού το δεύτερο μισό της συνέντευξης χάθηκε κάπου σε κατεστραμμένα renders και βιαστικά σβησίματα, πιθανότατα αποτέλεσμα της έμπνευσης του Nicloux να μου αρπάξει την κάμερα και να τη στρέψει σ' εμένα, για να μου δείξει τη διαφορά του ερμηνευτή απ' τον ηθοποιό (!). Επίσης στα χαμένα, η πιθανή σύγχυση που μπορεί να νιώσεις με τα περίεργα ταξίδια της πλοκής στα διαφορετικά χρονικά επίπεδα της αφήγησης,σύγχυση που είναι εσκεμμένη και κομμάτι της εμπειρίας, οπότε απόλαυσέ την.

Στο Παρίσι του 19ου αιώνα, πριν παντρευτεί αγορίζουσα άβγαλτη ευκατάστατη ξανθούλα, κοριτσίζων γενικά ξεπεσμένος ευγενής, εξηγεί στη γιαγιά της την ιστορία του με καλοβγαλμένη επιθετική ασχημίζουσα λατίνα. Με μεγάλα βυζιά.Η Catherine Breillat έκανε φεμινιστικές τσόντες, πληρώνοντας με περιθωριοποίηση ακόμα και στη διαβόητα ανεκτική πατρίδα της, τριάντα χρόνια πριν οι τσόντες για ξενέρωτες γίνουν, με την ίδια ετικέτα, δίοδος προς την όποια φήμη και τα προς το ζην επίμονα φιλόδοξων σκηνοθετριών. Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν, βοήθησε πιθανά κι ένα εγκεφαλικό το οποίο κινδύνεψε να την αφήσει παράλυτη στην αρχή των γυρισμάτων, που η ενδέκατη ταινία της είναι (αντιδραστικά) με διαφορά η πιο ήρεμη της καριέρας της, αλλά φυσικά και η πιο σοδομογομοριάρικη του είδους των σοδομογομοριάρικων εποχής. Με βάση τη πρώτη νουβέλα του Jules Amédée Barbey d'Aurevilly, κατηγορημένη στην εποχή της για ανηθικότητα, η σκηνοθέτρια στήνει ένα δράμα επιφανειακά σεξπιρικό που υπόγεια κατηγορεί άπαντες για αχορταγία, προβάλλοντάς τη, κάπου μη αναμενόμενα, περισσότερο πάνω στον πρωταγωνιστή, τον πρωτόβγαλτο και φυσικά γυναικοποιημένο Fu'ad Ait Aattou (που αντικατέστησε τον πολυάσχολο Louis Garrel), κουβαλητή και του μεγαλύτερου βάρους των ηθικών επιλογών. Απέναντι, η Asia Argento, alter ego της σκηνοθέτριας, κομπλέ με μυστηριώδεις περιπαιχτικές αποκρύψεις του στόματος, κυρίως.. απλά αγαπάει, αλλά κοντά στη συνηθισμένη της ενθουσιασμένη μετριότητα, βγάζει την απαιτούμενη από το ρόλο αγριόγατα μόνο για όσους έχουν δει τέτοια σε φωτογραφία, και τα τατουάζ σε ασυνήθιστα (για την εποχή) σημεία και η σιλικόνη της δε κρύβονται. Ψιλοκακομονταρισμένη από τη μία, καλογυρισμένη από την άλλη (από τον τακτικό Γιώργο Αρβανίτη), η παραγωγή πήγε στις Κάνες, κόστισε όσο και οι δέκα προηγούμενες της Breillat μαζί (σύμφωνα με την ίδια) και φαίνεται όσο και η προσωπική της σφραγίδα. Που βγάζει το αποτέλεσμα από τη μετριότητα, χωρίς να εγγυάται και ότι θα το αντέξεις.

Τα σαράντα χρόνια λειτουργίας του τμήματος του έχει έρθει να γιορτάσει στην Αθήνα, ο γενικός διευθυντής του Δεκαπενθήμερου των Σκηνοθετών του Φεστιβάλ των Κανών, Olivier Père, κι έχει φέρει μαζί του μια επιλογή δέκα ταινιών απ' την ιστορία του προγράμματός του, ευελπιστώντας να δώσει στο κοινό του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας μια ιδέα των αισθητικών και καλλιτεχνικών κριτηρίων του μουράτου τμήματος που είχε την τύχη να αναδείξει σκηνοθέτες όπως ο Fassbinder, o Scorsese, ο Haneke, η Sofia Coppola, ή ο δικός μας Θόδωρος Αγγελόπουλος, προβάλλοντας τις πρώτες τους σκηνοθετικές δουλειές. Με βλέμμα στους νέους δημιουργούς, το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών φιλοδοξεί να αποτελεί παλμογράφο των εξελίξεων στον παγκόσμιο κινηματογράφο, και ως σταυροφόρος της αποστολής του να εντοπίζει και να υποστηρίζει δημιουργούς ικανούς να πάνε τον κινηματογράφο ένα βήμα πιο πέρα, ο Olivier Père έχει έρθει στην Αθήνα διατεθειμένος να αγοράσει καινούριες βαλίτσες για να τις γεμίσει με ταινίες φιλόδοξων Ελλήνων δημιουργών. Aυτό το τελευταίο βέβαια, μην το πάρεις ως πρόκληση άμα τον πετύχεις να έχεις μαζί σου σε DVD τις οικογενειακές σου διακοπές στα Σούρμενα, ναι;

Επιτυχημένος Παριζιάνος καλλιτέχνης, με πολλά συναισθηματικά προβλήματα, επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι, στην επαρχία, όπου συναντά μετά από χρόνια έναν καλό παιδικό του φίλο.Και κάπως έτσι ξεκινάει η κουβέντα (ή ο διάλογος σύμφωνα με τον τίτλο) ανάμεσα στον ιδιοκτήτη πλέον της οικογενειακής βίλας και τον συνομήλικο του άντρα, που του συμμαζεύει τον κήπο. Οι δύο τύποι, ο επαρχιώτης και ο μπουρζουάς, καμιά σαρανταριά χρόνια από το σχολείο, όταν αμφότεροι αποβλήθηκαν για μια νεανική τους σκανταλιά, θα ανοιχτούν ο ένας στον άλλο, σε συζητήσεις που θα γίνουν σε οποιονδήποτε τόπο και χρόνο, από το ψάρεμα στο κλάδεμα και από τον πρωινό καφέ μέχρι το κολατσό με τις ψημένες ρέγκες, σαν να υποβάλλονται σε κάποιου είδους ψυχοθεραπεία. Ταυτόχρονα ο βετεράνος σκηνοθέτης Jean Becker, για να σπάσει την (φυσιολογική) μονοτονία, παρεμβάλλει ενδεικτικά φλασμπάκ ή και εικόνες που συμβαίνουν στον παρόντα χρόνο, που στην ουσία λειτουργούν σαν γεφυράκια, μέχρι να αρχίσει ξανά και ξανά η διαλεκτική. Δεν χωρά αμφιβολία πως τα λεγόμενα ανάμεσα στους έμπειρους Auteuil και Daroussin, έχουν έξυπνο υπόβαθρο και όσο περνά η ώρα ανεβάζουν και την συγκινησιακή φόρτιση. Από ένα σημείο και μετά όμως, πιστεύεις πως όλα έχουν ειπωθεί και τα φιλαράκια τα λένε, σαν να μην έχουν κάτι σημαντικότερο για να ασχοληθούν.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος