The Fog (2005)

(0.5/5)

Σκηνοθεσία: Rupert Wainwright
Σενάριο: Cooper Layne, John Carpenter (1980)
Παίζουν: Tom Welling, Maggie Grace, Selma Blair

Δείτε/Κρύφτε το trailer v (αν επιμένετε)


Όπως θα 'χετε ακούσει, η ταινία είναι remake της αντίστοιχης τρόμου του '80 του John Carpenter. Που δε την έχω δει και δε ξέρω αν πρέπει να πω ευτυχώς ή δυστυχώς. Πόσο δηλαδή τρομαχτική μπορεί να 'ναι μια.. ομίχλη?

Επιπλέον, με όλα τα λεπτομερή making of και τα 3D παιχνίδια, το κοινό μπορεί να μη ξέρει πως μοιάζει μια.. ανθρωποφάγα ομίχλη, ξέρει όμως πολύ καλά πως δε μοιάζει. Και για να το εξηγήσω καλύτερα, πάω σε κάτι πιο απλό και χαρακτηριστικό από το Brokeback Mountain (2005): Όλοι ξέρουμε πια ότι πολλές "νυχτερινές" σκηνές, γυρίζονται καταμεσήμερο και.. σκοταδίζονται. Και αφήνουμε το σκηνοθέτη να μας εξαπατάει, κατά σύμβαση, με τη προϋπόθεση ότι τα καταφέρνει. Όταν όμως ο Jake Gyllenhaal ρουφάει (το τσιγαράκι του) και η κάφτρα δεν ανάβει, ενώ μετά φυσάει τον καπνό, ε τότε ξέρεις ότι η κάφτρα σκοτείνιασε μαζί με το ντάλα ήλιο του μεσημεριού και ο Ang Lee βαρέθηκε να κάτσει να κάνει μια νυχτερινή σκηνή της προκοπής.

Έτσι ακριβώς και ο Rupert Wainwright - έχοντας είναι η αλήθεια ένα ηλίθιο σενάριο και μικρό προϋπολογισμό για πολλά πολλά εφέ - βαριέται να προσπαθήσει να κάνει πιστευτούς τους χαρακτήρες του και οποιαδήποτε σκηνή. Και η βαρεμάρα περνάει και σε όλους τους υπόλοιπους συντελεστές. Για παράδειγμα, η Selma Blair δε κάθεται λίγο να να χτενιστεί και να φτιαχτεί (και ειδικά σε σκηνή που πάει να βρει εξεπίτηδες τυχαία, τον άλλον που τη μπιπαγε, ενώ έχει επιστρέψει η γκόμενά του). Και τη βάλαν και δυο μέρες να γυρνάει τις σκηνές που πνίγεται, χωρίς αντικαταστάτη, λέει. Και μάλλον γύρισαν και τις υπόλοιπες σκηνές όσο ήταν ξεμαλλιασμένη από τα τσαλαβουτήματα, λέω.

Βάλτε τώρα ότι η ξανθιά πρωταγωνίστρια, Maggie Grace, έχει στιλ αλεξανδραπαλαιολόγου ένα πράμα - σου 'ρχεται, χωρίς λόγο, να τη πνίξεις μόνο που τη βλέπεις και μοιάζει σαραντάρα ενώ δεν έχει κλείσει καλά καλά τα είκοσι. Βάλτε και ότι και οι άλλες ξανθιές κάνουν μόνο ένα φευγαλέο πέρασμα με μπικίνι, στην απόλυτα (σπαστικά) κλισέ σκηνή τα- πρώτα- θύματα- είναι- οι- ανυποψίαστες- που- κάνουν- πάρτι. Και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος πια να ξοδέψετε οτιδήποτε, οπουδήποτε, για έναν αέρα κοπανιστό, για μια ομίχλη.

3 Responses so far.

  1. Anonymous said

    sou aponemw to parashmo andreias pou ekatses kai thn eides !

  2. ShoppingTherapy said

    έτσι όπως τα περιγράφεις, το μόνο τρομακτικό είναι ότι η Selma Blair βρίσκεται σε τροχιά ανάδειξης ως το επόμενο fashion icon, των περιοδικών, των φωτογράφων και των σχεδιαστών. γιατί άραγε?

  3. cheaplog said

    Τα μάτια έχουν ένα τεράστιο νεκρό σημείο στο κέντρο περίπου. Δε κάνω πλάκα καθόλου. Έχουμε μια μαύρη τρύπα ακριβώς στη μέση αυτού που βλέπουμε, όμως ακόμα και με το ένα μάτι κλειστό, ο εγκέφαλος "συμπληρώνει" την εικόνα (με ότι καλύτερο μπορεί) και δε το καταλαβαίνουμε. Βάλε τώρα και ότι τις περισσότερες φορές βλέπουμε αυτό που θέλουμε να βλέπουμε έτσι κι αλλιώς. Βάλε και ότι σε πολλές περιπτώσεις "βλέπουμε" (και θέλουμε) τον χαρακτήρα της οθόνης, και όχι τον η8οποιό (οι γυναίκες ειδικά το παραχέζουν αυτό) και έχεις την απάντησή σου.

    Αν έχεις έστω και φευγαλέα σχέση με το κάπνισμα, και κοιτάξεις για αρκετή ώρα τη φωτογραφία από το Brokeback Mountain, η κάφτρα θα.. ανάψει. Και μπορώ να σου πω ότι παρόλο που παρασίτεψε σε dt, οι άντρες βλέπουν τη Σέλμα σα το χαζό, ξανθό και πρό8υμο νυμφίδιο του Storytelling ή την Ούρσουλα του A Dirty Shame (αυτή με τα τεράστια.. φουσκωτά). Οι μόδιστροι και οι γυναίκες τι βλέπουν, είναι ένα ερώτημα βέβαια :P

Copyright © 2012 Movies for the Masses, Challenging common sense since 2004. Your ticket is
Contact us at moviesforthemasses@gmail.com. Subscribe by RSS or E-mail.