Ώρες Κοινής Ησυχίας (2006)

False Alarm
(3.5/5)

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάκου
Σενάριο: Νίκος Παναγιωτόπουλος, Κατερίνα Ευαγγελάκου
Παίζουν: Αλεξία Καλτσίκη, Ερρίκος Λίτσης, Υβόννη Μαλτέζου


Δες/Κρύψε το trailer

Ένα οποιοδήποτε βράδυ, σε μια οποιαδήποτε γειτονιά της Αθήνας, οι ιστορίες άσχετων ανθρώπων μεταξύ τους, αποκτούν τον συνδετικό κρίκο ενός ξεχασμένου αυτοκινήτου και του ανήσυχου συναγερμού του, που λειτουργεί σαν καταλύτης στην κoρύφωση της καθημερινής τους παράνοιας.
Με μια από τις πιο γλυκές ταινίες της φετινής παραγωγής, κάνει την επιστροφή της φέτος η Κατερίνα Ευαγγελάκου, μετά το εντυπωσιακό και πολυβραβευμένο της Θα το Μετανιώσεις (2002). Με σκαμπρόζικο χιούμορ και αληθινή ευαισθησία, η Ευαγγελάκου κι ο Παναγιωτόπουλος δένουν στο σενάριο τις άλλοτε ξεκαρδιστικές κι άλλοτε συγκινητικές ιστορίες τους με αξιοζήλευτη άνεση που προδίδει εξαιρετική καθαρότητα βλέμματος, κάτι σπάνιο για τα ελληνικά σενάρια στις δύσκολες μέρες μας.

Κι ύστερα, η Ευαγγελάκου το φιλμάρει με αναζωογονητική οικονομία και ακρίβεια, διευθύνοντας ένα πολυπληθές και πολυσυλλεκτικό cast, το οποίο με τη σειρά του αναδεικνύει με πολύ καλές ερμηνείες απ’ τον πρώτο ως τον τελευταίο, τους μαγευτικούς χαρακτήρες, κι απογειώνει την ταινία. Ξεχωρίζουν η Αλεξία Καλτσίκη --χάρη και στο αβαντάζ της πρότερης εντίμου έκθεσης-- κι ο Ερρίκος Λίτσης, ο Paul Giamatti της Ελλάδος, που με τρεις ταινίες φέτος, φαίνεται να έχει τη χρονιά του. Την παράσταση κλέβει όμως η Βάσω Καβαλιεράτου, που ισορροπεί με άνεση στον αβανταδόρικο, αλλά κι επικίνδυνο ρόλο της χαζογκόμενας της γειτονιάς. Με ένα νορμάλ στόρι, καλοδουλεμένο κι αναπτυγμένο --αν και κάπως βιαστικά μαζεμένο στο τέλος-- και την Ιωάννα Σπηλιωπούλου με μονταζιέρα που αντιλαμβάνεται τι θα πει μοντέρνος ρυθμός, μην παραξενευτείς αν ακούσεις τον τίτλο της ταινίας αρκετές φορές στα Κρατικά Βραβεία τη Δευτέρα, και τον δεις στα ύψη του box office όταν βγει στις αίθουσες. Αυτό το τελευταίο βέβαια, είναι και στο χέρι σου, ε;

*η ταινία προβάλλεται στις 22.00 στο Ολύμπιον, για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

4 Responses so far.

  1. pdfincher said

    Εγώ θα το λέω συνέχεια, μέχρι να ξεψυχήσω ("ποιητή μου..."): το πρόβλημα του ελληνικού σινεμά δεν είναι ούτε το σενάριο ούτε η σκηνοθεσία ούτε οι ερμηνείες. Το μέγιστο πρόβλημά του είναι ο ήχος. Και η ζωτική ειδικότητα του sound designer λείπει προκλητικά (ή όταν υπάρχει, είναι σχεδόν διακοσμητική) από τις ελληνικές παραγωγές. Ο ήχος είναι το κατεξοχήν στοιχείο που δίνει βάθος σε μια εικόνα -- και είναι το στοιχείο-κλειδί που τελικά κερδίζει τον θεατή στην ταινία μυθοπλασίας (ενδεικτικό είναι ότι υπάρχει, πάντα στην εξελιγμένη Δύση, μέχρι και σχετικός ερευνητικός τομέας ΨυχοΑκουστικής - άκουσον άκουσον..). Ελπίζω οι νέοι σκηνοθέτες (ιδίως αυτοί με σπουδές στο εξωτερικό) να κατανοήσουν και έμπρακτα τη ζωτικότητα του ήχου.

    ΥΓ:Το πρόβλημα αυτό είναι συνήθως (ωτο)εμφανές ακόμα και σε ένα τρέηλερ. Κι ένα δευτερεύον πρόβλημα είναι πως τα τρέηλερ τα φτιάχνουν οι ίδιοι οι μοντέρ της ταινίας - κάτι που εν τέλει αδικεί την προώθησή της. Αλλά αυτό θα το εξηγήσω μια άλλη φορα.

  2. cheaplog said

    Πραγματικά το 'λεγα και στον verbal στη πρεμιέρα του Ιλουστρασιόν (2006). Σε μια σκηνή μιλάει ο τύπος που ψάχνει τα ρεύματα της βίλας (για όσους την έχουν δει) και κάθε φορά που γυρνάει το κεφάλι του χάνεται ο ήχος. Μιλάμε για πράγματα που οι υπόλοιποι έχουν λύσει από τον 19ο αιώνα δηλαδή.

  3. Unique Fish said

    Ω ναι! Ο ήχος είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΝΕΚ ακόμα και στις μέρες μας. Αξιόλογη προσπάθεια στον ήχο έκανε ο Αλ. Βούλγαρης στην ταινία του "Ροζ". Μπορώ να πω ότι ένας απ' τους λόγους που μου άρεσε ήταν ο ήχος σε συνδιασμό με τη μουσική επιμέλεια.

  4. Unique Fish said

    Ααααργκ.. ορθογραφικό λάθος. συνδυασμός με 'υ' όχι 'ι'.

Copyright © 2012 Movies for the Masses, Challenging common sense since 2004. Your ticket is
Contact us at moviesforthemasses@gmail.com. Subscribe by RSS or E-mail.