Sundance 2009: Μέρα λελογισμένης ησυχίας

Sundance '09 Awards, Lee Daniels
Αιμομιξία, παιδοφιλία, ομοφυλοφιλία, παχυσαρκία, AIDS, παιδική εγκυμοσύνη, κακοποίηση, αναλφαβητισμός, μια τυπική ιστορία ενηλικίωσης στο Harlem, είναι το θέμα του Push: Based on the Novel by Sapphire (2009), της ταινίας που παρέλαβε το μεγαλύτερο βραβείο του φετινού Sundance, τα ξημερώματα, στο Park City.

Σε μια από τις σπάνιες χρονιές (τρίτη συγκεκριμένα) που το κοινό του φεστιβάλ συμφωνεί με την επιτροπή του, μάλλον γιατί φέτος το κοινό δεν αριθμούσε περισσότερους από την επιτροπή (εντάξει υπερβάλλω λιγάκι), το Push πήρε και το βραβείο του πιο δημοφιλούς αμερικάνικου δράματος, ενώ τσίμπησε και ειδική μνεία για τη Mo'Nique σε ένα ρόλο προφανώς λιγότερο ελαφρύ από τους συνηθισμένους της. Ελαφριές, μέχρι να αποκτήσουν κάνα πραγματικό βάρος (μαζί με το φημολογούμενο ενδιαφέρον των Weinsteins) τουλάχιστο, παραμένουν όσες κουβέντες για οσκαρικές πιθανότητες ακούστηκαν, ενώ φυσιολογικά όλες οι υπόλοιπες (κουβέντες) για τη θεματολογία του φιλμ λογοκρίθηκαν από τα περισσότερα media, όπως και η αφιέρωση του σκηνοθέτη και παραγωγού, Lee Daniels, "σε όλα τα gay αγοράκια και κοριτσάκια που βασανίζονται". Το σίγουρο είναι ότι οι περισσότεροι κριτικοί που μπήκαν στον κόπο να δουν τη παραγωγή τη λάτρεψαν ("ρισκάροντας" και την αυτοεκπληρούμενη προφητεία ότι θα μάγευε όσους την έβλεπαν) και ξεχώρισε άνετα από τις υπόλοιπες εγχώριες.

Πιο εύκολα βλέπεις να ξεχωρίζει, χωρίς καν να 'χει ξεκινήσει να παίρνει διαδιχτυακή φωτιά (ακριβέστερα, τώρα ξεκινάει), το βραβευμένο στη κατηγορία του αμερικάνικου ντοκιμαντέρ We Live In Public (2009), με θέμα τα επί μια δεκαετία πολύ δημόσια πειράματα δημόσιας ζωής του Josh Harris --δημόσια ζωή που πάει χεράκι χεράκι με την ιντερνετική αν δε το 'χεις καταλάβει ακόμα, και τρομάζει μόνο όσους έχουν πολλά να κρύψουν. Πολυβραβευμένες, και χωρίς στον ήλιο μοίρα ως συνήθως, φύγαν αρκετές μεξικανοαφγανοχιλιανές παραγωγές, με πιο αξιοπρόσεκτα τα "world dramatic" πολυβραβεία σκηνοθεσίας και σεναρίου στο ιρλανδέζικο Five Minutes of Heaven (2009) του.. Oliver Hirschbiegel (του Πειράματος (2001), της Πτώσης (2004) και ερμμ.. της Εισβολής (2007)). Από τη βρετανική εισβολή, και μάλλον τελικά από όλο το φεστιβάλ, ξεχώρισε περισσότερο το An Education (2009) γραμμένο από τον Nick Hornby (ναι αυτόν τον Nick Hornby), το οποίο παραδόξως βραβεύτηκε για τη.. (world dramatic πάντα) φωτογραφία του, αλλά έκανε μέχρι και τον Todd McCarthy να παραληρεί σύμφωνα με τις φήμες, ήταν το πιο αγαπημένο και με τη βούλα (διάβαζε σχετικό βραβείο) των θεατών, και το μόνο που μπλέχτηκε σε πόλεμο προσφορών με τη παλιά καλή έννοια (απορρίπτοντας bid από τη Fox Searchlight που ισοδυναμεί με θεϊκή παρέμβαση πια στον indie χώρο). Εκτός διαγωνιστικών, επίδειξη δύναμης και πολύ μεγάλων φιλοδοξιών έκανε το μετα-ρομάντζο 500 Days of Summer (2009), με την Zooey Deschanel και τον Joseph Gordon-Levitt που ανέλαβε και την μεγαλύτερη απονομή της βραδιάς.

Γενικά, η 25η διοργάνωση του φεστιβάλ που είκοσι χρόνια πριν έβγαλε το θρυλικό Σεξ, Ψέμματα και Βιντεοταινίες (1989) γεννώντας τον ανεξάρτητο κινηματογράφο, κύλησε προδιαγεγραμμένα ήσυχα, όπως ήθελε ο ιδρυτής του Robert Redford και ο διευθυντής του Geoff Gilmore, έχοντας συναίσθηση ότι μπορεί και να βαδίζουν προς την αφάνεια, και σε μια χρονιά που βρήκε την ανεξάρτητη βιομηχανία συμπιεσμένη τουλάχιστο κατά τα δύο τρίτα. Οι πολιτικοί τόνοι, συμπιεσμένοι κι αυτοί ήδη από πέρσι, δεν είχαν καν αφορμή το 2009, ενώ η ορκωμοσία του Obama και η συνειδητή επιλογή να παρουσιαστούν μόνο αξιόλογες αστεράτες παραγωγές (οι υπόλοιπες θα 'χουν πάντα τις Κάνες, υποθέτεις), περιόρισαν τα κουτσομπολιά κυρίως σε τέταρτης διαλογής celebrities. Αναμενόμενα, και πολλοί δημοσιογράφοι και πολλοί θεατές προτίμησαν επίσης να μη κάνουν το ταξίδι μέχρι τα υψίπεδα της Utah φέτος, αλλά οι αγοραστές ήταν εκεί και βρήκαν πραμάτεια να συνεχίσει το όλο και πιο απαρχαιωμένο επιτόπιο παζάρι για όλο και πιο απαρχαιωμένη διανομή. Στα συν η, εμπνευσμένη από τον Bronson (2009), απόφαση των κριτικών να πλακώνουν στις μπουνιές όποιον συντελεστή ταινίας τους πρήζει.

Όλοι οι νικητές στο δελτίο τύπου "2009 SUNDANCE FILM FESTIVAL ANNOUNCES AWARDS"


Previously on Movies for the Masses: Oscars® 2009: Οι υποψηφιότητες

3 Responses so far.

  1. cheaplog said

    Στον πάτο το άρθρου με τον (θετικό) χοντρό οικονομικό απολογισμό του φεστιβάλ, το Variety αναφέρει ότι πουλήθηκαν φέτος 5,5% παραπάνω εισιτήρια. Τάση που είχε διαγραφεί από το ξεκίνημα, χωρίς να σημαίνει τίποτα παρά ευημερία των αριθμών. Σύμφωνα με τις μετριοπαθέστερες (διάβαζε τις επίσημες) εκτιμήσεις ο αριθμός των επισκεπτών ήταν μειωμένος 8-10%, και το 9% λιγότεροι δημοσιογράφοι που αναφέρει το άρθρο κι αυτό λίγο μοιάζει, κρίνοντας από το ότι πολλοί δεν αρκέστηκαν στο να απέχουν αλλά το κάναν και θέμα. Απλά λοιπόν, τα πουλημένα εισιτήρια ανέβηκαν γιατί.. αυξήθηκαν πολύ τα διαθέσιμα (i.e. περιορίστηκαν τα διάφορα πάσα).

  2. cheaplog said

    Με τον πιο εμφατικό τρόπο οι Weinsteins επιβεβαίωσαν ότι το φημολογούμενο ενδιαφέρον τους για το Push (2009), την ταινία που πήρε το μεγαλύτερο αμερικάνικο βραβείο του φετινού Sundance, δεν ήταν απλά φημολογούμενο. Η εταιρεία των αδερφών που κανένας δε ξέρει πια την έκταση των στενών τους σχέσεων με τα μέλη της αμερικάνικης κινηματογραφικής Ακαδημίας, έκανε μήνυση, τη περασμένη βδομάδα, στη Lionsgate που στο εντωμεταξύ είχε αγοράσει τα δικαιώματα του φιλμ, βάζοντας μπροστάρηδες τους πρωταθλητές του μαύρου αναλφαβητισμού, την Oprah Winfrey και τον Tyler Perry.

    Η The Weinstein Company ισχυρίζεται ότι είχε συμφωνήσει με τη Cinetic για τα διαπλανητικά δικαιώματα για αδιευκρίνιστο ποσό, αλλά η τελευταία φαίνεται να πούλησε τελικά τα βορειοαμερικάνικα για $5,5 εκατομμύρια και να διαπραγματεύεται τα υπόλοιπα στην αγορά του Βερολίνου. Το αίμα μεταξύ TWC και Lionsgate είχε αρχίσει να κυλάει όταν ο Tom Ortenberg μεταπηδηχτούλισε από τη δεύτερη στη πρώτη, στην ίδια θέση, του προέδρου κινηματογραφικών ταινιών. Πριν τις δικαστικές αψιμαχίες, μέχρι και οι NY Times είχαν προλάβει να διαπιστώσουν ότι το φιλμ απευθύνεται σε πολύ πολύ περιορισμένο κοινό.

  3. cheaplog said

    Ένα μήνα μετά τη λήξη του 25ου Sundance, ο επί 19 χρόνια διευθυντής του θα αποχωρήσει για το, for-profit και κάθε χρόνο διαφορετικά, Tribeca. Η μετακίνηση του Geoff Gilmore ανακοινώθηκε χτες, πολλά γράφτηκαν ήδη, στο νεοϋρκέζικο φεστιβάλ ρίχνουμε καμιά ξώφαλτση ματιά (κυρίως επειδή χρησιμεύει και σα launchpad της μπλοκμπαστερικής περιόδου), αλλά μόνο ο χρόνος θα δείξει τι σημαίνει μια κίνηση που ψιλοσυγκλόνισε τον indie κόσμο και ούτε καν άγγιξε κανέναν απέξω.

Copyright © 2012 Movies for the Masses, Challenging common sense since 2004. Your ticket is
Contact us at moviesforthemasses@gmail.com. Subscribe by RSS or E-mail.