Στο Farväl Falkenberg, τον αποχαιρετισμό στη πόλη που μεγάλωσαν μιας παρέας παιδιών που τελειώσαν το σχολείο, δόθηκε φέτος η Χρυσή Αθηνά του Φεστιβάλ της πρωτεύουσας. Το χύμα κλίμα, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί και η ανυπαρξία μηνύματος (και συγκεκριμένης πλοκής) ήταν αυτά που σίγουρα μέτρησαν στη πιτσιρικαρία της κριτικής επιτροπής.

Τα άλλα βραβεία πήγαν στον Jens Lien σκηνοθέτη ενός Διαφορετικού Ανθρώπου (Den Brysomme Mannen) και στους Kim Fupz Aakeson και Pernille Fischer Christensen σεναριογράφους μιας Σαπουνόπερας (En Soap). Το κοινό χάρηκε περισσότερο το ταξίδι με ένα σουηδικό αυτοκίνητο (Swedish Auto) απ' το διαγωνιστικό και, φυσικά, με ένα μίνι λεωφορείο (Shortbus).. γενικά.



Εμείς χαρήκαμε περισσότερο τις συνεντεύξεις με τον Jay Brannan του πασίγνωστου πια λεωφορείου και των εξίσου διάσημων πλέον ξανθομπάμπουρων κατοίκων της μικρής σουηδικής πόλης. Και ένα φεστιβάλ που, έχοντας το "πλεονέκτημα" να κλείνει τη χρονιά, έφερε ό,τι συζητήθηκε περισσότερο απ' τον (αγαπημένο μας όπως έχεις πάρει χαμπάρι) ανεξάρτητο αμερικάνικο και (όπως αποδείχτηκε) τις πιο φρέσκιες ευρωπαϊκές παραγωγές. Κι αν, με εξαίρεση τους.. αυτούς (Ils), οι ηθελημένα ή αθέλητα καλτ επιλογές δε "βγήκαν" φέτος για διάφορους λόγους, εδώ θα είμαστε και του χρόνου, όπως και πέρσι, με αυτό που λείπει απ' όλους τους άλλους, να περιμένουμε καλύτερες Νύχτες.

Το Shortbus (2006) ήταν μάλλον το.. μπλοκμπάστερ των φετινών Νυχτών, ξεπουλώντας δυο φορές, μια στις προπωλήσεις και μια στα εισιτήρια "ορθίων" που βγήκαν για να καλύψουν τις θέσεις όσων είχαν κλείσει πριν από καμιά δεκαριά μέρες (και δεν είχαν κανονίσει τις υποχρεώσεις τους). Και ο Jay Brannan ήταν εύλογα ο σουπερστάρ του φεστιβάλ. Από το πουθενά, αν και ως τραγουδοποιός παίζει σε μικρά στέκια στη Νέα Υόρκη και ήταν λέει σε κάποια φάση "future legend" για το Next Magazine.

Οι προφητείες εκπληρώθηκαν κατά κάποιο τρόπο και ο Jay, με το στιλάκι προσιτού καλού παιδιού και εκφραστικός λόγω και έργω, έπαιξε στις Κάνες, στο Τορόντο και στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης λίγες μέρες πριν. Στα αθηναϊκά πάρτι, όπως στο Nixon χτες βράδυ, έκανε γύρους χωρίς τη κιθάρα του όμως, και μας το λέει και στη συνέντευξη. Που έγινε υπό καθεστώς... πίεσης εκατοντάδων θεατών που σπρώχναν απέξω περιμένοντας να μπουν. Αλλά έκλεισε σε πολύ ζεστό κλίμα όταν η estelle, που σκηνοθετούσε, χαρούμενη έκανε τη δική της ερώτηση.

Δεν είναι μια ταινία νοσταλγίας του.. πρότυπου όλων των μικρών ρομπότ, από το Futurama (εδώ του χρόνου θα δούμε πρώτη φορά τους Simpsons στο πανί). Είναι μια ταινία νοσταλγίας των '90s, για (τότε 20άρηδες και τώρα) 30άρηδες από έναν 25χρονο. Μια ταινία για τρεις φίλους που μαζεύονται, με άλλους, για τον τελευταίο αποχαιρετισμό σε έναν τέταρτο. Και βιώνουν "σύγχιση, οργή, ναρκωτικά, αλκοόλ, κάβλες και πάνω απ' όλα το θάνατο των νιάτων". Μια ταινία που άφησε καλές εντυπώσεις σε περιφερειακά φεστιβάλ (όπως αυτό της Tribeca) φέτος και φιλοδοξεί να γίνει για το ensemble cast από ανερχόμενούς της, μια.. Μεγάλη Ανατριχίλα (1983). Μια ταινία που παίζει απόψε στις 21:00, παρουσία του σκηνοθέτη, στον Απόλλωνα.

Σήμερα κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα και η Μαύρη Ντάλια (2006). Ενώ η τελευταία μεταμεσονύχτια προβολή για φέτος είναι αυτή του καρακάλτ πολωνικού γουέστερν Summer Love (2006) που προφανώς δε θα 'χεις εύκολα την ευκαιρία να το ξαναδείς.

Δυο μπάτσοι γίνονται συνεργάτες μετά από έναν αγώνα μποξ, και καταλήγουν μπλεγμένοι στο φριχτό φόνο της Μαύρης Ντάλιας. Το κυνήγι του δολοφόνου, φέρνει στην επιφάνεια βρώμικα μυστικά των χολιγουντιανών μεγαλοαστών.
Όταν η πρώτη ανταπόκριση για την ταινία απ’ τη Βενετία, είχε κύριο θέμα το πόσο αποσυντονιστική είναι η ερωτική σκηνή της Johansson (η ποιά;), το πιάσαμε το υποννούμενο, το οποίο επιβεβαιώθηκε κι απ’ το κλίμα συγκρατημένης απογοήτευσης που ακολούθησε. Επειδή τα ’χουνε πει λοιπόν για τη Scarlett --που, εντάξει, στο Match Point ήταν αποσυντονιστικότερη-- εγώ θα πω ότι ο De Palma είναι ο μόνος σκηνοθέτης που κατάφερε τη Swank να φανεί sexy. Γι’ αυτό μάλλον του έδωσε έδειξε κωλαράκι. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι ν’ ανοίξει το αλογόστομά της, και να βγάλει τη μποξεροφωνάρα της, αυτή τη φορά με ενοχλητική αγγλική προφορά. Σε άλλα σημεία της ταινίας τώρα, ο Josh Hartnett δυσκολεύεται να βρει το σκληρό εξωτερικό κέλυφος του κυνικού χαρακτήρα με υπολείμματα ρομαντισμού που υποδύεται. Αφήνοντας όμως για άλλη μια φορά υποσχέσεις, κουβαλά την ταινία με τον τρόπο που το κάνουν τα ακατέργαστα διαμάντια: αποτελεσματικά, αλλά ασθμαίνοντας.

Το ζόρι της ταινίας, είναι το πώς η δύναμη γίνεται κι αδυναμία της. Ο De Palma ξεκινά με ένα κομψό σλάλομ ανάμεσα στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου, θέτοντας τις βάσεις της ιστορίας σβέλτα και χωρίς μπλαμπλά, αλλά κάπου στο κόψιμο χάνει το βασικότερο στοιχείο του βιβλίου. Επικεντρώνοντας στο μυστήριο και τη λύση του, περνά στα γρήγορα το ιδιότυπο ménage a trois των χαρακτήρων του Hartnett, του Eckhart και της Johansson, που δίνει στο βιβλίο το συναισθηματικό του πυρήνα, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει πιο άβολα απ’ τους τρεις άμεσα εμπλεκόμενους. Χωρίς αυτόν τον πυρήνα, η Ντάλια γίνεται ένα τυπικό φιλμ νουάρ, στο οποίο ο De Palma παραλείπει να βάλει τις δαιδαλώδεις στροφές και τις συνωμοσιολογικές βουτιές του Ellroy, αφήνει όμως αποσυντονιστική πληθώρα απρόσωπων ονομάτων, προβληματικά λογικά άλματα και γρίφους που λύνονται βασικά χάρη στη διαίσθηση του ντετέκτιβ. Όχι ότι δεν ήταν αρκετό το ξεπάστρεμα μιας σημαντικής υποπλοκής του βιβλίου που θα ξεχείλωνε την ταινία, για να πιάσουν τα μαχαίρια οι purists της νουβέλας.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 22.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ποιοι είμαστε εμείς για να αρνηθούμε στον οποιονδήποτε το δικαίωμα να πάρει μια κάμερα και να κάνει σινεμά; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος θέλει να ασχοληθεί με ένα μελανό κομμάτι της Αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος είναι πιο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο The Mighty Ducks (1992);

Το Βobby είναι η πρώτη σοβαρή ταινία του Emilio Estevez και μάλλον η δύναμη του μπαμπά, Martin Sheen, φαίνεται στο τεράστιο και ποιοτικότατο καστ που μάζεψε ο Αιμίλιος: Lawrence Fishburne, Anthony Hopkins, William H. Macy, Martin Sheen, Sharon Stone, Elijah Wood καθώς και φάρους των τεχνών και της διανόησης όπως Joshua Jackson, Heather Graham, Ashton Kutcher και Lindsay Lohan.

Στις 06.06.68 λοιπόν, στο Ambassador Hotel, ένα ξενοδοχείο εξίσου διάσημο με το Watergate, δολοφονείται ο Robert F. Kennedy, υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ. Το trailer του Bobby δεν δίνει κάποιες παραπάνω πληροφορίες για το ύφος της ταινίας. Έχουμε αποκλείσει το πολιτικό θρίλερ αλά JFK (1991) ή Thirteen Days (2000), αλλά αυτό που καταλάβαμε είναι ότι ο Estevez (που έχει γράψει και το σενάριο) θα αναλωθεί σε μια σπουδή χαρακτήρων -των αμέτρητων χαρακτήρων που κινούνται στην μυρμηγκοφωλιά του Ambassador Hotel. Η απόδοση των 60’s φαίνεται επιτυχημένη, είτε μιλάμε για το ενδυματολογικό μέρος του φιλμ είτε για τους κόκκους που παλιώνουν κάποια πλάνα. To κατά πόσο ένας, ουσιαστικά άπειρος σκηνοθέτης, θα καταφέρει να χειριστεί περισσότερους από 20 χαρακτήρες και ποιος ξέρει πόσες ιστορίες από πίσω τους θα είναι το νευραλγικό σημείο του φιλμ. Από εκεί και πέρα, τα «A day that changed history» τα ακούμε βερεσέ.

Αναστεναγμό ανακούφισης θα έβγαζε υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών αν τύχαινε να περάσει απ’ το χτεσινό junket της Martina Gedeck, ακούγοντάς την να λέει πόσο ανθρώπινη της φάνηκε η Αθήνα, και πόσο όμορφα ταξινομημένη πόλη για περπάτημα τη βρήκε. Αν είχε έρθει λίγες μέρες πριν, θα την έβρισκε και ιδανική πόλη για κωπηλασία.

Η 45άχρονη Γερμανίδα ηθοποιός, στην ταινία Οι Ζωές των Άλλων (2006), παίζει μια ηρωίδα που τσακίζεται κάτω απ’ τις πιέσεις των πρακτόρων της Στάζι, σε μια ζοφερή περίοδο της ανατολικής Γερμανίας, όπου κατάσκοποι και πληροφοριοδότες κάρφωναν συμπολίτες τους στα τάγματα ασφαλείας για να εξασφαλίσουν ένα κουτί ασπιρίνες απ’ το καθεστώς. Βρίσκει το χαρακτήρα που παίζει αδύναμο, και πιστεύει ότι η ίδια δεν θα πρόδιδε ποτέ κάποιον άλλο. Αφήνει ανοιχτό όμως το ενδεχόμενο να λύγιζε, αν οι ανακριτές της επέμεναν.

Για τυχόν παραλήψεις και ασυνέπειες στον υποτιτλισμό ελπίζω οι γερμανομαθείς να μη μας παρεξηγήσουν, αλλά είναι ζόρικες οι συνεντεύξεις με μεταφραστές. Και το πρόγραμμα 24ωρης εκμάθησης Γερμανικών ήθελε μια βδομάδα να φτάσει, οπότε δεν το πρόλαβα…

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία κατά τους ισχυρισμούς, το Ils (2006) έχει ήδη αποτελέσει ένα ακόμα τρομο-εισιτήριο για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σφραγισμένο στη Γαλλία. Μετά τον Alexandre Aja που ξανάνακανε το The Hills Have Eyes (2006) έχοντας περάσει πριν (και) από τις αθηναϊκές Νύχτες για να παραδώσει διαπιστευτήρια, σειρά έχουν οι David Moreau και Xavier Palud μετά τα μεσάνυχτα απόψε στον Απόλλωνα. Οι δημιουργοί δε θα τιμήσουν τη προβολή αφού είναι πιασμένοι με τη δικιά τους εκδοχή του Ματιού / Gin gwai (2002) των πασίγνωστων πια Χονκογκέζων αδερφών Pang. Εμείς θα είμαστε εκεί να συμπάσχουμε με το ζευγάρι που για 80 λεπτά τρομοκρατείται.. αγνά στο στοιχειωμένο σπίτι, ελπίζοντας.. απελπισμένα να είναι η πρώτη αξιόλογη μεταμεσονύχτια προβολή του φεστιβάλ.

Σήμερα παίζουν σχεδόν ταυτόχρονα και η, sold-out, αχαλίνωτη σεξοϊστορία του John Cameron Mitchell με σύντομο τίτλο Shortbus (2006) και η, μόνη σου επιλογή, αχαλίνωτη ονειροβασία του Michel Gondry με χαρακτηριστικό τίτλο The Science of Sleep (2006).

Μετά τη τριλογία της εκδίκησης, μέρος της οποίας ήταν και το κορυφαίο Oldboy (2003), o Park Chan-Wook παρουσιάζει, όπως είχε προειδοποιήσει τον verbal από πέρσι στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, μια εντελώς διαφορετικής θεματικής ταινία το Είμαι Σάιμποργκ (αγαπώ τη ζωή η ζωή είν' αγάπη μου λείπεις πολύ) Αλλά Είμ' Εντάξει.

Καμία σχέση με επιστημονική φαντασία, μη χαίρεσαι. Μια "ρομαντική κωμωδία" σύμφωνα με το σκηνοθέτη, και δράμα σύμφωνα με τους περισσότερους υπόλοιπους, είναι. Με ήρωες μια έγκλειστη ψυχοπαθή που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ρόμποκοπ ας πούμε. Και έναν ακόμη φιλοξενούμενο του ασύλου, που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ντόνι Ντάρκο αν κρίνεις απ' το πόστερ και ότι μπορεί να κλέβει τις προσωπικότητες και τις ικανότητες των άλλων σύμφωνα με το σενάριο.

Τη πρώτη υποδύεται η Lim Soo-Jung, πρωταγωνίστρια σε σαπουνόπερες που λούζουν όλη την Ασία. Τον δεύτερο ο Jeong Jihun, πιο γνωστός ως Bi στην Ανατολή και Rain στη Δύση (για καραπροφανείς λόγους), ποπ είδωλο για όλες τις υπάκουες πιτσιρίκες με σχιστά μάτια. Και μπορεί το Time να τον συγκρίνει με τον Justin "Sexyback" Timberlake συμπερι- λαμβάνοντάς τον στους 100 πιο γαμάτους γενικά για φέτος, αλλά ο 22χρονος μάλλον για ασιατικός NKOTB-5-σε-ένας μοιάζει (ακόμα). Ενώ δηλώνει ότι είδωλό του από παιδί ήταν ο George Lucas, είχε άποψη στα γυρίσματα λόγω της εμπειρίας του από διαφημίσεις και σαπουνόπερες, και άλλα.. ανησυχητικά, στο FILM2.0 (μεταφρασμένο στο φόρουμ του).

Την παραμονή του Halloween, τρεις πιτσιρικάδες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ζωντανό σπίτι με κοφτερά δόντια, που ορέγεται παιδάκια και χρησιμοποιεί γυαλιστερά παιχνίδια για δόλωμα.
Σαν ταινία-αλληγορία του εφηβικού άγχους, το Monster House πρέπει να είναι η πιο χλιαρή που κυκλοφορεί. Πράγμα μάλλον περίεργο, αφού αυτή είναι η σημαία που προσπαθεί απ' τις πρώτες κιόλας σκηνές να σηκώσει ο νεόκοπος σκηνοθέτης. Υπάρχει πάντως ένα άρωμα από Goonies (1985) στην ιστορία των παιδιών που έχουν να αντιμετωπίσουν, εκτός από έναν τρομερό εχθρό, και τη δυσπιστία των μεγάλων. Κι αυτό το άρωμα μάλλον τράβηξε τον Spielberg κι από δίπλα τον Zemeckis στις θέσεις των παραγωγών.

Με τη βοήθειά τους, ο Kenan καταφέρνει να ντύσει με πανέμορφο animation της σχολής του Polar Express (2004) μια ιστορία που, παρότι δεν καταφέρνει να εξελίξει τους χαρακτήρες της πέρα απ' τα αρχέτυπα στα οποία βασίζονται, κερδίζει πόντους αυθεντικότητας στους διαλόγους και στην τόλμη της να φλερτάρει με ριψοκίνδυνα στοιχεία τρόμου. Για να καταλήξει μάλιστα, σε ένα απρόσμενο μήνυμα για την ιδιότητα της αληθινής αγάπης να λειτουργεί σαν φυλακή και τροχοπέδη.

Η Αμερική αρνείται να συμμετάσχει στον Α’ Π.Π., όμως μερικοί νέοι της, ταξιδεύουν ως τη Γαλλία για να πολεμήσουν το φασισμό. Αυτή είναι η ιστορία για πέντε από αυτούς, που σχημάτισαν τη θρυλική αεροπορική μοίρα Λαφαγιέτ.
Κολυμπώντας στην αφέλεια, το φιλμ του ανθρώπου που κάποτε είχε βάλει μια υπογραφή στην παραγωγή του Κεντριού (1973), είναι ένα δραματουργικό χάλι που παρουσιάζει την εθελοντική γαλλική αεροπορία σαν απίστευτα αποτελεσματικό καφενείο, μέσα από το οποίο προκύπτουν μεγάλοι Αμερικάνοι ήρωες κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των κλισέ προτύπων τους. Ο James Franco, έμπειρος πια στις μπαλαφάρες, ερμηνεύει με τόλμη κι αφοσίωση έναν ακόμη χαρακτήρα με συναισθηματικά κρεσέντο σαπουνόπερας και σκονισμένες ατάκες μελοδράματος, ενώ γύρω του τα comic reliefs πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Και μέσα σ’ όλο το χαμό, ξεπετάγονται 3-4 πολύ εντυπωσιακές σκηνές αερομαχιών, δείχνοντας πόσο πολύ έχει προχωρήσει η τεχνολογία των flight simulators.

Όπως λένε, άμα αφήσεις ένα πίθηκο να κοπανάει ένα πληκτρολόγιο αρκετό καιρό, θα γράψει τα άπαντα του Σέξπιρ. Στη προσπάθεια πειραματικής επιβεβαίωσης που έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια, έχουν γραφτεί 24 γράμματα απ' τον Ερρίκο τον 4ο.
Και καμιά κατοστή σενάρια για χολιγουντιανές χορο-ιστορίες. Ένα από αυτά, βασισμένο στον ίδιο αλγόριθμο που έχει credits και στο Save the Last Dance (2001), έγινε (η) ταινία που έκλεισε, εισπρακτικά, το φετινό καλοκαίρι στη χώρα της δύουσας ευφυίας. Αν λέγονταν Dancy Movie και είχε μπλέξει κανέναν Zucker ή τον Jim Abrahams, τότε όλη αυτή η άτακτη αναπαραγωγή των πιο κραυγαλέων κλισέ από τότε που τα σαββατόβραδα κόλλησαν πυρετό ίσως να είχε και κάνα νόημα. Τώρα απλά είναι ένα όχημα για την Anne Fletcher που έχει κάνει ένα κάρο χορογραφίες (και τιποτάλλο) να προσπαθήσει να σκηνοθετήσει κανά ευφάνταστο συνδυασμό μπαλέτου και hip hop. Τα αποτελέσματα είναι τόσο ιλαρά που γρήγορα εγκαταλείπονται (στο σκουπιδοτενεκέ του cutting room υποθέτω) για πιο "καθαρά" mainstream χοροπηδηχτά. Όπως και στο soundtrack που έχει, μόνο, hip hop για γυμνασιόπαιδα με την ούγια να γράφει Disney.

Τουλάχιστο ακούγεται περισσότερο απ' ότι βλέπεται το φιλμ.

Το Perfume: The Story of a Murderer (2006) του Tom Tykwer, βασισμένο στο Άρωμα του Patrick Süskind ξεπουλάει, για δεύτερη βδομάδα, στο γερμανικό, το ρωσικό και το διεθνές ταμείο. Παράλληλα, το Das Leben der Anderen (2006) που σκούπισε κι αυτό στη Γερμανία, πριν το καλοκαίρι, και δεν άφησε δεκάρα να πέσει κάτω ούτε στα φετινά LOLA, είναι επίσημα η οσκαρική υποψηφιότητα της χώρας της πιο παντοδύναμης γυναίκας στον κόσμο (για το Forbes). Καθόλου απίθανο λοιπόν να χρυσωθούν και οι δυό ταινίες στα βραβεία της αμερικάνικης ακαδημίας φέτος, αφού η μια φαίνεται να 'χει κορυφαία παραγωγή και η άλλη να κατα-ψηφίζεται σ' όποιο φεστιβάλ και να κάνει πέρασμα. Για τώρα, μόνο από τις Ζωές των Άλλων, όπως τις έβλεπε η Στάζι τη περίοδο του ψυχρού πολέμου, έχεις την ευκαιρία να πάρεις μυρωδιά, απόψε στις 22:30 στο Αττικόν.

Ένα ακόμη φεστιβαλικό αγαπημένο, με βραβείο σκηνοθεσίας και καστ στο Sundance και κριτική αναγνώριση στη Βενετία, ξεκινάει, στη Νέα Υόρκη και το LA την Παρασκευή, την προσπάθειά του να γνωριστεί με το κοινό.. κοινό και να αποκτήσει οσκαρική οντότητα. Σήμερα μπορείς να το δεις στις 20:15 στο Αττικόν.

Δες/Κρύψε το trailer του A Guide to Recognizing Your Saints (2006)

Νέο άρωμα για τον Guerlain, που είναι λέει από τους παλιότερους.. οίκους στον κόσμο. Νέα γυμνή εμφάνιση για τη Hilary Swank, πασίγνωστη ως κορίτσι που ήθελε να γίνει αγόρι (Boys Don't Cry (1999)) και μποξέρ (Million Dollar Baby (2004)).

Το άρωμα λέγεται Insolence και η αυθάδεια δεν υπονοείται από την εμφάνιση της Χίλαρι, που οφθαλμοφανέστατα (και βάλε) δεν έχει τίποτα να κρύψει. Αλλά απ' τη μια της διαφήμισης που, στα έντυπα κυρίως, τη βγάζει καρα-τραβεστί. Και απ' την άλλη της ίδιας, που λίγο πολύ προσπαθεί να πείσει, στα συνοδευτικά, ότι μέχρι τώρα δεν έκανε τίποτα παρόμοιο γιατί πραγματοποιούσε.. ελέγχους ποιότητας στα προϊόντα. Οπότε, και αφού το insolence προϋποθέτει ευφυία, το προϊόν του μεγάλου οίκου θα 'πρεπε να λέγεται Impudence (ή Brutal).

Πάντως η διαφήμιση, που έβγαλε το vogue.com σε αποκλειστικότητα πριν ενάμισι μήνα (είδες τι χάνεις για να μη το διαβάζεις?) και δε βγάζει και πολλά φυσικά, παίζει πια, αν κατάλαβα καλά, στις σκοτεινές αίθουσες με τις μεγάλες ουρές απέξω. Ενώ το αγόρι με τα μεγάλα βυζιά, δεν άργησε να βρει παρηγοριά, για το διαζύγιό της μετά από οχτώ χρόνια γάμου, στην αγκαλιά ενός ατζέντη. Και προώθησε και το άρωμα σε ρεκόρ πωλήσεων με τη παρουσία της στο Saks της 5ης Λεωφόρου.

Και παίζει και στη Μαύρη Ντάλια (2006) με την οποία άνοιξαν οι βενετσιάνικες και κλείνουν, τη Κυριακή, οι αθηναϊκές πρεμιέρες.

Ο Nick Naylor είναι το δημόσιο πρόσωπο των αμερικάνικων καπνοβιομηχανιών. Αν η Όπρα καλέσει στην εκπομπή της έναν πιτσιρίκο που πεθαίνει από λευχαιμία να κατηγορήσει τις καπνοβιομηχανίες ότι τον σκότωσαν, αν μια εφημερίδα δημοσιεύσει έρευνες που υποδεικνύουν ότι η νικοτίνη είναι ναρκωτικό, αν ένας Γερουσιαστής θέλει να κατοχυρώσει τα τσιγάρα στα δηλητήρια, ο Nick Naylor είναι αυτός που κάνει τον πιτσιρικά να τον αγαπήσει, θα βγάλει τους επιστήμονες φασίστες, και θα υπονοήσει ότι ο Γερουσιαστής είναι εξίσου φονιάς με τον κύριο Marlboro. Και θα το κάνει πειστικά. Δεν τον ενοχλεί. Είναι η δουλειά του. Δεδομένου ότι μια καλή απόδοση ενός μεφιστοφελικού χαρακτήρα μπορεί να ασκήσει μαγνητική γοητεία σε οποιονδήποτε, η δουλειά του Reitman ήταν μισοτελειωμένη 12 χρόνια πριν, απ’ τον Christopher Buckley, που έγραψε το ομότιτλο βιβλίο. Και αφού απ’ ό,τι φαίνεται, τη σκηνοθεσία δεν την παίδεψε ιδιαίτερα, η μεγαλύτερη συμβολή του Reitman στην ταινία, ήταν να βρει τον άνθρωπο που θα έβγαζε στην οθόνη τη μαεστρία του Naylor στην υπνωτιστική μπουρδολογία και την πέραν αναγνώρισης διαστρέβλωση της αλήθειας. Και τον βρήκε στο πρόσωπο του Aaron Eckhart.

Ο Eckhart δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να λάμψει στην ταινία, που θα ήταν μια σειρά από εμπνευσμένα cameo σε απολαυστικά μίνι επεισόδια σάτιρας και σαρκασμού, σκόρπια σε μια ξέχειλη πλοκή, αν δεν υπήρχε αυτός ο εκπληκτικός πρωταγωνιστής. Και εμφανίζεται όταν η ταινία πάει να ξεφύγει, για να μας φυσήξει καπνό στα μάτια και να μετατρέψει σε ναρκωτικό ισχυρότερο απ’ τη νικοτίνη, τον βδελυρό, κατάπτυστο, αλλά τόσο γοητευτικά χαρισματικό χαρακτήρα του.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 20.00 στον Δαναό 1, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Γοητευτικός νεαρός πρόσφυγας από τη Γεωργία καταφέρνει, κρυφακούγοντας από μια τρύπα της στέγης, όπου δουλεύει, να φτάσει σε μια μυστική τοποθεσία ως ο δέκατος τρίτος παίκτης ενός θανάσιμου παιχνιδιού. Γοητευτική black and white πρώτη απόπειρα του Gela Babluani να στήσει ένα θρίλερ γύρω από τον πόθο για τα λεφτά, τον τζόγο και τη ζωή.
Η ταινία χάνει λίγο στα σημεία που καταδεικνύει την κατόπιν εορτής τακτική της αστυνομίας. Ντετέκτιβ καρικατούρες και αστυνόμοι που δεν κάνουν ντα, μάλλον γιατί ο σκηνοθέτης είναι μικρός ακόμη και έχει πίστη στα όργανα τήρησης της τάξης. Ανίκανα μεν, σίγουρα όμως σεβάσμια. Πλάνα οικογενειακής φτώχειας μας πείθουν για το αγαθό κίνητρο του πρωταγωνιστή, που είναι έτοιμος να αδράξει κάθε ευκαιρία. Όμως ο κινών τα νήματα δεν έχει ίχνος ανθρωπισμού για τον νεαρό Γεωργιανό, που έπαιξε και κέρδισε, και δεν τον αφήνει να τη βγάλει καθαρή. Τον θυσιάζει στο βωμό της απληστίας και του εύκολου τέλους.

Κατά τ’ άλλα, ο πρωταγωνιστής (που τυγχάνει και αδερφός του σκηνοθέτη) είναι τόσο καλός που είμαι σίγουρη πως αυτός δεν είναι ο τελευταίος του ρόλος. Όλοι οι υπόλοιποι, οι διοργανωτές του παιχνιδιού, οι καταδικασμένοι παίχτες, οι αδίστακτοι προύχοντες τζογαδόροι ακόμη και η μόνη άθλια γυναικεία παρουσία στο ανδροκρατούμενο σπίτι έχουν τη σωστή φάτσα. Επιπλέον, έχουν και όση σκληράδα χρειάζεται, άρα ο σκηνοθέτης ξέρει τι κάνει. Ο φωτογράφος το ίδιο. Ούτε ο μοντέρ πρέπει να μείνει άμοιρος επαίνων, σε μια προσπάθεια που μετράς τα σωστά και όχι τα λάθη της. Και αποδεικνύει ότι η noirish ατμόσφαιρα των γαλλικών ταινιών των fifties, στο στιλ του Henri-Georges Clouzot και των υπολοίπων, είναι πάντα επίκαιρη και βγαίνει πάντα κερδισμένη.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Το trailer – και η πλοκή - του The Good Shepherd (2006) δείχνει από την αρχή την επιθυμία του Robert De Niro να καθιερωθεί –και- ως καλός σκηνοθέτης, αφού πιάνει την καυτή πατάτα της προβληματικής –πλέον- CIA και δεν λέει να την αφήσει. Προσθέτει επίσης και πολλά Oscar πολλούς Oscarούχους ηθοποιούς δίνοντας μας την τρανταχτή απόδειξη πως ο γερο-Bob έμαθε κάτι ενδιαφέρον τόσα χρόνια πλάι στον δάσκαλο-Scorsese.

Για την ιστορία – που πιθανότατα δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα – ο καλός ποιμένας είναι ο Edward Wilson (Matt Damon) πρώτο στέλεχος και συνιδρυτής της μεγαλύτερης αντικατασκοπικής υπηρεσίας παγκοσμίως, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου και πριν την αρχή του Ψυχρού Πολέμου. Ο οποίος έχει μια... σφαιρική άποψη για τα παιχνίδια κατασκόπων και μαθαίνει σύντομα από την καλή τι ακριβώς σημαίνει «διατηρώ την ειρήνη». Μετά από εντατικά μαθήματα με τίτλο «τα συμφέροντα της χώρας είναι πάνω από την παγκόσμια ειρήνη» αντιλαμβάνεται περί τίνος πρόκειται και αφιερώνει τον εαυτό του στην υπηρεσία του, παραμελώντας στο σπίτι την Angelina Jolie (!) και το παιδί τους. Και επειδή ο De Niro έχει μάθει καλά πως δεν κάνεις ταινία μόνο με μονοεπίπεδο σενάριο ρίχνει στην μάχη και μερικούς παλαίμαχους (William Hurt, Michael Gambon, Joe Pesci και την αρχοντιά του), μερικούς κατασκόπους, κυνηγητά και βασανιστήρια για να περάσει το νόημα – και όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των $110 εκ. Και σκοπεύει και να το βγάλει στις αίθουσες 22/12, στο νήμα για τις υποψηφιότητες των Oscar.

Τι κι αν έχασε τον αρχικό πρωταγωνιστή του (Leonardo DiCaprio), από τον μέντορά του - προτίμησε το The Departed (2006) του Scorsese (στο οποίο παίζει και ο Damon)? Τι κι αν δεν πείθει κανένα το γεγονός ότι ο Damon με το χτένισμα της αγελάδας είναι παντρεμένος με την Jolie? Θείε Oscar watch out, o ποιμένας του De Niro χτυπάει την πόρτα...

Χθες μου μάζεψαν τρεις ξανθομπάμπουρες από τη Σουηδία σ’ ένα καπνισμένο φουαγιέ, για να κάνουμε το πιο διασκεδαστικό mini-interview που έχω κάνει μέχρι τώρα στη διοργάνωση, και απ’ ό,τι φαίνεται απ’ το πρόγραμμα, τo πιο απολαυστικό μέχρι το τέλος των Νυχτών. Αχ αυτά τα νιάτα φρεσκάδα που ’χουν.

Κι αν φαίνονται high στο βίντεο, μετά τη χτεσινοβραδινή προβολή, που απ’ ό,τι άκουσα καταχειροκροτήθηκε, δε θέλω ούτε να σκεφτώ σε τι φάση τους βρήκαν οι δημοσιογράφοι του junket σήμερα το πρωί, αφού οι πιτσιρικάδες απ’ το Falkenberg τίμησαν μέχρι αργά το πάρτι του Last Porn Movie. Λες να γιόρταζαν από νωρίς τη νίκη τους; Πάντως αν είδες την ταινία και δε σου άρεσε, μην παρεξηγηθείς με το τελευταίο τους σχόλιο. Μου είπαν να σου ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη, ένα αστείο έκαναν.

O Brendan (Joseph Gordon-Levitt) ανακαλύπτει τη φίλη του Emily (Emilie de Ravin) νεκρή στην είσοδο ενός αγωγού αποχέτευσης. Και αποφασίζει να βρει ποιος την έβαλε εκεί, ποιος τράβηξε την σκανδάλη και για ποιο λόγο. Και δεν έχει σκοπό να σταματήσει αν δεν το ανακαλύψει. Και αγνοώντας το γεγονός ότι στο δρόμο για τις απαντήσεις που ψάχνει θα υποχρεωθεί να κάνει slalom ανάμεσα από ναρκωτικά, Kingpins, όπλα, μοιραίες γυναίκες και υπερβολικά cool διαλόγους.Το περίεργο βέβαια είναι πως όλοι οι πρωταγωνιστές είναι έφηβοι που φοιτούν σε λύκειο της Νότιας Καλιφόρνια και έχουνε πρότυπα συμπεριφοράς και ομιλίας τον Humphrey Bogart και την Mary Astor από το Γεράκι της Μάλτας (1941). Ο δημιουργός Rian Johnson, στην πρώτη του ταινία, είναι βαθιά επηρεασμένος από τα αστυνομικά μυθιστορήματα των 30’s και τα film noir των 40’s. Και αποφασίζει να μεταφέρει το μαγευτικό κλίμα των παραπάνω στη σύγχρονη κοινωνία και στον μικρόκοσμο της εφηβικής ζωής, με τρόπο άκρως πειστικό – μετά το αρχικό μούδιασμα- και με τεχνική που προδίδει βαθιά μελέτη του είδους που θέλει να εκπροσωπεί. Και ακριβώς επειδή η μελέτη κρύβει σεβασμό και πάθος, ο Johnson δημιουργεί ένα φιλμ με αποστομωτική ατμόσφαιρά και επιβλητικούς χαρακτήρες, οι τελευταίοι εξαιρετικά σκιαγραφημένοι από τα φρέσκα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν. Οι ερμηνείες είναι σοβαρές και αδιαμφισβήτητες δίνοντας ένα τόνο παράλογου ρεαλισμού στα διάφορα «the ape blows or I clam» που εκστομίζουν με ρυθμό πολυβόλου. Ντυμένο με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση και μονταρισμένο σε ένα Mac το Brick είναι η υπενθύμιση που χρειάζεσαι για να ενημερώνεσαι συχνά πυυκνά για την επόμενη ταινία του Rian Johnson.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.15 στο Δαναό Ι, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ως απελπιστικά αργό, με σοβαροφάνεια που φθείρει την εν δυνάμει σοβαρότητα του θέματός του, με το ιδίωμα των σκηνοθετών του κοινωνικού δράματος να μην ξέρουν πότε να το κόψουν, και με την αποκρουστική μιζέρια να κάνει την καυτή ερωτική σκηνή του τελείως ντεκαβλέ, μου περιέγραψαν χθες το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Andrea Arnold, βραβευμένης με Όσκαρ καλύτερης μικρού μήκους ταινίας. Και θα τα προσυπέγραφα με άνεση όλα αυτά, αν δεν είχα χάσει σχεδόν τη μισή ταινία, για να την κουβεντιάσω με τη δημιουργό της.

Η οποία βέβαια τα έκανε όλα να μοιάζουν πολύ πιο ωραία, και εξήγησε λιγάκι το ασφυκτικό του πράγματος, μιλώντας για το Advanced Party project στο οποίο εντάσσεται η ταινία. Άλλη μια ιδέα για σκηνοθετικές ασκήσεις φόρμας, απ’ τα σαδιστικά μυαλά της Zentropa Entertainments. Πρέπει να φταίει το κλίμα εκεί στη Δανία.

Δες/Κρύψε το trailer του Red Road (2006)