Νεαρός graphic novelist που ψάχνει έμπνευση στο Βουκουρέστι για το νέο του βιβλίο για λυκάνθρωπους, εντελώς συμπτωματικά ερωτεύεται την μέλλουσα βασίλισσα της ντόπιας αγέλης λυκανθρώπων, και ξεκινά μια ιστορία Ρωμαίου και Ιουλιέτας με πολύ τρεχαλητό και φασαρίες.Οι παραγωγοί του Underworld (2003), πήραν βιβλίο εφηβικού τρόμου που απαγορεύτηκε από αρκετές εφηβικές βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο, και το μετέτρεψαν σε προεφηβική ταινία ρομάντζου, που δεν απαγορεύθηκε από καμία αίθουσα ανά τον κόσμο. Αν και θα έπρεπε. Και δεν χρειάζεται να σου το πω εγώ. Απ' τους τριτοκλασάτους νεαρόφατσους ηθοποιούς, το φορεμένο στόρι, τους γελοίους φακούς επαφής, τη μεταμόρφωση των ανθρώπων σε λύκους (όχι λυκάνθρωπους) μέσω φωτεινού blur, και το Stand My Ground στο soundtrack, αντιλαμβάνεσαι ότι μιλάμε για παραγωγή που παραμένει φτηνή κόβοντας ακόμα και τα βασικά ψηφιακά, βασισμένη σε σενάριο ψαρεμένο απ' τα αζήτητα, σκηνοθετημένο σχηματικά, με στόχο την Σαββατιάτικη μεσημεριανή ζώνη, ή τουλάχιστον το κοινό που θα μπορούσε να δει ταινία λυκανθρώπων κατάλληλη για ανήλικους. Κι αυτά απ' το trailer μόνο. Αν δεις και την ταινία, θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις τους κιτσάτους τρίτους ρόλους, μια φιξιόν underground εκδοχή του clubbing του Βουκουρεστίου, την αγέλη λυκανθρώπων αποτελούμενη από ημίγυμνους eurotrash νεολαίους, και το αρλεκινίστικο PG 13 ρομάντζο σε όλο του το μεγαλείο, και να απορήσεις πώς διάολο αυτή η ατσούμπαλη κι αδέξια ιερόσυλη B-μουβιά που διασύρει το κουφάρι του genre, κατάφερε να ξεφύγει απ' το straight to DVD πεπρωμένο της.

Τη πιο δοκιμασμένα αποτελεσματική συνταγή, ακολουθεί και η Halle Berry με τη ζαρτιερο-φωτογράφισή της στο Esquire για να προωθήσει το Perfect Stranger (2007) που από σήμερα αρχίζει να σκάει μύτη στις αίθουσες όλου του πλανήτη (και στην Ελλάδα από την άλλη βδομάδα).

To θρίλερ που τη θέλει undercover δημοσιογράφο να.. πλησιάζει έναν επιχειρηματία για να αποδείξει ότι σκότωσε τη φίλη της, έχει ψιλοθαφτεί από τους κριτικούς και μάλλον δε θα το σώσει ούτε το περουκίνι του Bruce Willis (που τουλάχιστο δε χρειάζεται τόση προσπάθεια να κάνεις ότι δε το βλέπεις όση για τις κατά καιρούς τρίχες του Nicolas Cage), ούτε οι φήμες για καυτές λεσβιακές (και όχι μόνο) σκηνές. Αλλά η κάτοχος συγκεκριμένου χρυσού αγαλματιδίου που πιθανότατα καθαρίζει καθημερινά με τη γλώσσα όπως και το πρόσφατο αστέρι της στο Walk of Fame, μάλλον έχει επενδύσει πολλά στο φιλμ για να κόψει λίγο τη κατηφορική κλίση στη καριέρα της. Κρίνοντας από τα ολοένα και πιο αβυσσαλέα ντεκολτέ και τις ολοένα και πιο προχωρημένες προσωπικές αποκαλύψεις της, βδομάδα με βδομάδα.

Ο Μίστερ Μπιν κερδίζει, σε εκκλησιαστική λοταρία, ένα ταξίδι στις Κάνες. Η Γαλλία δεν έχει καμία ελπίδα.Είναι κρίμα (για να μη πω τίποτα χειρότερο, τέτοια περίοδο) που ο "Έλληνας μεταφραστής" αγνόησε τη κατακαραπροφανέστατη αναφορά του αγγλικού τίτλου στις Διακοπές του κυρίου Ιλό (1953) και την έκανε αναφορά στο Τρελό Θηριοτροφείο Πάει για Διακοπές (1983). Όσο "κρίμα" είναι και το "τυπικό βρετανικό χιούμορ" που χρεώνεται συνήθως στο χαρακτήρα-δημιουργία του Rowan Atkinson, όταν οι επιρροές του είναι ο Monsieur Hulot, ο Pee-wee Herman και οι κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου. Επιρροές που είναι η τάβλα πάνω στην οποία περπατάει θεματικά η ταινία, πάνω από τον ωκεανό των έξτρα αναφορών σε εικόνες της ποπ κουλτούρας που μαζεύει στο άλμπουμ του ο (ψιλοάγνωστος) σκηνοθέτης Steve Bendelack. Μ' άλλα λόγια, στη μισή τουλάχιστο διάρκεια αναρωτιέσαι αν θα πέσουν μηνύσεις για εικονο-κλοπή, και το μόνο που περιμένεις είναι άλλη μια σπαστική ξερή χωρίς νόημα ανατροπή στιλ εκεί-που-πάει-να-μπει-στο-λεωφορείο-αρχίζει-να-κυνηγάει-μια-κότα.

Εκεί-που-είσαι-έτοιμος-να-πλακώσεις-το-βρίσιμο όμως, όλα τα κομμάτια πάνε σα στρατιωτάκια στη θέση τους. Και αρχίζεις να εκτιμάς την ολική επαναφορά του ανθρώπου που είναι φασόλι, από τις αμερικανιές και τις πολυλογίες του Bean (1997) και τις ιδιοτελείς ραδιουργίες της σειράς, στις ρίζες της απολαυστικής ενίοτε γλυκιάς και λεπτομερέστατα μελετημένης κωμωδίας του Tati. Όπως λοιπόν πίσω από το κουφό σεναριακό credit του Simon McBurney κρύβεται το Théâtre de Complicité, έτσι και πίσω από τις μπουφοειδείς φάτσες του Μπιν κρύβεται ένα μεγαλειώδες εμπνευσμένο χιουμοριστικό φινάλε. Που λίγο πολύ ξανανακαλύπτει την οικογενειακή κωμωδία σε ευρωπαϊκά χωράφια, εκεί που σκουπίζει και τα ταμεία αυτές τις μέρες.

Μετά από πολύ σιγοψήσιμο, που έφτανε στην υποψία ότι σκόπευε να βγάλει όλη τη ταινία online σα φωτορομάντζο σε συνέχειες, ο Rob Zombie σερβίρει στο Yahoo! Movies το ορεκτικό για τη δικιά του αναπαράσταση του Halloween (1978) του John Carpenter. O Michael Meyers ετοιμάζεται για τη νέα Νύχτα με τις Μάσκες λοιπόν, την ώρα που όλοι οι Δυτικοί ετοιμάζονται για τη νύχτα με τα κεριά.

Πάντως, η έξοδος του δεύτερου εικονικού μασκομούρη σφαγέα με μπανάλ προτίμηση σε τρυφερή νεανική σάρκα (μετά τον Leatherface φυσικά), δε θα γίνει τον παραδοσιακά τρομομήνα του Halloween (βλ. Οκτώβρη), αφού τον έχουν κλείσει πιο φρέσκες κλοουνομούρικες γιγαντιαίες προνομιακές αλυσίδες (βλ. Saw). Και ποιες ακριβώς στάσεις αναψυχής θα περιλαμβάνει (η έξοδος), πέρα από την αναβίωση των σκηνών καταδίωξης λαχταριστής γκομενίτσας από σαλιγκαροκίνητο μαχαιραφόρο, δε ξεκαθαρίζει το τρέιλερ που κόπηκε από σκηνές των πρώτων γυρισμάτων σύμφωνα με το σχετικό blog του Zombie. Άρα προς το παρόν σημείωσε ότι ο σκηνοθέτης δηλωμένα θέλει να επικεντρωθεί στον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα, και οι αξιοπρόσεκτες σκηνές βασανισμού ποντικιών θα είναι και στη ταινία και δε τις έχωσε η Dimension για μπαχαρικό (όπως διαβόητα έκανε στο τρέιλερ του ριμέικ του Black Christmas του Bob Clark που σκοτώθηκε πρoχτές).

Αν πάλι θες να επικεντρωθείς στις ατελείωτες συζητήσεις για τη μάσκα ή το draft του σεναρίου που κυκλοφορεί στα internets, ο γκούγκλης είναι ο φίλος σου όπως λένε.

Η μηχανή που φτιάχνει ο Lewis, ορφανό με ταλέντο στις εφευρέσεις, για να προβάλει στην οθόνη της την τελευταία ανάμνηση που έχει απ' το πρόσωπο της μητέρας του, γίνεται αφορμή να ταξιδέψει στο μέλλον, και να προσπαθήσει μαζί με την οικογένεια Robinson, να σταματήσουν παρανοϊκό κακό που θέλει να σβήσει την ιστορία του μεγαλύτερου εφευρέτη που θα γνωρίσει ποτέ ο κόσμος.Η σημασία της οικογένειας, της φιλίας και της εμπιστοσύνης είναι οι αξίες που τυλίγει σε φιόγκους η Disney στο καινούριο της animation, μαζί με λίγο από πίστη στον εαυτό σου και αποφασιστικότητα όταν πρέπει να αντικρίσεις το μέλλον. Απ' αυτήν την τελευταία έφερε μπόλικη μαζί του ο John Lasseter όταν τοποθετήθηκε επί κεφαλής του τμήματος κινουμένων της Disney, και έσωσε, απ' ό,τι λέγεται, το συγκεκριμένο project απ' την καταστροφή. Πόσο βαθιά έβαλε το χεράκι του βέβαια παραμένει τόσο αδιευκρίνιστο, όσο ασαφείς είναι οι αναφορές ότι μαζί με την ομάδα του έστειλε μια σειρά από σχόλια για ριζικές διορθώσεις στο σενάριο και την απεικόνιση, με το που έφτασε στα καινούρια του γραφεία.

Πάντως τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι οι Robinsons έχουν το πιο ενδιαφέρον, περίεργο και αξιαγάπητο σχέδιο στους χαρακτήρες, απ' ό,τι έχει βγάλει η Disney τα τελευταία χρόνια --με την εξαίρεση, φυσικά, του The Incredibles (2004). Τα γύρω-γύρω, βέβαια, είναι απλώς σκηνικά, και κινούνται απ' το χαριτωμένο στο αδιάφορο, αλλά όχι ότι θα έχεις και πολύ χρόνο να το προσέξεις, με τέτοια υπερκινητικότητα που έχει πέσει στο στόρι. Το οποίο έχει μπόλικες νευρικές και κεφάτες εναλλαγές για να κρατήσει τους νεαρούς θεατές στη θέση τους, και αρκετές αναφορές στην πρώτη βαθμίδα λαϊκής αποδοχής της ελληνικής ποπ κουλτούρας (διάβαζε Παρά Πέντε) στην ελληνική έκδοση, για να νιώσουν αυτή τη σπάνια κινηματογραφικά φάση του inside joke. Η οποία τον 20-25άρη μπορεί να τον κάνει να φρίξει λίγο, μαζί με τη ρηχότητα στην πληθώρα των βοηθητικών χαρακτήρων, και την απειλή που δεν νιώθεις, στο κακό που προσπαθούν να αποσοβήσουν οι ήρωες. Το άνισο σύνολο κομματιών που δεν πολυδουλεύουν μεταξύ τους, είναι πάντως αρκετά κεφάτο και συγκινητικό, ή τουλάχιστον τόσο όσο χρειάζεται για να φύγεις απ' την αίθουσα μ' αυτό το γουτσουγούτσου στο στομάχι.

Ο καλύτερος τρόπος για να δεις Τα Φαντάσματα του Γκόγια είναι σα μπαστάρδεμα Buñuel με Monty Python. Η ιστορία είναι περιφερειακή υπόθεση και εξυπηρετεί τους συμβολισμούς και η Ιστορία είναι το φόντο και εξυπηρετεί την υπερβολή.
Νανά νανά νανά η νεαρή αθώα μοντέλα του βασιλικού ζωγράφου κατηγορείται άδικα από την Ιερά Εξέταση, η οικογένειά της προσπαθεί να τη σώσει από τη πυρά γιατί δεν έφαγε χοιρινό σε μια ταβέρνα (δε κάνω πλάκα), και εκεί που κορυφώνεται η αγωνία γκαγκάν στη μέση της ατάκας μπουκάρει στο σκηνικό η Γαλλική Επανάσταση (εξακολουθώ να μη κάνω πλάκα). Ακολουθούν κι άλλες ανατροπές που ακολουθούν τον μπουνουελικό σουρεαλισμό και προσπαθούν να διαχωρίσουν τις ανθρώπινες πράξεις και αδυναμίες από τις ιδέες που (υποτίθεται) υπηρετούν. Χωρίς έκπληξη αφού στο σενάριο έχει βάλει το χεράκι του, όπως και σε άλλες εκατόν τριάντα ταινίες (μιλάω σοβαρά μη το επαναλαμβάνω συνέχεια), ο Jean-Claude Carrière που είχε ξεκινήσει να το γράφει πριν τριάντα χρόνια για τον Buñuel. Ενώ στο μίγμα έχουμε και κάποια από τα σήματα κατατεθέντα του σκηνοθέτη της Φωλιάς του Κούκου (1975), του Amadeus (1984) και των The People vs. Larry Flynt (1996). Χαρακτήρες που σπρώχνονται στη παράνοια και καθορίζονται έμμεσα από αυτούς που συναναστρέφονται και εναντιώνονται, για παράδειγμα.

Τώρα που οδηγούν όλα αυτά μη περιμένεις να σου πω, και δεν είναι και το ζητούμενο όπως είπα από την αρχή. Το ζητούμενο είναι αν οι φαινομενικά μεγάλες αδυναμίες της ταινίας είναι by design (ή όχι). Η Portman τη μια στιγμή κοντεύει να λυθεί στα γέλια ενώ υποτίθεται τη βασανίζουν φρικτά και την άλλη δέχεται τα χάδια στο κωλαράκι (και όχι μόνο) του ιεροεξεταστή με απαράμιλλη αθωότητα και λαχτάρα. Ο Bardem φτύνει τις ατάκες στα Αγγλικά με ύφος Edmund Blackadder αλλά είναι εξαιρετικός στο mute. O Skarsgård μοιάζει να παίζει σε ταινία του Trier με ότι αυτό συνεπάγεται. Εσύ αν σταματήσεις να περιμένεις κάτι συγκεκριμένο (και δη και Αμαντέους νο. 2 ή τη Natalie γυμνή όπως όλο το δίκτυο) θα την εκτιμήσεις και περισσότερο. Το λένε και προκατάληψη και αυτό διαπραγματεύεται η ταινία. Μάλλον.

Μια μοναχική γοητευτική πολεμίστρια, αναλαμβάνει να βρει τον τελευταίο απόγονο της βασιλικής γενιάς και να τον προστατέψει από ομάδες δολοφόνων, για να επανέλθει ασφαλής στο θρόνο του, και να αναλάβει την αντίσταση των Κορεατών απέναντι σε αιμοδιψείς εισβολείς.Βασισμένος στα αμφιβόλου αξιοπιστίας ιστορικά αρχεία της χώρας του για την εποχή, ο Κορεάτης σκηνοθέτης στη δεύτερη απόπειρά του γύρισε στην απαρχή περίπου των αγαπημένων του Xia πολεμιστών (των ιπτάμενων μυστικιστικών ελαφροντυμένων αντίστοιχων των σαμουράι που είναι τόσο της μόδας μετά τον Τίγρη και Δράκο (2000)), και βρήκε μια ιστορία με μπόλικα περιθώρια για φιξιόν εμπλουτισμό και χώρο για την έμπνευσή του απ΄τον σεναριακό πυρήνα του Terminator (1984), αλλά με γυναίκα προστάτιδα του νεαρού VIP. Η αμερικάνικων προδιαγραφών απλοϊκή και προβλέψιμη δραματουργία του, τού εξασφάλισε ένα 30% χρηματοδότησης από την New Line Cinema, αλλά δεν θα το καταλάβαινες αν δεν σου το 'λεγα, αφού η ταινία αποτελεί πισωγύρισμα του είδους, τόσο στην απογυμνωμένη σκηνογραφία που ξαλαφρώνει την εικόνα από αποσυντονιστικά φρου-φρου, όσο και στα set-pieces δράσης που κυμαίνονται από ελαφρώς διασκεδαστικά σε εντελώς χιλιοειπωμένα. Η εμμονή του δημιουργού στην επανάληψη συγκεκριμένων κοντινών στα φρεναρίσματα με τις φτέρνες, οι κλισαρισμένοι χαρακτήρες (κορυφαίος ο τρίτος ρόλος του Ασιάτη wannabe Captain Sparrow) και η κούφια κλιμάκωση της σύντομης τελικής μάχης, επίσης δεν βοηθούν καθόλου, ένα project που αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον ως προσπάθεια πιο γήινης, pulp προσέγγισης της συγκεκριμένης μυθολογίας.

Κυκλοφόρησαν τα ξημερώματα, συντονισμένα, το trailer του Live Free or Die Hard (2007) στο Yahoo! Movies και του Die Hard 4.0 (2007) στη Fox International. Ίδια ταινία, άλλο όνομα, άλλα τρέιλερ και πάει λέγοντας, όπως είχαμε δει ήδη από το teaser. Αυτό θα πει να πουλάς σε διεθνή αγορά. Να πουλάς τις ίδιες απιθανοαπίθανες σκηνές που δεν ήταν και εμπορικό σου σήμα μέχρι τώρα, οπότε να χρειάζεται να θολώσεις λίγο τα νερά δηλαδή.

Η λίστα με τις ανατροπές στις λίστες, συνεχίζεται με τον εξορκισμό του Tom Cruise από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες και την αντικατάστασή του απ' τον επί έτη contender, Will Smith. Τουλάχιστον έτσι λέει το Newsweek, που έρχεται να καλύψει το κενό των λιστών του Premiere, μετά τον εξορισμό του περιοδικού στο internet.
Κι αν ο Fresh Prince έχει την τελευταία πενταετία αποδείξει ξανά και ξανά, ότι μπορεί να "ανοίξει" τα άπαντα, ξεπερνώντας είδη, φυλές και φύλα, με εγγυημένα τουλάχιστον τα πρώτα $40μύρια (ή, έστω, τα μισά σε αρτχαΐζουσες δουλειές σαν την τελευταία του) και να παραμένει αγαπητός ακόμα κι όταν πρωταγωνιστεί σε μπούρδες, η επιλογή του Johnny Depp για την δεύτερη θέση, φαίνεται λιγάκι παρακινδυνευμένη, αφού υποτίθεται ότι η κατάταξη βασίζεται σε κάτι παραπάνω από ωμή πρόσκαιρη boxoffice δύναμη. Η εικονική φιγούρα του Καπετάν Sparrow, τον έβαλε μεν σε ηγετική θέση ενός franchise αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά παραμένει στην ουσία η μόνη του εξωπραγματική επίδοση, με μόνο άνω των $50 εκατομμυρίων άνοιγμά του το Charlie and the Chocolate Factory (2005), που βγήκε ανάμεσα στα δυο επεισόδια των Πειρατών της Καραϊβικής, και αμέσως επόμενο νούμερο, τα $30 μύρια του Sleepy Hollow (1999). Το επερχόμενο Sweeney Todd (2007) βέβαια, φημολογείται ότι θα είναι η καλλιτεχνική δικαίωση που θα τον οδηγήσει ξανά στα Όσκαρ, και φαντάζομαι οι ενδοστουντιακές πηγές του Newsweek θα ξέρουν κάτι περισσότερο, αλλά μέχρι να τα δω, κρατώ τις επιφυλάξεις μου.

Τη λίστα συμπληρώνουν ο Ben Stiller δικαίως στην τρίτη θέση, με βέβαιη επιτυχία σε συγκεκριμένο κοινό, και ο Brad Pitt, στηριζόμενος πια κυρίως στα γερά του πόδια έξω από την Αμερική, και υποβοηθούμενος ίσως λιγάκι απ' τις... εξωσχολικές του δραστηριότητες. Ε και ο επί γης εκπρόσωπος των επουράνιων υποσχέσεων (κατά κόσμον Tom Cruise), εν τη σοφία και γενναιοδωρία του, αρκέστηκε στην πέμπτη θέση. Ο δε Tom Hanks, κατά πως μας ενημερώνει το άρθρο, έχει περάσει πια σε επίπεδο πάνω και πέρα από τέτοιες λίστες, το οποίο φαντάζομαι είναι κάτι αντίστοιχο του "έχει εξαϋλωθεί στους ουρανούς".

Την επί σειρά δεκαετιών αδιαμφισβήτητη παντοκυριαρχία του Star Wars στις λίστες των καλύτερων sci-fi ταινιών όλων των εποχών, κατάφερε να τσακίσει η σέκτα των fan fanatica ακολούθων του Joss Whedon, στέλνοντας στο Serenity (2005) στην πρώτη θέση σχετικού δημοψηφίσματος του SFX, του κορυφαίου βρετανικού περιοδικό για sci-fi και fantasy.
Κι έτσι απέδειξαν περισσότερο τι μπορούν να κάνουν ένα μάτσο πωρωμένοι με απεριόριστα clicks στη διάθεσή τους, παρά οτιδήποτε ιδιαίτερα σχετικό με την αξία του κινηματογραφικού spin-off του τηλεοπτικού Firefly. Μπορεί να μην ήταν αρκετοί ούτε για να κρατήσουν τη σειρά απ' το να εξαφανιστεί απ' τους τηλεοπτικούς γαλαξίες λόγω χαμηλών αποδόσεων, ούτε για να βοηθήσουν την ταινία να καλύψει το budget της στις εισπράξεις, οι ορκισμένοι ακόλουθοι είχαν όμως αρκετό χρόνο να οργανωθούν, όπως συνηθίζουν να κάνουν, και να σβήσουν τους αντιπάλους απ' το χάρτη, χαρίζοντας τον θρόνο της κορυφής και το 61% (!) των ψήφων στην ταινία του Whedon. Και κρατώντας σε εξευτελιστική απόσταση την εξαλογία του Lucas με ένα αστείο 28%.

Το ανθυποασήμαντο υπόλοιπο 11% μοιράζονται άλλοι συνήθεις ύποπτοι όπως το Blade Runner (1982/#3), το The Matrix (1999/#5), το 2001: A Space Odyssey (1968/#8), το The Terminator (1984/#9), και η πραγματική καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, το Alien (1979/#6). Το δημοψήφισμα φαίνεται ότι πήρε χαμπάρι κι ο Robert Zemeckis, και κατάφερε να κλείσει τη δεκάδα με το Back to the Future (1985). Φήμες ότι ο Joss Whedon μασουλάει (πάλι) το καπέλο του προσπαθώντας να βρει τρόπο όλους αυτούς τους μανιακούς ακόλουθους να τους μετατρέψει σε αξιοποιήσιμη πηγή χρημάτων, ελέγχονται ως ακριβείς.

Η Alanté Kavaïté, επί ενάμιση χρόνο έγραφε το σενάριο του Άκου τον Χρόνο (2005) με την Émilie Dequenne κατά νου για πρωταγωνίστρια. Και η τελευταία δέχτηκε μετά χαράς το ρόλο, παρόλο που αφορούσε μια όχι ιδιαίτερα χλιδάτη (από οικονομικής πάντα άποψης) ταινία και δη και την πρώτη μεγάλου μήκους της σκηνοθέτιδας. Στα γυρίσματα τελικά οι δυο τους πέρασαν génial όπως φαίνεται και στο πανί, και θα 'θελαν να συνεργαστούν ξανά. Για του λόγου το αληθές, η αρχή της τριλογίας για το πένθος και την απώλεια έχει κινήσει το ενδιαφέρον όχι μόνο σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, από Chicago μέχρι LA. Και είναι ήδη στα σκαριά το αγγλόφωνο remake της, πριν καλά-καλά προλάβει να βγει στις γαλλικές αίθουσες (όπου προγραμματίζεται για τις 6/6!), με παραγωγό το Joe Dante και σκηνοθέτη τον Eduardo Rodriguez. Έτσι οι δυο chick Γαλλίδες, η σκηνοθέτης και η μούσα της, μας εξηγούν γιατί μια ταινία όπου η κόρη ψάχνει την πεθαμένη μητέρα της χρησιμοποιώντας ως μίτο της Αριάδνης χαμένους ήχους του παρελθόντος, αξίζει τέτοιον κόπο.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η estelle και δε την υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Το μάλλον απογοητευτικό με μερικές εκπλήξεις εδώ κι εκεί πρόγραμμά του, έκλεισε χθες βράδυ επίσημα (κι αργότερα απόψε ανεπίσημα) το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου, με την τελετή λήξης και την απονομή των βραβείων του, στη σχεδόν γεμάτη (αν εξαιρέσεις τις θέσεις των απόντων χορηγών) αίθουσα του Απόλλωνα.

Ο δήμαρχος των Αθηνών απένειμε δι' αντιπροσώπου το βραβείο της πόλης των Αθηνών, στην βραβευμένη με δυο Cesar δραματική ιστορία της Lili που ψάχνει τον δίδυμο αδερφό της στο Je vais bien, ne t' en fais pas (2006). Tο κοινό προτίμησε κάτι σε πιο ανάλαφρο, κι έδωσε το βραβείο Jameson στην ακίνδυνη κωμωδία Prete-moi ta main (2006), με τον Alain Chabat και τη Charlotte Gainsbourg, για έναν σαρανταφεύγα αδιόρθωτο εργένη, που προσπαθεί να γλιτώσει απ' το πρήξιμο της οικογένειάς του, πληρώνοντας την boho αδερφή συναδέλφου του να παίξει την αρραβωνιάρα του. Κι έτσι έκλεισε η εβδομάδα των βροχών, που βγάζει σαν τα σαλιγκάρια όλους τους γαλλόφωνους της Αθήνας στο δρόμο για το κέντρο.

Αν έμεινες με μια γεύση αμερικανιάς πάντως απ' τις ταινίες που είδες, θα θυμάσαι πως εδώ και καμιά πενταετία περίπου, η γαλλόφωνη παραγωγή στρέφεται προς πιο νεοηπειρώτικα θεάματα, κι οι γαλλικές γαλλικούρες οδεύουν προς εξαφάνιση. Ε, κι αν κρίνεις απ' την φετινή σοδειά, εκείνη η ώρα έφτασε, και τα πράματα έχουν γίνει ζόρικα για τον γαλλικό κινηματογράφο. Οπότε καλύτερα να περιμένεις καμιά πενταετία ακόμα τώρα, για να ξεπεταχτεί κι ο γαλλικός ανεξάρτητος, να γίνει η καινούρια μόδα. Α, και στο μεταξύ, μην απομακρύνεσαι πολύ, τελειώνω την ταχύρυθμη γαλλικών μου και υποτιτλίζω μερικές συνεντεύξεις ακόμα.

Κατακλυσμό μέσα στο πιο καυτό κινηματογραφικό (και όχι μόνο) καλοκαίρι προαναγγέλλει το δελτίο καιρού που εξέδωσε η Universal στο Moviefone. Για να γλυτώσεις πρέπει να πάρεις το έτερον ήμισυ του είδους σου και να κλειστείς σε μεγάλες σκοτεινές αίθουσες, τρεφόμενος με φουσκωμένο καλαμπόκι, μέχρι την παρέλευσή του.

Επειδή είχα την αχαρακτήριστη ευτυχία να παραστώ σε όλες τις αντίστοιχες μαζώξεις που διοργανώθηκαν υπό την εποπτεία του, πρέπει να χαρακτηρίσω απαράδεκτο το γεγονός ότι ο Tom Shadyac αναφέρεται, ανώνυμα(!), μόνο ως ο σκηνοθέτης του Bruce Almighty (2003). Ο άνθρωπος έχει γυρίσει την τεράστια παραγνωρισμένη κωμωδία Dragonfly / Μήνυμα Σιωπής (2002), με τον Kevin Costner να βλέπει νεκρούς παπαγάλους. Και ανυπέρβλητα πασίγνωστα δράματα, ξεκινώντας με τον Jim Carrey σα Ντετέκτιβ Ζώον (1994) και τον Eddie Murphy σα Δάσκαλο για Κλάματα (1996). Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν που αναλαμβάνει τη μεγαλύτερη κωμωδία ever, με προϋπολογισμό που ξεπέρασε τα $175 μύρια και κανείς δε ξέρει το τελικό του όριο.

Πάντως στο τρέιλερ που συνεχίζει τη πρόσφατη τάση να αποκαλύπτει όλη τη πλοκή, ο Steve Carell και ο Morgan Freeman έχουν μεγάλα κέφια και εξαιρετική άνεση και οικειότητα με τον φακό. Ενώ τα αστεία είναι περισσότερα και διαφορετικά από το τίζερ (κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει απόθεμα) και, το σημαντικότερο, πραγματικά αστεία. Άρα στο αναμενόμετρο ο Evan βρίσκει μια θέση λίγο χαμηλότερα από το Knocked Up (2007).

Επειδή, όπως είπαμε, τις μαχητικές κινήσεις του Jason Bourne τις έχουν αποστηθίσει όλοι οι κομπάρσοι, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται στην υποκρισία έκπληξης όταν τρώνε τη μπουνιά στη μάπα, αποκαλύφτηκε χτες στο Yahoo! Movies το νέο του σατανικό σχέδιο αιφνιδιασμού. Η προσθετική μύτη. Μύτη που τρομοκρατεί αποτελεσματικότατα όλα τα ποτήρια σαμπάνιας που βρίσκει το διάβα της.

Και όλα αυτά παράπλευρα, στο τρέιλερ των Δεκατριών του Όσιαν. Που επεκτείνει τη φαεινή ιδέα σε όλο το καστ, για να σου εξαφανίσει την αίσθηση ότι έχει κάνει περισσότερες συνέχειες από την Παρασκευή και 13. Μουστάκες, μαλλούρες και μυτάρες ήταν το εμπορικό σήμα και του τίζερ που είχε βγει τα Χριστούγεννα βέβαια. Αυτό που φέρνει το μεγαλύτερο αδελφάκι του είναι το ξεμπρόστιασμα κάποιων στοιχείων από τη πλοκή, που σύνοψή της δεν έχει κάνει ακόμα επίσημα η Warner. Και αυτό που φαίνεται να φέρνει ο Al Pacino στο franchise, εκτός από το δικό του εμπορικό σήμα (βλ. τα σάλια που κάνουν το υπόλοιπο cast & crew να φοράει αδιάβροχα και γαλότσες), είναι ένα καζίνο. Καζίνο που θα αποτελέσει στόχο με κίνητρο όχι τα λεφτά αλλά την εκδίκηση αυτή τη φορά, όπως διαφημίζεται. Και δε χρειάζεται να σου υποδείξω εγώ τον προφανή συνειρμό της επιστροφής όλων για μια ακόμα μεγάλη μπάζα, για να τη σπάσουν σε όσους (πολλούς) γρουσούζηδες θάψαν τη.. δωδέκατη στη σειρά ταινία που προηγήθηκε (και θα αναγκαστούν να υποστούν και τη γρουσούζικη). Όπως και να 'χει, η διάθεση όλων να υποστούν τα μεταξύ τους αστεία, και αυτά όλων των υπολοίπων σε βάρος τους, είναι αξιέπαινη.

Με το Ελέκτρωμα των Daft Punk (και μη με ρωτάς να σου πω γιατί το βγάλαν έτσι) κλείνουν 45 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα στον Απόλλωνα οι (μίνι, τριών προβολών) Νύχτες του φετινού και όγδοου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο το soundtrack της ταινίας δεν υπογράφει το group, αλλά περιέχει Sébastien Tellier, Todd Rundgren, Brian Eno και.. ατελείωτες ώρες σιωπής και περιπλανήσεων στην έρημο. Περιπλανήσεων δυο ρομπότ (και μάντεψε ποιοι δεν τα παίζουν κι αυτά) που ψάχνουν να αποδειχτούν άνθρωποι τελικά, κατά πάσα πιθανότητα. Το φιλμ προβλήθηκε στις Κάνες πέρσι αλλά αν κατάλαβα καλά τώρα παίζει στις αίθουσες, και πιο συγκεκριμένα στην εξής μία, στη Γαλλία. Και μπορεί να μυρίζει λιγάκι σα The Brown Robo-Bunny αλλά όσο να 'ναι Daft Punk είναι αυτοί. Εδώ τρέχαμε στον Χα-πε-ζέ και την Ελ-ζά τη προηγούμενη βδομάδα.

Επιτέλους οι Μάζες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τον πιο αγαπημένο τους κώλο να καταλαμβάνει δέκα είκοσι (και βάλε) τετραγωνικά στο πανί. Από τον Ιούλιο όταν και θα βγει στις αίθουσες η pretend-gay (i.e. κρυφο-straight) κωμωδία του Adam Sandler, I Now Pronounce You Chuck and Larry (2007). Προς το παρόν η ταινία διαφημίζει το πιο δυνατό της σημείο στο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies.

Νωρίτερα, τον Απρίλη, αν και όχι με το καλό της πρόσωπο απ' όσο ξέρω, η Τζέσικα θα περάσει να τσεκάρει τα ταμεία και στο Next (2007) όπου οι τρίχες του Nicolas "bad hair day every day" Cage επισκιάζουν ακόμα και την επανεμφάνιση του Lee Tamahori μετά τις γνωστές περιπέτειές του στις πιάτσες του LA. Οι ρώγες της πρωταγωνίστριας δεν επισκιάζονταν με τίποτα πάντως τη τελευταία φορά που την είδαμε, στην απονομή των Όσκαρ. Τελευταία φορά που την είδαμε και μόνη της ίσως, αφού οι έξαλλοι πανηγυρισμοί για τον χωρισμό της κράτησαν λίγο και φαίνεται να γυρνάει με κάποιον τώρα.

Ο λευκός, ξανθός, γαλανομάτης Αζούρ, κι ο μελαμψός σε όλα του Ασμάρ, μεγαλώνουν με την ίδια γκουβερνάντα στη μεσαιωνική Γαλλία. Αναπόφευκτα τα αγόρια χωρίζονται, όταν ο Ασμάρ με την γκουβερνάντα εκδιώχνονται, αλλά σμίγουν ξανά όταν ο Αζούρ ταξιδεύει σε μια αδιευκρίνιστη χώρα που ακούγεται σαν την Αραβία, για να βρει και να παντρευτεί την πριγκίπισσα πέρα απ' τη θάλασσα.Ο δημιουργός της διλογίας του Κιρίκου, αφήνει το χαρτί και περνά στον ψηφιακό κόσμο, αλλά συνεχίζει να κεντάει διδιάστατα, εικόνες που θα σε ξενίσουν στην αρχή, αλλά όταν συνηθίσεις, θα σε εντυπωσιάσουν με τον απίστευτο πλούτο λεπτομερειών, αναφορών και συμβολισμών, που βγαίνουν απ' την εικόνα και ξεχύνονται και στο σενάριο. Είναι ξεκάθαρο ότι η έννοια της ειρηνικής και αρμονικής συνύπαρξης των λαών, και η αποδοχή της διαφορετικότητας ως πλούτου της ανθρωπότητας, είναι αυτά που πρωτίστως τον απασχολούν, αλλά τα αντιμετωπίζει με χαρακτηριστική ηρεμία και νηφαλιότητα, που δεν θα νιώσεις στιγμή ότι κάνει κήρυγμα με τα πενάκια του, ούτε στο πρώτο, πιο στατικό μισό που καταπιάνεται με την επιβολή της διαφορετικότητας απ' την εποχή της διαπαιδαγώγησης ακόμα, ούτε στο δεύτερο, που μέσα από την ιστορία δράσης αλά Indiana Jones, εικονογραφεί την περιπέτεια της ανατροπής των εγκαθιδρυμένων διαχωρισμών. Στο δεύτερο βέβαια η ανάπτυξη των χαρακτήρων βαλτώνει αρκετές φορές, αλλά αν δεν σου αρκεί η εικαστική και αφηγηματική νοσταλγία του Prince of Persia II που πιθανότατα θα σου προκαλέσει, μπορείς κάλλιστα να βγεις για ανεφοδιασμό αναψυκτικών των πιτσιρικιών. Γιατί, αν και το Azur et Asmar έχει στιγμές μαγευτικές και για τους μεγαλύτερους θεατές του, η αξία του είναι κυρίως η διαπαιδαγωγική για τους μικρότερους. Κι αυτήν, την έχει σε τσουβάλια.

Μπόγιας παθιάζεται με ιστορία με ντετέκτιβ, ο οποίος έχει παθιαστεί με τον αριθμό 23, ο οποίο πάνω και πέρα απ' όλα, υποτίθεται ότι κυριαρχεί του σύμπαντος, κρύβοντας ανυπολόγιστη καταστροφική μεταφυσική αξία.Στα χέρια ενός έμπειρου γραφιά, αυτός ο αχταρμάς θα μπορούσε να βγάλει ένα συναρπαστικό συνολάκι, που θα έδινε στον Shumacher και τον κινηματογραφιστή του, Matthew Libatique (μόνιμο συνεργάτη του Aronofsky) μια υπαρκτή βάση να στήσουν το παιχνίδι τους, και στον φουκαρά τον Carrey, την ευκαιρία να βάλει κάτι καινούριο στη μικρή λίστα των δραματικών του χαρακτήρων. Τώρα, αφού πρώτα βλαστήμησε την τύχη του που δεν έπαιξε στο προηγούμενο ψυχολογικό θρίλερ του Shumacher, το Phone Booth (2002), ο Carrey μετανιώνει που έπαιξε στο καινούριο του και καταλήγει καταδικασμένος σε άλλα 23 χρόνια κωμωδίας. Ο Shumacher μένει με μια παταγώδη αποτυχία στα χέρια κατώτερη ακόμα και των δικών του επιπέδων, κι ο Libatique με την υπογραφή του σε ένα σώοου χωρίς ταινία, ενώ ο πρωτάρης σεναριογράφος Fernley Phillips, αποκαλύπτει την αμηχανία και την αδεξιότητά του να κινηθεί σε λημέρια Stephen King --για την ώρα τουλάχιστον--, πετώντας στον αέρα τρεις μίτους μυστηρίου, οι οποίοι παίρνουν σειρές για το ποιός θα κερδίσει για περισσότερη ώρα το ενδιαφέρον, αλλά στο τέλος αποδεικνύονται όλοι πολύ αδύναμοι για να αντέξουν πέρα απ' το πρώτο μισό της ιστορίας. Κι έτσι, ο αριθμός 23 αποδεικνύεται πραγματικά καταραμένος, και δικαιώνει τον σταρ του ΤΗΛΕΦΩΣ, που βλέπει τα πάντα σε λεξάριθμους. Αμήν.