Μπορεί τα Όσκαρ να μην είχαν φέτος ξεκάθαρο νικητή, τα Χρυσά Βατόμουρα όμως σάρωσε το Dirty Love (2005) της Jenny McCarthy. Κέρδισε τα "βραβεία" χειρότερης ταινίας, χειρότερου πρώτου γυναικείου ρόλου (της ίδιας), χειρότερου σεναρίου (της ίδιας) και χειρότερης σκηνοθεσίας (του πρώην άντρα της John Asher). Έχασε ουσιαστικά μόνο το χειρότερο β' γυναικείο ρόλο (για τη Carmen Electra) που πήγε στη Paris Hilton για το House Of Wax (2005), αφού "ζευγάρι" ακριβώς δεν είχε, ικανό να του δώσει και το βραβείο στην αντίστοιχη κατηγορία.

Τα υπόλοιπα βραβεία:
Χειρότερο remake: Son of the Mask (2005)
Χειρότερος α' αντρικός: Rob Schneider - Deuce Bigalow European Gigolo (2005)
Χειρότερος β' αντρικός: Hayden Christensen - Star Wars:Episode III - Revenge of the Sith (2005)
Χειρότερο ζευγάρι: Will Ferrell και Nicole Kidman - Bewitched (2005)
Πιο βαρετός στόχος των ταμπλόιντ: Tom Cruise, Katie Holmes και τα σχετικά τους στον καναπέ της Oprah, τον Πύργο του Άιφελ και το "μωρό τους" (το "μωρό του Τομ" ακριβέστερα).

Προσωπικά, θεωρώ τις υστερικές στιγμές της Jenny (και ειδικά αυτή που χτυπιέται ξώβυζη με τον εμετό ενός σιχαμερού ανθρωπάκου στο στήθος της), το παλούκι που πέρασε από το μυαλό της Paris, και το go-go boy πέρασμα του Σόμερ κορυφαίες στιγμές της 7ης τέχνης. Και είδα χειρότερες ταινίες το 2005, η αλήθεια είναι.

Γεννημένοι όλοι στο διάστημα 1967-1970, δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι οι σουπερστάρ συγγραφείς κόμικ των 00s (Bendis, Ellis, Ennis, Millar), μεγάλωσαν με τους αιρετικούς Watchmen του Alan Moore και το επικό πέρασμα του Frank Miller από τον Daredevil. Ενώ όμως οι υπόλοιποι, ως Βρετανοί, κάναν το αγροτικό τους υπό τη σκέπη της 2000AD, o Bendis γεννήθηκε στο Cleveland (Ohio). Και είχε μια επιπλέον σκοτεινή ιστορία να πει. Βασισμένη σε πολύ πραγματικά γεγονότα.

Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1935, σε μια υποβαθμισμένη περιοχή του Cleveland το Kingsbury Run (εν μέσω οικονομικής ύφεσης, λήξης ποτοαπαγόρευσης και ανόδου του φασισμού στην Ευρώπη) βρέθηκαν δυο πτώματα αγνώστων ανδρών, σε απόσταση δέκα μέτρων. Οι εκτιμήσεις έλεγαν ότι ο ένας είχε σκοτωθεί 7-10 ημέρες νωρίτερα (αργότερα το διάστημα έγινε 3-4 βδομάδες) και ο άλλος 2-3. Από τα πτώματα είχαν αφαιρεθεί προσεκτικά τα περισσότερα τμήματα των άκρων. Όπως και τα κεφάλια. Και τα γεννητικά όργανα του ενός. Όλα δε βρέθηκαν ποτέ.

Την ίδια περίπου περίοδο, ο Elliot Ness, με φρέσκες τις δάφνες της θρυλικής σύλληψης του Al Capone στο Chicago, έχει διοριστεί Διευθυντής Δημόσιας Ασφαλείας του Cleveland και με μια νέα φουρνιά "Αδιάφθορων" καθαρίζει τη πόλη από παράνομα κυκλώματα. Όπως θα γίνει προφανές χρόνια αργότερα, το 1947, με την υποψηφιότητά του για δήμαρχος, (ο Ness) στηρίζει τις πολιτικές του φιλοδοξίες και το μέλλον του σε αυτό το ξεκαθάρισμα.

Στις 26 Ιανουαρίου του 1936 το τεμαχισμένο πτώμα μιας γυναίκας αυτή τη φορά ανακαλύπτεται στη κάτω πόλη. Και ανασύρει μαζί του μνήμες της "Κυρίας της Λίμνης", ένα γυναικείο πτώμα του οποίου ο θώρακας (torso) και μόνο, είχε βρεθεί ενάμισι χρόνο πριν, το Σεπτέμβριο του 1934. Τα media έχουν πια το χαρακτήρα τους, τον "Torso Killer". Και ο Ness τον εφιάλτη του, που θα τον κυνηγάει για την υπόλοιπη ζωή του και θα καταστρέψει τη καριέρα του.

Στον χασάπη του Cleveland αποδόθηκαν επίσημα 12 θύματα αν και το πιο πιθανό είναι να είναι υπεύθυνος για τα διπλά, και κάποιοι του χρεώνουν πάνω από 40 φόνους στην ευρύτερη περιοχή και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Επίσημα επίσης παρέμεινε άγνωστος αν και η δράση του σταμάτησε το 1938. Απ' όσα πτώματα αναγνωρίστηκαν, η ειδικότητά του ήταν πόρνες, πόρνοι και κοινωνικά αποβράσματα της παραγκούπολης του Kingsbury Run. Και η μεγάλη του.. αγάπη ο Eliot Ness, αφού όπως ισχυρίστηκε ο τελευταίος του έστελνε ειρωνικές κάρτες. Όταν δε, έλαβε συστημένο κι ένα πτώμα σχεδόν κάτω από το γραφείο του, έκαψε όλες τις παράγκες και φυλάκισε τους περίοικους σε μια έκρηξη λαμπρή μεν (αφού οι φόνοι σταμάτησαν) καταστροφική δε (αφού κανείς δε του τη συγχώρεσε).

Εξήντα χρόνια μετά, το 1996-97, ο Alan Moore έχει μόλις ολοκληρώσει το From Hell, όπου αφηγείται την ιστορία του Τζακ του Αντεροβγάλτη με επίκεντρο τους διώκτες του και με βάση το μύθο που τον ήθελε πρόσωπο υπεράνω του νόμου. Στα χνάρια του ο Brian Michael Bendis, μετά τη κλασική πλέον "διλογία" των Goldfish και Jinx, έρχεται να αφηγηθεί με το ίδιο πρίσμα την ιστορία του Torso Killer στο Jinx: Torso (και αργότερα γνωστό ως απλά Torso). Όπου και υιοθετεί τη δημοφιλή (και καθόλου απίθανη) θεωρία ότι ο δολοφόνος ήταν ο Dr. Francis E. Sweeney, ξάδερφος του γερουσιαστή Martin L. Sweeney. Ο Sweeney είχε ανακριθεί από τον Ness, ταίριαζε απόλυτα στο προφίλ του μανιακού, και μέρες μετά την ανάκριση, νοσηλεύτηκε οικειοθελώς σε ψυχιατρική κλινική, όπου και μπαινόβγαινε μέχρι το θάνατό του, το 1965. Και ο Bendis αριστουργηματικά μπλέκει μύθο και αλήθεια, ποτοαπαγόρευση κι εφόδους, "κινηματογραφικές" ανακαλύψεις πτωμάτων και πραγματικές φωτογραφίες, μυθιστορηματικές και αληθινές προσωπικές ιστορίες, για να θεμελιώσει το δικό του μύθο και να τιμηθεί με το βραβείο Eisner 1998 για Ταλέντο Χρήζον Ευρείας Αναγνωρίσεως για τη τριλογία του (πια).

Το 2001 οι αδερφοί Hughes βγάζουν στις κινηματογραφικές οθόνες το From Hell (2001) χωρίς τη συνεργασία του Moore (ως συνήθως). Το 2004 ο Bendis έχει πάρει ήδη άλλα 4 βραβεία Eisner (και τα δυο καλύτερου συγγραφέα στη σειρά), η Charlize Theron συμφωνεί να παίξει τη Jinx στη μεταφορά του κόμικ και η Sony συζητάει τη παραγωγή ενός ακόμη κόμικ του, του Powers. Τέλη του 2005 ξεκινάει η παραγωγή της Black Dahlia (2006), της χιλιοειπωμένης δηλαδή ιστορίας της σταρλετίτσας Elizabeth Short που, προσέξτε, βρέθηκε τεμαχισμένη το 1947 με τρόπο τουλάχιστο εμπνευσμένο από τους φόνους του Cleveland. Και ο Todd McFarlane αποφασίζει να βάλει μπροστά το Torso (2007) με τον Ehren Kruger στο σενάριο και τον David Fincher στη σκηνοθεσία.

Αν σας φαίνεται συνταγή επιτυχίας, θυμηθείτε ότι την ιστορία τη διαβάσατε όλη, πρώτοι, εδώ.

Και όχι στην αποκριάτικη Espresso, εντάξει?

Είχα σκοπό να κάτσω να γράψω τις προβλέψεις το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, που ήταν ακόμη ανοιχτό το κουπόνι του Πάμε Στοίχημα, όμως δυσλειτουργίες της μαγικής μου σφαίρας με ανάγκασαν να κάνω έκτακτο ταξίδι στη Βενετία για να την επιδιορθώσω κι έτσι ούτε κι εγώ πρόλαβα να ακουμπήσω τα ευρά μου στον ΟΠΑΠ. Τουλάχιστον είδα τον Casanova -ή κάποιον που του έμοιαζε- από κοντά, και ανακάλυψα τη μαγεία των tramezzini.

Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρος ότι ακόμη και μετά το upgrade στο λογισμικό η σφαίρα λειτουργεί κανονικά, γιατί οι προβλέψεις που μου βγάζει φέτος είναι κομμάτι παρακινδυνευμένες, αλλά τουλάχιστον έχουν καλές αποδόσεις. Οπότε να πω εξαρχής ότι προβλέπω μεγάλη απόκλιση των προβλέψεων απ' τα τελικά αποτελέσματα, αλλά όπως και να ’χει, here goes.



Καλύτερη Ταινία
Κανονικά θα έλεγα Brokeback Mountain. Είναι η ταινία που είχε το εντονότερο buzz σε όλη τη διάρκεια του Oscar race, είναι το πιο δυνατό άλογο της κούρσας και γιατί ταιριάζει στο απολιτίκ προφίλ της Ακαδημίας, που αφήνει εκτός ταινίες όπως το Καληνύχτα και Καλή Τύχη, και το Μόναχο, και γιατί είναι ταινία συνόλου, δεν βαραίνει δηλαδή στην πλευρά των ερμηνειών, όπως το Capote. Τι περισσότερο έχει το Crash λοιπόν; Περισσότερη ουδετερότητα και ακαδημαϊσμό, σε ένα ζήτημα εξίσου καυτό, αλλά ευρύτερο από το Brokeback. Δεν είμαι σίγουρος ότι η Ακαδημία είναι έτοιμη να αφήσει το gay crowd να της κρεμάσει τη σημαία με το ουράνιο τόξο στο Kodak Theater, και αυτό φαίνεται και απ’ τον τρόπο που προωθείται το Brokeback τους τελευταίους μήνες. Άλλωστε, η βράβευση του gay western του Lee, θα ήταν πολύ πιο liberal από αυτήν του Crash, το οποίο δεν κάνει τίποτε άλλο απ’ το να τονίζει το αυτονόητο, το ότι δηλαδή ο ρατσισμός είναι παντού γύρω μας, αλλά και μέσα μας, χωρίς όμως να παίρνει θέση. Άλλωστε, είναι γυρισμένο και στο Los Angeles, την αυλή, δηλαδή, τα συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών της Ακαδημίας. Αλλά ok, αν είναι να μην το πάρει το Capote, ή το Μόναχο, δε βαριέσαι, ας το πάρει και το Crash.

Καλύτερη Σκηνοθεσία
Ακόμη κι αν γίνει ανατροπή στην κατηγορία της Ταινίας, ο θείος Όσκαρ δεν ξεφεύγει απ’ το λάσο του Lee, ο κόσμος να χαλάσει. Ο Ταϊβανέζος σκηνοθέτης, που από τη Δευτέρα θα είναι ο πρώτος ανατολίτης σκηνοθέτης βραβευμένος με Όσκαρ, είναι εξαιρετικά αγαπητός στο Hollywood, ικανός δημιουργός, με σερί καλών ταινιών. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσε να κάνει φέτος η Ακαδημία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Lee δεν είναι άξιος για το αγαλματάκι.

Α’ Ανδρικός
Αυτή η κατηγορία θα δώσει στην Ακαδημία την ευκαιρία να κάνει μια έμμεση αποδοχή της gay κοινότητας, στην περίπτωση που δεν την αγκαλιάσει στην Καλύτερη Ταινία. Όπως και να ‘χει όμως, ο Phillip Seymour Hoffman δε θα βραβευτεί γι’ αυτό, αλλά γιατί, πολύ απλά, έδωσε την καλύτερη ερμηνεία φέτος. Τελεία. Α, και γιατί βέβαια, ο ρόλος του είναι ο πιο αβανταδόρικος απ’ όλους τους υπόλοιπους, αφού το Capote στηρίζεται αποκλειστικά πάνω του. Τώρα τελεία.

Β’ Ανδρικός
Είναι η πιο ενδιαφέρουσα απ’ όλες τις κατηγορίες της φετινής διοργάνωσης, και η μόνη που σημείωσε αλλεπάλληλες ανατροπές στη διάρκεια της κούρσας. Στα μέσα του 2005, ο Paul Giammati ξεκίνησε ως κυρίαρχος για το ρόλο του στο Cinderella Man και όλοι ήταν βέβαιοι ότι φέτος θα έπαιρνε τα χρωστούμενα απ’ την Ακαδημία για τα Sideways και American Splendor. Αργότερα όμως, όλοι συνειδητοποίησαν πως το ότι παίζει κάθε φορά τον κατσούφη, δεν σημαίνει ότι κάθε φορά είναι καλός. Και μετά εμφανίστηκε ο Mat Dillon, με δυο δυναμικές, εσωτερικές ερμηνείες φέτος: μια στο Crash και μια στο Factotum ως το alter ego του Charles Bukowski, μια απ’ τις πιο αγαπημένες στιγμές της art house σκηνής φέτος. Όμως ο Mat Dillon είναι ο Mat Dillon, και γνώμη μου είναι ότι χρειάζεται πολύ προσπάθεια ακόμη για να κάνει την Ακαδημία να ξεχάσει το There’s Something About Mary, ή το Wild Things. Κι ύστερα, μας εμφανίστηκε ο George Clooney, με την ολοκληρωτική του μεταμόρφωση στο Syriana να του εξασφαλίζει και μια τρίτη υποψηφιότητα στα φετινά Όσκαρ. Με ένα δυνατό σερί τα τελευταία χρόνια, ο Clooney έχει φτάσει στο σημείο να θεωρείται ο Robert Redford των ‘00s, και απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, θα είναι συχνά καλεσμένος της Ακαδημίας τα επόμενα χρόνια. Οπότε φέτος, θα του ετοιμάσουν και μια μεγαλειώδη υποδοχή. Άξιος.

Α’ Γυναικείος
Εδώ η κρυστάλλινη μπάλα ακόμη με ταλαιπωρεί, αφού δεν μπορεί να διαλέξει ακόμη ανάμεσα στην Felicity Huffman και την Reese Witherspoon. Η πρώτη έχει extra πόντους αν η Ακαδημία διαλέξει να κάνει τη φετινή χρονιά, χρονιά δευτερορολιτών και να ταιριάξει τη δική της βράβευση με αυτήν του Hoffman, όμως δεν αποκλείεται ο Όσκαρ να αποδειχθεί αλλεργικός στους τηλεοπτικούς αστέρες και να προτιμήσει την Reese Witherspoon, που έτσι κι αλλιώς παίρνει το σωβρακάκι του Joaquin Phoenix στο Walk the Line. Ένα τελευταίο σχόλιο γι’ αυτήν την κατηγορία: Keira Knigtlhey? What the Fuck?

Β’ Γυναικείος
Πολύ θα το ‘θελα να πάει στην Catherine Keener, αφ’ ενός γιατί έχει τρελή απόδοση στο κουπόνι, αφ’ εταίρου γιατί είναι εκπληκτική στο Capote. Όμως τα φαβορί είναι δύο: το λογικό, βλέπε Rachel Weisz που έχει ήδη σαρώσει σε Σφαίρες και βραβεία Σωματείων, και το συναισθηματικό, βλέπε Amy Adams που ενθουσίασε με την ερμηνεία-αποκάλυψη, αλλά προς στιγμήν έχει μείνει με τον ενθουσιασμό. Και θα μείνει.

Σε άλλες ενδιαφέρουσες κατηγορίες, το μοντάζ θα πάει χωρίς αμφιβολία στο Crash, το οποίο μάλλον θα κερδίσει και το σενάριο, λόγω ατολμίας της Ακαδημίας να βραβεύσει το πολύ πιο απαιτητικό Syriana. Στα οπτικά εφέ Kong is King, ενώ το Sound Editing από τον Πόλεμο των Κόσμων. Ο John Williams δυστυχώς θα δει τις ψήφους του να μοιράζονται ανάμεσα στα δυο εξαιρετικά φετινά του soundtrack (Munich και Memoirs of a Geisha), αφήνοντας άνοιγμα στον Gustavo Santaolalla να χαρεί μαζί με τους υπόλοιπους συντελεστές του Brokeback Mountain, το οποίο προφανώς θα σηκώσει και το Όσκαρ Φωτογραφίας, παρά τα παράπονα του vkap για καύτρες και σκοτάδια. Τέλος, μάλλον για καλό δικό του αλλά και της Ακαδημίας, ο Tim Burton δεν θα πάρει το πρώτο του Όσκαρ στην πρώτη του υποψηφιότητα, με την κατηγορία Animated Film να δοκιμάζει αγγλική προφορά για το Wallace and Grommit. Α, και για το ντοκιμαντέρ, έχω υπόψιν μου κάτι κύριους με tuxedos που περπατάνε κάπως περίεργα.

...το Σάββατο 4 Μαρτίου θα γίνει μεταμεσονύκτια avant premiere της ταινίας Το Κακό του Γιώργου Νούσια στον κινηματογράφο Ελλη στις 00.30 και στον κινηματογράφο Δαναό στις 00.45. Ντυθείτε ζόμπι και διασκεδάστε. Οι απόκριες φεύγουν, το Κακό έρχεται...

Καταλαβαίνετε το σοκ μου όταν πρωτοείδα την παραπάνω φωτό, και φαντάζομαι μοιράζεστε την έκπληξή μου βλέποντας την άσεμνη χειρονομία να προέρχεται απο την πρωταγωνίστρια αγαπημένων σύγχρονων κλασικών ταινιών της βιντεοθήκης της Disney, όπως τα The Parent Trap, Freaky Friday, και Herbie Fully Loaded.

Όμως ησυχάστε, η Lindsay Lohan έχει απλώς πέσει σε υπερκόπωση, που της προκάλεσε μια -ομολογουμένως παρεξηγήσιμη- αγκύλωση. Αλλιώς δεν εξηγείται η ίδια στάση σε όλες τις άλλες φωτογραφίες, εδώ, εδώ κι εδώ.

Όπως μπορείτε να δείτε εδώ, οι φιλενάδες της, έσπευσαν να τη βοηθήσουν με μια ειδική συσκευή που επιτρέπει την απελευθέρωση των αρωμάτων θρεπαυτικών βοτάνων και την απευθείας εισπνοή τους.

Ο γοητευτικός κύριος με τη χωρίστρα-γελαδογλείψιμό, είναι ο νεαρός Jimmy Olsen, ο μικρός του γραφείου.

Junebug - Μια ξένη ανάμεσά μας
(4/5)

Σκηνοθεσία: Phil Morrison
Σενάριο: Angus MacLachlan
Παίζουν: Amy Adams, Embeth Davitz, Alessandro Nivola

Δείτε/Κρύφτε το trailer v



(όπως προβλήθηκε στις 11ες Νύχτες Πρεμιέρας)
Ο αμερικάνικος ανεξάρτητος κινηματογράφος, έχει μια βασική ομοιότητα με τον εμπορικό: για κάθε 10 φόλες υπάρχει και μια ταινία που είναι στ’ αλήθεια υπέροχη. Απόδειξη αυτού και ένδειξη ότι αυτού του είδους το σινεμά δεν έχει πεθάνει ακόμη, το Junebug.

Μέσα σε 10 μόλις λεπτά, έχουμε δει νεαρό ζευγάρι να γνωρίζεται, να ερωτεύεται, να παντρεύεται, και να ξεκινάει για ένα επαγγελματικό ταξίδι στην αμερικανική ύπαιθρο, συμπτωματικά κοντά στο χωριό που μεγάλωσε ο άντρας. Η επίσκεψη είναι επιβεβλημένη, ιδίως αφού οι γονείς δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τη νύφη, η οποία γνωρίζει έναν γενναίο, νέο κόσμο και μια ολότελα αθέατη πλευρά του άντρα της.

Γλυκές ιστορίες με φρέσκια ματιά και ασυνήθιστους κι ενδιαφέροντες χαρακτήρες, μπορείς να βρεις κι αλλού –αν ψάξεις αρκετά. Αυτό που πραγματικά κάνει το Junebug να ξεχωρίζει, είναι η σκηνοθεσία και το μοντάζ του, που θα ήταν ο ορισμός της πρακτικής αφαιρετικότητας, αν υπήρχε τέτοιος όρος.

Ο έμπειρος βιντεοκλιπάς Phil Morrison –του οποίου η μικρού μήκους πτυχιακή Tater Tomater έχει εξασφαλίσει μια θέση στο MoMA της Νέας Υόρκης— στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, σκέφτεται σαν θεατής και κόβει από την ταινία όλες τις σκηνές που θα έβαζαν στην πρίζα το λαμπάκι “been there, seen that”. Δεν σπαταλάει χρόνο να μας πει «τώρα θα αναλύσουμε τη γυναίκα, τώρα τον άντρα και τώρα θα σας πω ότι αποφάσισαν να πάνε στους γονείς του, οι οποίοι είναι έτσι κι έτσι», αλλά αντίθετα προσφέρει μια ολοκαίνουρια αφηγηματική άποψη ικανή να σε ενθουσιάσει και μόνο με τη σύλληψή της –πόσο μάλλον με την εκπληκτική της εκτέλεση. Τίποτε απ’ αυτά δε μένει μετέωρο, κι όλα εξηγούνται με αναζωογονητική αίσθηση μινιμαλισμού και εντυπωσιακή σκηνοθετική ακρίβεια, που αφήνει χώρο στο σενάριο και τους χαρακτήρες να ανασάνουν και να γεμίσουν την αίθουσα με ρεαλιστικά συναισθήματα και cliché-free καταστάσεις.

Ειδικής μνείας αξίζει η Αmy Adams, που με την φευγάτη ερμηνεία της κατάφερε να εξασφαλίσει στην ταινία μια θέση στα φετινά Όσκαρ, αλλά και στις ελληνικές αίθουσες, που έτσι όπως τα πήγαινε η εταιρεία διανομής, μάλλον δε θα ευτυχούσαν να δουν αυτήν την ταινία.