Η νέα ταινία της Sofia Coppola ανοίγει στη Γαλλία στις 24 Μαίου, παράλληλα με τη συμμετοχή της στις Κάνες. Και το νέο trailer της, για γαλλική κατανάλωση, ανοίγει με το κωλαράκι της Kirsten Dunst.

Το οποίο (άνοιγμα) βιάστηκαν να αμφισβητήσουν πολλοί. Αλλά είναι χαρακτηριστικό άνοιγμα (λεκάνης) της Κίρστεν. Ε και άμα έχεις δει καμιά candid της, καμιά ταινία της (έστω και σε δεύτερο ρόλο, όπως στην Αιώνια Λιακάδα (2004) π.χ.) ή τουλάχιστο καμιά φωτογραφία της (και καμιά άλλη.. γυναίκα), δε πέφτεις εύκολα σε τέτοιο λάθος. Και άμα βάζαν κωλοκασκαντέρ (ήτοι butt-double) θα βρίσκαν και τίποτα καλύτερο, εδώ που τα λέμε.

Κατά τα άλλα η Coppola δε φαίνεται να είναι τόσο πιστή στο (ιστορικό) πρόσωπο της ηρωίδας της, όσο στο κωλαράκι της πρωταγωνίστριάς της. Και ήδη έχει ξεκινήσει ένας σχετικός ψιλοχαμός στα διάφορα φόρα.

Η πραγματική (αυστριακής καταγωγής) βασίλισσα της Γαλλίας φαίνεται, να μετακόμισε στις Βερσαλίες στα 14 της, να έπινε μόνο νερό Ville d'Avray, να μη γδύνονταν ούτε στο μπάνιο της, να είχε παθιασμένη "σχέση" με τον Axel von Fersen μόνο.. δι' αλληλογραφίας, και να μην έχει ξεστομίσει ποτέ τίποτα για πεινασμένους και παντεσπάνια. Αλλά στη ταινία, πέρα από πολλά ακόμα, ενηλικιώνεται.. απότομα, γυρνάει με μπουκάλες κρασί, φοράει μόνο τη βεντάλια της, και βγάζει και τα μάτια της (εκτός από τα ρούχα της). Ε και δεν αντέχει στο πειρασμό να πει τη πιο ακατάλληλη φρασούλα στη χειρότερη στιγμή.

Πάντως το όλο σκηνικό φαίνεται να σώζει το φυσικό.. σκηνικό των Βερσαλιών, που άνοιξαν ειδικά για τα γυρίσματα ενώ μέρη τους είναι σε φάση συντήρησης. Και το τελικό αποτέλεσμα φαντάζει πανέμορφο στις πρώτες αναλυτικές φωτογραφίες. Ίσως και επειδή δεν.. ακούγονται οι ηθοποιοί (απ' όλο το κόσμο) να μιλάνε με τη φυσική τους προφορά, με τη προτροπή και της σκηνοθέτριας.

Η ταινία ανοίγει στην Αμερική, την οσκαρική περίοδο, στις 13 Οκτωβρίου. Ελπίζουμε εδώ να τη δούμε νωρίτερα, για να κρίνουμε από πρώτο χέρι τις φιλοδοξίες της.

Ένα απ' τα πράγματα που σου δείχνει το Candy, είναι η ματαιότητα του να προσπαθείς να ξεφύγεις απ' τον εθισμό. Τον εθισμό δεν τον αποφεύγεις. Τον διώχνεις. Γι' αυτό λένε και οι Αμερικάνοι αυτό το "kick the habit." Γιατί αν δεν τον διώξεις με τις κλωτσιές, αυτός θα συνεχίσει να σε καταδιώκει όσο σπίτια κι αν αλλάξεις, σ' όσες "καθαρές" περιοχές κι αν μετακομίσεις. Έχει τον τρόπο του να σε βρίσκει. Όπως βρίσκει τον Dan και την αγαπημένη του Candy, την οποία o Dan παρέσυρε στον πολύχρωμο εφιάλτη των ναρκωτικών γιατί βρήκε στην καλλιτεχνική της φύση το άλλο του μισό. Και παρ' όλες τις (φιλότιμες) προσπάθειές τους, δεν μπορούν να βγουν απ' την αυτοκαταστροφική τους πορεία.

Ένα άλλο πράγμα που μαθαίνεις απ' αυτό το ανεξάρτητο αυστραλέζικο δράμα, είναι πως ο ρόλος του junkie είναι ένας ρόλος με σημαντικές σωματικές απαιτήσεις. Μια νυχτερινή βόλτα στην Ομόνοια (και μεσημεριανή να 'ναι, δεν κάνει μεγάλη διαφορά), αρκεί για να προσέξει κανείς, πως κανένα τελειωμένο πρεζόνι δε μοιάζει ούτε με τον Ledger, ούτε με την Cornish. Όταν βάζεις δυο πανέμορφους ηθοποιούς, με τα προσεγμένα, γραμμωμένα και καλοθρεμένα κορμιά τους να παίζουν τα τελειωμένα τζανκιά, σηκώνεις ένα τοίχος αναληθοφάνειας ανάμεσα στην οθόνη και το κοινό, και δε φτάνουν τα δυο ζευγάρια μαυρισμένα μάτια των πρωταγωνιστών για να το ξεπεράσεις. Και άντε, με την Cornish, που είναι και αδυνατούλα, κάτι πάει κι έρχεται. Αλλά το απίστευτο miscast του Ledger, πώς να το κρύψεις άμα δεν κάνει κι ο ίδιος τίποτα να βοηθήσει την κατάσταση;

Οι συγκρίσεις του Candy με το Trainspotting (1996) και το Requiem for a Dream (2000) είναι αναπόφευκτες, και το Candy δεν έχει καμία ελπίδα, κυρίως γιατί μεταφέρει τον κόσμο του βιβλίου χωρίς καμία σκηνοθετική πρωτοτυπία, δεν καταφέρνει να προσεγγίσει το σύμπαν των παραισθήσεων που στήνουν γύρω από τις ιστορίες τους οι δύο προηγούμενες ταινίες, και απο 'κει κι έπειτα, αφού έχει υπονομεύσει από μόνο του την αίσθηση του ρεαλισμού που θα χρειαζόταν για να λειτουργήσει σωστά, τελικά δεν καταφέρνει να φέρει τον θεατή σε επαφή με το δράμα των αντιηρώων του. Η ταινία πάντως έχει κάνει αίσθηση στους φεστιβαλικούς κύκλους, και μ' αυτήν την διάχυτη μπίτνικ μυρωδιά του σεναρίου της, μπορεί να καταλάβει κανείς το γιατί. Αλλά εντάξει, οι φεστιβαλικοί κύκλοι, πάντα ήταν επιρρεπείς στην ψευτοκουλτούρα.

Όπως είναι ήδη φανερό (από credits κτλ.), οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οχτώ (8) χάσκι στο φυσικό τους περιβάλλον. Και η (περίπου) πραγματική ιστορία της επιβίωσής τους στο χειμώνα της Ανταρκτικής έχει ήδη γυριστεί στην Ιαπωνία. Και πρόκειται για μια ακόμα προσθήκη στη μεγάλη παράδοση σκυλοταινιών της Disney.


Όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, επίσης, τα σκυλιά παίζουν καλύτερα από τον Paul Walker (αν και αυτό δεν είναι πια τόσο σίγουρο, τελευταία). Και όπως θα περίμενε κανείς από την εταιρεία με σήμα το κάστρο της ωραίας κοιμωμένης, αισθάνεσαι ηλίθιος που δε τα καταλαβαίνεις όταν.. μιλάνε.


Και όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, τέλος, το φιλμ υπερβαίνει τα στενά όρια της οικογενειακής ταινίας (όπως είναι πια σίγουρο τελευταία), αφού ο σκηνοθέτης του ήταν στενότατος συνεργάτης, στη παραγωγή, του Spielberg στα 80s. Και έβαλε και το χεράκι του στην Έκτη Αίσθηση (1999), τον Οιωνό (2002) και τα δυο Bourne αργότερα. Οπότε δε ξέρω τι άλλο να πω, εκτός από το ότι η Disney σίγουρα σεβάστηκε τα εκπληκτικά πλάσματα περισσότερο από τους ανθρώπους της πραγματικής ιστορίας και της προηγούμενης παραγωγής.

Αν είσαι οικογενειάρχης ή και μόνο ζωόφιλος, κόψε τα και κόλλησέ τα στα άλλα παραπάνω.

Η Keira Knightley είναι η πιο σέξι γυναίκα στο κόσμο, για το 2006. Για την βρετανική έκδοση του FHM.

Όχι ότι έχω και πολλές αντιρρήσεις, αλλά δε περίμενα τέτοια.. κλάση από τους βρετανούς που λατρεύουν τη Charlotte Church και την Abi Titmuss. Και η Κίρα, 18η στη περσινή αγγλική λίστα και 5η στη φετινή της αμερικάνικης έκδοσης, είναι το πρόσωπο της Vogue του Μαίου και το νέο του Mademoiselle της Chanel, για παράδειγμα.

Η δεκαοχτάχρονη Keely, που ήταν όλα τα λεφτά σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, τελικά έκανε νέα είσοδο στη 2η θέση. Στη 3η είναι η, επίσης πιο σέξι γυναίκα του πλανήτη, Scarlett Johansson. Και τη πεντάδα κλείνουν η Angelina Jolie και η περσινή πρώτη Kelly Brook.

Περισσότερα αργότερα, γιατί προς το παρόν μόνο το Reuters το πήρε χαμπάρι και στο site του FHM δεν έχει ανέβει τίποτα.

Οι Τρεις Στιγμές (2005) είναι από τις ταινίες που ίσως και να μη βλέπαμε καθόλου στις κινηματογραφικές αίθουσες, αν δεν είχαν ξεφυτρώσει τόσες πολλές τα τελευταία χρόνια ώστε να χρειάζονται και περισσότερο.. τάισμα από τις εταιρίες διανομής. Χαράς ευαγγέλιο (και) για τους σινεφίλ, που τώρα έχουν την εβδομαδιαία δόση τους από δημιουργίες που ο μέσος θεατής αποκλείεται να καταφέρει να δει χωρίς ν' αποκοιμηθεί.


Βλέπεις, ο Hou Hsiao-Hsien μπορεί να 'χει όνομα που δε το θυμάσαι με τίποτα (χσουν χσιαν χσον, χεν χιαν χσουν, κάθε φορά που θα με ρωτήσεις άλλο θα βρω) αλλά άμα δε το θυμηθούν στις Κάνες (6 υποψηφιότητες για Χρυσό Φοίνικα τα τελευταία 12 χρόνια), θα το θυμηθούν στη Βενετία, κι αν όχι εκεί στο Βερολίνο, στη Κωνσταντινούπολη, το Τόκιο, ή.. τη Χαβάη. Και στα νιάτα του, τη δεκαετία του '80, θεωρούνταν από τους ανθρώπους που θα σώσουν το σινεμά. Από τους θεατές. Ή την αϋπνία.


Ως ατρόμητος (πιο πολύ κι από τον Al Pacino στο Insomnia (2002)) κριτικός που είμαι όμως, μπορώ να πω ότι αυτές τις, λυρικές, ανθρώπινες στιγμές αξίζει να τις δεις τελικά. Είτε γιατί είναι κάτι σαν greatest hits (που λέει και η Village Voice) ενός αξιόλογου σκηνοθέτη, αν δεν τον γνωρίζεις. Είτε γιατί ανατρέπει, συμπυκνώνοντάς το, εκούσια ή ακούσια το προηγούμενο έργο του (το δεύτερο μέρος, που θυμίζει το Flowers of Shanghai (1998) όπου μίλαγαν δυοτρείς μαζί σε κάθε σκηνή, εδώ είναι.. βωβό γιατί οι πρωταγωνιστές δε προλάβαιναν να μάθουν Μανδαρίνικα).

Είτε απλά γιατί οι στιγμές αυτές (Καιρός για Έρωτα/1966, Καιρός για Ελευθερία/1911, Καιρός για Νιάτα/2005) ταιριάζουν στην Άνοιξη.

Ανακοινώθηκαν χτες οι υποψηφιότητες για τα πιο δημοφιλή κινηματογραφικά βραβεία. Και συμπεριλαμβάνουν, φυσικά, μερικές από τις καλύτερες, και πιο σνομπαρισμένες από ακαδημίες, συντεχνίες και φεστιβάλ, κινηματογραφικές στιγμές του 2005.

Με πρώτους και πιο.. υποψήφιους (με 5 έκαστος) τον 40-Year-Old Virgin (2005) και τους Wedding Crashers (2005). Ενώ στις ατομικές υποψηφιότητες ξεχωρίζουν ο Steve Carell (Καλύτερη Ερμηνεία, Κωμική Ερμηνεία and Ομαδική Παράσταση) και η Jessica Alba (Ομάδα, Καλύτερος Ήρωας, Πιο Σέξι Ερμηνεία).

Άλλες υποψηφιότητες (που, όπως λέει και το δελτίο τύπου, "καμιά οσκαρική μετάδοση δε θα τολμούσε να αγκαλιάσει" και) που ξεχώρισα είναι των Batman Begins (2005), King Kong (2005) και Sin City (2005) για Καλύτερη Ταινία, της Kate Beckinsale για Καλύτερο Ήρωα, της Jessica Alba και της Jessica Simpson για Πιο Σέξι Ερμηνεία. Και τον Kong (vs. the Planes) για Καλύτερη Μάχη και τη Paris Hilton για Καλύτερη Τρομοκρατημένη Ερμηνεία. Στη κατηγορία Καλύτερο Φιλί οι Jake Gyllenhaal & Heath Ledger δεν αναμένεται να έχουν ανταγωνιστή (εκτός ίσως από Rosario Dawson & Clive Owen). Ενώ δε καταλαβαίνω με πιο σκεπτικό μπήκε η Zhang Ziyi και όχι η Gong Li στη Πιο Σέξι Ερμηνεία.

Ο verbal ακόμα καταβροχθίζει αρνιά στη Λευκάδα, γι' αυτό εμπεριστατωμένα προγνωστικά (για τυχόν μεγάλες μπάζες, όπως με τα όσκαρ) δεν έχουμε. Το καλύτερο όμως είναι ότι μπορείς να ψηφίσεις, και όσες φορές θες για.. να 'σαι σίγουρος, στη σχετική σελίδα του MTV.

Τους τελευταίους δυο μήνες έχουμε βγάλει πάνω από εκατό (100) θέματα που με 2-3 ώρες δουλειάς το καθένα αντιστοιχούν σε δυο ανθρωπομήνες τουλάχιστο. Σχεδόν καθημερινά, με εξαίρεση μια βδομάδα περίπου που ο verbal έλειπε στη Βενετία κι εγώ στη Κύπρο. Και αφού.. σταυρωθήκαμε τόσο καιρό, θα κάνουμε Ανάσταση με την ησυχία μας.

Από τη stella, τον verbal, τον dalaiklama κι εμένα, ευχές για τη καλύτερη Ανάσταση λοιπόν. Και να μας πείτε σε ποια εκκλησία θα 'στε το Σάββατο να 'ρθουμε να σας φιλήσουμε για να 'ναι γλυκιά και η δική μας.