Μόλις, μόλις βγήκε online το trailer της επιστροφής του ατσαλένιου, υπερανθρώπου, κτλ. Πριν καν τα πρώτα δορυφορικά feeds, που θα ξεκινήσουν σε καμιά ώρα, σύμφωνα με το χτεσινό δελτίο τύπου. Και βέβαια πριν την επίσημη πρώτη του στις αίθουσες, τη Παρασκευή, στις προβολές του Mission Impossible III (2006)!

Η περίοδος των μπλοκμπάστερ προσγειώνεται στα κεφάλια μας λοιπόν. Αν και το συγκεκριμένο δε μπορώ να πω ότι το περιμένω με κομμένη την ανάσα, παρά τη Kate Bosworth και τον Bryan Singer. Σταμάτησα να διαβάζω τα κόμικς του "ήρωα" πριν κλείσω τα 10 και έκανα εξαίρεση μόνο για να τον δω να τον κάνει λιώμα ο Doomsday - η Supergirl (v5), ειδικά στα πρώτα τεύχη με τα βυζάκια, σχεδιασμένα από τον Ian Churchill, να βγάζουν μάτι, είναι.. άλλη ιστορία βέβαια. Ε και ο Kevin Spacy μου φαίνεται πιο gay κι απ' τον Capote - όπως θα ταίριαζε στον Lex Luthor, μάλλον.

Όχι ότι το trailer δεν έχει και τις καλές του στιγμές.

Καλως ήλθατε. Η κριτική αυτή, αν επιλέξετε να τη διαβάσετε, θα κάνει την τοστιέρα σας να αυτοκαταστραφεί σε 5''. Σε περίπτωση που επιλέξετε να χρησιμοποιήσετε την εγγύηση, η εταιρεία κατασκευής της, θα αρνηθεί κάθε σχέση μαζί σας. Όπως καταλάβατε, ήρθε επιτέλους η ώρα να δείτε στην οθόνη εκείνη την ταινία που σας κάνει να ξύνετε ακόμη και τον κώλο σας στο ρυθμό του theme της.


Είναι ανησυχητικό να βλέπεις αγαπημένους υπερπράκτορες, με τους οποίους έχεις περάσει τα μικράτα σου, να αποτραβιούνται από την ενεργό δράση. Σημαίνει ότι μεγάλωσαν και θέλουν να κάνουν οικογένεια. Όμως τόσα χρόνια στην υπηρεσία της παγκόσμιας ασφάλειας, ο Ethan Hunt αξίζει να βάλει επιτέλους και λίγη ευτυχία στη ζωή του, κι ένα σπίτι στο οποίο να μπορεί να επιστρέφει και να βρίσκει ένα πιάτο ζεστό φαί. Βέβαια, η παγκόσμια τρομοκρατία έχει αντίθετη άποψη.Ο Hunt ξαναβγαίνει στο πεδίο, όταν ένας διαβόητος λαθρέμπορος απαγάγει τη γυναίκα του, και απειλεί να την σκοτώσει αν ο καλύτερος πράκτορας της Impossible Mission Force δεν του επιστρέψει το επικίνδυνο χημικό όπλο την αγοραπωλησία του οποίου κατάφερε να αποτρέψει.


Ο J.J. Abrams, το μυαλό πίσω από τις τηλεοπτικές επιτυχίες Alias και Lost, στήνει ένα δίωρο τιγκαρισμένο στην καταιγιστική δράση, με τον Tom σε κορυφαία φόρμα να αναμετριέται με τον πιο διεστραμμένο και επικίνδυνο αντίπαλό του yet, αλλά και με τα σκοτεινά κυκλώματα της ίδιας του της υπηρεσίας. Σε αντίθεση με τις δύο πρώτες ταινίες, που έμοιαζαν σαν επιμηκυμένα επεισόδια της γνωστής τηλεοπτικής σειράς, η τρίτη, με τα αλεπάλληλα set pieces να διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς διακοπή, φέρνει περισσότερο σε ένα μάτσο επεισόδια στη σειρά, από τα οποία έχουν αφαιρεθεί τα δραματικά διαλείμματα και οι διακοπές για διαλόγους. Αυτό ίσως αποτελέσει το μόνο αρνητικό της ταινίας, κυρίως για όσους δεν είχαν αφιερώσει το χρόνο να γνωριστούν με τον ήρωα και τις βασικές αρχές του franchise. Ο Abrams, θεωρεί τις λεπτομέρειες περιττές, και δε διστάζει να το ξεκαθαρίσει σε κομβικές στιγμές της εξέλιξης της πλοκής. Όλοι οι φυσικοί χαρακτήρες της ταινίας είναι σχηματικοί, το ίδιο και ο λόγος που τρέχουν πέρα-δώθε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (μα ποιος σοβαρός πράκτορας θα έβγαινε στο σεργιάνι για ένα βιολογικό όπλο άγνωστων δυνατοτήτων, και με τον κωδικό όνομα Λαγοπόδαρο;) και βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα από τον κεντρικό, που είναι η δράση, δράση, δράση.

Αυτό βέβαια καθόλου δε ενοχλεί, καθώς η ταινία παραδίδει ακριβώς αυτό που υπόσχεται, και σε άπλετη επάρκεια, ενώ επαναφέρει το franchise σε πολύ πιο δυναμικά μονοπάτια μετά τα εξπρεσιονιστικά μπαλέτα και το μαλλί κομμωτηρίου που είχε επιβάλει στον δεύτερο πιο δυναμικό υπερπράκτορα της μεγάλης οθόνης ο John Woo. (Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ο πρώτος είναι για την ώρα ο Jason Bourne, αν και ο καινούριος Bond ενδέχεται να τον ανατρέψει). Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί η μονόλεπτη νύξη του Abrams για τις σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών με την παγκόσμια τρομοκρατία, σε μια απολαυστική εμπειρία, που συστήνεται ανεπιφύλακτα για τους fans των μπαμ-μπουμ και τον μπιγκ μπανγκ, στο τέλος της οποίας μπορούμε όλοι να τραγουδήσουμε "Hey, hey, I saved the world today..."

Ο George Clooney, η Reese Witherspoon, η Meryl Streep, η Ellen DeGeneres, ο Will Smith και ο Ang Lee είναι ανάμεσα στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, σήμερα. Σύμφωνα με τη σχετική λίστα του Time, που πριν μερικές ώρες δόθηκε στη δημοσιότητα.

Και δε διαφωνεί κανείς ότι το άστρο του "Academy Award Winner" (τίτλος που είχε προβλέψει και ο ίδιος ότι θα τον συνοδεύει πια, ως βαρύτερος από το όνομά του) Clooney, λάμπει ισχυρότερα από ποτέ. Αλλά θα περίμενε, ο ίδιος κανείς, από τη senior editor και υπεύθυνη του καλλιτεχνικού τμήματος του περιοδικού να δείξει περισσότερη αυτοσυγκράτηση στη σχετική αγιογράφηση. Τουλάχιστο περισσότερη από τον άγιο Τζορτζ που τη βραδιά της απονομής, κατόρθωσε να σταματήσει προτού πει ότι το χόλιγουντ, και ο ίδιος προσωπικά, κάνει το κόσμο καλύτερο. Από την άλλη βέβαια, κρίνοντας από τη φωτογραφία της και μόνο και από το ότι είναι γυναίκα, δεν είναι απρόσμενο αυτό που συνέβη τελικά: να.. σκοτώσει, προσπαθώντας να αποκτήσει το βαρύτιμο κειμήλιο που σκιαγραφεί.

Στα υπόλοιπα, το A Prairie Home Companion (2006) προφανώς αναμένεται να αλλάξει κι αυτό τον κόσμο, και ο Robert Altman μιλά για τη Meryl Streep και τις φωνητικές της ικανότητες με μεγαλύτερο ενθουσιασμό απ' ότι ο Trier θα έπνιγε τη Bjork. Και αντίστροφα, η Zhang Ziyi μιλάει για τον εαυτό της με τον ίδιο ενθουσιασμό που εντυπωσίασε τον Ang Lee για να της δώσει το πρώτο της σημαντικό ρόλο (στον Τίγρη & Δράκο (2000)).

Ο Smith, η DeGeneres και η Witherspoon (με αυτή τη σειρά) έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης στη λίστα και την αντίστοιχη αντιμετώπιση. Ενώ ειδική μνεία αξίζει στην Angelina Jolie που μπήκε στην κατηγορία των ηρώων του περιοδικού και μιλά για αυτή κανείς άλλος από τον Chef de Cabinet του ΟΗΕ, Mark Malloch Brown. Και αν συνεχίσει έτσι θα καταλήξει σα τη Britney, ούτε στο τοπ δισεκατομμύριο των πιο σέξι, να αραδιάζει κουτσούβελα και να τη βρίζουν οι (καλές) μανάδες για την απροσεξία της. Και θα την υποδυθεί η εγγονή της Paris Hilton όταν την κάνουν ταινία, φυσικά.

Η πλήρης λίστα και τα αφιερώματα βρίσκονται στη ξεχωριστή σελίδα του Time.com.

Απ' ότι φαίνεται, ο πρώτος Bond, εδώ και πάαρα πολύ καιρό (ή ο πρώτος, τελεία) που γαμάει και δέρνει, θα είναι ο Daniel Craig. Και ας διαμαρτύρονται όσες και όσοι τους χαλάει τη φαντασίωση.

Update: Κυκλοφόρησε και το επίσημο teaser στη σελίδα της Sony για τη ταινία. Αλλά και μόνο ότι ένα κλιπ, γραμμένο από τη τηλεόραση και στα γαλλικά, έκανε το γύρο του κόσμου αυτές τις λίγες μέρες που μεσολάβησαν, είναι ενδεικτικό του ενδιαφέροντος που υπάρχει.

Από τη μια, η 21η ταινία του franchise της EON στοχεύει στο να φέρει και τον υπερπολύτιμο χαρακτήρα της στον 21ο αιώνα. Μέσω.. reboot, στο δρόμο που άνοιξε το Batman Begins (2005) και μάλλον θα συνεχίσει και η επιστροφή του Superman. Με αντίστοιχη επιστροφή στα βασικά, χωρίς Aston Martin, χωρίς γκατζετιές, χωρίς μπακαρά, χωρίς κουστούμια και χωρίς.. ρούχα, όπως ήδη είπαμε αρκετές φορές.

Από την άλλη ο Bond Begins δε θα μπορούσε να ξεκινήσει χωρίς νέο Bond. Και η επιλογή της παραγωγής, ο Daniel Craig, ξίνισε πάρα πολλούς από τη στιγμή της ανακοίνωσής της. Και συσπείρωσε υπέρ του (πρώην) Πιρς Μπρόσναν, εκτός από τις γυναίκες που τα macho πρότυπά τους ανέκαθεν έγερναν προς Ρότζερ Μουρ να τρέχει με στιλάκι πιο εξωφρενικό κι από Τομ Κρουζ (βλ. κάτι σε Σκάρλετ, όπως ξαναματάπαμε), ακόμα και όσους τον κράζαν υπέργηρο πριν καν βγει το Die Another Day (2002).

Και από την άλλη άλλη, υπήρχαν κι αυτοί που δεν ασχολήθηκαν και ποτέ σοβαρά με μια.. σειρά που ο ήρωάς της έμοιαζε έτοιμος να λιποθυμήσει αν του χαλάσεις τη χωρίστρα. Και δε θα τσαλάκωνε ποτέ σε ένα μπουνίδι το σακάκι του απλά γιατί πριν του κάνουν τη μούρη κιμά θα είχε φροντίσει να το βγάλει, να το διπλώσει και να το εναποθέσει ασφαλώς πρώτα. Ε και στους τελευταίους το teaser έδωσε ξαφνικά φωνή. Και το μόνο αρνητικό που του βρίσκω είναι ότι η σπιντάτη έκδοση του μουσικού θέματος, δεν υπογράφεται από τον, συνήθη ύποπτο, David Arnold (όπως λέει ο ίδιος στο forum της σελίδας του), και μάλλον δε θα μπορείς να το βρεις πουθενά.

Σημείωσε, τέλος, ότι στη σκηνοθεσία επιστρέφει ο Martin Campbell του GoldenEye (1995). Ενώ στο σενάριο έβαλε το χεράκι του και ο πολυοσκαρούχος Paul Haggis του Crash (2004) και του Million Dollar Baby (2004).

Ξανά στην επικαιρότητα έφερε το Vanity Fair ίσως το μεγαλύτερο σκάνδαλο του Hollywood, με το εκτενέστατο sneak preview του αφιερώματος, στον άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι ένας Corleone.

Για είκοσι χρόνια, ο Anthony Pellicano, επιβεβαίωνε το προσωνύμιό του ως "Ντετέκτιβ των Αστέρων," αγοράζοντας κουτσομπολιά πρωτού δημοσιευτούν, επηρεάζοντας με τον τρόπο του τις προτεραιότητες των δημοσιογράφων, και αλλοιώνοντας την μεταχείριση που θα είχαν οι πελάτες του και οι δουλειές τους, από τα σημαντικότερα έντυπα της βιομηχανίας του θεάματος. Μέχρι που πριν από τέσσερα χρόνια, ο 62 χρονος σήμερα πρώην παίκτης του Hollywood, είδε τον ουρανό να κατευθύνεται προς το κεφάλι του.

Στα τέλη του 2002, το FBI εισέβαλλε στο σπίτι του, ψάχνοντας στοιχεία για την εμπλοκή του σε απόπειρα εκβιασμού δημοσιογράφου, που είχε στη διάθεσή του βρώμικες ειδήσεις για τον Steven Seagal. Το θέμα προέκυψε, όταν ρεπόρτερ των LA Times, που ερευνούσε το θέμα του εκβιασμού, βρήκε το παρμπρίζ της σπασμένο, και διακοσμημένο με ένα ψόφιο ψάρι, ένα ρόδο, κι ένα σημείωμα με την λιτή επιγραφή "STOP". Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες, βρήκαν στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Pellicano μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών, χειροποίητων και στρατιωτικών.

Τα πυροτεχνήματα του Pellicano τον οδήγησαν στα δικαστήρια, όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με μια λίστα 110 κατηγοριών, που υποδείκνυαν εγκλήματα εκβιασμού, συνομωσίας, εκφοβισμού μαρτύρων, καταστροφή στοιχείων και τηλεφωνικών υποκλοπών. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της υπόθεσης, ήταν οι σχέσεις του Pellicano με τις αστυνομικές αρχές του Los Angeles και του Beverly Hills, οι οποίες τον προμήθευαν με απόρρητα αρχεία διασήμων, αλλά και οι σχέσεις του ντετέκτιβ με πρώην υπάλληλο τηλεφωνικής εταιρείες, που διευκόλυνε την διαδικασία παρακολούθησης των τηλεφώνων. Στη συνέχεια, το σκάνδαλο απέκτησε τεράστιες διαστάσεις, όταν άρχισαν να ακούγονται ονόματα απ' το πελατολόγιο και τις δραστηριότητες του Pellicano, το οποίο περιλάμβανε αστέρια όπως η Nicole Kidman, ο Warren Beaty, ο Kevin Costner και ακόμη κι ο Bill Clinton, την περίοδο των προβλημάτων του με μια κυρία ονόματι Monica.

Τρία χρόνια πριν, σε συνομιλία του με τον Kim Masters του αμερικάνικου Esquire, ο Pellicano είχε δηλώσει ότι δεν είχε σκοπό να αποκαλύψει πελάτες και μυστικά, όμως καθώς τα χρόνια περνούν, όλο και περισσότερα ονόματα απ' τις κορυφές της Χολυγουντιανής μαρκίζας εμπλέκονται με το σκάνδαλο, και φυσικά, τρέχουν να αρνηθούν οποιαδήποτε σχέση. Και βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι που την αποδέχονται, με ένα από τα πιο πρόσφατα θύματα της υπόθεσης να είναι ο John McTiernan, σκηνοθέτης του Predator και του Die Hard, που δήλωσε ένοχος για ψευδορκία σε ομοσπονδιακό πράκτορα, και παραδέχτηκε ότι είχε προσλάβει τον Pellicano για να τσεκάρει τον παραγωγό Charles Roven, με τον οποίο συνεργάστηκε στο Rollerball. Ο McTiernan, που δήλωσε ότι δεν είχε ιδέα για τις μεθόδους του Pellicano, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης πέντε ετών, και πρόστιμο $250 χιλιάδων.

Και κάποιοι που είναι απόλυτα βέβαιοι, βέβαια (για να φτάσουμε στο πιο.. ζουμερό του δημοσιεύματος). Όπως η Nicole Kidman που τη περίοδο του διαζυγίου της με τον Tom Cruise, ρώταγε κάθε τρεις και λίγο εν μέσω των, απόρρητων, τηλεφωνικών συνδιαλέξεών της, "Μ ακούς Τομ? Τα λέω καλά?"

Η υπόθεση είναι ακόμη σε εξέλιξη, με τον Pellicano ήδη αποδεδειγμένα ένοχο για αρκετές από τις κατηγορίες, και ανθρώπους του κυκλωματός του, να εκτελούν τις ποινές τους μαζί του. Εμείς παρακολουθούμε την υπόθεση συνεπαρμένοι, και περιμένουμε τον Coppola να ξεκινήσει το σενάριο για τον Νονό του αιώνα μας.

Λίγα τα σημαντικά νέα του σαββατοκύριακου, γι' αυτό στεκόμαστε στο ενδιαφέρον του Tom Hanks για τη Charlize Theron, που 'σκασε μύτη στα μέσα της προηγούμενης βδομάδας.

Σύμφωνα με την είδηση, που μάλλον κυκλοφόρησε πρώτο το (όχι και τόσο αξιόπιστο) WENN, η Playtone σχεδιάζει να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τη (προ εικοσαετίας) νουβέλα Goddess: The Secret Lives of Marilyn Monroe του Anthony Summers. Και συζητάει, φυσιολογικά, με τη νέα λατρεμένη ξανθιά των gay (τη Σαρλίζ). Ε και το ρεπορτάζ βάζει μέσα και τον Hanks αφού είναι συνιδιοκτήτης, μαζί με τον Gary Goetzman, της The Playtone Company. Που τη γνωρίσαμε για τα καλά με το Big Fat Greek Wedding (2002) αλλά είχε μπλεχτεί σε παραγωγές από τον Ναυαγό (2000).

Σύμφωνα με το ίδιο, δαιμόνιο, ρεπορτάζ, η Σαρλίζ πάντα ήταν ένθερμη fan της Μέριλιν και μάλιστα κάποτε σχεδίαζε να αγοράσει και τη βίλα της στο Beverly Hills. Σύμφωνα με το δικό μου ρεπορτάζ, έχει κάνει την υποχρεωτική για όλες φωτογράφιση ως μυθική ξανθιά, και την υποδύθηκε και σ' ένα επεισόδιο του Saturday Night Live το 2000.

Σε άλλα σημαντικά νέα, η Paris Hilton μέσω της Sun και του Entertainment Weekly απειλεί τη Σαρλίζ ότι θα της φάει όλους τους ρόλους (αρχίζοντας με τη Μέριλιν Μονρόε και τη Μητέρα Τερέζα υποθέτω). Και ένας ένας, οι σταρ που εμπλέκονται στο χολιγουντιανό "σκάνδαλο του αιώνα" διαψεύδουν το εκτενέστατο "sneak preview" του αφιερώματος του Vanity Fair στις επαγγελματικές "δραστηριότητες" του Anthony Pellicano.