"Διαβάστε" μας έλεγαν. "Διαβάστε να γίνετε επιστήμονες, να βάλετε σε μια τάξη τη ζωή σας", μας έλεγαν. "Διαβάστε και όλα θα έρθουν" μας έλεγαν.

Φυσικά, όπως μάθαμε με το Jackass, δεν χρειάζεται να μελετάς την ανατομία των όρχεών σου για να πάρεις πτυχίο Ιατρικής - αρκεί να είσαι διατεθειμένος να δεχτείς μια μπάλα του bowling σε εκείνο το σημείο. Από τη μια στιγμή στην άλλη, οι εγκεφαλοπαθείς, αλαλάζοντες νεαροί του Jackass, εκπομπής του MTV (το κανάλι-βόθρος της ανθρώπινης διανόησης) απέκτησαν κινηματογραφικές καριέρες (Johnny Knoxville), reality show (Bam Margera), κατέλαβαν την πρώτη θέση του box office με την ομώνυμη "ταινία" και αυτή τη στιγμή ρουφάνε ηρωίνη από τα σιλικονάτα στήθη κάποιας ξανθιάς καλιφορνέζας που θα έχει να λέει "I fucked Johnny Knoxville! Awesome!".

Είναι φανερό ότι μας έχει φάει η ζήλεια - και ιδίως τον Tsatsarman του Shitsite101 που έχει ντυθεί αγριογούρουνο και περιμένει την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου..

Το trailer του Jackass: Number Two (2006) δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να παινευτεί για την άπειρη ηλιθιότητα της πρώτης ταινίας, την οποία κουβαλάει και σαν παράσημο, παραθέτοντας κομμάτια από τις αρνητικές κριτικές που έλαβε ("A plunge into depravity" , "A sad commentary on our degenerating culture" - αν και το δεύτερο είναι από το Christian spotlight on the movies, oπότε δεν το παίρνουμε στα σοβαρά). Ακολουθούν διάφορα σύντομα clip όπου τα ίδια ζώα που επιδίδονται σε ηλιθιότητες στο Jackass: The Movie (2002), συνεχίζουν να τιμούν τον όρκο ηλιθιότητας που έχουν λάβει. Ο Knoxville δέχεται, χαζογελώντας, επίθεση ταύρου, ενώ οι υπόλοιποι (δεν ξέρω τα ονόματά τους) φαίνεται να έχουν μόλις ανακαλύψει την βαρύτητα και το διασκεδάζουν πέφτοντας στο έδαφος με όποιον τρόπο μπορούν. Ειδική μνεία για τον θείο του Margera, που δέχεται να του βγάλουν ένα δόντι με τον παραδοσιακό τρόπο, δένοντάς το σε μια πόρτα - όπου η λέξη "πόρτα" σημαίνει "αυτοκίνητο".

Δεν ξέρουμε για ποιο λόγο μπορεί να θέλετε να δείτε αυτό το φιλμ, όταν μπορείτε να βρείτε πολυάριθμα παρόμοια βιντεάκια στο youtube. Το τελικό disclaimer σας παρακαλεί να μην δοκιμάσετε τα κόλπα των Jackasses, γιατί οι τύποι που τα κάνουν είναι professionals.

Επάγγελμα Ηλίθιος. Να κάτι για το οποίο κανείς δεν μας ενημέρωσε στην ώρα του ΣΕΠ.

Και τώρα συγνώμη, αλλά πρέπει να παγιδεύσω το ψυγείο του Verbal με C4 και να στήσω την κάμερα που θα καταγράψει την έκρηξη.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την αρχική του έξοδο, το πιο διάσημο ίσως (αυτόνομο) πόνημα του Κριστόφ Κισλόφσκι ξαναβρίσκει το δρόμο του προς τις σκοτεινές αίθουσες ή, ακριβέστερα, τις καλοκαιρινές κινηματογραφικές βραδιές. Και βρέθηκε ευτυχώς, στο πρόσωπο του Ηλία Φραγκούλη, ένας κριτικός να πει ότι σαν άσκηση επίδειξη δεξιοτεχνίας δεν αφορά πλέον και πολλούς.

Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα
(3/5)

Τεράστια εισπρακτική επιτυχία για το καλλιτεχνικό σινεμά στην εποχή του, το φιλμ που έκανε το όνομα του Κισλόφσκι παγκόσμια γνωστό επανέρχεται στη μεγάλη οθόνη για να αντιμετωπίσει... το πέρασμα του χρόνου περισσότερο παρά εκείνους τους θεατές που παραληρούσαν κι ύστερα έτρεχαν ν’ αγοράσουν και το soundtrack του Πράισνερ. Αν και έχει επίσης ενδιαφέρον να δουν κι εκείνοι πως έχει γεράσει μέσα τους ή μαζί τους αυτή η διπλή και όμοια στην όψη Βερόνικα, κάτοικος Πολωνίας και Γαλλίας, αντίστοιχα. Η μια σπουδάστρια σε ωδείο, με φωνή χαρισματική και σπάνιας χροιάς, ακολουθεί το ταλέντο της και σβήνει πάνω σ’ ένα κρεσέντο του πρώτου της κονσέρτου, η άλλη, δασκάλα μουσικής σε μια επαρχιακή πόλη, απομακρύνεται από παρόμοια όνειρα και ακολουθεί το μίτο μιας ερωτικής ιστορίας κάπως ανεξήγητης.

Υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα που, πλέον, από το 1991 μέχρι σήμερα γίνεται ακόμη πιο εμφανές σε αυτή τη «Διπλή Ζωή». Φυσικά, λέγεται σενάριο.

Αν ζούσε ακόμα ο δημιουργός, ίσως να είχε αξία το DVD που δειλά δειλά σκάει σε κάποιες αγορές φέτος. Για να να τον ακούγαμε να περιγράφει τη διαδικασία ραψίματος του αναμφισβήτητα λεπτοδουλεμένου και εφαρμοστού (πάνω στη πρωταγωνίστριά του) εργόχειρού του. Και να τον κατανοούσαμε ίσως κάπως, κόντρα στη βιομηχανία ανάλυσης, μέσω μακριού και κοντού, που ξέρει καλύτερα απ' όλους.


Αλλά τώρα θα το παίξουμε αμερικανοί και θα μείνουμε μόνο στις σκηνές της κρεβατοκάμαρας. Και σίγουρα θα 'χεις κι εσύ κάτι καλύτερο να κάνεις απ' το να λαγοκοιμάσαι σε καλοκαιρινές καρέκλες.

Ο James Franco, ο γιος του Goblin και μελλοντικός κληρονόμος του θρόνου του Richard Gere, έστω και μόνο για λόγους ομοιότητας φυσικής, αν όχι και στην καριέρα, μετά τη μεγάλη επιτυχία του Annapolis, επιστρέφει στις ελληνικές οθόνες με άλλη μια απ’ αυτές τις ταινίες που φυλάς σε ειδική θέση στη συλλογή σου, για να τις δεις όταν αποφασίσεις να αυτοκτονήσεις, ούτως ώστε να βεβαιωθείς ότι έχεις κάνει σωστή επιλογή.


Σ’ αυτή τη Γερμανοαγγλοαμερικανική παραγωγή ενός project που ο Ridley Scott προσπαθούσε να στήσει απ’ τα μέσα του ’70, ο σκηνοθέτης του Waterworld (1995) συναντά τον σεναριογράφο του Lara Croft: The Cradle of Life (2003) και του Paycheck (2004), και γυρνάνε την ιστορία ενός πεισματάρη Άγγλου πολεμιστή, που ερωτεύεται την κόρη Ιρλανδού Βασιλιά, πολεμά --εν αγνοία του-- να κερδίσει το χέρι της για λογαριασμό του Βαρόνου του, και καταλήγει να γίνεται εραστής της, ραγίζοντας την καρδιά του ανθρώπου που τον πήρε στην προστασία του και τον έκανε κληρονόμο του θρόνου του. Όλα αυτά, στη θυελλώδη περίοδο της Βρετανίας των μέσων του Μεσαίωνα, όπου οι Άγγλοι προσπαθούν να ενωθούν κάτω από ένα στέμμα για να αντισταθούν στις επιθέσεις των Ιρλανδών.

Αν το Annapolis λοιπόν ήταν το Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν (1982) για καθυστερημένους (χρονικά), το Tristan + Isolde είναι το αντίστοιχο First Knight (1995). Ο Franco περιφέρει την άγρια γωνιώδη μουτσούνα και το αμήχανο βλέμμα του στα δάση της Βρετανίας, και παίζει τον Εγγλέζο Τριστάνο με προφορά του Brooklyn. H Sophia Myles κάνει τη γλυκούλα μυξοπαρθένα χαζογκόμενα, και οι δυο τους παραδίδονται στον ξενέρωτο έρωτά τους, που καταστρέφει ένα ολόκληρο βασίλειο. Σχεδόν σαν τον Ρομέο και την Ιουλιέτα, αλλά στο πιο μυθολογικό του. Ο Rufus Sewell στο ρόλο του κερατά, κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει ερμηνευτικά την κατάσταση, αλλά το παιχνίδι είναι χαμένο από το σενάριο που δεν προσφέρει καν ανάπτυξη των πρωταγωνιστών, σιγά μην ασχολούταν με τους δεύτερους. Ο Reynolds, που είχε κάνει μια αξιοπρεπή δουλειά στον Κόμη του Μοντεκρίστο (2002), εδώ είναι δέσμιος του οικονομικού budget και των περιορισμένων του δυνατοτήτων. Κατορθώνει βέβαια να στήσει 2-3 καλές σκηνές μάχης και να τραβήξει μερικά χαριτωμένα ανοιχτά πλάνα της άγριας φύσης, αλλά ως εκεί.

Σ’ αυτήν την ταινία, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε τη Salma Hayek και τον Collin Farrell γυμνούς. Αρκετές φορές. Και να πηδιούνται. Θα έχετε επίσης την ευκαιρία να ενθουσιαστείτε για ακόμη μια φορά με το γεγονός ότι όσο ο Collin Farrell είναι αποφασισμένος να κάνει σταυροβελονιές απ’ το εμπορικό στο ποιοτικό, τόσο θα ανακαλύπτουμε καινούρια γιατρικά για την αϋπνία. Τουλάχιστον αυτή τη φορά, ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης, του έχει δώσει καλύτερα voice over απ’ αυτά τα φλου αρτιστίκ ποετίκ που του έγραφε ο Malick στο The New World (2005).


Ένας νεαρός συγγραφέας, φτάνει στο Los Angeles του 1933 γεμάτος φιλοδοξίες και όνειρα να βάλει το όνομά του κάτω απ’ τον τίτλο του all American novel της χιλιετίας. Τα όνειρά του τσακίζονται με τον ίδιο ρυθμό που αδειάζουν οι τσέπες του, οπότε προσπαθεί να βρει έμπνευση και να γεμίσει το χρόνο του, τσαλακώνοντας τα αισθήματα μιας Μεξικάνας σερβιτόρας, την οποία ερωτεύεται. Και μισεί. Και αγαπάει. Και σιχαίνεται. Και λοιπά και λοιπά.

Στα voice over του πάντως ο Farrell, τα πάει μια χαρά. Με αξιοπρεπή αμερικάνικη προφορά, αφηγείται την ιστορία όπως τη βλέπει ο ήρωάς του και μας βοηθά να μπούμε λιγάκι στη μενταλιτέ του. Τα προβλήματα προκύπτουν, όταν χρειάζεται να παίξει. Ο Ιρλανδός καρδιοκατακτητής, αδυνατεί να αποδώσει τη νεύρωση του χαρακτήρα του, που ταλανίζεται από ένα βαθύ σύνδρομο κατωτερότητας και σιχαμάρας του εαυτού του, ψυχοσύνθεση την οποία ο Farrell βγάζει στην καλύτερη σαν απλή περίπτωση ανώριμης παιδικής ανασφάλειας. Η Salma Hayek που κερδίζει σκηνές μονάχα με το στήθος της, είναι το άλλο μισό ενός δίπτυχου κακών ερμηνειών, το οποίο κάνε τις ελάχιστες και βιαστικές εμφανίσεις του Donald Sutherland να μοιάζει με όαση.



Ο Sutherland παίζει τον έναν απ’ τους τρεις supporting χαρακτήρες που ο Town αναπτύσσει ακριβώς όσο χρειάζεται για να είναι ενοχλητικά ανεξερεύνητοι, σε ένα σενάριο που αποτελεί μάλλον στρογγυλεμένη εκδοχή του βιβλίου στο οποίο βασίζεται. Το οποίο βιβλίο, ο Towne ανακάλυψε, ερωτεύτηκε και άρχισε να χτενίζει, απ’ όταν ακόμα ετοίμαζε το σενάριο του Chinatown για τον Polanski. Μιλάμε δηλαδή για 32 χρόνια. Από τότε μέχρι τώρα, τα έντονα (αντι)ρατσιστικά μοτίβα του βιβλίου και οι αντιπαθητικοί χαρακτήρες του, αραιώθηκαν με δόσεις επιπρόσθετου μελό, και στο πέρασμα στην οθόνη, ατόφια έμεινε η ατμόσφαιρα του παλιού L.A., το οποίο ο Towne φιλμάρει εξαιρετικά, αλλά δεν καταφέρνει να γεμίσει τους δρόμους του με ψυχή.

Σε μια θεαματική προσπάθεια να προωθήσει τη ταινία του στο ελληνικό μποξόφις, με προχτεσινό δελτίο τύπου, ο Uwe Boll προσκαλεί όσους τον θάβουν να παίξουν μπουνιές (μαζί του).


Ποντάροντας στο ότι οι πιο έντονοι κριτικοί του είναι παπούδια και πιτσιρίκια που δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο).

Γι' αυτό, αν δεν ανήκεις σε κάποια απ' τις δυο κατηγορίες, σου λέω στα γρήγορα ότι πρόκειται για μια μεταφορά του παιχνιδιού, που κινείται σε μέτρια, ακόμα και για τηλεόραση, επίπεδα. Με το επιπλέον μπόνους, λόγω μεγαλοαιθουσικής ευχέρειας, (άφθονων) κρεάτων κρεμασμένων εδώ κι εκεί και (ελάχιστων) βυζόμπαλων σε κοινή θέα. Και κάποιων ονομάτων που περιφέρουν άσκοπα ότι έχει να επιδείξει ο καθένας. Η Κριστάνα την γιγαντο-ατσουμπαλιά και τη μισο-λεσβιοσύνη της, η Μισέλ τη κοντο-σουφροχειλιά και τη μισο-λεσβιοφιλοσύνη της, και ο (σερ) Κίνγκσλει την οστεοπόρωση και τη καράφλα του, για παράδειγμα.


Θυμίζω, ότι ο μισητός στους gamers σκηνοθέτης και παραγωγός είναι επίσης υπεύθυνος για τις αποτυχημένες μεταφορές των House of the Dead (2003), Alone in the Dark (2005), Postal (2007) και Far Cry (2008). Κι αν η επαφή σου με παιχνιδομηχανές περιορίζεται στο Pac Man δε θα καταλάβαινες έτσι κι αλλιώς τίποτα, αφού η (λεσβία δυστυχώς ή ευτυχώς, τυχαία ή όχι) Guinevere Turner δεν έκατσε να το ψάξει και πολύ.

Μέσα στα καλοκαιρινά blockbuster, έσκασε μύτη και ο προπομπός της μεγαλύτερης ταινίας των Χριστουγέννων (τουλάχιστο για Αμερικάνικες Πολιτείες, Αυστραλία και Γερμανία, αφού είναι προς το παρόν άγνωστο πότε θα τη δούμε εδώ). Μια ακόμα ευκαιρία να "γελάσετε και να τραγουδήσετε καθώς η Σαρλότ η Αραχνούλα, διδάσκει στον Γουίλμπουρ το Γουρουνάκι, τον Τέμπλεντον το Ποντικάκι και στα υπόλοιπα ζωάκια της φάρμας σημαντικά μαθήματα για τη φιλία, την εμπιστοσύνη και την αγάπη".

Μετά τα κινούμενα σχέδια του 1972 των Hanna & Barbera δηλαδή. Που έβγαλαν για πρώτη φορά στο πανί τα ζωάκια της φάρμας που πιάστηκαν στο Δίχτυ της Καρλότας (όπως είναι ο ελληνικός τίτλος του βιβλίου), του E.B. White. Που είναι ήδη αποδεδειγμένα συνταγός επιτυχίας, ως συγγραφέας και του Ποντικομικρούλη. Και για να καρα-δέσει το γλυκό - υπερπαραγωγή καρα-πετυχημένου παιδικού βιβλίου με πασπάλισμα χιονιού, προσθέτεις μια ανεπαίσθητα ελαφριά δόση αστρολάμψης από Julia Roberts, Oprah Winfrey, Steve Buscemi, Kathy Bates, John Cleese, Thomas Haden Church, Robert Redford, Cedric the Entertainer, Jane Sibbett, Jennifer Garner, Reba McEntire και André Benjamin. Και το μυστικό υλικό έκπληξη που λέγεται Μικρή Ντακότα!

Ας δούμε όμως πως κατορθώνει να κρατήσει τον ενθουσιασμό της μέχρι το χειμώνα, η (κάποτε) μπέμπα (και νυν σκηνοθέτρια) estelle του Scarlet Carpet..

Το Δίχτυ της Καρλότας είναι από τα must της παιδικής λογοτεχνίας. Ευτυχώς πρόλαβα να το διαβάσω και να συγκινηθώ σε μια τρυφερή και ξένοιαστη ηλικία. Δε θεωρούσα ότι η κινηματογραφική μεταφορά του είναι απαραίτητη, ειδικά έτσι, ασφυκτικά γεμάτη με συνειρμούς σχετικούς με το σταρ-σύστεμ και τα χολυγουντιανά στούντιο. Η αράχνη Καρλότα είχε μεγάλη καρδιά και ίσως να έκανε αρκετά παιδάκια να ξεπεράσοουν την αραχνοφοβία. Πως θα σας φαινόταν όμως μια αράχνη με τη φωνή της Julia Roberts;(ας γελάσω). Με ακόμη πιο τρανταχτά λανθασμένη την επιλογή της πρωταγωνίστριας. Η Dakota των ουρλιαχτών από τον Πόλεμο των Κόσμων λίγο δύσκολα θα με πείσει ως μικρό-καλό-κοριτσάκι-Fern. Δεν έχει καν κόκκινα μαγουλάκια και δεν είναι παρά ένα κακομαθημένο με στραβά δόντια.

Οι εικόνες παστέλ που συνόδευαν το βιβλίο έχουν κάτι παραμυθένιο που ο σκληρός φωτισμός που είδα στο τρέιλερ δε μπορεί να αποδόσει. Ένα φίλτρο θα κανε κάτι καλύτερο ή έστω διαφορετική επεξεργασία του φιλμ—όπως στη σκηνή μητέρας-κόρης στο Bonnie and Clyde ιδανικά. Και τέλος πάντων, πως είναι δυνατόν τώρα να ευχαριστηθώ όταν κάποιος παίζει με τις αθώες αναμνήσεις τις παιδικής μου ηλικίας! Η εκδοχή κινούμενων σχεδίων ήταν αρκετή, κρίμα που με αναγκάζουν να χάσω μια ακόμη ωραία ανάμνηση. Τώρα πια όταν θα βλέπω αράχνη, αντί να θυμάμαι την καλή αραχνούλα που έσωσε το μικρό γουρουνάκι από την κατσαρόλα, θα μου ρχεται ξαφνικά η φάτσα της Roberts και θα τη λιώνω με μανία!