Μιλώντας για τον Tati σε ένα από τα DVD των ταινιών του (νομίζω στις Διακοπές του κου Ιλό/1953), ο Terry Jones των Monty Python, λέει πως το έργο του τον έκανε να συνειδητοποιήσει πως "η κωμωδία μπορεί να είναι συγχρόνως αστεία και πανέμορφη". Ο εμπνευστής, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ενσαρκωτής του κυρίου Ιλό, ο Jacques Tati, δεν σχεδιάζει μονάχα αρμονικές σειρές από πανέξυπνα gags, αλλά τα στήνει με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό: σίγουρα προβαρισμένο μέχρι τελικής πτώσης και εξαντλητικά μηχανικό, αλλά και την ίδια ώρα γοητευτικό σαν άναρχη τζαζ μελωδία ερωτευμένη με την αυστηρότητα του μετρονόμου. Ο κύριος Ιλό, ένας ιδιότροπος, ολιγόλογος Γάλλος που κυκλοφορεί πάντα με μπεζ αδιάβροχο, καπελάκι, πίπα, μακριά ομπρέλα και ποδήλατο, εικονικός εκπρόσωπος της ζαμανφού Γαλλίας, έρχεται σε επαφή με το πλήρως αυτοματοποιημένο μεταμοντέρνο περιβάλλον της αδερφής του, του βιομηχάνου συζύγου της και του εν δυνάμει σκανδαλιάρη γιού τους. Και όπως είχε συμβεί με τον μακρινό του πρόγονο, Charlie Chaplin, στους Μοντέρνους Καιρούς (1936), ο Ιλό φέρνει την καταστροφή.

Ο παραμορφωτικός φακός του Tati δημιουργεί ένα διαχρονικό κωμικό είδωλο της μπουρζουαζίας, και ο εξωγήινος Ιλό, είναι το χαλίκι που σκαλώνει τα αποστειρωμένα της γρανάζια. Από συνήθεια περισσότερο, παρά από αντίδραση, το ούφο του Tati είναι απομεινάρι ενός Παρισιού, που μέχρι το Playtime (1967) --το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του Ιλό-- θα έχει καταληφθεί πλήρως απ’ τις λαμαρίνες και τα κουμπιά του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Αλλά συνεχίζει να αποτελεί τον εν αγνοία ανατρεπτικό μοχλό της απλοποίησης της ζωής δια πολύπλοκων μηχανών, ψεκάζοντας την αποπνικτικά στυλιζαρισμένη μελαγχολία, με το εντομοκτόνο που είναι η φινετσάτη κωμική ιδιοφυΐα. Μόνο έχει γεράσει λίγο, κι είναι οι ταχύτητές του κάπως πεσμένες.

Νομίζω είναι αρκετά προφανές πως o βασικός λόγος να ενδιαφερθεί κανείς γι’ αυτήν την ταινία, από τους παραγωγούς μέχρι τους θεατές, είναι τα ονόματα που παίζουν στην αφίσα: η Salma Hayek και η Penelope Cruz, για πρώτη φορά μαζί.
Οι δυο πολυπόθητες λατίνες, που απ’ ό,τι καταλαβαίνω, έχουν στοιχειώσει πολλών τα υγρά όνειρα, παίζουν εδώ δυο κορίτσια από διαφορετικούς κόσμους (μια απ’ τ’ αλώνια, η άλλη απ’ τα σαλόνια), που αφού μαλλιοτραβηχοτύν, καταβραχούν και κυλιστούν γυμνές στις λάσπες πλακωθούν στις σφαλιάρες, αναγκάζονται να συνεργαστούν για να γίνουν λησταρχίνες και να αποκαλύψουν την τεράστια συνομωσία αμερικάνικης τράπεζας που εκμεταλλεύεται τους Μεξικάνους στις αρχές του (προηγούμενου) αιώνα.


Το βασικό ατού της ταινίας είναι τα ντεκολτέ των δύο κυριών, που κυμαίνονται από αβυσσαλέα σε ανθρωποφάγα, και είναι μάλιστα τομέας όπου παρ’ ότι θα πίστευε κανείς πως η Hayek έχει ξεκάθαρη διαφορά στήθους, η Cruz καταφέρνει ανά σκηνές να την ανατρέψει. Αν και θα μπορούσα να σκεφτώ πιο ενδιαφέροντα θηλυκά ντουέτα σε αντίστοιχες καταστάσεις, οι κοπέλες απ’ το στόμα των οποίων τα αγγλικά πρέπει να έχουν υποστεί τα χειρότερα καταγεγραμμένα μαρτύρια, έχουν τα φάση τους, όπως και η σκηνή του τριολέ με τον Steve Zahn. Βέβαια η ταινία είναι PG 13, οπότε μην περιμένετε και πολλά. Κατά τα άλλα, η απόσταση ασφαλείας από την κωμωδία, θα σας θυμίσει ότι το σενάριο έχει τη τζίφρα του Besson, και όποια ελπίδα για σοβαρή δράση, ή σοβαρό γέλιο, καλύτερα να μείνει εκτός αιθούσης.

Μετά την επιτυχία του 24 στη μικρή οθόνη, το πέρασμα της σειράς στη μεγάλη, είναι απλά θέμα χρόνου. Αλλά επειδή θα καθυστερήσουν λίγο να συμφωνήσουν όλες τις μικρολεπτομέρειες (όπως λ.χ. το σενάριο), για να ξεχαστούμε ως τότε, υπάρχει το Sentinel. Για 141 χρόνια δεν είχε υπάρξει προδότης στις τάξεις των Μυστικών Υπηρεσιών, οπότε ήρθε ώρα να υπάρξει ένας, και να ’ναι μάλιστα υποχείριο της αποδεκατισμένης KGB, η οποία προφανώς για το Hollywood δε θα πεθάνει ποτέ. Ένας πράκτορας ενοχοποιείται, ένας άλλος τον κυνηγά, και μια καινούρια τους βοηθά σηκώνοντας τα τηλέφωνα.

Φορμουλαϊκής έμπνευσης συνομωσιολογικό θρίλερ καταδίωξης, που στην αρχή μπορεί να ξεγελάσει για προπαγάνδα υπέρ των μυστικών υπηρεσιών και της προεδρικής φρουράς προτού αρχίσει να τους ξεφτιλίζει για να αναδείξει το μεγαλείο του πρωταγωνιστή της, το Sentinel έχει τον Kiefer Sutherland να φορά την ξινισμένη, άυπνη μουτσούνα του πράκτορα που δεν σταματά σε τίποτα όταν κυνηγά την αλήθεια, μόνο που αυτή τη φορά ακούει στο όνομα David Breckinridge, αν και αυτό μπορεί απλώς να είναι ένα alias του Jack Bauer. Ο Michael Douglas παίζει τον τύπο που κάνει το μεγάλο λάθος στο πρώτο πεντάλεπτο και προσπαθεί στην υπόλοιπη ταινία να το διορθώσει, και είναι απροσδόκητα ανεκτός στις σκηνές δράσης, αλλά το γλοιώδες ζεν πρεμιέ ύφος που μοστράρει τα τελευταία 60 χρόνια, έχει αρχίσει να καταντά κομματάκι λυπηρό.

Το ένα πράγμα που έχει η ταινία περισσότερο απ’ το 24, είναι μια άλλη τηλεοπτική περσόνα, η Eva Longoria. Η οποία, στο ρόλο της πρωτάρας βοηθού του Bauer Sutherland, δεν κάνει τίποτε περισσότερο απ’ το στέκεται δυο μέτρα δίπλα του με στενά ταγέρ και χαμηλωμένο όπλο. Το οποίο μεταφράζεται ως γλάστρα, αλλά για τις απαιτήσεις τις δικές μου (και του σεναρίου προφανώς), είναι μια χαρά. Το στυλιζάρισμα, η κομψή σκηνοθεσία και η χλιαρή δράση δε βοηθούν να καλυφθεί το απαίδευτο σενάριο ταινίας-της-σειράς, που προσφέρεται μόνο ως συνοδευτικό πίτσας.

Ο Frank Miller ανέλαβε το σενάριο και τη σκηνοθεσία του The Spirit, για την Odd Lot Entertainment και τη Batfilm Productions, σύμφωνα με το Variety (via ComingSoon.net).

Ο Miller σκοπεύει να είναι "εξαιρετικά πιστός στη καρδιά και τη ψυχή του υλικού" χωρίς όμως νοσταλγίες. Και ετοιμάζει κάτι "πολύ πιο τρομαχτικό απ' ότι περιμένουν οι περισσότεροι" βασισμένος, στο μεγαλύτερο μέρος, στα πάνελ του κόμικ. Και βέβαια δεν είναι καθόλου άγνωστος με τον, μακαρίτη και τεραστιότατο, Eisner (τα "όσκαρ" των κόμικ έχουν τ' όνομά του, αν δε ξέρεις για ποιον μιλάμε). Αφού βγήκε πέρσι και σε βιβλίο μια χειμαρρώδης συζήτησή τους από το Μάιο του 2002, το Eisner/Miller, που αποτελεί και την αναφορά για οτιδήποτε αφορά τη συγκεκριμένη βιομηχανία και τέχνη.

Τα γυρίσματα ξεκινάνε την άνοιξη. Και μέχρι τότε ο δημιουργός μάλλον δε θα 'χει ξεχάσει την άλλη τέχνη που 'μαθε, συν-σκηνοθετώντας, θυμίζω, το Sin City (2005).

Το σημαντικό νέο της εβδομάδας είναι βέβαια η ComiCon που ξεκινάει αύριο. Αλλά στα γύρω γύρω, ο Mike Mignola (του Hellboy) γυρνάει σειρά το The Amazing Screw-On Head για το Sci-Fi Channel, και ο πιλότος είναι όλος online, κομπλέ με ψηφοφορία για το αν σ' αρέσει. Και το ίδιο online είναι και τα 24 πρώτα λεπτά του A Scanner Darkly (2006) που άνοιξε, σε περιορισμένη διανομή, τη Παρασκευή στην Αμερική.

Έχετε ακούσει πώς μια επιλογή στην καριέρα, μπορεί να αλλάξει όλη σας τη ζωή; Αυτό έπαθε ο Al Pacino, όταν υπέγραψε το συμβόλαιο για τον ρόλο στο Insomnia (2002), και έκτοτε δεν έχει καταφέρει να κλείσει μάτι. Την άυπνη φάτσα του αυτή τη φορά περιφέρει στις πανεπιστημιακές αίθουσες διαλέξεων, όπου έχει καταλήξει ως καθηγητής, από πάλαι ποτέ ψυχίατρος του FBI με ειδίκευση στα εγκληματικά μυαλά. Και μαζί με τους κύκλους στα μάτια, αυτή τη φορά λανσάρει και out of bed μαλλούρα, που θα έκανε τον Hoff να κρυφτεί από ντροπή. Αυτό βέβαια δεν τον σταματά απ' το να βγάζει τα πιο καυλιάρικα γκομενάκια.

Ώσπου ένα απ' αυτά βρίσκεται σφαγμένο, το αμέσως επόμενο πρωινό απ' το ολονύχτιο... μάθημα οινογνωσίας τους. Και ένας βραχνιασμένος παρανοϊκός, τον παίρνει τηλέφωνο και του αναγγέλλει πως έχει 88 λεπτά να ομολογήσει κακή χρήση εξουσίας όταν ήταν ακόμη πράκτορας. Διαφορετικά, πράγματα θ' αρχίσουν να εκρήγνυνται γύρω του, η αστυνομία θα τον κυνηγά, κι αυτός θα τον σκοτώσει. Σαν το People I Know (2002), αλλά με πιστόλια, δηλαδή.

Πως θα 'ταν το τρέιλερ του 8½ (1963) αν φτιάχνονταν τώρα? Αυτό αναρωτήθηκε και η ομάδα (κωμικών, ηθοποιών, κινηματογραφιστών, τεχνικών) του The AV Club. Κι έφτιαξε ένα mashup με μουσική υπόκρουση το Lose Yourself από το 8 Mile (2002). Και αναδεικνύει με χιούμορ (που αν δε το πιάνεις, "συγχαρητήρια δεν είσαι εντελώς κινηματογραφο-μπούφος σαν εμάς") την απίστευτη δουλειά του Φελίνι στο στήσιμο των σκηνών. Ειδικά κώλων να ανεβαίνουν σκάλες.

Via Cinematical, που εκσπερμάτωσε επίσης.

Συνδυάζοντας ένα επιτυχημένο τρίδυμο (Chris Nolan, Michael Caine, Christian Bale), έχουμε μία μεγάλη επιτυχία (Batman Begins). Ξανασυνδυάζοντας τους δεν θα έχουμε (ακόμα) το sequel του άνθρωπου-νυχτερίδα. Πριν από την αναμενόμενη μάχη του Batman με τον Joker, οι τρεις προαναφερθέντες αποφάσισαν να γυρίσουν το The Prestige (2006), μία ταινία για τη διαμάχη δύο φίλων-μάγων στο Λονδίνο των αρχών του προηγούμενου αιώνα (και όχι στην Αυστρία όπου δρα ένας άλλος μάγος στο Illusionist) με καταστροφικά αποτελέσματα. Κάλεσαν on board και ένα ακόμα πρωταγωνιστικό δίδυμο που θα δούμε λίαν συντόμως στους κινηματογράφους, τους Jackman και Johansson από το Scoop (2006) του Woody Allen (στο οποίο περιέργως ο τελευταίος παίζει τον μάγο).

Η ιστορία έχει ως εξής: δύο φίλοι, βγάζουν τα προς το ζην προσφέροντας απλόχερα στο κοινό μαγικά τρυκ. Η φιλική αντιπαλότητα όμως σύντομα μεταμορφώνεται σε έντονη αντιπαράθεση μέχρι να φτάσει στο σημείο της ανοιχτής κόντρας, με τον έναν να προσπαθεί να μάθει τα μυστικά του άλλου, φτάνοντας ακόμα και στον φόνο. Το δίδυμο των αδερφών Nolan έκανε θαύματα όταν δούλεψε σε δικό του υλικό, βλεπε Memento (2000). Αυτή τη φορά έχουν αναλάβει να μεταφέρουν στον κινηματογράφο το βραβευμένο (με το World Fantasy Award) μυθιστόρημα του Christopher Priest, με τον ίδιο τίτλο. Το Prestige έχει αρχίσει να αποκτά κοινό ειδικά μετά τα τελευταία previews, teasers και first looks, γεγονός το οποίο λέγεται ότι έχει ήδη κάνει την Touchstone να αναθεωρήσει την limited release που αναμένεται να κάνει στα τέλη Οκτώβρη. Ο mainstream χαρακτήρας των τελευταίων ταινιών του Nolan και η έλλειψη σκηνών από το βιβλίο για κάτι παραπάνω από PG-13 rating, δείχνουν και προς ένα καλό νούμερο στο box office.

To trailer αξίζει να το δει κανείς καθώς επιδεικνύει την εμμονή στη λεπτομέρεια που έχει ο Nolan, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει να μας επεξηγήσει τον τίτλο με ένα από τα μαεστρικά voice over που ξέρει να κάνει ο Caine και η λονδρέζικη προφορά του. Α, και για να δει τον David Bowie με μουστάκι.