Τα 58α Βραβεία Emmy, η κορυφαία τιμή της αμερικανικής τηλεόρασης, απονεμήθηκαν χθες, κι αφού το Lost δεν είχε ούτε μια υποψηφιότητα μιας και οι υπεύθυνοι θυμήθηκαν το ξεχαρβαλιασμένο 24, η μόνη άξιας αναφοράς απ’ την τελετή, είναι η Katherine Heigl. Η οποία έκλεψε την παράσταση, για δύο πολύ σημαντικούς λόγους, που… βγάζουν μάτι.
Η 28χρονη ηθοποιός κρατά το δεύτερο ρόλο της Δρ. Izobel, ή “Izzie” στη σειρά Grey’s Anatomy, το mega-hit της περασμένης σαιζόν στην Αμερική, για ένα τσούρμο ειδικευόμενων γιατρών, με έρωτα, απογοητεύσεις, δράση, χιούμορ και ό, τι άλλο χρειάζεται μια γλυκανάλατη σειρά για να γίνει mega-hit στην Αμερική. Την οποία σειρά μπορεί να έχετε πετύχει και στο Alter, κάποια μεταμεσονύχτια ώρα του Σαββατοκύριακου. Γιατί το Alter ξέρει να αξιοποιεί τις σειρές του. Κανείς δεν ξεχνά άλλωστε, πώς χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια το Sex and the City ως ναυαρχίδα του προγράμματος του, μαζεύοντας όλες τις κουκουβάγιες στους δέκτες τους.

Αλλά πίσω στο Grey’s Anatomy, που παρ’ ότι θεωρούταν φαβορί, έφυγε χωρίς κανένα βραβείο από την τελετή, στην οποία κυριάρχησε η πέμπτη σαιζόν του 24. Το αντιτρομοκρατικό δράμα --που πρέπει ν' αρχίσει να ξανακάνει headlines μιας κι ετοιμάζεται για ταινία-- μάζεψε πέντε βραβεία, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης δραματικής σειράς και του α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά, για τον αειθαλή Jack Bauer – Kiefer Sutherland. Το Emmy καλύτερης β’ δραματικής ερμηνείας, πήγε στην Blythe Danner για τη δουλειά της στο Huff, σειρά που ακυρώθηκε μετά το τέλος της πρώτης σαιζόν. Κι έτσι η Katherine μας έμεινε με άδεια χέρια. Αν και έχω μερικές ιδέες πώς να τα γεμίσει...

Και ξαφνικά όλοι μιλάνε για μία ακόμη all-time-classic δυσλειτουργική αμερικανική οικογένεια. Και ξαφνικά όλοι είναι ενθουσιασμένοι από τα αποτελέσματα αυτής στο box office, αφού δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία ακόμη ταινία που ψάρεψαν οι εταιρίες διανομής στο Sundance. Και --όχι και τόσο-- ξαφνικά προτείνεται από τώρα για διάφορα Oscar. Και μπαίνει και στο Top 250 του IMDb.

Αυτή η θαυματουργά δυσλειτουργική οικογένεια που έχει ενθουσιάσει τον κόσμο, εμφανίζεται στην ταινία Little Miss Sunshine (2006), του άγνωστου ζεύγους Jonathan Dayton και Valerie Faris, και απλούστατα κάνει το αυτονόητο. Παρουσιάζει την all american οικογένεια μπάχαλo. Οι γονείς σε πλήρη διάσταση απόψεων (Greg Kinnear και Toni Collette), ο αδερφός gay με τάσεις αυτοκτονίας (Steve Carell), ο γιος (Paul Dano) επικοινωνεί μόνο γραπτά με τους γύρω του και ο παππούς στον κόσμο του (Alan Arkin). Όσο για την 7χρονη Olive (Abigail Breslin), ένα χαριτωμένα άσχημο κοριτσάκι της γενιάς των Dakota wannabes, έχει μόνο ένα πράγμα στο κεφάλι της. Να κερδίσει στον διαγωνισμό ομορφιάς Little Miss Sunshine. Αντιλαμβανόμενος το μπάχαλο ο πάτερ φαμίλιας παίρνει την δύσκολη απόφαση να μεταφέρει όλη την οικογένειά του στην California, ώστε να συμμετάσχει η μικρή στον διαγωνισμό. Και εκεί αρχίζει το road trip. Με δόσεις δράματος και essence από screwball.

Κάπου εκεί έκανε τις ΗΠΑ να γελάσουν. Και να βάλουν μπρος το word of mouth για να πάει καλά και στο box office. Σε limited άνοιγμα έβγαλε $350,000 σε 7 αίθουσες στα τέλη Ιούλη και μόλις άνοιξε πια σε όλη την χώρα δεν σταμάτησε να προσθέτει αίθουσες και εκατομμύρια στις τσέπες του ($23 εκ. μέχρι σήμερα). Και σιγά σιγά εκτός από εκατομμύρια μάζευε και ψιθύρους για Oscar. Άλλοι να λένε για Oscar nomination στον Arkin (που θα είναι και η τρίτη του μετά το '67 και το '69) και άλλοι για το πρωτότυπο σενάριο στον άγνωστο Arndt.

Για την ώρα βέβαια χειροπιαστό βραβείο πήρε το Office του Carell ("το sleeper hit της σεζόν στην Αμερική" σύμφωνα με τον cheaplog) στα χθεσινά Emmy.

Όπως στο Hollywood, έτσι και στα φεστιβαλικά, όταν μια ταινία γίνεται απρόσμενο hit, τα συστατικά της απομονώνονται και ξαναρίχνονται στην ψησταριά, με την ελπίδα να αναπαραχθεί η πετυχημένη γεύση. Βέβαια η καλή συνταγή είναι η μισή μόνο επιτυχία, και η άλλη μισή, είναι ο καλός ο μάγειρας.

Ο Eric Eason, τέσσερα χρόνια πριν, ήταν μια αποκάλυψη του φεστιβαλικού κυκλώματος. Το Manito (2002) του, μια ταινία των $24 χιλιάδων, με το ρεαλισμό και την σκληρή αστυνομική πλοκή της, μάζεψε βραβεία σε Atlanta, Avignon, Sundance και το prestigious αγαλματάκι πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη της Tribeca, μεταξύ άλλων, και τον έκανε καυτό όνομα του ανεξάρτητου αμερικάνικου. Φέτος ο ίδιος μάζεψε πιο ψημένο cast, και πήγαν όλοι μαζί στο Sau Paolo της Βραζιλίας, για να μεταφέρουν το ίδιο (Manito), στο City of God (2002). Και μετά έκαναν τη βόλτα τους στο κύκλωμα, αλλά δεν πολυεντυπωσίασαν κανέναν.

Tο trailer είναι ένα μικρό χάλι, και δεν καταλαβαίνει κανείς πολλά περισσότερα απ’ το ότι πρόκειται για μια ταινία με ναρκωτικά, γκόμενες, και μπόλικο πιστολίδι. Και η αφίσα που βγήκε μόλις χτες, και τους πήρε αρκετά να τη φτιάξουν γιατί προφανώς ψάχναν τρόπο να χωρέσουν όλον αυτόν τον τίτλο σ' ένα παλιοπερίστροφο, για κάτι τέτοιο προΐδεάζει. Στο ενδιάμεσο πάντως, οι δυο κεντρικές φυσιογνωμίες, ο Brendan Fraser και ο Scott Glenn, προσπαθούν να στήσουν το μεγάλο κόλπο που θα τους βοηθήσει να ξεφύγουν απ’ τις μίζερες ζωές τους στα κυκλώματα πορνείας και ναρκωτικών, και να πάνε κάπου με κλίμα που να δροσίζει κιόλας καμιά φορά. Όλα βέβαια εξαρτώνται απ’ τον Mos Def που φαίνεται να παίζει τον χαρακτήρα του απ’ το 16 Blocks (2006), αλλά με προφορά πιο έντονη. Στις άκρες των κάδρων εμφανίζονται και η Catalina Sandino Moreno που όλοι θυμόμαστε απ' τη Κεχαριτωμένη Μαρία (2004), και η Alice Braga που όλοι θυμόμαστε απ' τη Πόλη του Πάθους (2005), έστω κι αν κανείς μας δεν τις είδε. Και θα τις θυμόμαστε κι από αυτό το Ταξίδι το οποίο, βέβαια, επίσης μπορεί και να μην δούμε. Αν και μπορεί να το πετύχουμε σε κάνα φεστιβάλ.

Πιο επίμονος κι απ’ τα ίδια του τα δημιουργήματα, ο μεγάλος μαριονετίστας θα τραβήξει για πέμπτη φορά τα νήματα των ζόμπι του, για να στήσει άλλη μια σαρκοβόρα σάτιρα, αυτή τη φορά προφανώς με στόχο το νεαρό Hollywood που γεμίζει τις τσέπες του ματώνοντας ασκόπως τις οθόνες.
Σύμφωνα με τον Hollywood Reporter, στη νέα του ταινία, το George A. Romero’s Diary of the Dead, "ομάδα φοιτητών που γυρίζουν ταινία τρόμου στο δάσος, βρίσκονται μπροστά σε μια ομάδα αληθινών ζόμπι. Όταν αρχίζει η σφαγή, αρπάζουν την ευκαιρία και καταγράφουν τους ζωντανούς νεκρούς σε στυλ σινεμά βεριτέ".

Και πριν πάει το μυαλό σου σε κυνηγητά και γρήγορα ξεπαστρέματα, ο Romero λέει: "θα έχει τα δικά μου ζόμπι! Δεν τρέχουν από δω κι από κει -- θα κινούνται αργά". Τίποτα συγκεκριμένο δεν είναι γνωστό για την κατεύθυνση της ταινίας μέχρι στιγμής, αλλά το πάντρεμα των Νεκρών με το Blair Witch Project που ισχυρίζεται ο HR ότι θα δούμε, είναι μάλλον λιγάκι βιαστικό δεδομένης της κοινωνιολογικής αποστολής που τείνει να δίνει ο Romero στα ζόμπι του. Και δεδομένου ότι επιστρέφει σε ανεξάρτητα λημέρια μετά από μια δύσκολη περίοδο στα αποπνικτικά γρανάζια των studio, μάλλον θα έχει μπόλικες ιδέες για εκδίκηση. Είναι πιο πιθανό οι αφελείς πιτσιρικάδες να βλέπουν στα ζόμπι τους ιδανικούς κομπάρσους και δευτεραγωνιστές, και να αλλάζουν τη διανομή της ταινίας, σπρώχνοντας την καλή τους τύχη στα όρια, μέχρι η ταινία να τελειώσει με τα ζόμπι να κυκλοφορούν θριαμβευτές, κρατώντας κάμερες και μπουμ στο ένα χέρι, και εφηβικά μπουτάκια και μυαλά στο άλλο.

Σε άλλα τρομονέα, οι σαρκοβόροι φορείς του ιού του 28 Days Later (2002), ετοιμάζονται να ξανασκορπίσουν τρόμο, στο sequel της ταινίας, το 28 Weeks Later (2007). Ο Danny Boyle είναι executive producer και τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο δημιουργός του εντυπωσιακού Intacto (2001), Juan Carlos Fresnadillo. Ο Cillian Murphy δεν επιστρέφει, αλλά όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα, τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο sequel, που μας τοποθετεί 6 μήνες μετά το ξέσπασμα της επιδημίας, σε μια ομάδα στρατιωτών που προσπαθούν να επαναφέρουν τάξη στο Λονδίνο, θα είναι ο Jeremy Renner, ο κακός που έβαζε βόμβες στον Farell στο SWAT (2003).

Επίσης, ο Kevin Smith θέλει να το γυρίσει στις ταινίες τρόμου, concept που είναι μάλλον αρκετά πιο τρομακτικό απ’ οτιδήποτε αποφασίσει να βάλει μέσα στην ταινία.

Μια συνταγή που έχει κάτι από το περσινό, οσκαρικό, Mrs Henderson Presents (2005) και ακουμπάει στη πιο συναρπαστική κουτσομπολίστικη ιστορία των 90s παγκόσμια, θα 'λεγες ότι μυρίζει βραβεία από μακριά, σωστά?

Ε τα ίδια λέγαν κι ένα σωρό άλλοι κι έτσι έφαγα τον τελευταίο μήνα τσεκάροντας συχνά πυκνά το αγγλικό site της Pathé, περιμένοντας να ανεβάσουν καμιά φορά το trailer της ταινίας, που ανοίγει στη Βρετανία στις 15 Σεπτεμβρίου. Αλλά τελικά, αν και στη λάθος πλευρά του Ατλαντικού, συνεπέστερη αποδείχτηκε η Miramax, που ψάχνεται βραβειακά μετά την αποχώρηση των Weinstein και μόλις το έβγαλε στο apple.com. Και έχει και την ίδια μύτη με σένα.

Το trailer είναι δεόντως πομπώδες. Αλλά μια η μεγάλη δόση από τηλεοπτικό footage, μια η μεγάλη δόση από στημένη Mirren, μια η μεγάλη τηλεοπτική καριέρα της ίδιας και μια η ανύπαρκτη δόση από οτιδήποτε άλλο, και το σέικερ δεν ευωδιάζει και τόσο πια. Και μάλλον θα χρειαστεί γερό πλύσιμο μετά. Αν υπάρχει όμως μια περίπτωση να πάρει το αγαλματίδιο η Dame Helen αυτή είναι και τελείωσε. Πρωταγωνιστικό ρόλο, στη μεγάλη οθόνη, έχει να δει αμέτρητα χρόνια (καμιά εικοσαριά υπολογίζω) και το ρόλο της βασίλισσας τον έχει προβάρει αρκετές φορές, με πιο τρανταχτή αυτή στη Τρέλα του Βασιλέως Γεωργίου (1994). Και, φυσιολογικά, έχει ήδη αρχίσει να.. τρίβει. Και αυτή και οι σπόνσορές της.

Το φιλμ παρουσιάζει την αλλαγή, προς ένα πιο λαοφιλές προφίλ, της μοναρχίας στην Αγγλία κατά το θάνατο της (πρώην) πριγκίπησσας Diana. Διαγωνίζεται στη Venezia 63. Το σκηνοθετεί ο Stephen Frears.

Να προσπαθείς να απονείμεις κινηματογραφικά βραβεία, άντε υποψηφιότητες, από τον Αύγουστο είναι δουλειά για.. θαρραλέους, αφού η περίοδος κλείνει με το τέλος της χρονιάς (και βάλε). Όμως τα στοιχήματα έχουν ήδη αρχίσει να πέφτουν και τα πιο σίγουρα χαρτιά, με βάση τις προηγούμενες αποδόσεις, είναι όσοι είχαν ισχυρές παρουσίες και τις προηγούμενες σεζόν. Για παράδειγμα η Μπαρτσελόνα και η Τσέλσι ο, υπεραγαπημένος των κριτικών, Todd Field των Μυστικών της Κρεβατοκάμαρας (2002) και οι, υπεραγαπημένες όλων, Kate Winslet και Jennifer Connelly των προηγούμενων υποψηφιοτήτων.

Update: Τρεις μήνες μετά, οι ιστορίες για μικρά παιδιά έχουν ανοίξει σε περιορισμένη διανομή με συγκρατημένη υποδοχή. Ξεχωρίζει βέβαια η απεριόριστα ασυγκράτητη ανοιχτή αγκαλιά των μικρών κοριτσιών στην.. ερμηνεία του Patrick Wilson, αναμενόμενα αφού το ίδιο θερμά τον υποδέχτηκαν και σαν αιμοσταγή παιδεραστή στο Hard Candy (2005). Γι αυτό αφήνω το κλείσιμο του θέματος στην estelle που κάτι ξέρει παραπάνω:

Μπορεί οι μικρές κυρίες να είναι άψογες, όμως πιο πολύ τραβάει την προσοχή ό μικρός κύριος της ταινίας. Αυτό το καστανόξανθο που τρελαίνεται να κάνει skateboard και να τσαλαβουτάει στις πισίνες. Ο Patrick Wilson ή ο prom king του φιλμ φαίνεται από μίλια μακριά ότι έχει πάρει θέση στην ουρά για εξώφυλλα. Γυναικείων περιοδικών, κυρίως, γιατί μοιάζει να ναι ραμμένος και κομμένος για γυναικεία φαντασίωση. Ελαφρά ηλιοκαμμένος και με είμαι-παιδί-της-crest χαμόγελο κλέβει την παράσταση. Φυσικά και με το υποκριτικό του ταλέντο. Προπάντων αυτό. Άκου πράγματα, λίγο έλειψε να το ξεχάσω.

Αυτός ο Κάπτεν Τζακ όλο τρέχει, κολυμπάει και πηδάει να ξεφύγει απ' τους μπελάδες και όλο απ' τον ένα στον άλλο πέφτει.
Αυτή τη φορά πρέπει να βρει ένα κλειδί και το σεντούκι που ανοίγει, για να αποφύγει να πληρώσει, με ότι πολυτιμότερο έχει (τη ψυχή του εννοείται), το χρέος του στον βασιλιά-φάντασμα των θαλασσών Davey Jones. Και να αποφύγει και όλα τα χαριτωμένα γλοιώδη τέρατα που ο τελευταίος φτύνει στο δρόμο του φυσικά. Και στη πορεία μπλέκει και όποιον έπαιξε και δεν έπαιξε στη προηγούμενη συνέχεια φυσικά φυσικά.

H Disney και ο Jerry Bruckheimer στη παραγωγή δε ρίσκαραν διόλου λοιπόν, στo 2o επεισόδιο του franchise που ξεκίνησε σα theme park και έγινε η μεγαλύτερη κινηματογραφική μπίζνα που (τα) πιάνει από γιαγιά μέχρι εγγονό. Βάλαν ότι είχε η συνταγή σε διπλή δόση και επειδή κάτι περίσσευε κάναν διπλή και τη ταινία. Με τη συνέχεια και το τέλος (στο επόμενο επεισόδιο) να έχουν ήδη κλείσει το μποξόφις για το τελευταίο σαββατοκύριακο του Μαίου 2007.

Όταν ο Orlando Bloom, που όπου και να κρεμάσεις φωτογραφία του θα κολλήσουν πάνω της ένα μάτσο γυναίκες, είναι απλά ένα από τα περιφερειακά ατού του φιλμ, είναι προφανές ότι οι πληροφορίες που χρειάζεσαι για να βγάλεις συμπέρασμα τέλειωσαν στη προηγούμενη παράγραφο (αν όχι με το τρέιλερ, βαριά βαριά). Για την ιστορία αναφέρω ότι ο Verbinski καταφχαριστήθηκε να σκηνοθετεί εκπληκτικά CGI, αριστοτεχνικές σκηνές δράσης (με κάτι ανάμεσα σε χρυσή εποχή του Χόλιγουντ και χρυσή εποχή των Αδερφών Marx) και.. ένα σενάριο που παρατραβάει για να ξαναμαζέψει τη παλιοπαρέα. Και έξυπνα δεν άφησε πολύ χρόνο να χαθεί στα λόγια (και τις ιστορικές ήδη ατάκες) ώστε να σηκώνει και δεύτερη θέαση άνετα το όλο πόνημα. Αλλά μέχρι εκεί.

Το Σεντούκι του Νεκρού είναι δίκαια η μεγαλύτερη ταινία του 2006. Αλλά αυτό κάτι λέει και για το 2006.