Ο κινηματογραφικός παραγωγός Bruno Bonomo, διάσημος στα 70s για τις Β-movies του στα επίπεδα του Roger Corman, δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην νέα εποχή, και βλέπει την γυναίκα του και τους συνεργάτες του να τον εγκαταλείπουν στον δημιουργικό και οικονομικό μαρασμό του. Σε μια νεκροφιλική εκδήλωση προς τιμήν του, ένα σενάριο πέφτει στα χέρια του, με τον τίτλο Ο Αλιγάτορας. Και παρότι δεν είναι η ταινία που θα τον αναστήσει, αλλά μια δεικτική πολιτική σάτιρα κατά του Berlusconi που κανείς δε θέλει να αγγίξει, ο Bruno δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το να ρίξει πάνω της όλες τις ελπίδες του για μια επαγγελματική ανάσταση.
Κάπως έτσι ο Nanni Moretti έστησε την ταινία που έκανε θόρυβο στις φετινές εκλογές στην Ιταλία, και έφτασε στις Κάνες φιλοδοξώντας να εξαπλώσει το θρίαμβό της και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όμως η αντιμπερλουσκονική σάτιρα που κρύβει στη φόρμα της ταινίας-μέσα-σε-ταινία, όσο κι αν ενθουσίασε τους πολίτες της μεγάλης μπότας της Μεσογείου, δεν φτάνει για να κερδίσει και τους εκτός Ιταλίας, που θα επιζητήσουν και κάτι πέρα απ’ την αυτοαναφορικότητα στην ταινία.

Η dramedy του Bruno, που δυσκολεύεται να αποδεχτεί την διάλυση της οικογένειάς του, και τα κωμικά περιστατικά απ’ το μπουρλέσκ κινηματογραφικό κύκλωμα της Ιταλίας, υφαίνουν ένα αρχικά απλό, δροσερό κι ευχάριστο αμπαλάζ γύρω απ’ την πολιτική πτυχή της ταινίας. Το ημίωρο της εισαγωγής περνά με χιούμορ και φρεσκάδα, ώσπου αποκαλύπτεται ότι ο Moretti δεν είναι ακριβώς σίγουρος με ποια απ’ τις δυο ιστορίες τον ενδιαφέρει περισσότερο ν’ ασχοληθεί. Η πλάστιγγα μπαλατζάρει απ’ τη μια στην άλλη μεριά, με ολέθριο αποτέλεσμα ο χαρακτήρας του Berlusconi να αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον, και ο χαρακτήρας του Bruno περισσότερο screen time. Εντωμεταξύ η σχιζοφρενικά άνιση ταινία, προχωρά ύπουλα σε ένα μη-φινάλε, που αφήνει και τους δύο ήρωες ξεκρέμαστους στη μαύρη οθόνη, και ένα χαρακτηριστικό άρωμα μπαλαφάρας στην αίθουσα.

Το μεγάλο ματς έχασε σήμερα το πρωί ο Απόστολος Σουγκλάκος, που απέπνευσε σε νοσοκομείο της Ρόδου, όπου και βρισκόταν σε κώμα μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη πριν από δύο εβδομάδες στο νησί. Ήταν 56 ετών.

Το Gagarin, και ένα ολόκληρο κομμάτι του ελληνικού θεάματος, θα είναι άδεια χωρίς αυτόν.
Εις μνήμην.

Το αξεπέραστο Singin’ in the Rain (1952) κρατά τα πρωτεία στα 25 καλύτερα musicals όλων των εποχών, όπως τα ψήφισαν πάνω από 500 συνθέτες, μουσικοί, κριτικοί και ιστορικοί, για λογαριασμό του American Film Institute, και τα παρουσίασαν χθες, με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Los Angeles.

Η υπερπαραγωγή της θρυλικής Metro-Goldwyn-Mayer για το πέρασμα ενός μεγάλου studio από τη σιωπηλή εποχή του κινηματογράφου στο υπερθέαμα των musicals, με τον Gene Kelly να κάνει τα μαγικά του στην οθόνη, και την Debbie Reynolds με τον Donald O’Connor να τον ακολουθούν, είναι έτσι κι αλλιώς ένα απ’ τα αθάνατα αριστουργήματα του χορευτικού Hollywood των ‘50s, και με την τσιχλοφουσκογλυκάδα του, μάλλον το πιο ζωντανό σήμερα.

Την πρώτη δεκάδα πάντως συμπλήρωσαν ταινίες περασμένων δεκαετιών, πράγμα λογικό, αφού στα τέλη του ’40 και για όλη τη δεκαετία του ’50, το Hollywood δεν έκανε και πολλά άλλα απ’ το να στήνει πολύπλοκες πολύχρωμες πολύκροτες χορογραφίες. Το West Side Story (1961), που αν με ρωτούσαν, είναι η μόνη σοβαρή εναλλακτική για την πρώτη θέση, έπιασε τη δεύτερη. H πιο φρέσκια ταινία της δεκάδας, το Cabaret (1972), έκλεισε τη δεκάδα, ενώ η πεισματικά αθάνατη Mary Poppins (1964) ήρθε έκτη. Το Grease (1978) έπιασε την αναπάντεχα χαμηλή θέση του #20, τουλάχιστον όμως ακριβώς πάνω απ’ το απάλευτο Seven Brides for Seven Brothers (1954/#21). Το βραβευμένο Chicago (2002) που ανάστησε τον Richard Gere ήρθε δωδέκατο, ενώ η λατρεμένη εξτραβαγκάντσα του Moulin Rouge! (2001) που σχεδόν αναβίωσε τα musicals στις μέρες μας, μόλις που χώρεσε στην 25άδα, πιάνοντας την τελευταία θέση. Κι ύστερα όλοι πήγαν σπίτι τους χορεύοντας μάμπο α-έ-α.

Δες/Κρύψε τη λίστα

---

1 SINGIN' IN THE RAIN 1952 MGM
2 WEST SIDE STORY 1961 United Artists
3 THE WIZARD OF OZ 1939 MGM
4 THE SOUND OF MUSIC 1965 Twentieth Century Fox
5 CABARET 1972 Allied Artists
6 MARY POPPINS 1964 Disney
7 A STAR IS BORN 1954 Warner Bros.
8 MY FAIR LADY 1964 Warner Bros.
9 AN AMERICAN IN PARIS 1951 MGM
10 MEET ME IN ST. LOUIS 1944 MGM
11 THE KING AND I 1956 Twentieth Century Fox
12 CHICAGO 2002 Miramax
13 42ND STREET 1933 Warner Bros.
14 ALL THAT JAZZ 1979 Twentieth Century Fox
15 TOP HAT 1935 RKO
16 FUNNY GIRL 1968 Columbia
17 THE BAND WAGON 1953 MGM
18 YANKEE DOODLE DANDY 1942 Warner Bros.
19 ON THE TOWN 1949 MGM
20 GREASE 1978 Paramount
21 SEVEN BRIDES FOR SEVEN BROTHERS 1954 MGM
22 BEAUTY AND THE BEAST 1991 Disney
23 GUYS AND DOLLS 1955 MGM
24 SHOW BOAT 1936 Universal
25 MOULIN ROUGE! 2001 Twentieth Century Fox

Η Diane Arbus ήταν απ' τους πιο αμφιλεγόμενους φωτογράφους του 20ου αιώνα. Απαθανάτισε τραβεστί, πουτάνες, νάνους, γίγαντες και ότι άλλο γκροτέσκο και τσίρκο και αυτοκτόνησε, τον Ιούλιο του 1971, στα 48 της, καταπίνοντας άπειρα βαρβιτουρικά και κόβοντας τις φλέβες της. Φήμες θέλαν να είχε και τη κάμερα στο αυτόματο να κλικάρει τις στιγμές.

Στο (μέχρι πριν λίγο καιρό τιτλοφορούμενο) An Imaginary Portrait of Diane Arbus (2006) βασισμένο χαλαρά στη ζωή της, όποια είναι κάποια στο Χόλιγουντ ήθελε να πρωταγωνιστήσει. Η ίδια ταινία, ανοίγοντας το 1ο φεστιβάλ της Ρώμης στις 13 Οκτωβρίου, έβαλε φωτιά στην αντιπαράθεση της ιταλικής πρωτεύουσας με τη Βενετία. Για να ανοίξει τελικά σήμερα στο πιο exclusive κινηματογραφικό φεστιβάλ, αυτό του Telluride.

Το τρέιλερ μόλις βγήκε. Και λεπτομέρειες αργότερα.

Στην πτήση 93 της United Airlines, τρεις αεροπειρατές καταλαμβάνουν τα χειριστήρια, ως μέρος του σχεδίου της Al Qaeda για μια άνευ προηγουμένου τρομοκρατική ενέργεια κατά της Αμερικής και των συμβόλων παντοκυριαρχίας της. Το συγκεκριμένο αεροπλάνο, θα ήταν το τέταρτο χτύπημα της «οργής του Αλλάχ,» μετά τα δύο που ισοπέδωσαν τους Δίδυμος Πύργους, και εκείνο που γκρέμισε μια πτέρυγα του αμερικανικού Πενταγώνου. Οι επιβάτες του, σε μια αθάνατη επίδειξη αυτοθυσίας, επιτίθενται στους αεροπειρατές, τους αφοπλίζουν, και αλλάζουν την πορεία του αεροπλάνου. Δυστυχώς, προς τα κάτω. Το χτύπημα αποσοβείται, και το αεροπλάνο πέφτει σε ένα άδειο χωράφι. Είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις ότι μια Χολιγουντιανή εταιρεία όπως η Universal, έχει τα παπάκια να χρηματοδοτήσει ένα τόσο σοκαριστικό, συναισθηματικό, απαιτητικό και τολμηρό φιλμ, όπως το φιλμ του Greengrass. Ο πενηντάχρονος Βρετανός, έχει αφήσει τα διαπιστευτήριά του για την ικανότητά του να διαχειρίζεται τσουχτερές σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας, με το Bloody Sunday (2002), τη σοκαριστική αναπαράσταση του μακελειού που προέκυψε όταν μια ιρλανδική πορεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνάντησε τις βρετανικές δυνάμεις καταστολής, το Γενάρη του 1972.

Στο United 93, ο Greengrass και οι συνεργάτες του, με φορητές κάμερες, ερασιτέχνες και άγνωστους ηθοποιούς, και ενδελεχή και διεξοδική έρευνα προετοιμασίας, δημιουργούν το ρεαλιστικό υπόβαθρο μέσα στο οποίο αναπαράγουν ένα βαθύ σημάδι του μαζικού υποσυνείδητου πολύ πρόσφατο για να έχει διαγραφεί ακόμη. Και μετά, το ανοίγουν διάπλατα σχεδόν με σαδιστική αποφασιστικότητα, για να μας δείξουν τι κρύβει μέσα του ο καθένας μας.

Αυτό που βλέπουμε, είναι μια ειλικρινής κραυγή πόνου και ανθρωπιάς, η βαθιά μας επιθυμία να κλάψουμε για τους ανθρώπους που χάθηκαν και να συμπάσχουμε με τους ανθρώπους που τους έχασαν. Η κοινή οδύνη που δεν προλάβαμε να βιώσουμε και τα δάκρια που δεν προλάβαμε να μοιραστούμε, γιατί ξεράθηκαν απ’ την αποστροφή για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν το τραύμα άνθρωποι με θέσεις και εξουσίες μακριά απ’ τις δικές μας.

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που σου θυμίζουν πόσο βαθιά επίδραση μπορεί να έχει πάνω σου μια κινηματογραφική εμπειρία. Πώς το χέρι που κρατάει την κάμερα, μπορεί να χωθεί βαθιά στα σωθικά σου, να τα ανακατέψει, να ξεριζώσει από μέσα τους κάτι που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε, και να σου το πετάξει στα μούτρα. Δε συμβαίνει συχνά, αλλά μου συνέβη στο United 93.

Αγάπη μου ο μάγος των μυρμηγκιών συρρίκνωσε τα παιδιά!
Αν οι Μυρμηγκοϊστορίες είχαν καθόλου από αυτό που εμείς λέμε καυστικότητα (οξύτητα κτλ.) και οι αμερικο-θρεμμένοι λένε, πιο σύντομα και στο προκείμενο, edge τότε θα ακολούθαγε καμιά απάντηση τύπου "Αγάπη μου! Πέτα του και τη γιαγιά!". Αντί γι' αυτό, χρειάζεται να διπλο-τσεκάρεις για να σιγουρευτείς ότι η παραγωγή δεν είναι της Disney (αλλά της Warner). Και σε δεύτερη σκέψη, δε χρειάζονταν να διπλο-τσεκάρεις γιατί αυτούς τους αργούς ρυθμούς και τις έντονες.. κατηχητικές διαθέσεις τις προορίζει πια, λίγο πολύ, για πονήματα που πάνε κατευθείαν στο ντιβιντί η ποντικοεταιρία.

Η ιστορία, για την ιστορία, ακολουθεί ένα bully των μερμηγκιών που φέρνει περισσότερο σε δικό μας μπούλη. Και ανακαλύπτει ότι είχε λάθος κατεύθυνση στη ζωή του και έπρεπε να ζει σα μυρμήγκι. Όταν ο David Copperfield της μυρμηγκοφωλιάς που τρομοκρατεί με νεροπίστολα και φακούς, τον φέρνει στη θέση τους (και στη κοιλιά ενός βατράχου).

Η εκτέλεση πάντως είναι άψογη και η αδυναμία δεν είναι στη βαρεμάρα από το τρισδιάστατο animation, όπως βιάζονται πολλοί παραδοσιακοί να επιχαίρουν. Το 3D έφερε πραγματικό φως στα παραμύθια μας και αυτό του αντμπούλη απλά δεν έχει αρκετό.

Όταν ξεκινάς να κάνεις slasher στην πιο βασική του μορφή, με έναν μανιακό και ένα μάτσο εφήβους να τρέχουν προς το μαχαίρι του, δεν έχεις και πολλές επιλογές για το πώς θα το κάνεις. Θα ξαμολήσεις τα θύματα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον με πολλά μυστικά, άγνωστο γι’ αυτούς, σπίτι για το φονιά σου, και θα στείλεις τον φονιά στο κατόπι τους, να τους τρώει έναν-έναν.
Έτσι και στο See no Evil, οκτώ νεαροί εγκληματίες μεταφέρονται από τα κελιά τους σε ένα εγκαταλελειμμένο πρώην ξενοδοχείο, ως μέλη προγράμματος κοινωνικής εργασίας, και καταλήγουν να γίνονται παιχνίδια ενός σαδιστή φονιά που βγάζει μάτια. Στην κυριολεξία.

Το ερώτημα όμως που πρέπει να απαντήσεις σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι το γιατί θέλεις να κάνεις ένα αγνό, απογυμνωμένο slasher. Όταν η απάντηση είναι «επειδή θέλω να τρομάξω/αηδιάσω/διασκεδάσω κόσμο,» όλα είναι καλά. Όταν όμως είναι «γιατί θέλω να κάνω κόσμο να σκυλοβαρεθεί, με μηδενική ατμόσφαιρα, φόνους χωρίς εφευρετικότητα, πλοκή παύλα λίστα θυμάτων που δεν έχει κανέναν μπούσουλα, ούτε καν την απλοϊκή αλλά τόσο χαριτωμένη κοινωνική αξιολόγηση της σειράς των θυμάτων που εγκαθύδρισαν τα teen thrillers των '80s και '90s, και δολοφόνο λιγότερο τρομακτικό κι από τον ξυρισμένο γορίλα που θα μπορούσε να είναι ξάδερφός του,» τότε έχεις πρόβλημα. Γιατί άμα διαλύσεις κι αυτά τα βασικά στοιχεία, η ταινία σου μάλλον δεν θα βγει και ιδιαίτερα αξιόλογη. Οπότε, γιατί να την κάνεις; Ε;

Ίσως απλά και μόνο για να έχεις κάτι να παίζει πριν και μετά τη σκηνή ανθολογίας με την ξανθιά που καταπίνει το κινητό της, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στο throat fucking. Που είναι κι αυτός, ένας λόγος αποδεκτός, υποθέτω.