Έκπληκτο το κοινό στο Lido, άκουσε την ανακοίνωση του φετινού νικητή της 63ης Mostra. Ούτε ο ίδιος, ο Κινέζος Jia Zhang-Ke, φάνηκε να το πιστεύει. Mέχρι και την έναρξη του Φεστιβάλ η ταινία του Still Life (2006), για κάποιους χωρικούς την εποχή του χτισίματος του μεγάλου φράγματος των Τριών Φαραγγιών του Γιαγκτσέ, δεν αποτελούσε καν μέρος του διαγωνιστικού τμήματος. Παρόλα αυτά ήταν εκείνη που έσπασε την κυριαρχία των Αμερικανών στην Βενετία.
Ένα από τα τελευταία αγαλματάκια της καριέρας του (αν όχι το τελευταίο) κέρδισε ο 84χρονος Alain Resnais, ενώ στα βραβεία ερμηνείας η Helen Mirren άρχισε από την Mostra το φετινό θέρισμα της σοδειάς όσων ελπίζει να παραλάβει, για τον ρόλο της στο Τhe Queen (2006). Ο Ben Affleck από την άλλη, σε μία βράβευση μινι έκπληξη, βρίσκει επιτέλους ένα μεγάλο πάτημα στην προσπάθειά του να ανανήψει την καριέρα του. Τέλος, το βραβείο της φετινής αποκάλυψης κέρδισε ο Emanuele Crialese, ο οποίος χθες είχε γίνει στην Βενετία το θέμα της ημέρας, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να κρατήσει ψηλά το εθνικό φρόνημα των Ιταλών στο εθνικό τους Φεστιβάλ.

Τα σημαντικότερα βραβεία:

• LEONE D’ORO: Sanxia Haoren (Still Life) του Jia Zhang-Ke
• LEONE D’ARGENTO Σκηνοθεσίας: Alain Resnais, Private Fears in Public Places
• LEONE D’ARGENTO Aποκάλυψης: Emanuele Crialese, Nuovomondo
• PREMIO SPECIALE DELLA GIURIA (ειδική μνεία): Daratt, Mahamat-Saleh Haroun
• COPPA VOLPI Aνδρικής ερμηνείας: Ben Affleck, Hollywoodland
• COPPA VOLPI Γυναικείας ερμηνείας: Helen Mirren, The Queen
• PREMIO MARCELLO MASTROIANNI Ανερχόμενου ηθοποιού: Isild Le Besco, L’intouchable
• OSELLA Τεχνικού επιτεύγματος: Emmanuel Lubezki, φωτογραφία, Children of Men
• OSELLA Σεναρίου: Peter Morgan, The Queen
• LEONE SPECIALE: Jean-Marie Straub και Danièle Huillet για την πρωτοποριακή κινηματογραφική έκφραση

Το trailer για το πιο μεγαλόπνοο project του Clint Eastwood, και από τα πιο σημαντικά ίσως του νέου αιώνα (και όχι μόνο), μόλις έσκασε μύτη στο Military.com. Όχι τυχαία, αφού ο τεράστιος Κλιντ καταπιάνεται αυτή τη φορά με τη λυσσαλέα αμερικανο-ιαπωνική μάχη για την Ιβοζίμα πριν από 60 χρόνια. Και το Flags of Our Fathers (2006) είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος που στρίβει.

Η ιστορία ξεκίνησε πιο απλά. Ο James Bradley και ο Ron Powers γράψαν ένα βιβλίο για τον πατέρα του πρώτου και τους άλλους πέντε που σήκωσαν τη σημαία στη θρυλική φωτογραφία, για να γυρίσουν σπίτια τους και να αποποιηθούν τις παράτες με το ανατριχιαστικό "οι ήρωες της Ιβοζίμα είναι αυτοί που δε γύρισαν ποτέ". Και με τον Paul Haggis στο σενάριο και τον Steven Spielberg στη παραγωγή ο Eastwood ξεκίνησε την αναπαράσταση. Αλλά στη διάρκεια των γυρισμάτων τα γράμματα και το ημερολόγιο του Αντιστράτηγου επικεφαλή της άλλης πλευράς, Tadamichi Kuribayashi, απο-δείχτηκαν εξίσου συγκλονιστικά.

Έτσι προέκυψε το Red Sun, Black Sand που μετονομάστηκε τελικά στο κυριολεκτικό Letters from Iwo Jima (2006).

Τα μπερδέματα άρχισαν με τη προώθηση μιας δημιουργίας χωρίς προηγούμενο και μεγάλωσαν όταν ο Spielberg και οι κολλητοί του πούλησαν τη Dreamworks στην Paramount ενώ στο παιχνίδι ήταν ήδη και η Warner. Όλο το αλισβερίσι ποιος θα βγάλει ποια, που και πότε, έχει κατασταλάξει πάντως προς το παρόν. Η Paramount βγάζει την κορώνα στην Αμερική στις 20 Οκτωβρίου. Η Warner ακολουθεί με τα γράμματα τον, επίσης οσκαρικό, Δεκέμβριο και έχει και όλο το νόμισμα παντού. Και στην Ιαπωνία που είναι, παρεμπιπτόντως, η δεύτερη μεγαλύτερη κινηματογραφική αγορά του πλανήτη.

Όσοι δε δίναν καμιά ντουζίνα αγαλματάκια στο φιλμ, μόνο από τα οσκαρο-ντουζινο-συνηθισμένα ονόματα, το κάναν όταν βγήκε το τραχύ σχεδόν ασπρόμαυρο γιαπωνέζικο trailer, δύο-σε-ένα. Όλα είναι ανοιχτά όμως στο σκάκι της προώθησης. Και η Paramount έχει ένα ακόμα πολυ-οσκαρικό, στα χαρτιά, χαρτί. Τα Dreamgirls (2006) του Bill Condon.

Μεταξύ διαγωνιζόμενων ταινιών, παρελάσεων αστέρων, γιουχαϊσμάτων, αποθεώσεων, κριτικών και κοινού, η φετινή Mostra της Βενετίας φτάνει στην τελευταία μέρα της πριν τα βραβεία. Εκεί που όλα τα παραπάνω συνυπολογίζονται από την Catherine Deneuve και τα μέλη της κριτικής επιτροπής της, με σκοπό να βρεθεί ο κατάλληλος υποψήφιος για να παραλάβει στη σκηνή του Lido τον Χρυσό Λέοντα, αύριο βράδυ κατά τις 21:00.
Από τις καθαρά χολιγουντιανές ταινίες που διέσωσαν την αξιοπρέπεια τους μετά τα αρχικά... προβλήματα που αντιμετώπισαν με το δύστροπο κοινό, δύσκολα θα κινηθεί καμία για βραβείο. Η Βενετία αποτέλεσε απλώς τον προθάλαμο για την υποδοχή των κριτικών πίσω στα πάτρια εδάφη τους. Και με δεδομένο πια ότι οι κριτικές που δέχτηκαν παραήταν μπλεγμένες, κανένα από τα Ηollywoodland (2006), Black Dahlia (2006) και The Fountain (2006) δεν θα διεκδικήσει κάτι. Το Children of Men (2006) επιβεβαίωσε όμως, με τα θετικά σχόλια που δέχθηκε, την ικανότητα του Cuaron να διαχειρίζεται τις ταινίες του στο Ηollywood και κράτησε χαμηλά τους τόνους παρά το ηχηρό cast και τα $150 μύρια που κόστισε. Την αγγλόφωνη εξουσία στο Φεστιβάλ, εκτός του παραπάνω, μπορούν να επιβεβαιώσουν (μετά από 3 Χρυσά Λιοντάρια σε αγγλόφωνες ταινίες τα τελευταία 4 χρόνια) πιθανότατα τα The Queen (2006) (με φεστιβαλικό και oscarικό υλικό) και Bobby (2006). Ενώ ο γερόλυκος Resnais πάντα με ταινίες που ξέρουν να κολυμπούν στα νερά της εκάστοτε Mostra, μπορεί να διεκδικήσει ίσως και το τελευταίο βραβείο της 60χρονης καριέρας του.

Για τα υπόλοιπα διαγωνιζόμενα φιλμ δεν υπάρχουν και πολλά να πει κανείς, καθώς αποτελούν τα γνωστά "συμπληρώματα" της λίστας και δύσκολα αποτελούν μεγάλες εκπλήξεις σε Φεστιβάλ τέτοιου μεγέθους. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για χιλιοειπωμένα γαλλικά δράματα ή γιαπωνέζικα anime...

Στο μεταξύ, αφήνοντας στην άκρη τις παραφιλολογίες περί φαβορί, σήμερα το απόγευμα στη Sala Perla δόθηκαν τα "παράπλευρα βραβεία", όπως τα ονομάζει η διοργανωτική αρχή. Έτσι το Χρυσό Λιονταράκι το κέρδισε η ταινία Euphoria (2006) του Ivan Vyrypaev, ενώ το Νuovomondo (2006) του Emanuele Crialese, ένα δράμα των ιταλών μεταναστών στις αρχές του 1900, κέρδισε το ειδικό βραβείο της UNICEF. To Nuovomondo θα μπορούσε να αποτελέσει και την σφήνα-έκπληξη των Ιταλών στα βραβεία, ειδικά λόγω και του ανεβασμένου σημερινού του buzz. Και έτσι είναι η μεγαλύτερη ελπίδα των διοργανωτών για να δει το Φεστιβάλ ντόπιο νικητή μετά από 8 χρόνια (o τότε τροπαιούχος Gianni Amelio, με το Cosi ridevano (1998), φέτος συμμετέχει με τη δραματική ταινία La stella che non c'è (2006)).

Μετά από συνεχείς επαναλήψεις τα τελευταία 15 και βάλε χρόνια (Billy Crystal, Whoopi Goldberg, Billy Crystal, Whoopi Goldberg, Steve Martin - περίπου με αυτή τη σειρά), μία αποτυχημένη παρουσίαση (Chris Rock) και μία ελαφρώς κατώτερη του αναμενόμενου (Jon Stewart), ο θείος Oscar αποφάσισε πως είναι επιτέλους καιρός για αλλαγή, ακούγοντας και την Whoopi που χρόνια τώρα το βροντοφωνάζει. Και επειδή του χρόνου κλείνει και τα 79 - και στις παράπλευρες απώλειες της ηλικίας είναι και η ακοή - άργησε αλλά τελικά αποφάσισε αυτό που χρόνια τώρα του προτείνουν οι γύρω του. Να φέρει στα Oscar την μόνιμη talk-of-the-town τα τελευταία 10+ χρόνια Ellen DeGeneres.
Kαι πέρα του obvious (θα είναι η πρώτη gay παρουσιάστρια των Oscars), αναμένεται να φέρει μαζί της και την Portia de Rossi καυστικότητα που διέπει το λαοφιλές humor της.

H 48χρονή entertainer έγινε γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό σχετικά αργά - κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90 - και από τότε έμεινε στην τηλεοπτική επικαιρότητα με εγωκεντρικές σειρές (Ellen), αποκαλύψεις (ε, ότι είναι gay) και show (Ellen DeGeneres Show), ενώ ταυτόχρονα μάζευε όποιο βραβείο αφορούσε εκείνη (3 βραβεία στα American Comedy Academy) και τις σειρές της. Το οφθαλμοφανές - να αναλάβει τα Oscar - το επικύρωσε και τα τελευταία 2 χρόνια με την παρουσία της - και τα σχόλιά της - στο red carpet τη μέρα της απονομής. Η αλήθεια είναι όμως ότι τα μικρόφωνα έξω από το Κodak Theater δεν γνωρίζουν τη λέξη λογοκρισία. Αυτά που είναι μέσα όμως...?

Μετά από μερικές ώρες σαφάρι στο δίκτυο κι ανεβοκατεβάσματος, ιδού το νέο trailer του Casino Royale (2006). Πολλά στοιχεία για την πλοκή αποκαλύπτονται, μερικές σεκάνς επαναλαμβάνονται απ' το teaser, η δράση συνεχίζει να είναι εκρηκτική, και ο Craig εξακoλουθεί να γαμάει. Και δεδομένου ότι η ταινία είναι prequel του franchise, μπορεί κανείς, απ' τον προμπομπό της ακόμα, να καταλάβει πώς ο νεαρός Bond έφτιαξε το όνομα που τρέμουν οι τρομοκράτες όλου του κόσμου.

Στα δυόμιση λεπτά του trailer, ο πράκτορας με την άδεια να σκοτώνει, γκρεμίζει τον πλανήτη ολόκληρο και σακατεύει ακόμα και την υπέρκαυτη Aston Martin του, σε μια σκηνή που ο rotweiler προβλέπει ότι θα είναι για τον ανδρικό πληθυσμό, ό,τι για τον γυναικείο ο πνιγμός του DiCaprio στον Τιτανικό (1997). Αν και εδώ που τα λέμε, η Eva Green είναι κομματάκι πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση απ' την Kate Winslet, και η ΜΙ6 έχει πολύ καλό ασφαλιστικό ταμείο.

Όπως και να 'χει, το trailer --που αναμένεται να ξανανάψει φωτιές στους αντιCraig-ικούς του δικτύου-- μαζεύει ότι είχαμε δει προηγουμένως, το τρομπάρει αναβολικά, και δείχνει έναν Bond που θα κάνει τον Bourne να ψάχνει τη μαμά του.

Μετά από πέντε χρόνια απουσίας από τη Γη, και έχοντας ψάξει τον γαλαξία για απομεινάρια της χαμένης του φυλής, ο τελευταίος γιος του Κρύπτον επιστρέφει στον αγαπημένο του θετό πλανήτη. Πολλά έχουν αλλάξει από την τελευταία φορά που περπάτησε στους διαδρόμους της Daily Planet, αλλά όχι και από την τελευταία φορά που έσωσε τον κόσμο. Η Lois Lane, τον έχει ξεγράψει, έχει κάνει παιδί και ετοιμάζεται να παντρευτεί, αλλά ο Lex Luthor, συνεχίζει να κρατά τα πρωτεία στη λίστα των 100 πιο διαβολικών ανθρώπων εν ζωή. Θα καταφέρει να σταματήσει τον πολυεκατομμυριούχο και το νέο του καταστροφικό σχέδιο, και την ίδια στιγμή να κερδίσει τη χαμένη του αγάπη; Είπαμε, υπερήρωας είναι, όχι θεός.Ωστόσο, το god complex του παππού των υπερηρώων, αποδίδεται με μαγευτικό λυρισμό όταν ο αλλόκοσμος σωτήρας αιωρείται στο σκοτεινό διάστημα και ξεδιαλέγει τις αγωνίες των ανθρώπων-υποκειμένων του, με την ίδια ταχύτητα που ο Bruce Almighty (2003) απαντούσε στις προσευχές στο mailbox του. Και τονίζεται ακόμη περισσότερο όταν σηκώνει τον κόσμο ολόκληρο στα χέρια του --έστω και στη συμβολική μορφή του σήματος της Daily Planet-- σε μια μόνο από τις φαντασμαγορικές, πολύπλοκες, απίστευτα μελετημένες και εκτελεσμένες σκηνές δράσης της ταινίας. Που αφήνουν ανοιχτά στόματα όχι με τον βαρύγδουπο, λουνα-παρκ τρόπο του King Kong (2005) και του Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest (2006), αλλά με το γλυκό κι αεράτο στυλ του Spider Man. Αυτό που θα σε κάνει αλήθεια να πιστέψεις ότι ένας άνθρωπος μπορεί να πετάξει.

Δε χρειάζεται να είσαι fan του Superman. Φτάνει ότι τον λατρεύει ο Singer. Με όραμα και ικανότητες που ξεπερνούν οποιουδήποτε εν ενεργεία σκηνοθέτη του tent-pole Hollywood σήμερα, ο δημιουργός ξαναζωντανεύει ένα χρόνια νεκρό και θαμμένο franchise, προκαλώντας ανατριχίλες με τους ρετρό τίτλους αρχής και το στοιχειωτικό theme του John Williams, και σπρώχνοντας σε νέο επίπεδο της δυνατότητες του escapist cinema. Ωστόσο, αν και προσπαθεί να βάλει το Υπέρ μπροστά στο ήρωας, με τρόπο κατηγορηματικό κι αδιαπραγμάτευτο, ο σεναριογράφος του τον αφήνει ξεκρέμαστο, ξεχνώντας να βάλει στόρι στην εξτραβαγκάντσα.

Ο Routh, που θα μπορούσε άνετα να κερδίσει σε διαγωνισμό μίμησης του Christopher Reeve, καλείται να αντιμετωπίσει τον ατακαδόρο μέχρι καρικατούρας Lex Luthor. Που παρά τις προσπάθειες του Spacey, δεν πείθει για super-villain, γιατί το σενάριο του την έχει στημένη, κι αφήνει τον Superman να κάνει ζαβολιές. Οπότε το υπερθέαμα υποβιβάζεται σε ένα δυομισάωρο χωρίς προκλήσεις για τον εξωγήινο προστάτη, και με μπόλικα προβλήματα στο μοντάζ που προκαλούν απότομα βυθμίσματα, αποσπώντας από την ομορφιά του τοπίου.

O Τσέχος σκηνοθέτης Bohdan Sláma στη δεύτερη μόλις ταινία του, εμπνέεται από τη πατρίδα του και τη δύσκολη καθημερινότητά της και μιλάει για πράγματα που ξέρει καλά και συναντά τριγύρω του. Οι ήρωές του είναι απλοί, ταλαιπωρημένοι από τη ζωή άνθρωποι (αν και πολλοί από αυτούς δε χάνουν το κέφι τους, την ελπίδα ή την ευκαιρία να βρουν λίγη χαρά σε κάτι απλό), χωρίς το αψεγάδιαστο glamour του Hollywood, αλλά και χωρίς τη μιζέρια πολλών σκηνοθετών... τοπικής εμβέλειας.Έτσι ο πατέρας χαίρεται σα μικρό παιδί όταν καταφέρνει επιτέλους να αγοράσει μια βιντεοκάμερα και αντίστοιχα κλαίει σα μικρό παιδί, όταν απολογείται για την παρατεταμένη ανεργία του. Η μητέρα επιθυμεί το καλύτερο για τη κόρη της, ακόμα κι αν αυτό είναι η ξενιτιά. Η κόρη, προσπαθεί (και δεν ονειρεύεται απλώς) ένα καλύτερο μέλλον. Η φίλη της, δε μπορεί να ξεπεράσει το χωρισμό της και παραμελεί τα δυο παιδιά της. Και τα ίδια τα πιτσιρίκια που παίζουν χύνοντας το σιρόπι στο πάτωμα, που τσιρίζουν ταυτοχρόνως, που κρατάνε την ανάσα τους το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη.

Κωμικό σε ορισμένα σημεία και σοβαρό ή/και θλιβερό στα υπόλοιπα, το Stestí παρουσιάζει μια οικογένεια που, θέλοντας και μη, έχει ενσωματωθεί στο βιομηχανοποιημένο σήμερα, θίγοντας θέματα όπως η ανεργία, τα όρια της κατάθλιψης, η ευθύνη του να μεγαλώνεις παιδιά, η οικονομική ανέχεια, η ανεμελιά του να είσαι μικρός, η εγκατάλειψη, οι αυτοκαταστροφικές τάσεις, ο έρωτας, οι επιλογές που κάνουμε. Aλλά δυστυχώς χωρίς την πρωτοτυπία που θα το έκανε να ξεχωρίζει.