Ως απελπιστικά αργό, με σοβαροφάνεια που φθείρει την εν δυνάμει σοβαρότητα του θέματός του, με το ιδίωμα των σκηνοθετών του κοινωνικού δράματος να μην ξέρουν πότε να το κόψουν, και με την αποκρουστική μιζέρια να κάνει την καυτή ερωτική σκηνή του τελείως ντεκαβλέ, μου περιέγραψαν χθες το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Andrea Arnold, βραβευμένης με Όσκαρ καλύτερης μικρού μήκους ταινίας. Και θα τα προσυπέγραφα με άνεση όλα αυτά, αν δεν είχα χάσει σχεδόν τη μισή ταινία, για να την κουβεντιάσω με τη δημιουργό της.

Η οποία βέβαια τα έκανε όλα να μοιάζουν πολύ πιο ωραία, και εξήγησε λιγάκι το ασφυκτικό του πράγματος, μιλώντας για το Advanced Party project στο οποίο εντάσσεται η ταινία. Άλλη μια ιδέα για σκηνοθετικές ασκήσεις φόρμας, απ’ τα σαδιστικά μυαλά της Zentropa Entertainments. Πρέπει να φταίει το κλίμα εκεί στη Δανία.

Δες/Κρύψε το trailer του Red Road (2006)

Πάνω σ’ ένα χαρτάκι με τις λέξεις «MTV Cops», ο Michael Mann πριν είκοσι χρόνια έστησε μια τηλεοπτική σειρά που σημάδεψε τα ‘80s με τις κοφτές ατάκες, το cool στυλ που υπόγεια βράζει με ένταση, το billboard soundtrack και τα πολύχρωμα κοστούμια της. Δυο δεκαετίες μετά, τη μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, γενικά απείραχτη. Αν εξαιρέσεις τη μουσική και τα πολύχρωμα κοστούμια.Ανοίγοντας την ταινία του με τον τρόπο που εισήγαγε τους αθώους τότε θεατές του στον κόσμο των άψυχων εγκληματιών και των αποφασισμένων μπάτσων, ο Mann μας ρίχνει κατευθείαν στη μέση μιας undercover αποστολής του Sonny και του Rico που ετοιμάζεται να μετατραπεί σε μακελειό. Αλλά δεν μετατρέπεται, γιατί ένα παλιό τους καρφί τους μπλέκει σε μια άλλη υπόθεση, πιο σοβαρή, που περιλαμβάνει μια διαρροή σε κάποιο απ’ τα μεγάλα σώματα τάξης, ένα γκρουπ από Αρίους με μεγάλα όπλα και ένα τεράστιο καρτέλ κοκαΐνης στο οποίο θα πρέπει να διεισδύσουν για να εξουδετερώσουν. Κάπου εκεί μέσα, ο Sonny θα ερωτευτεί την δεξιά χείρα του αρχικακού που είναι τόσο πανίσχυρος που δεν χρειάζεται καν να κουνήσει το στόμα του για να μιλήσει, και ο Rico θα κοντέψει να χάσει τον δικό του έρωτα, απ’ τους τύπους με τα μεγάλα όπλα.Όταν αυτά τα μεγάλα όπλα μπαίνουν σε χρήση, ο Mann είναι προικισμένος με χαρίσματα που μόνο ο Peckinpah θα μπορούσε να ανταγωνιστεί. Εκρηκτικός ρυθμός και εξαιρετική δουλειά στις γωνίες λήψεις, νευρικά τραβήγματα στο ζουμ και απότομα κουνήματα στο κάδρο που προσπαθεί να ακολουθήσει τις γεμάτες σιγουριά κινήσεις των καλοκουρδισμένων στρατιωτών του, εκείνα τα απαλά ποπ-ποπ-ποπ απ’ τα πολυβόλα --πολύ πιο αληθοφανή κι αποτελεσματικά απ’ τους κανονιοβολισμούς που ακούμε συνήθως στα πιστολίδια--, και πάνω απ’ όλα κοφτερό και αλάνθαστο μοντάζ, συνθέτουν τα πανέμορφα όργια μακελειού του. Την εκτόνωση ενός πανέμορφα στυλιζαρισμένου σύμπαντος, όπου η αδρεναλίνη είναι τόσο πηχτή που τη βάζεις σε κυβάκια στον καφέ σου.

Από άποψη πλοκής όμως, η ταινία είναι ένα χάλι. Ο Mann άνετος και σίγουρος, ανεβαίνει στη σκηνή, πετάει ένα σωρό μπάλες στον αέρα, που αναρωτιέσαι πως θα τις κουμαντάρει όλες. Κάτι που λίγη σημασία έχει, γιατί όταν αρχίζουν να κατεβαίνουν, σου ρίχνει το φως στη μούρη και σου λέει «τώρα θα κάνουμε μια μεγάλη σκηνή με πυροβολισμούς, θα σκοτώσουμε ό,τι μας περισσεύει, κι αν θυμάσαι εσύ μετά, έλα να μου πεις ποιος ήταν με ποιόν και πότε μπήκε κι από πού.» Σα να βλέπεις τρία επεισόδια Miami Vice συγχρόνως, και ξαφνικά να σου πετάει τη ληστεία απ’ το HEAT. Που είναι γαμάτη, ναι, αλλά έχει κι ένα σφιχτό στόρι από πίσω. Κάτι που ξέχασε να βάλει ο Mann στο Miami Vice, και σε ξενερώνει ρε γαμώτο.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 22.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Μια ταινία γυρισμένη σε DV σε μια μικρή σουηδική πόλη. Για χόμπι φίλων που παίζαν τους εαυτούς τους πριν κάτι καλοκαίρια, όταν τέλειωσαν το σχολείο και κωλοβάραγαν περιμένοντας να δουν τι θα κάνουν. Ένας χρόνος editing. Συμμετοχή στη Βενετία και στο Τορόντο.

Τα παιδιά του Gus Van Sant μεγάλωσαν και θα 'ναι απόψε στο Αττικόν στις 20:15, συμμετέχοντας στο διαγωνιστικό των Νυχτών Πρεμιέρας, να μας πουν τι κάναν στη ζωή τους. Πάντως του φιλμ τους του 'ριξε και μια επιμέλεια η Memfis, εταιρία που προώθησε και τον Lukas Moodysson (Fucking Åmål (1998), Lilja 4-ever (2002)), ώστε να κόψουν καμιά 40αριά-πενήντα λεπτά που περίσσευαν.

Σήμερα ακόμη παίζει και το loudQUIETloud: A Film About Pixies (2006) που ακολουθεί το θριαμβευτικό tour επανασύνδεσης της μπάντας που έκανε το όνομά της συνώνυμο του start/stop ρυθμού. Αν τους έχασες πρόπερσι στο Rockwave και σ' έχει πιάσει νοσταλγία είναι και η πρόταση της ημέρας για σένα. Αλλιώς μη περιμένεις να δεις και τίποτα καινούριο, αφού μεταξύ τους δε πολυμιλάνε ως γνωστό. Εμείς πάντως θα 'μαστε όλοι στο The Last Porn Movie (2006), ενώ για An Inconvenient Truth (2006) και Miami Vice (2006) έχουμε μιλήσει προ πολλού.

Δες/Κρύψε το trailer του loudQUIETloud: A Film About Pixies (2006)

Μια πεταλούδα τινάζει τα φτερά της στην Κίνα, κι ένας πλανήτης στην άκρη του ηλιακού συστήματος χάνει το όνομά του και αλφαριθμίζεται ως άστρο. Ένας movie blogger καθυστερεί 5 λεπτά τον Ben Gazzara για να του πάρει συνέντευξη άλλων 2, και η μεταμεσονύχτια προβολή του Απόλλωνα αρχίζει 45 λεπτά αργότερα. Shit happens…

Η καθυστέρηση χθες το βράδυ στον Απόλλωνα, είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να συμβεί σε μια διοργάνωση που έτσι κι αλλιώς δεν φημίζεται ιδιαίτερα για την αγγλική της ακρίβεια. Το χειρότερο, είναι στα μισά της προβολής που καθυστέρησε, να εύχεσαι να μην είχε ξεκινήσει ποτέ. Δεν θέλω να είμαι αρνητικός, αλλά το μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα που ήταν πάντα απ’ τα πιο δυνατά χαρτιά της διοργάνωσης, έτσι όπως άρχισε φέτος, φαίνεται τελείως missable. Ελπίζω να ήταν διπλό μικρολαθάκι απροσεξίας σαν του Άστυ με τις αφίσες για το United 93, και στο βάθος να κρύβεται κήπος κι όχι ντόμινο απογοητεύσεων. Αλλά χθες το Brutal έκανε και το χασμουρητομαραθώνιο του Black Kiss να φαίνεται Cannibal Ferox, ενώ το αποψινό Severance θα μπορούσε να περάσει κατευθείαν στις DVDοθήκες χωρίς να λείψει σε κανέναν. Όσο συνεχίζεται η επίθεση των γιγαντιαίων πατατών, ανεβαίνουν οι απαιτήσεις απ' το The Last Porn Movie, ενώ πια όλες τις ελπίδες για ματοβαμμένη λύτρωση τις ακουμπάμε στους ανεβασμένους Γάλλους, και το Ils, ελπίζοντας σε έκπληξη απ’ το Πνεύμα του Κακού, εκ Σοβιετικής Ένωσης.

Half nelson είναι μια κίνηση στη πάλη με την οποία ελέγχεις τον αντίπαλο πατώντας του το λαιμό από πίσω. Και μια ταινία που έμεινε χωρίς βραβείο φέτος στο Sundance παρόλο που ήταν η καλύτερη στα μάτια όλων.



Στις καρδιές όλων του ανεξάρτητου φεστιβάλ ήταν μια δεκαπεντάχρονη λατινούλα, η Quinceañera (2006). Στη καρδιά του Ryan Gosling, κοκαϊνομανή καθηγητή επί της οθόνης, είναι μια δεκατριάχρονη μαυρούλα μαθήτριά του. Που τον ανακαλύπτει σε στιγμή αδυναμίας στις τουαλέτες και δε φρικάρει και πολύ. Η απαρχή μιας.. μεγάλης φιλίας. Και μιας μεταμοντέρνας ιστορίας που κάνει ότι μπορεί να μη πέσει σε όλα τα κλισέ σχέσεων δασκάλου-μαθητών που έχουμε ξαναματαδεί. Κρατώντας σε χαμηλούς τόνους τον απαραίτητο πολιτικό και κοινωνικό σχολιασμό.

Τελικά ο μισός νέλσονας (που υποτίθεται ότι κάνει τη δύναμη του αντιπάλου αδυναμία του), καταφέρνει να κάνει την ερμηνεία του Gosling, αναμφίβολα μια από τις πιο δυνατές της χρονιάς, ένδειξη του πόσο καλύτερος θα μπορούσε να είναι. Με λιγότερες φιλοδοξίες να αλλάξει τον κόσμο, αφού έτσι κι αλλιώς η παραδοχή είναι ότι απαντήσεις δεν έχει, και ίσως μικρότερο.. σύνδρομο στέρησης στη κίνηση της κάμερας, θα μπορούσε να "γράψει" κάτι. Παρολαυτά, γράφει περισσότερο απ' τις περισσότερες ταινίες που θα δεις φέτος.

Ομάδα υπαλλήλων βιομηχανίας όπλων, ταξιδεύει στη μαγευτικό (πρώην) ανατολικό μπλοκ για ένα weekend χαλάρωσης και bonding, έξοδα πληρωμένα. Για κακή τους τύχη καταλήγουν σε λάθος κατάλυμα, στην αυλή του οποίου παραμονεύει η θεία Βίκυ δίκη. Σερβιρισμένο ως αντίστοιχης κωμικής ευστροφίας και ευστοχίας με το Shawn of the Dead (2004), το Severance είναι χαρακτηριστική περίπτωση “don’t believe the hype.” Αν και έχει στα υπέρ του φλεγματικό χιούμορ πιο υποδόριο και διακριτικό απ’ το Shawn, ο σκηνοθέτης με προϋπηρεσία στα σενάρια των Eastenders, δυσκολεύεται να κρατήσει το ρυθμό, και η ταινία του υποφέρει από σαθρή απειλή και --το χειρότερο-- τσιγγουνιά στο σπλινάντερο και το σιρόπι βύσσινο. Και είναι κρίμα, γιατί στο ανιαρό στην πλειονότητα σύνολο, κρύβεται μια συλλεκτική διάθεση ανατρεπτικού σαρκασμού των περί τα θρίλερ συμβάσεων, που κατά διαστήματα χαρίζει σκηνές ανθολογίας.

Ο 46χρονος Richard Linklater έχοντας στις πλάτες του πάνω από 15 χρόνια ενεργής καριέρας, 1-2 καλλιτεχνικές επιτυχίες (Before Sunrise, Before Sunset), 1-2 επιτυχίες στο box office (The School of Rock, Bad News Bears) και 1-2 cult φιλμάκια (Tape, Dazed and Confused), αποφάσισε να κάνει μία μίξη όλων των παραπάνω και να αλλάξει κατεύθυνση στις σκηνοθετικές του επιλογές, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στα κοινωνικά προβλήματα –την fast food λογική με το Fast Food Nation (2006) και τα ναρκωτικά με το A Scanner Darkly (2006).
Για το τελευταίο, πήρε στα χέρια του ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του Philip K. Dick, τη δημοφιλέστερη sci-fi νουβέλα των 70’s, της εποχής δηλαδή που ο ίδιος περνούσε τις μέρες του καταπίνοντας όποιο ναρκωτικό κυκλοφορούσε στην αγορά. Σε αυτό το άκρως αυτοβιογραφικό υπόβαθρο ο Dick είχε στήσει τους ήρωες του στο –τότε- μακρινό 1994 και ανέλυε ουσιαστικά την ζωή ενός junkie, περιγράφοντας όμως την κοινωνική απομόνωση με τρόπο πρωτόγνωρο για το νιχιλιστικό παρελθόν του αυτοκαταστροφικού συγγραφέα. Ο σκηνοθέτης, σε μία θαρραλέα κίνηση, πλαισίωσε το πρωταγωνιστικό ζεύγος (Keanu Reeves, Winona Ryder) με δύο πρώην ναρκομανείς star (Robert Downey Jr., Woody Harrelson) και ξεκλείδωσε απ' το συρτάρι του την rotoscope animation τεχνική, που είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά στο Waking Life (2001), με ποικίλες αντιδράσεις. Αυτή η τεχνική όμως είναι πιθανώς η καταλληλότερη για να αποδώσει το ψυχεδελικό σύμπαν του Dick και τα day dreams των χαρακτήρων του. Σε αυτόν τον τομέα ο Linklater και η ομάδα του τα καταφέρνουν μια χαρά. Ο χαρακτηριστικός τρόπος της μετέπειτα επεξεργασίας των γυρισμένων κομματιών από έναν υπολογιστή του δίνει τη δυνατότητα να «παίξει» όσο θέλει με τις σκηνές και το σενάριο, εύκολα αλλά -κυριότερα- ανέξοδα.

Καλές οι high σκηνές και το να μην χρειάζεται να ανησυχείς για τον φωτισμό (διορθώνεται κατόπιν εορτής με μερικά clicks), όμως ο Linklater θα έπρεπε να είχε δώσει την ίδια σημασία –-και σεβασμό ίσως-– και στο σενάριο. Ο συγγραφέας κατάφερε να μεταπηδά μαεστρικά από τα προσωπικά προβλήματα εθισμού των ηρώων του στα ηθικά προβλήματα της περιθωριοποίησης που θέτει η κοινωνία, ο σκηνοθέτης όμως (εδώ και σε χρέη σεναριογράφου) αδυνατεί να ακολουθήσει. Προσπαθώντας να δημιουργήσει τροφή για σκέψη, παραγεμίζει το σενάριό του με άχρηστα κομμάτια στα όρια του βαρετού, και με gags εκτός χρόνου. Η ουσία χάνεται πιο γρήγορα και από την όρεξή μας για τη συνέχεια, με αποτέλεσμα τα τελευταία 10 λεπτά να είναι βεβιασμένα και να περιέχουν αυτό που θα μπορούσε να έχει δείξει τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα. Και το χειρότερο μάλλον είναι ότι καταφέρνει να εξουδετερώσει το δυνατό χαρτί των βιβλίων του Dick, το γνωστό πια whodunit -που έχει πάντα την ίδια απάντηση-, στα πλαίσια των θεωριών συνωμοσίας που εμφανίζονται σε όλα τα δημιουργήματά του.