Νέο άρωμα για τον Guerlain, που είναι λέει από τους παλιότερους.. οίκους στον κόσμο. Νέα γυμνή εμφάνιση για τη Hilary Swank, πασίγνωστη ως κορίτσι που ήθελε να γίνει αγόρι (Boys Don't Cry (1999)) και μποξέρ (Million Dollar Baby (2004)).

Το άρωμα λέγεται Insolence και η αυθάδεια δεν υπονοείται από την εμφάνιση της Χίλαρι, που οφθαλμοφανέστατα (και βάλε) δεν έχει τίποτα να κρύψει. Αλλά απ' τη μια της διαφήμισης που, στα έντυπα κυρίως, τη βγάζει καρα-τραβεστί. Και απ' την άλλη της ίδιας, που λίγο πολύ προσπαθεί να πείσει, στα συνοδευτικά, ότι μέχρι τώρα δεν έκανε τίποτα παρόμοιο γιατί πραγματοποιούσε.. ελέγχους ποιότητας στα προϊόντα. Οπότε, και αφού το insolence προϋποθέτει ευφυία, το προϊόν του μεγάλου οίκου θα 'πρεπε να λέγεται Impudence (ή Brutal).

Πάντως η διαφήμιση, που έβγαλε το vogue.com σε αποκλειστικότητα πριν ενάμισι μήνα (είδες τι χάνεις για να μη το διαβάζεις?) και δε βγάζει και πολλά φυσικά, παίζει πια, αν κατάλαβα καλά, στις σκοτεινές αίθουσες με τις μεγάλες ουρές απέξω. Ενώ το αγόρι με τα μεγάλα βυζιά, δεν άργησε να βρει παρηγοριά, για το διαζύγιό της μετά από οχτώ χρόνια γάμου, στην αγκαλιά ενός ατζέντη. Και προώθησε και το άρωμα σε ρεκόρ πωλήσεων με τη παρουσία της στο Saks της 5ης Λεωφόρου.

Και παίζει και στη Μαύρη Ντάλια (2006) με την οποία άνοιξαν οι βενετσιάνικες και κλείνουν, τη Κυριακή, οι αθηναϊκές πρεμιέρες.

Ο Nick Naylor είναι το δημόσιο πρόσωπο των αμερικάνικων καπνοβιομηχανιών. Αν η Όπρα καλέσει στην εκπομπή της έναν πιτσιρίκο που πεθαίνει από λευχαιμία να κατηγορήσει τις καπνοβιομηχανίες ότι τον σκότωσαν, αν μια εφημερίδα δημοσιεύσει έρευνες που υποδεικνύουν ότι η νικοτίνη είναι ναρκωτικό, αν ένας Γερουσιαστής θέλει να κατοχυρώσει τα τσιγάρα στα δηλητήρια, ο Nick Naylor είναι αυτός που κάνει τον πιτσιρικά να τον αγαπήσει, θα βγάλει τους επιστήμονες φασίστες, και θα υπονοήσει ότι ο Γερουσιαστής είναι εξίσου φονιάς με τον κύριο Marlboro. Και θα το κάνει πειστικά. Δεν τον ενοχλεί. Είναι η δουλειά του. Δεδομένου ότι μια καλή απόδοση ενός μεφιστοφελικού χαρακτήρα μπορεί να ασκήσει μαγνητική γοητεία σε οποιονδήποτε, η δουλειά του Reitman ήταν μισοτελειωμένη 12 χρόνια πριν, απ’ τον Christopher Buckley, που έγραψε το ομότιτλο βιβλίο. Και αφού απ’ ό,τι φαίνεται, τη σκηνοθεσία δεν την παίδεψε ιδιαίτερα, η μεγαλύτερη συμβολή του Reitman στην ταινία, ήταν να βρει τον άνθρωπο που θα έβγαζε στην οθόνη τη μαεστρία του Naylor στην υπνωτιστική μπουρδολογία και την πέραν αναγνώρισης διαστρέβλωση της αλήθειας. Και τον βρήκε στο πρόσωπο του Aaron Eckhart.

Ο Eckhart δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να λάμψει στην ταινία, που θα ήταν μια σειρά από εμπνευσμένα cameo σε απολαυστικά μίνι επεισόδια σάτιρας και σαρκασμού, σκόρπια σε μια ξέχειλη πλοκή, αν δεν υπήρχε αυτός ο εκπληκτικός πρωταγωνιστής. Και εμφανίζεται όταν η ταινία πάει να ξεφύγει, για να μας φυσήξει καπνό στα μάτια και να μετατρέψει σε ναρκωτικό ισχυρότερο απ’ τη νικοτίνη, τον βδελυρό, κατάπτυστο, αλλά τόσο γοητευτικά χαρισματικό χαρακτήρα του.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 20.00 στον Δαναό 1, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Γοητευτικός νεαρός πρόσφυγας από τη Γεωργία καταφέρνει, κρυφακούγοντας από μια τρύπα της στέγης, όπου δουλεύει, να φτάσει σε μια μυστική τοποθεσία ως ο δέκατος τρίτος παίκτης ενός θανάσιμου παιχνιδιού. Γοητευτική black and white πρώτη απόπειρα του Gela Babluani να στήσει ένα θρίλερ γύρω από τον πόθο για τα λεφτά, τον τζόγο και τη ζωή.
Η ταινία χάνει λίγο στα σημεία που καταδεικνύει την κατόπιν εορτής τακτική της αστυνομίας. Ντετέκτιβ καρικατούρες και αστυνόμοι που δεν κάνουν ντα, μάλλον γιατί ο σκηνοθέτης είναι μικρός ακόμη και έχει πίστη στα όργανα τήρησης της τάξης. Ανίκανα μεν, σίγουρα όμως σεβάσμια. Πλάνα οικογενειακής φτώχειας μας πείθουν για το αγαθό κίνητρο του πρωταγωνιστή, που είναι έτοιμος να αδράξει κάθε ευκαιρία. Όμως ο κινών τα νήματα δεν έχει ίχνος ανθρωπισμού για τον νεαρό Γεωργιανό, που έπαιξε και κέρδισε, και δεν τον αφήνει να τη βγάλει καθαρή. Τον θυσιάζει στο βωμό της απληστίας και του εύκολου τέλους.

Κατά τ’ άλλα, ο πρωταγωνιστής (που τυγχάνει και αδερφός του σκηνοθέτη) είναι τόσο καλός που είμαι σίγουρη πως αυτός δεν είναι ο τελευταίος του ρόλος. Όλοι οι υπόλοιποι, οι διοργανωτές του παιχνιδιού, οι καταδικασμένοι παίχτες, οι αδίστακτοι προύχοντες τζογαδόροι ακόμη και η μόνη άθλια γυναικεία παρουσία στο ανδροκρατούμενο σπίτι έχουν τη σωστή φάτσα. Επιπλέον, έχουν και όση σκληράδα χρειάζεται, άρα ο σκηνοθέτης ξέρει τι κάνει. Ο φωτογράφος το ίδιο. Ούτε ο μοντέρ πρέπει να μείνει άμοιρος επαίνων, σε μια προσπάθεια που μετράς τα σωστά και όχι τα λάθη της. Και αποδεικνύει ότι η noirish ατμόσφαιρα των γαλλικών ταινιών των fifties, στο στιλ του Henri-Georges Clouzot και των υπολοίπων, είναι πάντα επίκαιρη και βγαίνει πάντα κερδισμένη.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Το trailer – και η πλοκή - του The Good Shepherd (2006) δείχνει από την αρχή την επιθυμία του Robert De Niro να καθιερωθεί –και- ως καλός σκηνοθέτης, αφού πιάνει την καυτή πατάτα της προβληματικής –πλέον- CIA και δεν λέει να την αφήσει. Προσθέτει επίσης και πολλά Oscar πολλούς Oscarούχους ηθοποιούς δίνοντας μας την τρανταχτή απόδειξη πως ο γερο-Bob έμαθε κάτι ενδιαφέρον τόσα χρόνια πλάι στον δάσκαλο-Scorsese.

Για την ιστορία – που πιθανότατα δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα – ο καλός ποιμένας είναι ο Edward Wilson (Matt Damon) πρώτο στέλεχος και συνιδρυτής της μεγαλύτερης αντικατασκοπικής υπηρεσίας παγκοσμίως, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου και πριν την αρχή του Ψυχρού Πολέμου. Ο οποίος έχει μια... σφαιρική άποψη για τα παιχνίδια κατασκόπων και μαθαίνει σύντομα από την καλή τι ακριβώς σημαίνει «διατηρώ την ειρήνη». Μετά από εντατικά μαθήματα με τίτλο «τα συμφέροντα της χώρας είναι πάνω από την παγκόσμια ειρήνη» αντιλαμβάνεται περί τίνος πρόκειται και αφιερώνει τον εαυτό του στην υπηρεσία του, παραμελώντας στο σπίτι την Angelina Jolie (!) και το παιδί τους. Και επειδή ο De Niro έχει μάθει καλά πως δεν κάνεις ταινία μόνο με μονοεπίπεδο σενάριο ρίχνει στην μάχη και μερικούς παλαίμαχους (William Hurt, Michael Gambon, Joe Pesci και την αρχοντιά του), μερικούς κατασκόπους, κυνηγητά και βασανιστήρια για να περάσει το νόημα – και όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των $110 εκ. Και σκοπεύει και να το βγάλει στις αίθουσες 22/12, στο νήμα για τις υποψηφιότητες των Oscar.

Τι κι αν έχασε τον αρχικό πρωταγωνιστή του (Leonardo DiCaprio), από τον μέντορά του - προτίμησε το The Departed (2006) του Scorsese (στο οποίο παίζει και ο Damon)? Τι κι αν δεν πείθει κανένα το γεγονός ότι ο Damon με το χτένισμα της αγελάδας είναι παντρεμένος με την Jolie? Θείε Oscar watch out, o ποιμένας του De Niro χτυπάει την πόρτα...

Χθες μου μάζεψαν τρεις ξανθομπάμπουρες από τη Σουηδία σ’ ένα καπνισμένο φουαγιέ, για να κάνουμε το πιο διασκεδαστικό mini-interview που έχω κάνει μέχρι τώρα στη διοργάνωση, και απ’ ό,τι φαίνεται απ’ το πρόγραμμα, τo πιο απολαυστικό μέχρι το τέλος των Νυχτών. Αχ αυτά τα νιάτα φρεσκάδα που ’χουν.

Κι αν φαίνονται high στο βίντεο, μετά τη χτεσινοβραδινή προβολή, που απ’ ό,τι άκουσα καταχειροκροτήθηκε, δε θέλω ούτε να σκεφτώ σε τι φάση τους βρήκαν οι δημοσιογράφοι του junket σήμερα το πρωί, αφού οι πιτσιρικάδες απ’ το Falkenberg τίμησαν μέχρι αργά το πάρτι του Last Porn Movie. Λες να γιόρταζαν από νωρίς τη νίκη τους; Πάντως αν είδες την ταινία και δε σου άρεσε, μην παρεξηγηθείς με το τελευταίο τους σχόλιο. Μου είπαν να σου ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη, ένα αστείο έκαναν.

O Brendan (Joseph Gordon-Levitt) ανακαλύπτει τη φίλη του Emily (Emilie de Ravin) νεκρή στην είσοδο ενός αγωγού αποχέτευσης. Και αποφασίζει να βρει ποιος την έβαλε εκεί, ποιος τράβηξε την σκανδάλη και για ποιο λόγο. Και δεν έχει σκοπό να σταματήσει αν δεν το ανακαλύψει. Και αγνοώντας το γεγονός ότι στο δρόμο για τις απαντήσεις που ψάχνει θα υποχρεωθεί να κάνει slalom ανάμεσα από ναρκωτικά, Kingpins, όπλα, μοιραίες γυναίκες και υπερβολικά cool διαλόγους.Το περίεργο βέβαια είναι πως όλοι οι πρωταγωνιστές είναι έφηβοι που φοιτούν σε λύκειο της Νότιας Καλιφόρνια και έχουνε πρότυπα συμπεριφοράς και ομιλίας τον Humphrey Bogart και την Mary Astor από το Γεράκι της Μάλτας (1941). Ο δημιουργός Rian Johnson, στην πρώτη του ταινία, είναι βαθιά επηρεασμένος από τα αστυνομικά μυθιστορήματα των 30’s και τα film noir των 40’s. Και αποφασίζει να μεταφέρει το μαγευτικό κλίμα των παραπάνω στη σύγχρονη κοινωνία και στον μικρόκοσμο της εφηβικής ζωής, με τρόπο άκρως πειστικό – μετά το αρχικό μούδιασμα- και με τεχνική που προδίδει βαθιά μελέτη του είδους που θέλει να εκπροσωπεί. Και ακριβώς επειδή η μελέτη κρύβει σεβασμό και πάθος, ο Johnson δημιουργεί ένα φιλμ με αποστομωτική ατμόσφαιρά και επιβλητικούς χαρακτήρες, οι τελευταίοι εξαιρετικά σκιαγραφημένοι από τα φρέσκα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν. Οι ερμηνείες είναι σοβαρές και αδιαμφισβήτητες δίνοντας ένα τόνο παράλογου ρεαλισμού στα διάφορα «the ape blows or I clam» που εκστομίζουν με ρυθμό πολυβόλου. Ντυμένο με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση και μονταρισμένο σε ένα Mac το Brick είναι η υπενθύμιση που χρειάζεσαι για να ενημερώνεσαι συχνά πυυκνά για την επόμενη ταινία του Rian Johnson.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.15 στο Δαναό Ι, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ως απελπιστικά αργό, με σοβαροφάνεια που φθείρει την εν δυνάμει σοβαρότητα του θέματός του, με το ιδίωμα των σκηνοθετών του κοινωνικού δράματος να μην ξέρουν πότε να το κόψουν, και με την αποκρουστική μιζέρια να κάνει την καυτή ερωτική σκηνή του τελείως ντεκαβλέ, μου περιέγραψαν χθες το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Andrea Arnold, βραβευμένης με Όσκαρ καλύτερης μικρού μήκους ταινίας. Και θα τα προσυπέγραφα με άνεση όλα αυτά, αν δεν είχα χάσει σχεδόν τη μισή ταινία, για να την κουβεντιάσω με τη δημιουργό της.

Η οποία βέβαια τα έκανε όλα να μοιάζουν πολύ πιο ωραία, και εξήγησε λιγάκι το ασφυκτικό του πράγματος, μιλώντας για το Advanced Party project στο οποίο εντάσσεται η ταινία. Άλλη μια ιδέα για σκηνοθετικές ασκήσεις φόρμας, απ’ τα σαδιστικά μυαλά της Zentropa Entertainments. Πρέπει να φταίει το κλίμα εκεί στη Δανία.

Δες/Κρύψε το trailer του Red Road (2006)