Η Αμερική αρνείται να συμμετάσχει στον Α’ Π.Π., όμως μερικοί νέοι της, ταξιδεύουν ως τη Γαλλία για να πολεμήσουν το φασισμό. Αυτή είναι η ιστορία για πέντε από αυτούς, που σχημάτισαν τη θρυλική αεροπορική μοίρα Λαφαγιέτ.
Κολυμπώντας στην αφέλεια, το φιλμ του ανθρώπου που κάποτε είχε βάλει μια υπογραφή στην παραγωγή του Κεντριού (1973), είναι ένα δραματουργικό χάλι που παρουσιάζει την εθελοντική γαλλική αεροπορία σαν απίστευτα αποτελεσματικό καφενείο, μέσα από το οποίο προκύπτουν μεγάλοι Αμερικάνοι ήρωες κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των κλισέ προτύπων τους. Ο James Franco, έμπειρος πια στις μπαλαφάρες, ερμηνεύει με τόλμη κι αφοσίωση έναν ακόμη χαρακτήρα με συναισθηματικά κρεσέντο σαπουνόπερας και σκονισμένες ατάκες μελοδράματος, ενώ γύρω του τα comic reliefs πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Και μέσα σ’ όλο το χαμό, ξεπετάγονται 3-4 πολύ εντυπωσιακές σκηνές αερομαχιών, δείχνοντας πόσο πολύ έχει προχωρήσει η τεχνολογία των flight simulators.

Όπως λένε, άμα αφήσεις ένα πίθηκο να κοπανάει ένα πληκτρολόγιο αρκετό καιρό, θα γράψει τα άπαντα του Σέξπιρ. Στη προσπάθεια πειραματικής επιβεβαίωσης που έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια, έχουν γραφτεί 24 γράμματα απ' τον Ερρίκο τον 4ο.
Και καμιά κατοστή σενάρια για χολιγουντιανές χορο-ιστορίες. Ένα από αυτά, βασισμένο στον ίδιο αλγόριθμο που έχει credits και στο Save the Last Dance (2001), έγινε (η) ταινία που έκλεισε, εισπρακτικά, το φετινό καλοκαίρι στη χώρα της δύουσας ευφυίας. Αν λέγονταν Dancy Movie και είχε μπλέξει κανέναν Zucker ή τον Jim Abrahams, τότε όλη αυτή η άτακτη αναπαραγωγή των πιο κραυγαλέων κλισέ από τότε που τα σαββατόβραδα κόλλησαν πυρετό ίσως να είχε και κάνα νόημα. Τώρα απλά είναι ένα όχημα για την Anne Fletcher που έχει κάνει ένα κάρο χορογραφίες (και τιποτάλλο) να προσπαθήσει να σκηνοθετήσει κανά ευφάνταστο συνδυασμό μπαλέτου και hip hop. Τα αποτελέσματα είναι τόσο ιλαρά που γρήγορα εγκαταλείπονται (στο σκουπιδοτενεκέ του cutting room υποθέτω) για πιο "καθαρά" mainstream χοροπηδηχτά. Όπως και στο soundtrack που έχει, μόνο, hip hop για γυμνασιόπαιδα με την ούγια να γράφει Disney.

Τουλάχιστο ακούγεται περισσότερο απ' ότι βλέπεται το φιλμ.

Το Perfume: The Story of a Murderer (2006) του Tom Tykwer, βασισμένο στο Άρωμα του Patrick Süskind ξεπουλάει, για δεύτερη βδομάδα, στο γερμανικό, το ρωσικό και το διεθνές ταμείο. Παράλληλα, το Das Leben der Anderen (2006) που σκούπισε κι αυτό στη Γερμανία, πριν το καλοκαίρι, και δεν άφησε δεκάρα να πέσει κάτω ούτε στα φετινά LOLA, είναι επίσημα η οσκαρική υποψηφιότητα της χώρας της πιο παντοδύναμης γυναίκας στον κόσμο (για το Forbes). Καθόλου απίθανο λοιπόν να χρυσωθούν και οι δυό ταινίες στα βραβεία της αμερικάνικης ακαδημίας φέτος, αφού η μια φαίνεται να 'χει κορυφαία παραγωγή και η άλλη να κατα-ψηφίζεται σ' όποιο φεστιβάλ και να κάνει πέρασμα. Για τώρα, μόνο από τις Ζωές των Άλλων, όπως τις έβλεπε η Στάζι τη περίοδο του ψυχρού πολέμου, έχεις την ευκαιρία να πάρεις μυρωδιά, απόψε στις 22:30 στο Αττικόν.

Ένα ακόμη φεστιβαλικό αγαπημένο, με βραβείο σκηνοθεσίας και καστ στο Sundance και κριτική αναγνώριση στη Βενετία, ξεκινάει, στη Νέα Υόρκη και το LA την Παρασκευή, την προσπάθειά του να γνωριστεί με το κοινό.. κοινό και να αποκτήσει οσκαρική οντότητα. Σήμερα μπορείς να το δεις στις 20:15 στο Αττικόν.

Δες/Κρύψε το trailer του A Guide to Recognizing Your Saints (2006)

Νέο άρωμα για τον Guerlain, που είναι λέει από τους παλιότερους.. οίκους στον κόσμο. Νέα γυμνή εμφάνιση για τη Hilary Swank, πασίγνωστη ως κορίτσι που ήθελε να γίνει αγόρι (Boys Don't Cry (1999)) και μποξέρ (Million Dollar Baby (2004)).

Το άρωμα λέγεται Insolence και η αυθάδεια δεν υπονοείται από την εμφάνιση της Χίλαρι, που οφθαλμοφανέστατα (και βάλε) δεν έχει τίποτα να κρύψει. Αλλά απ' τη μια της διαφήμισης που, στα έντυπα κυρίως, τη βγάζει καρα-τραβεστί. Και απ' την άλλη της ίδιας, που λίγο πολύ προσπαθεί να πείσει, στα συνοδευτικά, ότι μέχρι τώρα δεν έκανε τίποτα παρόμοιο γιατί πραγματοποιούσε.. ελέγχους ποιότητας στα προϊόντα. Οπότε, και αφού το insolence προϋποθέτει ευφυία, το προϊόν του μεγάλου οίκου θα 'πρεπε να λέγεται Impudence (ή Brutal).

Πάντως η διαφήμιση, που έβγαλε το vogue.com σε αποκλειστικότητα πριν ενάμισι μήνα (είδες τι χάνεις για να μη το διαβάζεις?) και δε βγάζει και πολλά φυσικά, παίζει πια, αν κατάλαβα καλά, στις σκοτεινές αίθουσες με τις μεγάλες ουρές απέξω. Ενώ το αγόρι με τα μεγάλα βυζιά, δεν άργησε να βρει παρηγοριά, για το διαζύγιό της μετά από οχτώ χρόνια γάμου, στην αγκαλιά ενός ατζέντη. Και προώθησε και το άρωμα σε ρεκόρ πωλήσεων με τη παρουσία της στο Saks της 5ης Λεωφόρου.

Και παίζει και στη Μαύρη Ντάλια (2006) με την οποία άνοιξαν οι βενετσιάνικες και κλείνουν, τη Κυριακή, οι αθηναϊκές πρεμιέρες.

Ο Nick Naylor είναι το δημόσιο πρόσωπο των αμερικάνικων καπνοβιομηχανιών. Αν η Όπρα καλέσει στην εκπομπή της έναν πιτσιρίκο που πεθαίνει από λευχαιμία να κατηγορήσει τις καπνοβιομηχανίες ότι τον σκότωσαν, αν μια εφημερίδα δημοσιεύσει έρευνες που υποδεικνύουν ότι η νικοτίνη είναι ναρκωτικό, αν ένας Γερουσιαστής θέλει να κατοχυρώσει τα τσιγάρα στα δηλητήρια, ο Nick Naylor είναι αυτός που κάνει τον πιτσιρικά να τον αγαπήσει, θα βγάλει τους επιστήμονες φασίστες, και θα υπονοήσει ότι ο Γερουσιαστής είναι εξίσου φονιάς με τον κύριο Marlboro. Και θα το κάνει πειστικά. Δεν τον ενοχλεί. Είναι η δουλειά του. Δεδομένου ότι μια καλή απόδοση ενός μεφιστοφελικού χαρακτήρα μπορεί να ασκήσει μαγνητική γοητεία σε οποιονδήποτε, η δουλειά του Reitman ήταν μισοτελειωμένη 12 χρόνια πριν, απ’ τον Christopher Buckley, που έγραψε το ομότιτλο βιβλίο. Και αφού απ’ ό,τι φαίνεται, τη σκηνοθεσία δεν την παίδεψε ιδιαίτερα, η μεγαλύτερη συμβολή του Reitman στην ταινία, ήταν να βρει τον άνθρωπο που θα έβγαζε στην οθόνη τη μαεστρία του Naylor στην υπνωτιστική μπουρδολογία και την πέραν αναγνώρισης διαστρέβλωση της αλήθειας. Και τον βρήκε στο πρόσωπο του Aaron Eckhart.

Ο Eckhart δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να λάμψει στην ταινία, που θα ήταν μια σειρά από εμπνευσμένα cameo σε απολαυστικά μίνι επεισόδια σάτιρας και σαρκασμού, σκόρπια σε μια ξέχειλη πλοκή, αν δεν υπήρχε αυτός ο εκπληκτικός πρωταγωνιστής. Και εμφανίζεται όταν η ταινία πάει να ξεφύγει, για να μας φυσήξει καπνό στα μάτια και να μετατρέψει σε ναρκωτικό ισχυρότερο απ’ τη νικοτίνη, τον βδελυρό, κατάπτυστο, αλλά τόσο γοητευτικά χαρισματικό χαρακτήρα του.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 20.00 στον Δαναό 1, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Γοητευτικός νεαρός πρόσφυγας από τη Γεωργία καταφέρνει, κρυφακούγοντας από μια τρύπα της στέγης, όπου δουλεύει, να φτάσει σε μια μυστική τοποθεσία ως ο δέκατος τρίτος παίκτης ενός θανάσιμου παιχνιδιού. Γοητευτική black and white πρώτη απόπειρα του Gela Babluani να στήσει ένα θρίλερ γύρω από τον πόθο για τα λεφτά, τον τζόγο και τη ζωή.
Η ταινία χάνει λίγο στα σημεία που καταδεικνύει την κατόπιν εορτής τακτική της αστυνομίας. Ντετέκτιβ καρικατούρες και αστυνόμοι που δεν κάνουν ντα, μάλλον γιατί ο σκηνοθέτης είναι μικρός ακόμη και έχει πίστη στα όργανα τήρησης της τάξης. Ανίκανα μεν, σίγουρα όμως σεβάσμια. Πλάνα οικογενειακής φτώχειας μας πείθουν για το αγαθό κίνητρο του πρωταγωνιστή, που είναι έτοιμος να αδράξει κάθε ευκαιρία. Όμως ο κινών τα νήματα δεν έχει ίχνος ανθρωπισμού για τον νεαρό Γεωργιανό, που έπαιξε και κέρδισε, και δεν τον αφήνει να τη βγάλει καθαρή. Τον θυσιάζει στο βωμό της απληστίας και του εύκολου τέλους.

Κατά τ’ άλλα, ο πρωταγωνιστής (που τυγχάνει και αδερφός του σκηνοθέτη) είναι τόσο καλός που είμαι σίγουρη πως αυτός δεν είναι ο τελευταίος του ρόλος. Όλοι οι υπόλοιποι, οι διοργανωτές του παιχνιδιού, οι καταδικασμένοι παίχτες, οι αδίστακτοι προύχοντες τζογαδόροι ακόμη και η μόνη άθλια γυναικεία παρουσία στο ανδροκρατούμενο σπίτι έχουν τη σωστή φάτσα. Επιπλέον, έχουν και όση σκληράδα χρειάζεται, άρα ο σκηνοθέτης ξέρει τι κάνει. Ο φωτογράφος το ίδιο. Ούτε ο μοντέρ πρέπει να μείνει άμοιρος επαίνων, σε μια προσπάθεια που μετράς τα σωστά και όχι τα λάθη της. Και αποδεικνύει ότι η noirish ατμόσφαιρα των γαλλικών ταινιών των fifties, στο στιλ του Henri-Georges Clouzot και των υπολοίπων, είναι πάντα επίκαιρη και βγαίνει πάντα κερδισμένη.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Το trailer – και η πλοκή - του The Good Shepherd (2006) δείχνει από την αρχή την επιθυμία του Robert De Niro να καθιερωθεί –και- ως καλός σκηνοθέτης, αφού πιάνει την καυτή πατάτα της προβληματικής –πλέον- CIA και δεν λέει να την αφήσει. Προσθέτει επίσης και πολλά Oscar πολλούς Oscarούχους ηθοποιούς δίνοντας μας την τρανταχτή απόδειξη πως ο γερο-Bob έμαθε κάτι ενδιαφέρον τόσα χρόνια πλάι στον δάσκαλο-Scorsese.

Για την ιστορία – που πιθανότατα δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα – ο καλός ποιμένας είναι ο Edward Wilson (Matt Damon) πρώτο στέλεχος και συνιδρυτής της μεγαλύτερης αντικατασκοπικής υπηρεσίας παγκοσμίως, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου και πριν την αρχή του Ψυχρού Πολέμου. Ο οποίος έχει μια... σφαιρική άποψη για τα παιχνίδια κατασκόπων και μαθαίνει σύντομα από την καλή τι ακριβώς σημαίνει «διατηρώ την ειρήνη». Μετά από εντατικά μαθήματα με τίτλο «τα συμφέροντα της χώρας είναι πάνω από την παγκόσμια ειρήνη» αντιλαμβάνεται περί τίνος πρόκειται και αφιερώνει τον εαυτό του στην υπηρεσία του, παραμελώντας στο σπίτι την Angelina Jolie (!) και το παιδί τους. Και επειδή ο De Niro έχει μάθει καλά πως δεν κάνεις ταινία μόνο με μονοεπίπεδο σενάριο ρίχνει στην μάχη και μερικούς παλαίμαχους (William Hurt, Michael Gambon, Joe Pesci και την αρχοντιά του), μερικούς κατασκόπους, κυνηγητά και βασανιστήρια για να περάσει το νόημα – και όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των $110 εκ. Και σκοπεύει και να το βγάλει στις αίθουσες 22/12, στο νήμα για τις υποψηφιότητες των Oscar.

Τι κι αν έχασε τον αρχικό πρωταγωνιστή του (Leonardo DiCaprio), από τον μέντορά του - προτίμησε το The Departed (2006) του Scorsese (στο οποίο παίζει και ο Damon)? Τι κι αν δεν πείθει κανένα το γεγονός ότι ο Damon με το χτένισμα της αγελάδας είναι παντρεμένος με την Jolie? Θείε Oscar watch out, o ποιμένας του De Niro χτυπάει την πόρτα...