Ποιοι είμαστε εμείς για να αρνηθούμε στον οποιονδήποτε το δικαίωμα να πάρει μια κάμερα και να κάνει σινεμά; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος θέλει να ασχοληθεί με ένα μελανό κομμάτι της Αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος είναι πιο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο The Mighty Ducks (1992);

Το Βobby είναι η πρώτη σοβαρή ταινία του Emilio Estevez και μάλλον η δύναμη του μπαμπά, Martin Sheen, φαίνεται στο τεράστιο και ποιοτικότατο καστ που μάζεψε ο Αιμίλιος: Lawrence Fishburne, Anthony Hopkins, William H. Macy, Martin Sheen, Sharon Stone, Elijah Wood καθώς και φάρους των τεχνών και της διανόησης όπως Joshua Jackson, Heather Graham, Ashton Kutcher και Lindsay Lohan.

Στις 06.06.68 λοιπόν, στο Ambassador Hotel, ένα ξενοδοχείο εξίσου διάσημο με το Watergate, δολοφονείται ο Robert F. Kennedy, υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ. Το trailer του Bobby δεν δίνει κάποιες παραπάνω πληροφορίες για το ύφος της ταινίας. Έχουμε αποκλείσει το πολιτικό θρίλερ αλά JFK (1991) ή Thirteen Days (2000), αλλά αυτό που καταλάβαμε είναι ότι ο Estevez (που έχει γράψει και το σενάριο) θα αναλωθεί σε μια σπουδή χαρακτήρων -των αμέτρητων χαρακτήρων που κινούνται στην μυρμηγκοφωλιά του Ambassador Hotel. Η απόδοση των 60’s φαίνεται επιτυχημένη, είτε μιλάμε για το ενδυματολογικό μέρος του φιλμ είτε για τους κόκκους που παλιώνουν κάποια πλάνα. To κατά πόσο ένας, ουσιαστικά άπειρος σκηνοθέτης, θα καταφέρει να χειριστεί περισσότερους από 20 χαρακτήρες και ποιος ξέρει πόσες ιστορίες από πίσω τους θα είναι το νευραλγικό σημείο του φιλμ. Από εκεί και πέρα, τα «A day that changed history» τα ακούμε βερεσέ.

Αναστεναγμό ανακούφισης θα έβγαζε υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών αν τύχαινε να περάσει απ’ το χτεσινό junket της Martina Gedeck, ακούγοντάς την να λέει πόσο ανθρώπινη της φάνηκε η Αθήνα, και πόσο όμορφα ταξινομημένη πόλη για περπάτημα τη βρήκε. Αν είχε έρθει λίγες μέρες πριν, θα την έβρισκε και ιδανική πόλη για κωπηλασία.

Η 45άχρονη Γερμανίδα ηθοποιός, στην ταινία Οι Ζωές των Άλλων (2006), παίζει μια ηρωίδα που τσακίζεται κάτω απ’ τις πιέσεις των πρακτόρων της Στάζι, σε μια ζοφερή περίοδο της ανατολικής Γερμανίας, όπου κατάσκοποι και πληροφοριοδότες κάρφωναν συμπολίτες τους στα τάγματα ασφαλείας για να εξασφαλίσουν ένα κουτί ασπιρίνες απ’ το καθεστώς. Βρίσκει το χαρακτήρα που παίζει αδύναμο, και πιστεύει ότι η ίδια δεν θα πρόδιδε ποτέ κάποιον άλλο. Αφήνει ανοιχτό όμως το ενδεχόμενο να λύγιζε, αν οι ανακριτές της επέμεναν.

Για τυχόν παραλήψεις και ασυνέπειες στον υποτιτλισμό ελπίζω οι γερμανομαθείς να μη μας παρεξηγήσουν, αλλά είναι ζόρικες οι συνεντεύξεις με μεταφραστές. Και το πρόγραμμα 24ωρης εκμάθησης Γερμανικών ήθελε μια βδομάδα να φτάσει, οπότε δεν το πρόλαβα…

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία κατά τους ισχυρισμούς, το Ils (2006) έχει ήδη αποτελέσει ένα ακόμα τρομο-εισιτήριο για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σφραγισμένο στη Γαλλία. Μετά τον Alexandre Aja που ξανάνακανε το The Hills Have Eyes (2006) έχοντας περάσει πριν (και) από τις αθηναϊκές Νύχτες για να παραδώσει διαπιστευτήρια, σειρά έχουν οι David Moreau και Xavier Palud μετά τα μεσάνυχτα απόψε στον Απόλλωνα. Οι δημιουργοί δε θα τιμήσουν τη προβολή αφού είναι πιασμένοι με τη δικιά τους εκδοχή του Ματιού / Gin gwai (2002) των πασίγνωστων πια Χονκογκέζων αδερφών Pang. Εμείς θα είμαστε εκεί να συμπάσχουμε με το ζευγάρι που για 80 λεπτά τρομοκρατείται.. αγνά στο στοιχειωμένο σπίτι, ελπίζοντας.. απελπισμένα να είναι η πρώτη αξιόλογη μεταμεσονύχτια προβολή του φεστιβάλ.

Σήμερα παίζουν σχεδόν ταυτόχρονα και η, sold-out, αχαλίνωτη σεξοϊστορία του John Cameron Mitchell με σύντομο τίτλο Shortbus (2006) και η, μόνη σου επιλογή, αχαλίνωτη ονειροβασία του Michel Gondry με χαρακτηριστικό τίτλο The Science of Sleep (2006).

Μετά τη τριλογία της εκδίκησης, μέρος της οποίας ήταν και το κορυφαίο Oldboy (2003), o Park Chan-Wook παρουσιάζει, όπως είχε προειδοποιήσει τον verbal από πέρσι στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, μια εντελώς διαφορετικής θεματικής ταινία το Είμαι Σάιμποργκ (αγαπώ τη ζωή η ζωή είν' αγάπη μου λείπεις πολύ) Αλλά Είμ' Εντάξει.

Καμία σχέση με επιστημονική φαντασία, μη χαίρεσαι. Μια "ρομαντική κωμωδία" σύμφωνα με το σκηνοθέτη, και δράμα σύμφωνα με τους περισσότερους υπόλοιπους, είναι. Με ήρωες μια έγκλειστη ψυχοπαθή που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ρόμποκοπ ας πούμε. Και έναν ακόμη φιλοξενούμενο του ασύλου, που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ντόνι Ντάρκο αν κρίνεις απ' το πόστερ και ότι μπορεί να κλέβει τις προσωπικότητες και τις ικανότητες των άλλων σύμφωνα με το σενάριο.

Τη πρώτη υποδύεται η Lim Soo-Jung, πρωταγωνίστρια σε σαπουνόπερες που λούζουν όλη την Ασία. Τον δεύτερο ο Jeong Jihun, πιο γνωστός ως Bi στην Ανατολή και Rain στη Δύση (για καραπροφανείς λόγους), ποπ είδωλο για όλες τις υπάκουες πιτσιρίκες με σχιστά μάτια. Και μπορεί το Time να τον συγκρίνει με τον Justin "Sexyback" Timberlake συμπερι- λαμβάνοντάς τον στους 100 πιο γαμάτους γενικά για φέτος, αλλά ο 22χρονος μάλλον για ασιατικός NKOTB-5-σε-ένας μοιάζει (ακόμα). Ενώ δηλώνει ότι είδωλό του από παιδί ήταν ο George Lucas, είχε άποψη στα γυρίσματα λόγω της εμπειρίας του από διαφημίσεις και σαπουνόπερες, και άλλα.. ανησυχητικά, στο FILM2.0 (μεταφρασμένο στο φόρουμ του).

Την παραμονή του Halloween, τρεις πιτσιρικάδες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ζωντανό σπίτι με κοφτερά δόντια, που ορέγεται παιδάκια και χρησιμοποιεί γυαλιστερά παιχνίδια για δόλωμα.
Σαν ταινία-αλληγορία του εφηβικού άγχους, το Monster House πρέπει να είναι η πιο χλιαρή που κυκλοφορεί. Πράγμα μάλλον περίεργο, αφού αυτή είναι η σημαία που προσπαθεί απ' τις πρώτες κιόλας σκηνές να σηκώσει ο νεόκοπος σκηνοθέτης. Υπάρχει πάντως ένα άρωμα από Goonies (1985) στην ιστορία των παιδιών που έχουν να αντιμετωπίσουν, εκτός από έναν τρομερό εχθρό, και τη δυσπιστία των μεγάλων. Κι αυτό το άρωμα μάλλον τράβηξε τον Spielberg κι από δίπλα τον Zemeckis στις θέσεις των παραγωγών.

Με τη βοήθειά τους, ο Kenan καταφέρνει να ντύσει με πανέμορφο animation της σχολής του Polar Express (2004) μια ιστορία που, παρότι δεν καταφέρνει να εξελίξει τους χαρακτήρες της πέρα απ' τα αρχέτυπα στα οποία βασίζονται, κερδίζει πόντους αυθεντικότητας στους διαλόγους και στην τόλμη της να φλερτάρει με ριψοκίνδυνα στοιχεία τρόμου. Για να καταλήξει μάλιστα, σε ένα απρόσμενο μήνυμα για την ιδιότητα της αληθινής αγάπης να λειτουργεί σαν φυλακή και τροχοπέδη.

Η Αμερική αρνείται να συμμετάσχει στον Α’ Π.Π., όμως μερικοί νέοι της, ταξιδεύουν ως τη Γαλλία για να πολεμήσουν το φασισμό. Αυτή είναι η ιστορία για πέντε από αυτούς, που σχημάτισαν τη θρυλική αεροπορική μοίρα Λαφαγιέτ.
Κολυμπώντας στην αφέλεια, το φιλμ του ανθρώπου που κάποτε είχε βάλει μια υπογραφή στην παραγωγή του Κεντριού (1973), είναι ένα δραματουργικό χάλι που παρουσιάζει την εθελοντική γαλλική αεροπορία σαν απίστευτα αποτελεσματικό καφενείο, μέσα από το οποίο προκύπτουν μεγάλοι Αμερικάνοι ήρωες κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των κλισέ προτύπων τους. Ο James Franco, έμπειρος πια στις μπαλαφάρες, ερμηνεύει με τόλμη κι αφοσίωση έναν ακόμη χαρακτήρα με συναισθηματικά κρεσέντο σαπουνόπερας και σκονισμένες ατάκες μελοδράματος, ενώ γύρω του τα comic reliefs πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Και μέσα σ’ όλο το χαμό, ξεπετάγονται 3-4 πολύ εντυπωσιακές σκηνές αερομαχιών, δείχνοντας πόσο πολύ έχει προχωρήσει η τεχνολογία των flight simulators.

Όπως λένε, άμα αφήσεις ένα πίθηκο να κοπανάει ένα πληκτρολόγιο αρκετό καιρό, θα γράψει τα άπαντα του Σέξπιρ. Στη προσπάθεια πειραματικής επιβεβαίωσης που έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια, έχουν γραφτεί 24 γράμματα απ' τον Ερρίκο τον 4ο.
Και καμιά κατοστή σενάρια για χολιγουντιανές χορο-ιστορίες. Ένα από αυτά, βασισμένο στον ίδιο αλγόριθμο που έχει credits και στο Save the Last Dance (2001), έγινε (η) ταινία που έκλεισε, εισπρακτικά, το φετινό καλοκαίρι στη χώρα της δύουσας ευφυίας. Αν λέγονταν Dancy Movie και είχε μπλέξει κανέναν Zucker ή τον Jim Abrahams, τότε όλη αυτή η άτακτη αναπαραγωγή των πιο κραυγαλέων κλισέ από τότε που τα σαββατόβραδα κόλλησαν πυρετό ίσως να είχε και κάνα νόημα. Τώρα απλά είναι ένα όχημα για την Anne Fletcher που έχει κάνει ένα κάρο χορογραφίες (και τιποτάλλο) να προσπαθήσει να σκηνοθετήσει κανά ευφάνταστο συνδυασμό μπαλέτου και hip hop. Τα αποτελέσματα είναι τόσο ιλαρά που γρήγορα εγκαταλείπονται (στο σκουπιδοτενεκέ του cutting room υποθέτω) για πιο "καθαρά" mainstream χοροπηδηχτά. Όπως και στο soundtrack που έχει, μόνο, hip hop για γυμνασιόπαιδα με την ούγια να γράφει Disney.

Τουλάχιστο ακούγεται περισσότερο απ' ότι βλέπεται το φιλμ.