Το να βρίσκεσαι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο με τον κώλο σου ευδιάκριτο είναι η παραλλαγή ενός από τους γνωστότερους των εφιαλτών (να πηγαίνεις γυμνός στο σχολείο). Προσθέστε τώρα το γρονθοκόπημα αθώων (χωρίς να χρειάζεται να δώσετε καμία εξήγηση) και δημόσιο σεξ με την Amy Smart, και ο εφιάλτης γίνεται ονείρωξη από τη μια στιγμή στην άλλη. Παρά το ελάχιστο έως μηδαμινό promotion, το Crank κατέκτησε τη #1 θέση στο box office του πρώτου weekend του Σεπτεμβρίου, πιθανότατα λόγω της υπόγειας αναμονής των διψασμένων για καλτ καταστάσεις μαζών. Γιατί ειλικρινά, πιο ανόητο - διασκεδαστικό - ντελιριακό - αναπολογητικό φιλμ από το Crank δεν πρόκειται να το δείτε σύντομα.
Ο Chev Chelios, επαγγελματίας δολοφόνος, ξυπνάει από τον λήθαργό του μόνο και μόνο για να δει σε βίντεο τα τσιράκια του Verona να ρίχνουν στις φλέβες του ένα μυστηριώδες κινέζικο δηλητήριο που θα τον σκοτώσει σε ελάχιστο χρόνο εκτός… εκτός και αν καταφέρει να κρατήσει την καρδιά του ενεργή με ένα διαρκές input αδρεναλινης. Κοινώς, αν ηρεμήσει, χάθηκε.

Ευφυής σύλληψη (με κάτι από DOA (1950) και Speed (1994)) και ευφυέστερη εκτέλεση από το σκηνοθετικό δίδυμο Neveldine-Taylor, που με οδηγό το πλέον αναμφισβήτητο icon των φιλμ δράσης, Jason Statham, συμπυκνώνουν σε 87 λεπτά περισσότερη non stop τρέλα και από τα τρία Lethal Weapons. Πολλά τα σκηνοθετικά τρικ αλλά η ταινία ανήκει στον ακομπλεξάριστο (και τσαντισμένο, με το δίκιο του) Statham, που ρουφάει κοκαΐνες, χτυπάει ενέσεις, κάνει ηλεκτροσόκ, δέρνει κόσμο και παράλληλα προσπαθεί να πάρει εκδίκηση (και ει δυνατόν, το αντίδοτο) από το latin τσογλάνι που θέλει να τον βγάλει από την κυκλοφορία.

Aσταμάτητη δράση, ατάκες που θα μείνουν, τουλάχιστον μια σκηνή κινηματογραφικής ανθολογίας και απόλυτη έλλειψη political correctness: Για τα πρακτικά, πολλοί από όσους έθάψαν το φιλμ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τις γεριατρικές κατηγορίες του τύπου «μασκιλιστική ταινία, χωρίς ηθική» και δε συμμαζεύεται. Ξεκαθαρίστε τι ψάχνετε από μια ταινία σαν το Crank…τον τρόπο με τον οποίο ένας καταδικασμένος σε θάνατο συμφιλιώνεται με τη μοίρα του; Αν ναι, τότε κάνατε λάθος, νοικιάστε το My Life Without Me (2003) και είστε εντάξει. Αν, απ' την άλλη, θέλετε να δείτε μια κυριολεκτικά αδρεναλινική περιπέτεια χωρίς μυαλό αλλά με πολύ μαγκιά, τότε πέσατε μέσα. Άλλωστε αν δεν είστε έτοιμοι να εκτιμήσετε το πιο έξυπνο ανεγκέφαλο action movie των τελευταίων 10 ετών, εσείς θα χάσετε.

Ένα καπάτσο ρακούν διεισδύει σε μια «οικογένεια» ζώων που μόλις ξύπνησαν απ’ τη χειμερία νάρκη τους, και τους χρησιμοποιεί για να μαζέψουν ένα κάρο φαγητά απ’ την νεόδμητη συνοικία που κρύβεται πίσω από έναν φράχτη. Μόλις όλα τελειώσουν, έχει σκοπό να κλέψει το κάρο για να σώσει το τομάρι του. Θα καταλάβει άραγε ότι η καρδιά και η ψυχή του, έχουν μεγαλύτερη αξία απ' το παλιοτόμαρο;
Ο Bruce Willis φοράει τη χαρούμενη φωνή και τη ρακούν προβιά του, και με το voice over του κεντρικού χαρακτήρα, δίνει ψυχή σ’ αυτό το άψυχο animated για την αξία της οικογένειας, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού. Ο Garry Shandling απ’ την άλλη, με την ήρεμη, σχεδόν χασικλίδη φωνή του, προσφέρει το yin-yang αντίβαρο του σπιντάτου ρακούν, τονίζοντας έτσι το χάσμα ανάμεσα στους δύο ήρωες και την αξία της επερχόμενης γεφύρωσης του χάσματος. Ο Nick Nolte παραδίδει την τρίτη αξιομνημόνευτη φωνητική ερμηνεία της ταινίας, στο ρόλο της κακιάς αρκούδας παύλα ηθικού αυτουργού της όλης υπόθεσης.

Κατά τα άλλα, το animation της DreamWorks, με εξαίρεση τους ανέμπνευστους τίτλους έναρξης, κρατιέται σε άριστα επίπεδα, δεν καλύπτει όμως την αδυναμία ενός σεναρίου απλοϊκού και ανιαρά προσγειωμένου, που χαραμίζει και όλο το υπόλοιπο πλούσιο φωνητικό ταλέντο του πληθωρικού cast.

Όπως μας πληροφορεί ο πάντα ενημερωμένος συνεργάτης μας Δελτίος Τύπου:

Η Διεθνής Αμνηστία σε συνεργασία με την κινηματογραφική εταιρεία ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Α.Ε. διοργανώνουν την πρώτη ειδική προβολή της ταινίας Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ (THE ROAD TO GUANTANAMO) στο κινηματογράφο ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS, Σταδίου 19, την Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2006 και ώρα 21.00.

Η ταινία αναφέρεται στην αληθινή ιστορία των τριών νεαρών Βρετανών υπήκοων που κρατήθηκαν για δύο χρόνια στο Γκουαντάναμο, στην Κούβα χωρίς ποτέ να τους απαγγελθούν επίσημα κατηγορίες. Γνωστοί και ως "Το τρίο του Τίπτον" αναφορικά με τη γενέτειρά τους, το Τίπτον της Βρετανίας- οι τρεις τους επέστρεψαν τελικά στη Μ. Βρετανία όπου και αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς και πάλι να τους δοθεί κάποια επίσημη εξήγηση για τη φρικτή τους δοκιμασία.
[..]
Ειδική τιμή εισόδου €5

Τα έσοδα από την προβολή θα διατεθούν για το έργο και τη δράση της Διεθνούς Αμνηστίας.

Η προβολή γίνεται με την ευγενική υποστήριξη της εταιρείας Δ.Π.ΣΚΟΥΡΑΣ ΦΙΛΜΣ Α.Ε και του κινημ/φου ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS

Περισσότερα για τη ταινία και το αλογόκριτο πόστερ και τρέιλερ στο θέμα The Road to Guantánamo (2006): All American Trailer που ανεβάσαμε τον Ιούνιο με την ευκαιρία της προβολής της στο φεστιβάλ του Παρατηρητήριου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Κριτική δε πρόλαβα ακόμα να ετοιμάσω λόγω ξενυχτών πρεμιέρας αλλά, όπως υπονοείται και στο θέμα πιο πάνω, παρά την όποια εμπιστοσύνη (που κάποιος έπρεπε να δείξει στο κάτω κάτω) του σκηνοθέτη σε όσα λένε οι τρεις για τα.. προκαταρκτικά, το φιλμ είναι εξαιρετικό σα δουλειά και συγκλονιστικό σε όσα έχει να πει.

Ζαλισμένος απ’ το ταξίδι και την αϋπνία, και με πέντε ώρες ύπνου σε έναν καναπέ στο Amsterdam να αναπληρώνει 48 ώρες τρεξίματος, ο Jesper Ganslandt μόλις που άρχισε να βλέπει τι σημαίνει κούραση. Ο 25χρονος Σουηδός έφτασε χθες τα ξημερώματα στην Αθήνα, σε ένα ταξίδι αστραπή, για να παραλάβει τη Χρυσή Αθηνά απ’ την επιτροπή των Νυχτών, και να δυναμώσει τη μέθη της επιτυχίας που ξεκίνησε την περασμένη βδομάδα με την επιλογή της ταινίας του για εκπροσώπηση της Σουηδίας στα επερχόμενα Όσκαρ. Ένα είδος success story που κι εδώ ακόμα να τελειώσει, προκαλεί ανατριχίλες.

Επόμενη στάση για τον Ganslandt και το Farval Falkenberg, το φεστιβάλ του Ρέκγιαβικ, όπου αυτός κι ο John Cameron Mitchell μοστράρουν πια ως τα μεγάλα ονόματα. Όμως ο σκηνοθέτης θα κόψει για λίγο τις πτήσεις, προτιμώντας να τελειώσει το επόμενο σενάριό του, και ίσως για να φυλάξει δυνάμεις για το jetlag απ’ το ενδεχόμενο ταξίδι του στο Hollywood, το Φλεβάρη. Για να σταθεί δίπλα σε εκλεκτούς κυρίους όπως ο Guillelmo del Toro κι ο Pedro Almodovar. Φαντάζεσαι; Ίσως στείλει πάλι το τριο των πρωταγωνιστών του, να πουν και στους Ρεκγιαβίτες τι να κάνουν αν δεν τους αρέσει η ταινία.

Με τη συνέντευξη το φετινού νικητή της Χρυσής Αθηνάς, το Movies for the Masses ξημερώνει τις φετινές του Νύχτες. Ευχαριστεί την Άντζυ και τα άλλα παιδιά του γραφείου τύπου της διοργάνωσης, και περισσότερο και πάνω απ’ όλους, τη Βάσω και τη Λήδα της artache, για την υπομονή και την κατανόηση στις ιδιότυπες συνεντευξιακές μας μεθόδους κι απαιτήσεις. Σας φυλάμε μια θέση στον παράδεισο, κορίτσια.

Στο Farväl Falkenberg, τον αποχαιρετισμό στη πόλη που μεγάλωσαν μιας παρέας παιδιών που τελειώσαν το σχολείο, δόθηκε φέτος η Χρυσή Αθηνά του Φεστιβάλ της πρωτεύουσας. Το χύμα κλίμα, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί και η ανυπαρξία μηνύματος (και συγκεκριμένης πλοκής) ήταν αυτά που σίγουρα μέτρησαν στη πιτσιρικαρία της κριτικής επιτροπής.

Τα άλλα βραβεία πήγαν στον Jens Lien σκηνοθέτη ενός Διαφορετικού Ανθρώπου (Den Brysomme Mannen) και στους Kim Fupz Aakeson και Pernille Fischer Christensen σεναριογράφους μιας Σαπουνόπερας (En Soap). Το κοινό χάρηκε περισσότερο το ταξίδι με ένα σουηδικό αυτοκίνητο (Swedish Auto) απ' το διαγωνιστικό και, φυσικά, με ένα μίνι λεωφορείο (Shortbus).. γενικά.



Εμείς χαρήκαμε περισσότερο τις συνεντεύξεις με τον Jay Brannan του πασίγνωστου πια λεωφορείου και των εξίσου διάσημων πλέον ξανθομπάμπουρων κατοίκων της μικρής σουηδικής πόλης. Και ένα φεστιβάλ που, έχοντας το "πλεονέκτημα" να κλείνει τη χρονιά, έφερε ό,τι συζητήθηκε περισσότερο απ' τον (αγαπημένο μας όπως έχεις πάρει χαμπάρι) ανεξάρτητο αμερικάνικο και (όπως αποδείχτηκε) τις πιο φρέσκιες ευρωπαϊκές παραγωγές. Κι αν, με εξαίρεση τους.. αυτούς (Ils), οι ηθελημένα ή αθέλητα καλτ επιλογές δε "βγήκαν" φέτος για διάφορους λόγους, εδώ θα είμαστε και του χρόνου, όπως και πέρσι, με αυτό που λείπει απ' όλους τους άλλους, να περιμένουμε καλύτερες Νύχτες.

Το Shortbus (2006) ήταν μάλλον το.. μπλοκμπάστερ των φετινών Νυχτών, ξεπουλώντας δυο φορές, μια στις προπωλήσεις και μια στα εισιτήρια "ορθίων" που βγήκαν για να καλύψουν τις θέσεις όσων είχαν κλείσει πριν από καμιά δεκαριά μέρες (και δεν είχαν κανονίσει τις υποχρεώσεις τους). Και ο Jay Brannan ήταν εύλογα ο σουπερστάρ του φεστιβάλ. Από το πουθενά, αν και ως τραγουδοποιός παίζει σε μικρά στέκια στη Νέα Υόρκη και ήταν λέει σε κάποια φάση "future legend" για το Next Magazine.

Οι προφητείες εκπληρώθηκαν κατά κάποιο τρόπο και ο Jay, με το στιλάκι προσιτού καλού παιδιού και εκφραστικός λόγω και έργω, έπαιξε στις Κάνες, στο Τορόντο και στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης λίγες μέρες πριν. Στα αθηναϊκά πάρτι, όπως στο Nixon χτες βράδυ, έκανε γύρους χωρίς τη κιθάρα του όμως, και μας το λέει και στη συνέντευξη. Που έγινε υπό καθεστώς... πίεσης εκατοντάδων θεατών που σπρώχναν απέξω περιμένοντας να μπουν. Αλλά έκλεισε σε πολύ ζεστό κλίμα όταν η estelle, που σκηνοθετούσε, χαρούμενη έκανε τη δική της ερώτηση.