Το Μάρτιο του 2003 οι Dixie Chicks, απ' το Ντάλας του Τέξας, κορυφώναν τη δεκαπεντάχρονη καριέρα τους. Μετά από δυο πολυπλατινένια country albums, το ανεξάρτητο και αντι-εμπορικό Home τους είχε σπρώξει 6 εκατομμύρια CD απ' τα ράφια και σκουπίσει τα Grammy. Και έβγαζε κομμάτια που μπαίναν σε όλα τα ραδιόφωνα, όλα τα σπίτια, και το mainstream τοπ-10 του Billboard.

Στις 10 του μήνα, και δέκα μέρες πριν την αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ, βρέθηκαν να παίζουν στο Λονδίνο, στο πρόγραμμα της πολύ μετρημένα βαφτισμένης "Top of the World" περιοδείας τους. Οι τρεις επαρχιωτοπούλες βλέπεις δεν είχαν ποτέ πρόβλημα στα λόγια, ούτε τραγουδώντας για ιστορίες γυναικείας εκδίκησης με οργανωμένα ξεπορτίσματα ή.. δολοφονίες, ούτε για τα ξεπουλημένα ραδιόφωνα που δε τις παίζαν (τις ιστορίες τις βγαλμένες από το πόνο του απλού λαού). Οπότε φυσιολογικά, αφού ήταν εποχή που άμα θυμάσαι όποιος περνούσε απ' την Ευρώπη το 'παιζε Ευρωπαίος, εκείνο το βράδυ η Natalie Maines (φροντγούμαν από το '95 του συγκροτήματος που πυρήνας του είναι οι αδερφές Erwin) δε κρατήθηκε και το ξεστόμισε:

Just so you know..
we're ashamed the President of the United States is from Texas.

Ακολούθησαν τα γνωστά στη χώρα της ελεύθερης έκφρασης: άγριο βρισίδι, θανατικές απειλές, απαγορεύσεις, μποϊκοτάζ, δημόσιες ομαδικές απανθρακώσεις των CD, κτλ. Οι Dixie Sluts όπως ήταν πια γνωστές, αφού προσπάθησαν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και ζήτησαν δημόσια συγγνώμη, το πήραν απόφαση. Ξαναγύρισαν στην αρχική τους θέση, για να κρατήσουν κάποιους από τους υπόλοιπους που δε τις φτύσαν για τις δηλώσεις μετανοίας. Και είναι πια μικρές στην Αμερική και τεράστιες στη σατανική χώρα στα βόρεια σύνορά της και υπεύθυνη για όλα τα περίεργα και τα δεινά της. Τον Καναδά.

Σημείωσε ότι το ντοκιμαντέρ ήταν το τρίτο πιο δημοφιλές φιλμ φέτος στο Τορόντο, γυρισμένο απ' την ήδη δυο φορές βραβευμένη και σεσημασμένη Δημοκρατική Barbara Kopple, και σχεδόν σίγουρα ένας από τους λόγους που οι Weinsteins θα φορέσουν και πάλι τα σμόκιν τους στη βραδυά απονομής των Oscar (ο άλλος λέγεται Bobby (2006)).

Απ' την εποχή που το κωλαράκι της πρωταγωνίστησε στο Lost in Translation (2003) η μικρή Σκάρλετ πρωταγωνιστεί στα υγρά όνειρα του πλανήτη. Που εδώ και κάτι βδομάδες έκανε ότι δεν ήξερε ποια θα είναι η πιο σέξι γυναίκα του Esquire φέτος. Αλλά την επίσημη ανακοίνωση και το σέξι εξώφυλλο του περιοδικού, φαίνεται να πατάει στα τέσσερα το τεύχος Οκτωβρίου του Flaunt, με τη σαδομαζοχιστικούλα φωτογράφιση της Dita (στην αγκαλιά και) στα πόδια της καμπυλωτούλας ξανθιάς. Που από τότε που την αφήσαμε να πλατσουρίζει με μπικίνι, έριξε πετρέλαιο κι έβαλε φωτιά στα βενετσιάνικα κανάλια και το Λίντο με τη Μαύρη Ντάλια (2006) που παίζει κι εδώ απ' τη Πέμπτη. Και σφραγίστηκε δεμένη σε κλουβιά με νερό για το The Prestige (2006) που ανοίγει στην Αμερική σε δυο βδομάδες.
Ολόκληρη η φωτογράφιση και το αφιέρωμα του Flaunt στο Scarlett-Fan.com.

The Office reads Esquire: Στο τεύχος Σεπτεμβρίου του Esquire η Jenna Fischer, η ρεσεψιονίστρια Pam και πιο μακροχρόνια αρραβωνιασμένη (και πιο σύντομα παντρεμένη) του The Office US, έγραψε ένα αρθράκι για επιμόρφωση του αρσενικού πληθυσμού στο εύκολο πήδημα του υπολοίπου. Κάποιος απ' το.. προσωπικό, o γνωστός στο σπίτι του Preston Conner, είχε την ιδέα και το κινητό να βάλει όλους του αντρικού cast & crew της σειράς να αποστηθίσουν τις δέκα εντολές. Το πρώτο phonisode του πιο σχεδόν γραφείου ήταν γεγονός.

Τα webisodes του καλοκαιριού είναι ακόμα online. Ο οπερατέρ στις υπόλοιπες σκηνές είναι μάλλον ο τύπος με το καπέλο. Την είδηση μας σφύριξε ο Gawker.

Μετά από 7 χρόνια από το θάνατο ενός εκ των καλύτερων σκηνοθετών όλων των εποχών – σύμφωνα με τις κατά καιρούς ψηφοφορίες - ήρθε επιτέλους η ώρα να ακούσουμε και ...κάτι πικάντικο από τη ζωή του Kubrick, με μάρτυρα τον πιο τρομακτικό Drill Instructor όλων των ταινιών, R. Lee Ermey.
Ο Ermey που μετά τα «πολεμικά» cameo στις αρχές του ’80 και τον πασίγνωστο ρόλο του στο Full Metal Jacket (1987) βγάζει το ψωμί του κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα – να φοράει την στρατιωτική του φάτσα και να προσπαθεί να δείξει απειλητικός – δήλωσε στο Radar Online πως ο Kubrick θεωρούσε το κύκνειο άσμα του, Eyes Wide Shut (1999), κατά λέξη «a piece of shit». Και απέδιδε την ...κατάντια του στο πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά και στην αδυναμία του να χειριστεί τους star με όλες τις παραξενιές τους. Όλα αυτά του τα εκμυστηρεύτηκε μόλις δύο εβδομάδες πριν ο δημιουργός συναντήσει τον δικό του δημιουργό, στις 9 Μαρτίου του 1999, 3 μήνες πριν την πρεμιέρα της ταινίας του.

Αυτό βέβαια δεν εξηγεί πως την έβγαλε καθαρή στα Paths of Glory (1957) και Spartacus (1960) με τον μεγαλύτερο A-list star των 50’s, Kirk Douglas, στα πόδια του. Και είναι εμφανές ότι είχε θεωρήσει τόοοοσο αποτυχημένες τις προηγούμενες συνεργασίες του μαζί του, ώστε να τον παρακαλά γονυπετής να πρωταγωνιστήσει και στην Lolita (1962), παρά την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε μεταξύ τους με το σενάριο του Σπάρτακου.

Σε αυτό το φιλικό τηλεφώνημα ο Kubrick είχε προβλέψει και τις αρνητικές κριτικές που θα λάμβανε, ενώ αν η συνέντευξη συνέχιζε ο Ermey πιθανότατα να έλεγε πως είχει προοιωνίσει και την απόλυση του Tom Cruise από την Paramount και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Με το σκεπτικό βέβαια ότι ...άργησε 7 χρόνια να θυμηθεί τα παραπάνω. Αν και πάλι μπορεί να φταίει καμιά πλάκα στο κρανίο από τις σφαίρες που έφαγε στο Βιετνάμ.

Στη Νότια Αφρική μιλάνε Αγγλικά, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς, οπότε αυτή η γελοία προφορά του DiCaprio που μοιάζει με μείγμα σκοτσέζικων και ρουμάνικων, μπορεί να είναι right on the money. Και ίσως είναι περισσότερο το ότι έχει κατεβάσει τη φωνή του απ’ τη μύτη στο διάφραγμα, παρά το ότι έχει μεγαλώσει σε όγκο, που τον κάνει να μοιάζει σα να έχει μεγαλώσει σε ηλικία. Όπως και να ’χει, ο ρόλος του στο νέο έπος του Edward Zwick (The Last Samurai (2003), Legends of the Fall (1993)) θα είναι μεγάλο στοίχημα για τον DiCaprio, που μαζί με την ερμηνεία του στο The Departed (2006) πρέπει επιτέλους να καταφέρει να (ξανα)πάρει στο πλευρό του τους κριτικούς. Κι ίσως και την Ακαδημία.

Ο όρος Blood Diamond, αναφέρεται στα διαμάντια που εξορύσσονται σε εμπόλεμες ζώνες, και πωλούνται για τη χρηματοδότηση στρατευμάτων εισβολής, κατοχής, και τα σχετικά. Η ταινία Blood Diamond, μιλά για τρεις χαρακτήρες --μια δημοσιογράφο, έναν λαθρέμπορο διαμαντιών, κι έναν διαμαντορύχο-- που γεφυρώνουν τις χαοτικές ιδεολογικές τους διαφορές, στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν ένα σπάνιο κόκκινο διαμάντι μυθικής αξίας, ενώ γύρω τους η Δυτική Αφρική καίγεται στην κόλαση της χούντας και του εμφυλίου της Sierra Leone των late 90’s. Ο συνδυασμός τώρα, του τίτλου και της ταινίας, έχει προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Διαμαντιών (World Diamond Council για τα αγγλοτραφή διαμάντια), που ανησυχεί ότι ο Zwick πάει να τους βγάλει κακό όνομα. Σαν απάντηση, πριν ακόμα κυκλοφορήσουν τα πρώτα δείγματα υλικού της ταινίας, το λόμπι των διαμαντιών ξεκίνησε να δημοσιεύει κομμάτια «αποσαφήνισης,» κι άνοιξε και ειδικό site για το καλό που κάνουν τα διαμάντια στο διεθνές εμπόριο.

Όλη αυτή η φασαρία, θα μπορούσε υποθετικά να δώσει στο Blood Diamond ένα buzz του στυλ του Syriana (2005) ή του Inconvenient Truth (2006), αλλά δεδομένου ότι μιλάμε για δουλειά του Zwick, που δε θα μπορούσε να φτιάξει ισορροπημένη ταινία ούτε για να σώσει τη ζωή του, δε νομίζω ότι θα ασχοληθεί κανείς ιδιαίτερα να κάνει το spin. Και πώς να το καταφέρει δηλαδή, όταν απ’ το trailer κιόλας, η ταινία μοιάζει με καλοφωτογραφημένη σαπουνόπερα σε οπερετικούς ρυθμούς.

Νεαρή φιλόδοξη δημοσιογράφος βρίσκει την πρώτη της δουλειά σε περιοδικό μόδας, μια δουλειά για την οποία χιλιάδες κορίτσια θα πέθαιναν. Όμως η συνεργασία με την τρομαχτικά απαιτητική διευθύντρια, φαίνεται ότι δε θα 'χει αίσια έκβαση...
Τα κλισέ μπορούν μερικές φορές να αποδειχτούν εξαιρετικά διασκεδαστικά με τους κατάλληλους χειρισμούς. Έτσι κι εδώ, το Runway, η σινεματική εκδοχή της Vogue, είναι ένα λαμπερό ιλουστρασιόν που θεωρεί εαυτόν κάτι παραπάνω από ένα ακόμη καταναλωτικό προϊόν: τέχνη, exclusive lifestyle και.. "φωτεινή αχτίδα ελπίδας" για τους μη έχοντες. Η μόδα γίνεται θρησκεία με τη Meryl Streep στη διαβολική ηγεσία. Όμως η νεαρή υποτακτική της Andrea δε συμερίζεται τη τοποθέτηση του περιεχομένου πάνω από την επιφάνεια. Και οι δυο κόσμοι, αφού συγκρούονται, συνεχίζουν την ανεξάρτητη πορεία τους.

Οι χαρακτήρες είναι ιδωμένοι με χιουμοριστική ματιά και καλογραμμένοι, ένα ατού που η ταινία χρωστάει στις μυθιστορηματικές απαρχές της και even more στα πραγματικά πρότυπά της --αν και η συγγραφέας Weisberger αρνείται πεισματικά οποιαδήποτε ομοιότητα του διαβόλου με τη διαβόητη Anna Wintour. Η Meryl Streep απολαυστική σε ρόλο κακιάς με γκρι-άσπρο μαλλί, θυμίζει κάπως Κρουέλα ντε Βιλ. Η Anne Hathaway εκφραστική και στυλάτη, το ίδιο και η αγγλιδούλα Emily Blunt. Το editing δίνει κάθε στιγμή το σωστό ρυθμό, καθώς γοργές εναλλαγές σκηνών πάνω στο pop soundtrack ανεβάζουν την αδρεναλίνη. Βλέπουμε, χωρίς να αγγίζουμε, όσα περισσότερα παλτώ, τσάντες και παπούτσια γίνεται. Και μια παραγωγή που εκτός από ένα ευχάριστο διάλειμμα αποτελεί και το καλύτερο μάθημα μόδας της χρονιάς. Αλλά με το βασικό μειονέκτημα, παρότι απευθύνεται φανερά σε γυναικείο κοινό, να διαιωνίζει ανερυθρίαστα σεξιστικά στερεότυπα της αδίστακτης bitch καριερίστας και της μικρής και άβγαλτης επαρχιώτισσας που γυρνάει τελικά πίσω στον παλιό γκόμενο με συντριβή για να ζητήσει συγγνώμη. Γιατί, δηλαδή, κακό είναι να παρατήσεις έναν φτωχογκόμενο για ένα ζευγάρι Jimmy Choo;

Στη ναυτική βάση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Κόλπο του Γκουαντάναμο της Κούβας, λειτουργεί από το 2002 ενάντια σε κάθε δυτική συνθήκη και νόμο, όπως αποφάσισε και το Ανώτατο Δικαστήριό τους, "φυλακή" και "δικαστήριο" για όσους οι Αμερικάνοι υποπτεύονται για τρομοκράτες. Παρόλο που δεν είναι η μόνη, όπως παραδέχτηκε και ο Αμερικάνος Πρόεδρος, μαύρη τρύπα της CIA για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι σίγουρα το πιο γνωστό κολαστήριο του "προηγμένου" πλανήτη.
Όταν στις αρχές του καλοκαιριού τρεις κρατούμενοι αυτοκτόνησαν εκεί, επειδή δε μπορούσαν άλλο, κάποιοι "επίσημοι" χαρακτήρισαν την απόγνωσή τους καλή κίνηση δημοσίων σχέσεων. Λιγότερο επίσημοι και λιγότερο κάφροι θα χαρακτήριζαν περισσότερο αβίαστα με τον ίδιο τρόπο το ντοκιου-δράμα του Michael Winterbottom, για την ιστορία τριών Βρετανών μουσουλμάνων που πέρασαν, όπως ξέρεις πια, δυο χρόνια στο Γκουαντάναμο και έμειναν τελικά ελεύθεροι (χωρίς ποτέ να αθωωθούν). Οι ίδιοι (λιγότερο επίσημοι κάφροι) θα χαρακτήριζαν με τον ίδιο τρόπο και οποιαδήποτε προσπάθεια θα πήγαινε πέρα από ισχυρισμούς ότι οι "Τρεις του Τίπτον" έκαναν διακοπές διαρκείας σε ένα παραδεισένιο κόλπο μακριά από τον.. πολιτισμό.

Άρα θα 'λεγες ότι η ταινία κάνει κήρυγμα στους προσηλυτισμένους. Αλλά κάνεις λάθος. Απ' τη μια, όσοι παθαίνουν που και που μια ψυχοπονιά για τα παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική, χρειάζονται και καμιά υπενθύμιση του τι συμβαίνει στο κόσμο πέρα από τον κόσμο τους. Απ' την άλλη, ο δημιουργός, παρόλο που έγινε τελικά σταυροφόρος του σκοπού, ενδιαφέρθηκε για το πείσμα που κράτησε αυτούς τους ανθρώπους ζωντανούς, όπως είχε κάνει και γι' αυτό που οδηγούσε τους Αφγανούς του In This World (2002) στα σύνορα ενός "καλύτερου" κόσμου. Και χρησιμοποιώντας τις μαρτυρίες των τριών, βίντεο από τις ειδήσεις (με εμφανίσεις και του Bush Jr. για comic relief) και ερασιτέχνες ηθοποιούς που έχουν πιο αυθεντικό τον φόβο στα πρόσωπά τους, κάνει μια ταινία σημαντική όσο και οι προηγούμενές του, σημαδιακή όσο και οι αποφάσεις που ακολούθησαν το θόρυβό της, και σκληρή όσο και οι δηλώσεις των επισήμων (και μη) που στέκονται απέναντί της (και μας).