Ένα τυπικό γυναικείο φιλμ πρέπει να έχει λίγο (δηλαδή πολύ) παραμύθι. Τίποτα πρίγκηπες που ερωτεύονται χωριατοπούλες, τίποτα ομοφυλόφιλους με 40 πόντους πούτσο που περιμένουν κάποια να τους κάνει άντρες, τίποτα γυναίκες που συνεργάζονται όταν ανακαλύπτουν ότι έχουν κοινό γκόμενο.
Το ιδιαίτερο που έχει η ιστορία του John Tucker είναι ότι ειρωνεύεται κατάμουτρα το κοινό της, ξεκινώντας σα συνηθισμένο παραμύθι αλλά φέρνοντας πολύ γρήγορα τον γκόμενο (αυτόν και της Eva Longoria στον πρώτο κύκλο των Νοικοκυρών σε Απόγνωση) σε θέση υπερήρωα, παρεξηγημένου και αδικημένου. Πιο συγκεκριμένα, στην αρχή τρία πολύ ξεχωριστά γυμνασιοκόριτσα, η πιο έξυπνη, η πιο τσουλάρα και η πιο.. τσιρλίντερ του σχολείου, βγαίνουν με τον ίδιο τύπο (που έχει όλα τα χαρίσματά τους και βάλε) χωρίς να το ξέρουν. Και στο τέλος, αφού έχει μασήσει για πρωινό ότι ύπουλο ρεζίλεμα του ετοίμασαν για εκδίκηση (και ξεπεράσει όλους μαζί τους Harlem Globetrotters σε μπασκετικές επιδείξεις), ο John βγαίνει εντελώς από πάνω (στη φυσική του θέση), αφού τις εξαπατούσε γιατί το θέλαν και τον θέλαν.

Όσοι γράψαν ότι η ταινία δεν έχει το μαύρο χιούμορ των Heathers (1989) ή των Mean Girls (2004) μάλλον κάτι χάσαν λοιπόν. Εκτός από τη Sophia Bush (ως.. δεκατετράχρονη) να φιλά παθιασμένα τη (ψιλοχάλια) Brittany Snow, δεν έχει, στην εκτέλεση, και πολλά να τη συστήνουν όμως.

Ανοργασμική γυναίκα, μετά την προτροπή ψυχιάτρου και την εγκατάλειψη του συζύγου της, βγαίνει στην τσάρκα για το μεγάλο Ωχ, και το βρίσκει εκεί που δεν περίμενε. Στο μεταξύ, ο πρώην σύζυγος βρίσκει την επιβεβαίωση σε ξεπεταγμένη μαθήτριά του. Κι όλοι ωραία και καλά.
Ο πρωτάρης Billy Kent, δείχνει εξαιρετική ευχέρεια στις συμβάσεις του Hollywood, εφαρμόζοντας όλα τα κλισέ που κάνουν μια ρομαντική κομεντί κατάλληλη για γενοκτονία εγκεφαλικών κυττάρων. Αδιάφορη, βαρετή, προβλέψιμη, δεν καταφέρνει ούτε γλυκανάλατη να γίνει, αλλά πιάνει μερικούς βαθμούς χαζοχαρουμενιάς για να περνά η ώρα. Η Posey, ο Rudd και η Barton είναι αρκετά χαριτωμένοι για να χαζεύεις την οθόνη με κατεβασμένα στόρια στον εγκέφαλο όσο κρατάει η ταινία, αρκεί να προλαβαίνεις να κατεβάζεις και τα βλέφαρα όταν εμφανίζεται ο DeVito ως ιδανικός εραστής. Διαφορετικά μπορεί να βγεις απ’ την αίθουσα με καμιά φρέσκια ψυχασθένεια.

Ο τρόμος που μπορεί να κρύβει μια σοφίτα δεν είναι απαραίτητα εκείνες οι παλιές φωτογραφίες από γκόμενες που σε συνόδευαν όταν ακόμα δεν είχες αποκτήσει αίσθηση του γούστου. Αυτό αποδείχθηκε και κινηματογραφικά το 1987 με το θεώρημα του Clive Barker σύμφωνα με το οποίο οι πιθανότητες να ανοίξει στην σοφίτα σου ένα two way portal με την κόλαση είναι ανάλογες της περιέργειας που δέρνει το ρεμάλι θείο/γκόμενο/αδερφό σου. Οκέι, δεν υπάρχει κανένα θεώρημα του Clive Barker αλλά μόλις το διατύπωσα. Το θέμα είναι ότι το Hellraiser (1987), η ταινία πριν τη σειρά από ομότιτλα sequel που κάποιες φορές ξεπέρασαν (Hellraiser II (1988)) και κάποιες άλλες ούτε ακούμπησαν την αίγλη του πρώτου φιλμ (εεε… όλα τα υπόλοιπα), ήταν τουλάχιστον ριζοσπαστική για την εποχή της. Χωρίς teenage θύματα με εγκεφαλική ανεπάρκεια, χωρίς μανιακούς δολοφόνους που σφάζουν απλά και μόνο λόγω τρέλας, το Hellraiser περιέβαλλε την ιδέα του horror με αυτό που της έλειπε: μυθολογία. O καταραμένος κύβος που ανοίγει τις πόρτες σε μια διάσταση πόνου, οι λιγομίλητοι Cenobites, παράγοντες που απαγκίστρωσαν την ταινία τρόμου από την με-το-κιλό παραγγελία fake αίματος. Όχι ότι μας άφησε παραπονούμενους στο splatter. Άλλωστε, μπορεί εμείς απλά να τρίξαμε τα δόντια στη σκηνή με τα αγκίστρια αλλά, όπως είπε και ο μέγας Pinhead «Jesus wept».

Για όσους, λίγους ελπίζω, αγνοούν αυτό το σημαντικότατο icon του horror cinema να υπενθυμίσω πως, όπως ακριβώς οι Cenobites ξεπερνούν τα όρια των εννοιών «πόνος» και «ηδονή», έτσι και ο Pinhead είναι… όν δύσκολης κατάταξης. Σε αντίθεση με άλλους «κακούς» της εικονογραφίας / λογοτεχνίας τρόμου, δεν μπορεί καν να χαρακτηριστεί κακός. Είναι απλά, υπεράνω. Τον καλείς και έρχεται, σαν αλλόκοσμο delivery service extreme καταστάσεων. Περιστοιχισμένος από τους εξίσου ανατριχιαστικούς βοηθούς του («αυτοσχέδια τραχειοτομεία» και « παχυσαρκία» ), που συμμερίζονται την S/M - goth άποψή του για τη μόδα, ο Pinhead δεν έχει διάθεση για διάλογο, ούτε για παζάρια. Παραλάσσοντας την φράση του Field of Dreams (1989), «fix it and he will come».

Ο Clive Barker ανακοίνωσε πως ο Bob Weinstein του ζήτησε να γράψει το σενάριο για το remake του Hellraiser. Και όπως αφήνει να εννοηθεί, θα το κάνει προκειμένου το project να μην πέσει στα χέρια κάποιου άλλου που, ως Cenobite, θα το κατακρεουργήσει. Οι Weinsteins, που μάλλον βαρέθηκαν να κλέβουν Oscar και αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τους cult κληρονομιά, προτίθενται να ρίξουν αρκετά λεφτά, κάτι που σίγουρα θα βοηθήσει (με δεδομένη την μπατζετική φτώχια του original) αλλά χρειάζονται και εγγυήσεις για το horror αποτέλεσμα. Αν είναι να αναθέσουν το φιλμ στο άλφα τυχαίο νέο ταλέντο και να γίνει διαδικτυακό θέμα το ποιος σχεδιαστής θα αναλάβει τη δερμάτινη γκαρνταρόμπα των Cenobites τότε ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε. Άμα θέλουμε κάποιον να μας σκίσει τον αμφιβληστροειδή υπάρχει και το Lament Configuration.

Ήσυχα-ήσυχα πέρασε και το 19ο Ευρωπαϊκό Πανόραμα της Ελευθεροτυπίας, που ολοκληρώθηκε επίσημα με την τελετή απονομής των βραβείων του το περασμένο Σάββατο, και σήμερα αρχίζει να τελειώνει, με ένα τριήμερο έξτρα προβολών, στα Ιντεάλ και Τριανόν.


Δες/Κρύψε το trailer του Tristram Shady: A Cock and Bull Story (2005)

Tο βραβείο του Πανοράματος πήγε στο Βελγικό La Raison du plus faible (2006/Το Δίκαιο του Αδυνάτου), που ήταν άλλωστε και υποψήφιο για το Φοίνικα στις περασμένες Κάνες. Εκτός απ' την επιτροπή του φεστιβάλ, βραβείο έδωσε και η Διεθνής Ευρωπαϊκή Ένωση Κριτικών (FIPRESCI), η οποία επέλεξε να τιμήσει την κωμωδία του Winterbottom, Tristram Shandy: A Cock and Bull Story (2005). Που ήταν αδιαμφισβήτητα μια κλάση πάνω από τις υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού. Βέβαια όταν δίνεις ένα βραβείο σαν αυτό της FIPRESCI σε ένα φεστιβάλ σαν αυτό του Πανοράματος, καλό είναι να προσπαθείς να βοηθήσεις μια πιο αδύναμη ταινία με χαμηλή αναγνωρισιμότητα και ζόρικο μέλλον, αλλά δικό τους είναι το βραβείο, όπου θέλουν το ακουμπάνε.

Σε άλλα βραβεία του Σαββατοκύριακου, μερικές ώρες νωρίτερα απ' το Πανόραμα έκανε την απονομή του και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης, γιορτάζοντας την πρώτη του, ελαφρώς επεισοδιακή, διοργάνωση. Η πενηνταμελής επιτροπή (καλά διάβασες, πενήντα μέλη) κινηματογραφόφιλων, με την καθοδήγηση του Ettore Scola, έδωσε το βραβείο της στo ρωσικό δράμα αμλετικής έμπνευσης, Izobrazhaya zhertvu (2006/Παίζοντας το Θύμα) του Kirill Serebrennikov, για έναν νεαρό που προσπαθεί να ξεφύγει απ' την ανεργία, παίζοντας το θύμα σε αστυνομικές αναπαραστάσεις εγκλημάτων. Ειδικό βραβείο επιτροπής πήρε και το φαβορί This is England, για τους skinheads του '80.

Αν και το Δόγμα 95 στη σκληροπυρηνική του μορφή φαλίρισε πριν προλάβει να γεννηθεί σχεδόν, αυτό δε σημαίνει ότι δε μας άφησε μερικά δείγματα της κουλτουριάρικης pop κουλτούρας της εποχής του, που μας στοιχειώνουν ακόμα. Με την καλή και την κακή έννοια. Ένα απ’ αυτά, το Festen (1998) του Thomas Vinterberg, βγήκε και παραέξω απ’ τη σκοτεινή αίθουσα, για να ανέβει σε θεατρικά σανίδια Αγγλικής, Δανέζικης, Γερμανικής, Γαλλικής, Ιταλικής, Σουηδικής, Πολωνικής, Σλοβένικης, Αυστραλέζικης κι Αμερικάνικης κατασκευής. Κι απ’ ότι μας ενημερώνει ο δαιμόνιος Δελτίος Τύπου, που χτυπά πάντα απροειδοποίητα, μέσα στη βδομάδα θα ανέβει και σε αθηναϊκή σκηνή.

Στις 26 Οκτωβρίου θα κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα η θεατρική μεταφορά της ταινίας του Δανού Τόμας Βίντερμπεργκ Festen στο θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή). Πανελλήνια πρώτη. (…) Το διασκευασμένο για την Αγγλική σκηνή σενάριο, μεταφράζει ο Μανώλης Δούνιας, μαζί με την Αλίκη Δανέζη – Knutsen, που κάνει και τη σκηνοθεσία, σε σκηνικά της Μαρίας Κονομής και κοστούμια απ’ τον Άγγελο Φρέντζο, με την ενδυματολογική επιμέλεια της Βένιας Πολυχρονάκη, και μουσική απ’ τον Μίνω Μάτσα, σε μια παραγωγή του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου και της Highway Productions. Τους ρόλους της οικογένειας εν αμόκ, κρατούν οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θέμις Μπαζάκα, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Αγγελική Παπαθεμελή, Γιάννης Στάνκογλου, Εκάβη Ντούμα, Ρένος Μάντης, Ερρίκος Λίτσης, Κώστας Φλωκατούλας, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Μίλτος Νίκας, Καλλιόπη Τζερμάνη, Μανώλης Αφολάνιο και τα κοριτσάκια Ευγενία Λαού και Εύη Χούμπαυλη (εναλλάξ).

Το έργο θα μείνει στη σκηνή για 60 παραστάσεις, που θα γίνονται από Τετάρτη έως Παρασκευή στις 21.00, και Σαββατοκύριακα διπλές στις 19.00 και 21.30. Το εισιτήριο κοστίζει 23 ευρώ, 16 αν είσαι φοιτητής.

Scoop (μτφρ.): πρώτη και αποκλειστική συνταρακτική είδηση, κοινώς «λαβράκι». Δε μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι η τελευταία ταινία του αειθαλούς Woody Allen, που όλο και περισσότερο όσο περνάει ο χρόνος, τον απασχολεί το θέμα το θανάτου και προσπαθεί να το ξορκίσει με το μοναδικό του μαγικό όπλο, το χιούμορ. Κι εγώ μαζί του, γιατί για να δανειστώ τα λόγια του ίδιου «Δεν είναι ότι φοβάμαι να πεθάνω. Απλώς δε θέλω να είμαι εκεί όταν έρθει αυτή η ώρα». Δυστυχώς όμως το εύρημα του δημοσιογράφου που έρχεται από τον άλλο κόσμο, για να βοηθήσει νεαρά και ελπιδοφόρα φοιτήτρια δημοσιογραφικής σχολής, προκειμένου να αποκαλύψει την ταυτότητα του διαβόητου «Δολοφόνου με τα Ταρώ» χάνεται ώσπου να πεις Splendini, το όνομα δηλαδή του ταχυδακτυλουργού που εμπλέκεται κατά τύχη στην ιστορία και που τον ενσαρκώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Που μπερδεύει, μετά το Match Point (2005), για μια ακόμα φορά το κοινό του, το οποίο αναζητεί εναγωνίως, αλλά μάταια τα στοιχεία εκείνα που θα έκαναν την ταινία κλασική (συμπεριλαμβάνεται ένα μόνο, αν και... θεϊκό, αστείο περί της εβραϊκής θρησκείας).

Ο Woody Allen γράφει το σενάριο ειδικά για τη νέα του μούσα, τη Scarlett Johansson, όχι ως μοιραία αντροτραγανίστρα και πλανεύτρα, αλλά ως αθώα, κάπως αφελή και σίγουρα συμπαθητική φοιτήτρια με τα στρογγυλά αδέξια γυαλιά της. Η ώρα κυλάει ευχάριστα με μουσική υπόκρουση Τσαϊκόφσκι και Στράους, χάρη στη χημεία του διδύμου, την κωμική νότα που πετυχημένα δίνει η Johansson, και τη γοητεία του Hugh Jackman, στο ρόλο πλούσιου εργένη από καλή οικογένεια. Και τελειώνει βιαστικά, χωρίς σεναριακές ή/και σκηνοθετικές εξάρσεις, με σαφέστατα πολύ λιγότερα, στον αριθμό και την καυστικότητα, ευφυολογήματα απ’ ότι έχουμε συνηθίσει.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 21:00 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Η Βιέννη των αρχών του 1900 μαγεύεται απ’ τα κόλπα ενός μάγου, που έχει γυρίσει όλον τον κόσμο και έχει καταλάβει όλα του τα μυστήρια, εκτός απ’ αυτό της άσβεστης αγάπης. Την οποία, αναγνωρίζει στο πρόσωπο της μέλλουσας συζύγου του μέλλοντος βασιλιά, και αποφασισμένος να την ξανακερδίσει, κάνει την πόλη γης μαδιάμ.Πότε pulpy, πότε arty και πότε ανελέητα ανιαρό, το δεύτερο φιλμ του Niel Burger μπορεί τουλάχιστον να περηφανεύεται εντυπωσιακά production values. Η υποβλητική φωτογραφία, και τα σκηνικά και τα κοστούμια του, θα μπορούσαν άνετα να το σπρώξουν σε μπόλικες κατηγορίες στα Όσκαρ, αν δεν πνίγονταν απ' το ανισόρροπο μοντάρισμα που νομίζει πως κουβαλάει στις πλάτες του όλο το βάρος του κόσμου.

Αν η Geraghty του Hotel Rwanda (2004) χρησιμοποιούσε λίγο καλύτερα τα ψαλλίδια της για να συνεφέρει εκείνη την απελπιστική κοιλιά λίγο μετά τους πρώτους τίτλους, και μέχρι και το διάλειμα, ο Μάγος θα ‘τανε πολύ πιο μαγικός. Και δε θα υπέφερε κι απ' το ξεχειλωμένο σενάριο που φλυαρεί για ανεξίτηλες αγάπες και γάμους συμφερόντων στο background, χωρίς να έχει τίποτε ενδιαφέρον στο foreground. Και το μεγαλύτερο κρίμα βέβαια, πέρα κι από τα τεχνικά, είναι οι τρεις (άντρες) πρωταγωνιστές, οι οποίοι χαραμίζονται με ερμηνείες πολύ ανώτερες του επιπέδου της ταινίας. Η Jessica Biel δεν έχει πρόβλημα, στα γνωστά υπό του μετρίου επίπεδά της κινείται.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 23:10 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα