Μια ιμπρεσιονιστική απόδοση της ζωής της Diane Arbus, που παράτησε την μεσοαστική της ασφάλεια για να γίνει μια απ’ τις θρυλικότερες φωτογράφους του περασμένου αιώνα, κυρίως λόγω των επιλογών περιθωριακών προσώπων (νάνοι, τραβεστί, παραμορφωμένοι) για τα πορτρέτα της.
Δια χειρός και πνεύματος των δημιουργών του Secretary (2002), το Fur και ο τεράστιος υπότιτλός του, έρχεται να συμπληρώσει μαζί με το The Fountain (2006) και το Inland Empire (2006) την τριπλέτα των ταινιών που πρέπει να προσέξεις φέτος, για την ανατρεπτική τους διάθεση στην προσέγγιση της σεναριακής δομής. Καλά, τα άλλα δύο επιτίθενται αγριεμένα στην έννοια της αφηγηματικότητας βέβαια, αλλά και το Fur, αν και ταινία με αρχή, μέση και τέλος, αν πας απροετοίμαστος, μπορεί και να σε μπερδέψει. Ειδικά αν βασιστείς στην ελληνική απόδοση του τίτλου, που για κάποιο λόγο αποκρύπτει το ότι αυτό που πρόκειται να δεις δεν είναι βιογραφία.

Απορρίπτοντας τη δομή του φορμουλαϊκού success story, ο Shainberg προσεγγίζει απελευθερωμένος την αγαπημένη του Arbus, και στήνει γύρω της ένα παραμύθι στο μοτίβο της Πεντάμορφης και του Τέρατος, μέσα στο οποίο ψάχνει το σαράκι που έκανε τη φωτογράφο να παραδοθεί στην καλλιτεχνική έκφραση. Ως Τέρας, ο Robert Downey Jr., με το αβαντάζ του αλλόκοτου χαρακτήρα, κρατάει τα συναισθηματικά νήματα της ιστορίας, και τα τραβά με υπνωτιστική ακρίβεια (μ’ αυτή την trademark εκφορά του φιλόσοφου υπό την επήρεια), μετατρέποντας την Kidman σε καθρέφτη της στοιχειωτικής ερμηνείας του. Ο τριχωτός γείτονας, μετουσίωση όλων των ασυνήθιστων αντικειμένων της Arbus, είναι το ενεργητικό μισό μιας ερωτικής σχέσης ολότελα φανταστικής (όπως είναι άλλωστε και σχεδόν όποιος χαρακτήρας της ταινίας δεν ονομάζεται Arbus), μέσω της οποίας ο Shainberg εικονογραφεί το πάθος της ηρωίδας του, εξίσου ανατριχιαστικό και σαγηνευτικό, χάρη τόσο στην χημεία των πρωταγωνιστών, όσο και στην υποβλητική κίνηση της κάμερας μέσα στα ατμοσφαιρικά σκηνικά. Η ευαισθησία του Shainberg όμως δε φτάνει για να καλύψει τη στατικότητα του love story του, και οι κραυγαλέοι συμβολισμοί του με την απλοϊκή δραματουργική λειτουργία τους, όσο όμορφα κι αν απεικονίζονται, δεν του δίνουν ιδιαίτερους πόντους στον τομέα της εφευρετικότητας, φέρνουν όμως την ταινία του λίγους πόντους κοντύτερα στη βαριά κι ασήκωτη δηθενιά.

Ένας Δανός που φροντίζει ορφανά στην Ινδία γυρνάει στη χώρα του να συναντήσει υποψήφιο μεγαλοχρηματοδότη για το ίδρυμά του που χρεοκοπάει. Ή έτσι νομίζει, αφού τον περιμένουν πολλά περισσότερα.
H Susanne Bier έχει γίνει τα τελευταία χρόνια από τα πιο εξαγώγιμα προϊόντα της πατρίδας του Trier. Πέρσι ή μάλλον πρόπερσι πια, είχε δημιουργηθεί και σκάνδαλο εκεί για χάρη της όταν η αρμόδια επιτροπή δεν έστειλε στα Όσκαρ το υπερτιμημένο, και εθνικά και ευρωπαϊκά πολυβραβευμένο, Brødre (2004) της --που στην Ελλάδα μεταφράστηκε με το μακρυνάρι Ουκ Επιθυμήσεις την Γυναίκα του Πλησίον σου. Φέτος η.. αδικία αποκαταστάθηκε και η Δανία οδεύει υπερήφανα να (και στη περίπτωση της σκηνοθέτριας ξανα-)επιστρέψει συστημένα στους αμερικάνους όλα τα κλισέ που εξάγαν, και έχουν εγκαταλείψει ακόμα και σε επίπεδο τηλεοπτικών σειρών εδώ και καμιά εικοσπενταετία. Με τα μεθεόρτια ενός καλογυρισμένου, σε επίπεδο άρλεκιν για μορφωμένους σαραντάρηδες, μελοδράματος που επιπλέον αποφεύγει τα ηθικά διλήμματα όπως ακριβώς η στριφογυριστρούλα κάμερα της δημιουργού αποφεύγει να καταγράψει πιο επίμονα τη συναισθηματική.. δοκιμασία των πρωταγωνιστών της (από αυτά που τους βάζει να λένε). Ακόμα επιπλεέστερα, η χλιδή επιπέδου Ντάλας και Δυναστείας της ιστορίας προσφέρει μόνο.. στη Bier (τη δυνατότητα να καλοπερνάει στα γυρίσματα) ενώ σε σήριαλ παραπέμπουν και τα 120 λεπτά της διάρκειας.

Τα γνωστά μάνα και γιος φαντασματάκια που προκάλεσαν νευρικό κλονισμό στους φίλους της Sarah Michelle Gellar πριν από δυο χρόνια στο The Grudge (2004) την αμερικάνικη εκδοχή του θρίλερ του Shimizu, επιστρέφουν για να την αποτελειώσουν και να νεκρώσουν τώρα, την κοινωνική ζωή της αδερφής της, κάνοντας παράλληλα το υπερατλαντικό τους πέρασμα στο Σικάγο.
Εν ολίγοις, ασπρουλιάρικα πρόσωπα σε σκοτεινά δωμάτια με πατώματα του τρίζουν, πασχίζουν να σε τρομάξουν, και μπορεί να μην το πολυκαταφέρνουν, αλλά κερδίζουν πόντους γιατί μένουν σε πατροπαράδοτους τρόπους και αξίες. Στη δεύτερη αμερικάνικη απόπειρα του Shimizu, που αυτή τη φορά είναι και πιο λογικά αμερικανόφωνη, περίεργοι θόρυβοι κι αλλόκοτα συμβάντα σου μαυρίζουν την ψυχή και το υγρό εμφάνισης φωτογραφιών, για να σχηματίσουν περιγράμματα φαντασμάτων που απλώνουν τα μπλαβιασμένα, κρύα χέρια τους στο σβέρκο της λογικής σου. Και προσπαθούν να την πνίξουν, αλλά για να τα καταφέρουν χρειάζεται πολλή καλή διάθεση από μέρους σου. Και υπομονή να παρακολουθήσεις αυτά τα θέματα με την εναλλακτική άποψη του Shimizu για την ροή και τη συνέχειά της, που πάει απ’ το μπρος στο πέρα και στο πίσω και στο δώθε χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση, ή λογική.

Τη περίοδο της γαλοπούλας διάλεξαν οι αδερφοί Weinstein για να παίξουν το χαρτί της Sienna Miller, στις οθόνες (ελάχιστα), τις ειδήσεις (επίσης) και τα κουτσομπολιά (μέχρι τη μύτη), μπας και τσιμπήσουν καμιά υποψηφιότητα παραπάνω, πέρα από αυτές που "κερδίζουν" για τον Bobby (2006).

Η πρώην-νυν-πρώην-νυν-πρώην-νυν-πρώην του Jude Law πρωταγωνιστεί σε μια βιογραφία της Edie Sedgwick, it-girl και βασίλισσας του Andy Warhol για ένα φεγγάρι στα 60s. Το Factory Girl (2006), που είναι μάλλον και ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός, άνοιξε σε κάποιες οθόνες του Los Angeles και μόνο, στις 29 Δεκεβρίου ίσα ίσα για να είναι επιλέξιμo για τα Όσκαρ. Μέσα σε φημολογούμενα επαναλαμβανόμενα γυρίσματα και δεδομένα άπειρα μοντάζ, με αποτέλεσμα φαινόμενα κριτικών που να έχουν δει ίδια κόπια του φιλμ (ή κόπια του φιλμ) να είναι πιο σπάνια και από δημάρχων που τελειώνουν να μιλάνε πριν τελειώσει η χρονιά. Από κει και πέρα ο George Hickenlooper βγαίνει από δω κι από κει να απειλεί με μηνύσεις και ξύλο όσους γράφουν ότι δεν είναι πια σκηνοθέτης στο project, και o Bob Dylan να απειλεί με μηνύσεις και μόνο όσους πιστεύουν ότι μοιάζει αρκετά με τον Sandman δε κατάλαβε ότι ο ρόλος του Hayden Christensen στη ταινία βασίστηκε σε αυτόν. Προτού αναστηθεί και ο Warhol και αρχίσει να τους τρέχει στα δικαστήρια γιατί βάλαν έναν ωραίο με τετράγωνα σαγόνια να τον κάνει, ο Harvey (Weinstein) έβαλε τη Sienna να "διακόψει τα 25α της γενέθλια για να πει στον Observer, από τη Κένυα" ότι είναι η "μεγαλύτερη φαν" του τραγουδιστή και δεν υπάρχει περίπτωση η ταινία να τον μπλέκει στο θάνατο του ιτ-ο-κοριτσιού. Και για να επιβεβαιώσει τις αγαθές προθέσεις της παραγωγής η, γνωστών αγαθών προθέσεων, Page Six βγάζει τον αδερφό της νεκρής να δηλώνει ότι ο Dylan έτσι λίγο την αποτρέλανε και τη γκάστρωσε κι από πάνω.

Βασισμένη σε παιδική εικονογραφημένη ιστορία, η Νύχτα στο Μουσείο αφηγείται τι συμβαίνει σε ένα νυχτοφύλακα που βλέπει στον ξύπνιο του τα εκθέματα μουσείου φυσικής ιστορίας να ζωντανεύουν. Και το ρίχνει στη τρεχάλα φυσικά.
Επαναλαμβάνοντας την συνταγή του Jumanji (1995) που βγήκε, όλο παιδικοβιβλιάστικα και φυσικομαγικοκοσμιάτικα, χριστουγεννιάτικα στις Πολιτείες και σκούπισε τα ταμεία (και δε πρόκειται να προσποιηθώ ότι το είδα), το Night at the Museum (2006) φτάνει πρωτοχρονιάτικα στις ελληνικές αίθουσες με τις συστάσεις ίδιας, χωρίς ανταγωνισμό, επιτυχίας (και δυστυχώς αναγκάστηκα να το δω). Αλλά η επιτυχία του, τριών νυχτών σε ένα, περιορίζεται στο να μαχαιρώνει οτιδήποτε θα μπορούσε να το κάνει ξεχωριστό, στα πόδια του κακομαθημένου μπόμπιρα που σέρνει τα παπούδια του όλη μέρα στα μολ για να βρει τίποτα να ξοδέψει το δώρο τους. Η πονεμένη ιστορία του άχρηστου πατέρα που πρέπει να εξυψωθεί στα μάτια του γιου του, που συμπληρώνει το σενάριο, δε προσφέρει απολύτως τίποτα εκτός, ίσως, από την υπενθύμιση ότι δε θα τη βγάλει έτσι φτηνά με ψωρο-εισιτήρια τη γιορταστική περίοδο (ο πραγματικός). Ένα τρίο φαντασμάτων παλιών των Χριστουγέννων, Dick Van Dyke, Mickey Rooney και Bill Cobbs, δεν έχει αρκετό χρόνο για να γράψει καμιά ιστορία κλασικών κακών, και η Carla Gugino που στη θεωρία θα ήταν το αίσθημα εμφανίζεται μόνο.. στα credits. Και ο Ben Stiller θα περίμενες να έχει καμιά διαφορετική φιλοδοξία από το να γίνει ο παλιός Adam Sandler (βλ. φάτσα για όλους τους ρόλους) τώρα που αυτός διευρύνει το κοινό του.

Γραμμένη, σκηνοθετημένη και κομμένη διεκπεραιωτικά πηξίματος στις παιδιάστικες σκηνές.

Το φθινόπωρο, σε όλη τη διάρκεια της παρουσίασης του χειμερινού προγράμματος της Προοπτικής, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος προσπαθεί μάταια να κάνει να γελάσουν τις γιαγιάδες που έχουν έρθει στην Αθηνών Αρένα για το φαί. Μόνο στις πρώτες σειρές έχει καμιά ανταπόκριση όταν δοκιμάζει τα γνωστά ανέκδοτα του χώρου. Το 5 Λεπτά Ακόμα (2006) του Γιάννη Ξανθόπουλου στο οποίο πρωταγωνιστεί όμως, δεν έχει σχέση με τα γνωστά ανέκδοτα του χώρου. Έχει μια έξυπνη ιδέα που περιγράφεται με απλά λόγια και απ' την οποία ξεκινάνε όλα σε πολιτισμικά υπανάπτυκτες χώρες όπως η Αμερική. Και προωθείται σα.. ταινία, και όχι σαν "ελληνική ταινία", σε ένα κοινό που είναι πια συνηθισμένο να επιλέγει από κατάλογο τι θα δει μαζί με το ποπκόρν του. Και κάνει τρακόσες (300) χιλιάδες εισιτήρια σε λιγότερο από ένα μήνα. Στη Γαλλία, που κοντεύει να επαναπροσδιορίσει τη γαλλικούρα (βλ. φιλμ που δε καταλαβαίνεις τον ποιητή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος) σε αμερικανιά (βλ. φιλμ που δε σκοτώνει την ώρα που σκοτώνεις) γαλλικής παραγωγής με αποτέλεσμα τα ταμεία των κινηματογράφων της να αισθάνονται εθνικά υπερήφανα, στον Ξανθόπουλο θα ρίχναν ίσως μια ψηλή γαλλική μύτη αλλά θα τον επιχορηγούσαν να συνεχίσει. Στη Θεσσαλονίκη που οργάνωσε μπλοκμπαστερική συζήτηση με γνωστές ιρανές, άκουσε έκπληκτος, όχι κανέναν άλλον αλλά, τον Περάκη να προσπαθεί να του θεωρητικοποιήσει την επιτυχία.

Τον Μάιο ο Γιάννης Οικονομίδης πάει στη Semaine Internationale de la Critique (i.e. εβδομάδα κριτικών με πρώτες-δεύτερες ταινίες σκηνοθετών) των Κανών με τη ψυχή στο στόμα από πρωτάρικη ψιλο-αγοραφοβία και τη Ψυχή στο Στόμα (2006) που οι γλώσσες στο μάγουλο λένε ότι επιλέχτηκε για τη.. ποιητική γαλλική της μετάφραση. Το Νοέμβρη πάει και στη Θεσσαλονίκη, μπαρουτοκαπνισμένος από διεθνείς αντιδράσεις και χωρίς να μασάει από πέρσι (που 'χει δείξει μια work-in-progress κόπια) στις εγχώριες, με high definition αντί του βίντεο του καλτ κύρους στο ντιβιντί Σπιρτόκουτου (2003) του, να δείξει την ιστορία ενός συνη8ισμένου ανθρώπου που συνηθισμένα "τον γαμάνε απ' όλες τις τρύπες" (όπως λέει στον verbal). Οι κριτικοί τον τιμάνε με το βραβείο τους, το φεστιβάλ τιμάει την ερμηνεία του πρωταγωνιστή του, Ερίκου Λίτση, βραβεύοντας τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, οι απέξω του τη πέφτουν στη παράλληλη προβολή στο Αριστοτέλειο γιατί δείχνει τη ταινία του και.. στο φεστιβάλ, και οι φαν ανεβάζουν blog και προφίλ στο MySpace για να βοηθήσουν. Η χρονιά κλείνει και διανομή δε φαίνεται στο βάθος του τούνελου.

Το Σεπτέμβριο το Movies for the Masses ήδη πρωτοπορεί αισθητικά και θεματικά τόσο ώστε να 'χει καθημερινά άπειρους επισκέπτες που δε μιλάνε ελληνικά και αν είναι τυχεροί βρίσκουν κανα κουμπάκι να περιοριστούν στην αυτόματη μετάφραση, και είναι καταξιωμένο σε όλο το δίκτυο (πλην ελληνικού φυσικά) χάρη σε κάποιες online πρωτιές. Στις 21 του μήνα βγάζει αποκλειστικά το πρόμο του 300, της πιο ιντερνετικά (διάβαζε geeky) αναμενόμενης ταινίας του 2007. Στη στιγμή πλακώνουν εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες που εκσπερματώνουν στα πληκτρολόγιά τους με το θέαμα, κάποιες χιλιάδες τα σκουπίζουν μετά για να το αναφέρουν (τα backlinks στο θέμα είναι μόνο ενδεικτικά), το Ain't It Cool προσπαθεί ξεδιάντροπα επίμονα να το πασάρει για δικό του, ο πρόεδρος της Warner παθαίνει αποπληξία και η Village μας ζητάει να κατεβάσουμε το βίντεο και να της επιστρέψουμε το ντιβιντί για να του το στείλει να το κάνει προσωπικά κομματάκια, να το κάψει και να σκορπίσει τις στάχτες του στο διάστημα, ο Πρωιμάκης που στο εντωμεταξύ έχει γίνει ο πιο μεταφρασμένος έλληνας κριτικός (και όχι μόνο) κρύβει σε ελβετικές θυρίδες ότι άλλο προωθητικό υλικό έχουμε για να μη το βγάλω στον αέρα, και ο dalaiklama μου λέει μερικά εικοστετράωρα αργότερα ότι είδε σε ένα αμερικάνικο φόρουμ να μας έχουν βάλει λινκ. Οι υπόλοιποι μας λένε "Έλληνες θεούς". Στην Ελλάδα, ο μόνος που αναφέρεται το κάνει βδομάδες μετά για να μας πει μαλάκες.

Καλή Χρονιά.

Από total film προσέγγιση (όπως λέει και ο Δημήτρης Πολιτάκης στη LiFO) και όχι μόνο, κώλος της χρονιάς ήταν ο καινούριος της Jessica Biel. Αποκαλύφτηκε, μετά από εξαντλητικά workouts, τον Αύγουστο στη πρεμιέρα του The Illusionist (2006) και τον καλύψαμε φυσικά. Αφού χαριεντίστηκε πολύ πολύ τρυφερά με τις φίλες της και έπαιξε και στο ψιλοάθλιο Home of the Brave (2006), με θέμα τη ζωή κάποιων στρατιωτών που γυρνάνε από το Ιράκ, ο κώλος της Τζέσικας ξεκουράζεται χοροπηδηχτούλικα αυτές τις μέρες στις παραλίες της Χαβάης. Και καλύτερα γιατί από τα πολλά βαράκια η κάτοχός του έχει αρχίσει να φέρνει ανησυχητικά σε πρωτοπαλαιστή. Ευτυχώς τέτοια δεν απασχολούν τη κάτοχο του πιο αφράτα λαχταριστού κωλαρακίου (και όχι μόνο) της μεγάλης οθόνης. H Scarlett Johansson, που μας απασχόλησε περισσότερο από κάθε άλλη φέτος απασχολείται μόνο με το να βρει κάνα σκηνοθέτη πρόθυμο για γυμνές σκηνές. Και μαζί με τον απροκάλυπτο κώλο (και όχι μόνο) της Lindsay Lohan, που αποφάσισε να συμμορφωθεί και απασχολήθηκε μόνο με το να κυκλοφορούν κάθε μέρα φωτογραφίες της παντού στον πλανήτη φέτος, κλείνουν τη τριάδα των αγαπημένων ιερειών της έβδομης τέχνης των Μαζών για το 2006. Ειδική μνεία στη σέξι Keira Knightley που μας άφησε άφωνους τη βραδιά απονομής των Oscar.

Κώλος της χρονιάς, από κάθε προσέγγιση, ήταν και φέτος η Tara Reid. Πάτος κάθε αστείου και μονίμως μεθυσμένη, έβγαλε τον ξακουστά κακάσχημο πάτο της (και όχι μόνο) άπειρες φορές στη φόρα, τρομοκρατώντας μέχρι και μικρά παιδιά, έκοψε τα ψεύτικα βυζιά της (που της είχαν αφήσει και αηδιαστικές ουλές άμα θυμάσαι) και έριξε και μια λιπο-αναρρόφηση με την ευκαιρία, έβγαλε μια μαλακία τρόμου (σίγουρα αφού πρωταγωνιστεί), το Incubus (2005), σε direct-download-πριν-πάει-straight-to-dvd στο AOL Red και το κατέβασαν όσοι βλέπουν και τα βίντεο στο Moviefone (και πόσοι το αγόρασαν όσο ξέρεις ξέρω), και κλείνει τη χρονιά, ακάθεκτη, στη Νήσο του Αγίου Βαρθολομαίου. Σχεδόν τη λυπάσαι, όσο και τον Mel Gibson που τη πάτησε με τα μεθύσια του και τον Tom Cruise που τη πάτησε με τη γενική του συμπεριφορά. Πάντως ο πρώτος ψιλο-επανήλθε ήδη με το Apocalypto (2006) του, και ο άλλος και δεν έφυγε ποτέ και φτιάχνει δικιά του εταιρεία. Ειδική μνεία, επειδή δυστυχώς ιερουργεί αλλού και είναι και στην αντίθετη πλευρά από αυτή που εξετάζουμε, στο ομιλητκό μουνί της Britney Spears που από κει που το ψάχναμε με μανία βαρεθήκαμε να μας το δείχνει.