Κορούλα χασάπη με όνειρα για καριέρα στο πιάνο, βλέπει τις ελπίδες της να καίγονται όταν καθηγήτρια την αποσυντονίζει στη μέση εισαγωγικών για ωδείο. Αρκετά χρόνια μετά, το κοριτσάκι γίνεται κορίτσαρος και τρυπώνει στη ζωή της καθηγήτριας για να της την κάνει κόλαση.Αν πιστέψεις τις ταινίες τουλάχιστον, οι πιανίστες, απ’ τον Μπετόβεν μέχρι τον σολίστα του Shine (1996), δεν στέκουν και πολύ στα καλά τους, και μια ροπή στην ψύχωση την έχουν. Συνήθως βέβαια δεν έχουν τέτοιες δολοφονικές καμπύλες όπως η δολοφονική (σελιδο)γυριστρούλα που υποδύεται η 19χρονη Deborah Francois, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Η ξανθιά λιχουδιά που μάλλον δεν θα θυμάσαι απ’ το L’ Enfant (2005), θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για τη λίστα των κορυφαίων εξαγώγιμων προϊόντων της Γαλλίας, όχι μόνο γιατί κρύβει πολλά κάτω απ’ τα σφιχτά, αυστηρά συνολάκια της, αλλά και γιατί η ερμηνεία της στο ρόλο της γυναίκας δόλωμα-δολοφόνος, είναι το πιο στοιχειωτικό στοιχείο αυτού του πετυχημένου στους χαμηλούς του στόχους, κομψού ψυχρού ψυχολογικού θρίλερ, που σου θυμίζει πως βλέπεις ευρωπαϊκό σινεμά όταν αντί για αίματα βλέπεις υφέρποντες λεσβιανισμούς. Και όταν ψιλοχασμουριέσαι βέβαια.

Απογοητευμένος φυλακισμένος πεζοναύτης, γίνεται απρόθυμος μυστικός αστυνομικός, που παρεισφρύει στα μαφιόζικα κυκλώματα της παλιάς του γειτονιάς, ελπίζοντας να σώσει τον αδερφό και τον ξάδερφό του, και να γλιτώσει και την ποινή του.Αν και ισχυρίζεται ότι βασίζεται στην πραγματική πραγματική ιστορία του πραγματικού Donnie Brasco, δεν υπάρχει ούτε μια σκηνή στη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του συνσεναριογράφου του περσινού Crash, που να μην έχουμε ξαναδεί απ’ το Goodfellas (1990) μέχρι τους Sopranos, και μάλλον πολύ καλύτερα. Και ότι ο Moresco πολύ θα 'θελε να 'ναι ο Scorsese αλλά δεν μπορεί, δε χρειάζεται να ξέρεις πως η επιστροφή του πίσω απ' την κάμερα είναι και επιστροφή σε κακόφημους νεοϋορκέζικους δρόμους για να το καταλάβεις.

Η συνύπαρξη του Moresco με τον Haggis στα πλατό, μπορεί να του έδωσε μερικές ιδέες για το πού και πώς να στήνει την κάμερα, αλλά από σενάριο δεν πήρε και πολλά χαμπάρι. Κι έτσι η ιστορία του τσαλαβουτά στη ρηχότητα της μασημένης πλοκής, η οποία γαρνίρεται με voice over που παίρνει τη θέση της κινηματογραφικής αφήγησης στην ανάδειξη των κινήτρων των χαρακτήρων, και των χαρακτήρων των ίδιων. Γύρω απ' τους τρεις ήρωες που υποδύονται με περιορισμένη επιτυχία αναγνωρίσιμες νεαρόφατσες (με τον Ribisi βέβαια να παίζει σε σαφώς ανώτερο επίπεδο), παρελαύνουν ένα μάτσο δισδιάστατοι χαρακτήρες, που υπάρχουν μόνο για να κάνουν το απαραίτητο μπούγιο για να γεμίσει η ώρα απ’ την εισαγωγική σκηνή μέχρι αυτήν του τέλους, και για να προλάβεις κι εσύ να τελειώσεις την κοκακόλα σου. Πετυχημένη πάντως, εσκεμμένα η μη, η διανομή της ταινίας αποκλειστικά σε multiplex, αφού την καθιστά ενδεδειγμένη επιλογή σε περίπτωση που όλες οι άλλες αίθουσες είναι γεμάτες, και μιας και ήρθες, ε, κάτι πρέπει να δεις.

Σε συνέντευξη τύπου χτες βράδυ ο διευθυντής του, Dieter Kosslick, παρουσίασε επίσημα το φετινό πρόγραμμα του 57ου φεστιβάλ με σήμα τη χρυσή αρκούδα. Χωρίς τίποτα ιδιαίτερα ξεχωριστό αφού όλο σχεδόν το διαγωνιστικό πρόγραμμα είχε ανακοινωθεί, σταδιακά, εδώ και βδομάδες. Και περιλαμβάνει αρκετά ήδη γνωστά αμερικάνικα και ασιατικά φιλμ, με τα περισσότερα, όπως το The Good Shepherd (2006) και το Saibogujiman Kwenchana (2006), ήδη και αποτυχημένα. Ή ακόμα χειρότερα, εντελώς θαμένα σα το The Good German (2006) και το Bordertown (2006) με πρωταγωνίστρια τη Jennifer Lopez. Έτσι τη κατάσταση αναλαμβάνουν να σώσουν οι Γάλλοι, με το πολυαναμενόμενο La Vie en Rose (2007) και θέμα τη ζωή της Édith Piaf φυσικά, να κάνει παγκόσμια πρεμιέρα και τη πρεμιέρα της διοργάνωσης. Διοργάνωση που θα κλείσει ο François Ozon με το καινούριο του και αγγλόφωνο Angel (2007).

Στο Βερολίνο θα κάνει γίνει η πρώτη αποκάλυψη, εκτός διαγωνισμού, και του 300 (2007) τελικά, αν και κάτι επίσημο θα κάνει στην Ελλάδα το Μάρτη. Έξω από διαγωνισμούς αλλά μέσα στα επίσημα είναι και η προβολή των επικών οσκαρικών και μάλλον πιο αναμενόμενων όλων (αφού δε τα 'χει δει κανένας) Letters from Iwo Jima (2006).

Όλες οι προβολές, στα γερμανικά, στο έγγραφο 57 IFB Programm. Το επίσημο πρόγραμμα έχει όπως παρακάτω.

Opening film :

Olivier Dahan

La Vie en Rose

France/UK/ Czech Republic

Joseph Cedar	Beaufort	Israel
Gregory Nava	Bordertown	USA
Stefan Ruzowitzky	Die Fälscher (The Counterfeiters)	Germany/Austria
Ariel Rotter	El otro (The Other)	Argentina/France/ Germany
Bille August	Goodbye Bafana	Germany/France/ Belgium/UK/Italy
David Mackenzie	Hallam Foe	UK
Zhang Lu	Hyazgar (Desert Dream)	Republic of Korea/ France
Saverio Costanzo	In memoria di me (In Memory Of Myself)	Italy
Sam Garbarski	Irina Palm	Belgium/Germany/ Luxembourg/UK/France
André Téchiné	Les Témoins (The Witnesses)	France
Jacques Rivette	Ne touchez pas la hache (Don't Touch The Axe)	France/Italy
Cao Hamburger	O ano em que meus pais saíram de férias (The Year My Parents Went On Vacation)	Brazil/Argentina
Jirí Menzel	Obsluhoval jsem anglickeho kralé (I Served The King Of England)	Czech Republic/ Slovakia
Li Yu	Ping guo (Lost In Beijing)	China
Park Chan-wook	Sai bo gu ji man gwen chan a (I'm A Cyborg, But That’s Ok)	Republic of Korea
Stephen Soderbergh	The Good German	USA
Robert de Niro	The Good Shepherd	USA
Wang Quan'an	Tu ya de hun shi (Tuya's Marriage)	China
Ryan Eslinger	When A Man Falls In The Forest	Germany/Canada/USA
Christian Petzold	Yella	Germany

Closing film :

François Ozon

Angel

France/Belgium/UK

Out of competition :

Zack Snyder	300	USA
Clint Eastwood	Letters From Iwo Jima	USA
Richard Eyre	Notes on a Scandal	UK
Paul Schrader	The Walker	USA/UK

Χάμπουργκερ, πατάτες... κι ένα κοτόπουλο! Είναι δυνατόν, κι αυτή είναι η δύναμη του Adult Swim, να βγάζει στις οθόνες μας πράγματα πιο καμένα από το εν λόγω κοτόπουλο. Και καίγεται και πολύ, τουλάχιστον όσο μας πληροφορεί το trailer που βγήκε για την πρώτη του(ς) ταινία, στην επίσημη σελίδα, το σαββατοκύριακο.

Το Adult Swim, το ενήλικο κομμάτι του καλωδιακού Cartoon Network (και άλλων καναλιών ανά τον κόσμο) που βγάζει στην τηλεόραση το Robot Chicken και το Drawn Together, που κάνει όχι μόνο εικόνες να κινούνται αλλά και την κοιλιά μας απ' τα γέλια, σα να μη ντρέπεται, με διδακτορικό πλέον στο παράλογο και το εκκεντρικό-που-σοκάρει, φημίζεται ήδη για τις σειρές του, αλλά τώρα αποφάσισε να μεταφέρει την οπτική του και σε άλλο μέσο.

Και την ίδια νοοτροπία φαίνεται ότι θα έχει και η ταινία που φοράει τον borat-ικό τίτλο Aqua Teen Hunger Force Colon Movie Film For Theaters (2007) με κάθε υπερηφάνεια που θα μπορούσε να ταιριάζει σε ανάλογο εγχείρημα, απ' ότι μπορεί τουλάχιστον να μας προϊδεάσει το trailer. Βασισμένο στην παλιότερη και κάθε χρόνο και πιο gory σειρά του καναλιού (ονόματι Aqua Teen Hunger Force, το μάντεψες), μας δείχνει τις περιπέτειες ενός... πως να το πεις συνοπτικά... γεύματος φαστφουντάδικου. Με χέρια, πόδια και τη δυνατότητα να σοκάρουν κάποιους, να προσβάλλουν άλλους, και να κάνουν τρίτους να φτύσουν το φαϊ τους (απ' τα γέλια ενίοτε) με τα αστεία τους.

Δε θα πάρει κανένα βραβείο και τα σχετικά, αλλά δε μπορεί κανείς να αρνηθεί την επίπτωση που έχει αυτό το ρεύμα. Τη δύναμη του χιούμορ του, που πάντα φροντίζει να παρακάμπτει ή να εκμεταλλεύεται τη φτηνή παραγωγή, για να την πει στο status quo, χωρίς σοβαροφάνειες. Που δε φοβάται να πει τα πράγματα, όχι με το όνομά τους, αλλά με άλλα ονόματα που αν σε άκουγε η... μαμά σου να τα λες φωναχτά θα αναρωτιόταν αν πρέπει να σε μαλώσει ή να περηφανευτεί για το πόσο ευρηματικό είναι το παιδί της.

Το κείμενο επιμελήθηκε η Bunny Dee και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Με θέατρο, τηλεόραση, νύχτα και μια θέση στην ποπ κουλτούρα της περασμένης δεκαετίας τουλάχιστον ως Άγαμος Θύτης στο βιογραφικό του, ο Θοδωρής Αθερίδης περνά φέτος στο πανί φέρνοντας μαζί του την ελπίδα για κάτι λιγάκι διαφορετικό στον mainstream ελληνικό κινηματογράφο. Έστω κι αν η πρώτη του ταινία, είναι η μεταφορά του ομότιτλου σουξεδιάρικου θεατρικού του, που αποτέλεσε αν μη τι άλλο σπουδαία εισπρακτική επιτυχία τα δύο χρόνια που έκατσε στο σανίδι.

Ο νεοφώτιστος κινηματογραφικός σκηνοθέτης, ανάμεσα στη νέα του παράσταση στο Μικρό Παλλάς και τις πρεμιέρες και προβολές του Μια Μέλισσα τον Αύγουστο, που βγαίνει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, κέρασε τις Μάσες κοκακόλα και brioche, για να θυμηθεί τι ωραία περάσαν στην παραλία της Χαλκιδικής το περασμένο καλοκαίρι, και πώς οι εκατοντάδες παραστάσεις της θεατρικής Μέλισσας, λειτούργησαν ως ισάριθμες πρόβες για την κινηματογραφική. Και τον βοήθησαν να μείνει εντός budget και χρόνου, κι έξω απ’ τη μαύρη λίστα του παραγωγού του. Κάτι πολύ σημαντικό και για τους δυο τους, αφού τώρα που κατάλαβε ότι ο κινηματογράφος είναι ένα τεράστιο βαρέλι με φωτιά που μέσα πετάς χρήματα κι ελπίζεις απ’ τον καπνό τους να βγει κάτι ωραίο, του άρεσε και θέλει να το ξανακάνει.

Σε συνέχεια προηγούμενων προσπαθειών του Hollywood να βγάλει ταινία ακόμα κι απ’ τις λίστες του Stephen King με τις οδηγίες κολλαρίσματος των εσωρούχων του στο καθαριστήριο, αυτή τη φορά στην οθόνη ανεβαίνει ένα διήγημά του, που είχε ξεκινήσει βασικά σαν ένα δείγμα - άσκηση απ’ αυτές που ετοίμαζε για το δοκίμιό του On Writing. Η ιδέα βέβαια του άρεσε, και την έκανε την άσκηση κι ο ίδιος. Προέκυψαν μια σαρανταριά σελίδες, που αν μη τι άλλο, μέσα στην έλλειψη ιδιαίτερης πρωτοτυπίας τους, λειτουργούν ως απόδειξη του πόσο μάστορας είναι στο να βγάζει ιστορίες απ’ το τίποτα, και (να το κάνει να μοιάζει) σα να μην του είναι τίποτα.

Το στόρι είναι βασικά μια παραλλαγή του στοιχειωμένου δωματίου, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση βρίσκεται στον 13ο όροφο και τα ψηφία του αριθμού του αθροιζόμενα, δίνουν επίσης 13. Όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το επισκέπτεται ένας συγγραφέας που δεν πιστεύει στα φαντάσματα, κι αυτός ακριβώς ο συνδυασμός της δυσπιστίας του με τις εκδρομές του σε χώρους διαβόητους για τους προληπτικούς, είναι που του εξασφαλίζει το παντεσπάνι του και τη θέση του στις λίστες των best sellers. Το twist του διηγήματος βέβαια, είναι ότι, αφού τα φαντάσματα δεν μπορείς να τα δεις αν δεν πιστεύεις στην ύπαρξή τους, αυτό που υπάρχει μέσα στο δωμάτιο και κάνει κόλαση τη διαμονή του άπιστου φιλοξενούμενου, είναι πιθανότατα ο ίδιος ο διαχειριστής της, ή τέλος πάντων το ίδιο το δωμάτιο λειτουργεί ως πύλη προς τα 'κει.

Και όχι τα φαντάσματα που κυκλοφορούν στο trailer, ή έστω οι διάφορες mix πιατέλες φιδιών με τις οποίες έχουμε πια παβλοφικά συνδυάσει τη μουτσούνα του Samuel Jackson, που θα έχει στην ταινία το cameo του διευθυντή του ξενοδοχείου. Αλλά βέβαια τα θρίλερ θέλουν ποικιλία, κι απ’ αυτή φαίνεται να ‘χει μπόλικη η ταινία, όπως επίσης και διάφορες ελεύθερες μεταφράσεις των εννοιών που αναφέρονται στο βιβλίο, η οποίες δε θα βοηθούσαν κιόλας να ’χουμε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Η σημαντικότερη επίδραση που φαίνεται να ’χει το δωμάτιο κατά τον King, είναι μάλλον βραδυφλεγούτσικη, του στυλ αν καταφέρεις να βγεις ζωντανός (τουτέστιν πριν τη μια ώρα), αναπτύσσεις καταρράκτη, διαβήτη, κίρρωση του ήπατος και διάφορες άλλες ταλαιπώριες, συναρπαστικές μεν, αλλά που δεν προσφέρονται ιδιαίτερα για δράση. Οπότε οι σεναριογράφοι έχουν σκοπό να τον κρατήσουν όσο μπορούν περισσότερο εκεί μέσα να του ανακατεύουν την πραγματικότητα μπρος στα μάτια του, και θα αφήσουν τον Mikael Håfström (του Derailed (2005)) να μας δείξει πόσο ενδιαφέρον μπορεί να κάνει ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, χωρίς να έχει μέσα την Jennifer Aniston, υγρή και πρόθυμη σε στενό ταγέρ.

Απ' όλη τη μεγάλη χαρούμενη σεξοπαρέα που ξεπάγιασε στο Park City φέτος, δόντια είχε τελικά μόνο η Jess Weixler. Η πιτσιρίκα που μοιάζει με την ωραία αδερφή της Uma Thurman πήρε το βραβείο της επιτροπής του Sundance για την ερμηνεία της στο Teeth (2007), όπως είπαμε νωρίτερα. Και παρόλο που σίγουρα πια τη περιμένουν βιογράφοι να την περάσουν ένα χεράκι, και έχει εμφανιστεί και σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές και πήγε και σε δυοτρία φεστιβάλ, το κατατοπιστικότερο για τη μέχρι τώρα ζωή της το βρήκα στο Comedy Central: "So, so, so many details to relay about this person. Wow, you wouldn't believe all the details. Like, really. Yeah. What was the question?"

Η Bunny Dee, πρωταγωνίστρια στο Comic Book Extras όταν δε γράφει για τις Μάζες, είχε αναλάβει το θέμα απ' τη Παρασκευή αλλά τώρα ξεμπέρδεψε με το μαγείρεμα και έχει τα περισσότερα:

H vagina dentata --παρουσία δοντιών σε γυναικεία γεννητικά όργανα-- δοσμένη με σκληρές εικόνες που δε τους λείπει το χιούμορ, είναι κάτι που έκανε το Teeth (2007) να κερδίσει εντυπώσεις στο Sundance. Mε την πρωτότυπη ματιά του σε ένα πρωτότυπα δοσμένο, πρωτότυπο θέμα.

Ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος της ταινίας Mitchell Lichtenstein, στην πρώτη του τέτοια μεγάλου μήκους παραγωγή, παίρνει ένα φόντο που θα είχε κάθε δυνατότητα να καταλήξει ελαφρύ και camp, και φαίνεται να καταφέρνει μέσα απ' αυτό να παρουσιάσει θέματα που δε συζητιούνται εύκολα, κρατώντας ένα ευχάριστο, μες τo gore του, κλίμα. Η ιστορία μιας κοπέλας που έχει, έτσι κι αλλιώς και από μόνη της, προβλήματα κατά το μεγάλωμά της και που δε βιάζεται να εξερευνήσει την αναδυόμενη γυναικεία της πλευρά, δεν έχει επιπλέον τίποτα να ζηλέψει από άλλες υπερηρωικές ιστορίες. Η απρόσμενή της μυστική δύναμη της δίνει έναν άσο στο μανίκι σε καταστάσεις με τις οποίες κάποιος χωρίς αυτήν (τη δύναμη) θα βρισκόταν σε απόγνωση.

Λογικό να γυρίσει κεφάλια σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ --προς την οθόνη ή προς την αντίθετη μεριά-- δείχνοντας κάτι που από πάντα είναι παρόν σε εφιάλτες ανδρικούς και όχι μόνο.