Φαντασία και Ιστορία χορεύουν με χρωματιστά κοστούμια της Γαλλίας του 17ου αιώνα, στο ημιμυθοπλαστικό ημιβιογραφικό παραμύθι που μπλέκει ένα χαμένο κομμάτι της ζωής του Μολιέρου με στιγμές διάφορων θεατρικών του ανθρώπου που άλλαξε το πρόσωπο της γαλλικής κωμωδίας.Η σίγουρα όχι ακαδημαϊκή, και σίγουρα απόλυτα risk-free προσέγγιση του θέματος από τον Tirard, τού εγγυάται ένα ασφαλές πέρασμα στο εμπορικό κομμάτι του γαλλικού κινηματογράφου, που όσο πάει και μεγαλώνει, σκεπάζοντας τις πιο ριψοκίνδυνες προσπάθειες μιας χώρας με ιστορία στον προχωρημένο κινηματογράφο, με ένα παχύ πέπλο ταινιών που δεν ενοχλούν και δεν ενθουσιάζουν. Ο Μολιέρος, μπορεί να θεωρηθεί ως χαρακτηριστικό δείγμα του φαινομένου, αποτελώντας συνεπέστατη ευρωπαϊκή μπλοκμπαστεριά, αφού δεν βασίζεται μόνο στο promotion της, αλλά σε αποζημιώνει και στην αίθουσα με τα υψηλά production values της, και την φορμουλαϊκά εμπορική κινηματογραφική γραφή. Δεν είναι τυχαίο που αποτελεί γαλλική ταινία της εγχώριας Village άλλωστε. Τώρα βέβαια, κάτω απ' όλη την επιφάνεια δεν κρύβεται παρά μια αθόρυβη πορδή με έρωτα, συγκίνηση, γέλιο και χαριτωμενιά, ένα Casanova (2005) με πρωταγωνιστή τον Μολιέρο. Η αφήγηση όμως, κυλάει τόσο στρωτά και αεράτα που άσχημη μυρωδιά δεν πιάνεις, κι ο Romain Duris απ' τη μία, που είναι ανερχόμενος ζεν πρεμιέ απ'τις εποχές του Le Divorce (2003) και του Arsene Lupin (2004) ακόμα, και η Laura Morante απ' την άλλη, που θυμίζει Μαρία Ναυπλιώτου και Κατερίνα Λέχου μαζί, αλλά στο πιο ώριμο και με εσάνς μπαχαριού απ' την Ιταλία επιπλέον, προσφέρουν και στα δυο μισά του δημογραφικού, ένα δροσερό πρωταγωνιστικό ζευγάρι που δεν χορταίνεις να βλέπεις.

Από τον τίτλο θα περίμενες κάτι σε καμπάνια κατά των πλαστικών εγχειρήσεων αλλά το ντοκιμαντέρ του Raphaël Sibilla σταμάτησε λίγο πριν να δείξει αυτο-εγχειρήσεις. Ξεκινώντας να καταπιάνεται με σεξουαλικές διαστροφές ανά τον κόσμο, έφτασε.. όπου το έβγαλε ο δρόμος.Όπως λέει το blurb, ο παραγωγός Emmanuel Prévost διάλεξε τον Γαλλο-Ελβετό σκηνοθέτη ακριβώς γιατί δεν είχε καμιά απολύτως εμπειρία γύρω από το θέμα. Και αυτό λειτουργεί ως ένα σημείο θετικότατα. Με συμπαθητική φάτσα και αφέλεια και ανυπόκριτη περιέργεια και αμεροληψία, ο Sibilla γύριζε για τρία (3) χρόνια τον πλανήτη γνωρίζοντας ανθρώπους. Και αυτοί είναι τελικά το θέμα του ντοκιμαντέρ του. Άνθρωποι που κάνουν όλα αυτά τα περίεργα και σοκαριστικά που έχεις ακούσει, αλλά το.. απολαμβάνουν και κυρίως δε βλέπουν γιατί να τα αντιμετωπίζουν έτσι. Άνθρωποι. Και έτσι κάπου εκεί χάνεται η μπάλα. Βλέπεις, για το μεγάλο κοινό μπορεί η κάμερα και τα αντικείμενά της να παρεκκλίνουν, όμως τα περισσότερα που διαλέγει να παρακολουθήσει είναι κοινότυπα για όσους δε συζητάνε δυο χρόνια με το είσαι το ταίρι μου για να δοκιμάσουν οτιδήποτε μη ιεραποστολικά ορθό ή απλά γεννήθηκαν χτες. Γι' αυτούς το ίδιο θα ήταν ένα ντοκιμαντέρ για το πόσο καλά παιδιά είναι οι χοντροί, οι χεβιμεταλάδες, οι γκέι ή οποιαδήποτε "μειονότητα" που περικλείεται μόνο από.. εισαγωγικά πια. Για τους υπόλοιπους η προσπάθεια έχει τόσο ενδιαφέρον όσο και η αναβίωση των σοκιουμαντέρ (i.e. τύπου Shocking Asia) που θα 'λεγες ότι επιχειρεί, κρίνοντας από διάφορα στιχάκια (τύπου "WARNING The images you are about to see may shock or offend some of you") της προώθησης.

Τελικά το φιλμ μένει μετέωρο να ισορροπεί σε φεστιβαλικά σκοινιά, προς τέρψιν κοινού που στο μεγαλύτερο μέρος του ισορροπεί με τη σειρά του στα όρια της συμβατικότητας. Και απλά ίσως να τα ξεχειλώνει κομματάκι.

Το δεύτερο trailer του τρίτου αραχνιάσματος των κινηματογραφικών αιθουσών (ή τέταρτο αν μετράς και το teaser και το "Venom teaser" που βγήκε μόνο στις αίθουσες πριν το 300 (2007)) έσκασε μύτη πριν λίγο, όπως είχε προαναγγελθεί, στο spiderman3oncomcast.com.

Ξεκινάει όπως και το 7λεπτο preview, με τη ρομαντζάδα στους ζωυφιακούς ιστούς και τον νέο Goblin, και συνεχίζει με πιο χορταστική κάλυψη του Venom. Για να ηρεμήσει κάπως τα νεύρα όλων των ανυπόμονων με τα οποία έπαιζε η προώθηση εδώ και μήνες (και μήνες), δείχνοντας ελάχιστη διάθεση να ρίξει μεγάλα κομμάτια με μαύρα γλιτσερά εξωγήινα συμβιωτικά στις Μάσες.

Δυο απροσάρμοστοι ερωτεύονται απροσάρμοστα και ζουν την απροσάρμοστη αγάπη τους σε μια ταινία που το τρέιλέρ της ανέβηκε στο apple.com. Όπως καταλαβαίνεις όλο και κάποια προσαρμογή θα υπάρχει στην ιστορία.

Ιστορία που ξεκινάει σε ένα ζωο-πάρτι μασκέ (ή πάρτι ζωο-μασκέ) όπου ο αετός του τίτλου συναντά την καρχαρία (του τίτλου, το μάντεψες). Εντυπωσιάζεται από το αρπαχτικό της εμφάνισης και την επίδειξη αντίστοιχης άνεσης σε βιντεο-αναμετρήσεις και, όπως συμβαίνει συνήθως στις ρομαντικές ιστορίες, τη πλησιάζει με την ακαταμάχητη ατάκα "θες να κάνουμε σεξ".

Όπως ξανακαταλαβαίνεις, πρόκειται για το μπάσταρδο που έκανε ο Napoleon Dynamite (2004) όταν συνάντησε τον Harry και τη Sally (που είχαν συναντηθεί από το 1989). Μπάσταρδο του οποίου τη πατρότητα διεκδικεί ο Νεοζηλανδός αβορίτζινας Taika Cohen, της φυλής των Te-Whanau-a-Apanui της οποίας τα μέλη φωτογραφίζονται με μουστάκα, πεταχτή χαίτη, απελπισμένο βλέμμα και την απαραίτητη γραβάτα όταν κάνουν απανωτά φιλμ μικρού μήκους που απανωτά τιμώνται σε απανωτά φεστιβάλ και φτάνουν μέχρι οσκαρικές υποψηφιότητες. Μπάσταρδο στο οποίο αν κολλήσεις μερικές ακόμα ετικέτες, όπως το παγερό πια "τύπου Sundance" και το ζεστό ακόμα "this year's Little Miss Sunshine", καταλαβαίνεις ότι ξεκίνησε από τη μητέρα των ανεξάρτητων φεστιβάλ, συνέχισε στο Generation τμήμα της Berlinale και τελευταία πέρασε από το όλο και πιο αναφερόμενο SXSW. Αυτό που δεν είναι το δεδομένο αλλά συνηθέστατα το ονειρικό για τέτοια φιλμ, είναι η διανομή που το συγκεκριμένο την είχε βρει πριν καν κουκουλωθεί για τις παγωνιές του Park City.

Με τις δάφνες της συμμετοχής που ήταν και το ζητούμενο για να συμπληρωθεί η αφίσα αλλά και τις συστάσεις όλων που σκόνταψαν πάνω τους στις κινηματογραφικές εκθέσεις, η Miramax βγάζει τον Αετό εναντίον Καρχαρία στις αμερικάνικες αίθουσες τη πρώτη του Ιούνη.

Από ανεπιθύμητο ορφανό, σε κοριτσάκι του τσίρκου, σε κοπέλα των καμπαρέ, σε γυναίκα θρύλος της Γαλλίας, η Edith Piaf πάλεψε με την ευαίσθητη φύση της υγείας της και την εξάρτησή της στα φάρμακα, με μόνα της όπλα τη δυνατή της προσωπικότητα, το θεόσταλτο ταλέντο της κι αυτήν την πείνα στο βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει ότι μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει το μεγάλο πεπρωμένο της, με όποιο τίμημα.Πολύ συγκινητική, πολύ επαγγελματική, πολύ φορμουλαϊκή, πολύ δυνατή, πολύ μουσική, η βιογραφία του Μικρού Σπουργιτιού με τα μεγάλα φτερά, είναι σε όλα της... πολλή. Ακολουθώντας κατά γράμμα την εξέλιξη των μουσικών βιογραφιών από τα μίζερα παιδικά χρόνια με την πρώτη μεγάλη αρρώστια, στη δύσκολη ενηλικίωση με την πρώτη εξάρτηση, στην ανακάλυψη του ταλέντου με την πρώτη αναγνώριση, στην παραγνώριση του ταλέντου με την πρώτη αποτυχία, στην αποδοχή του πάθους με τον πρώτο έρωτα, η ιστορία της Piaf είναι η ιστορία οποιουδήποτε άλλου την ιστορία του οποίου έχεις δει σε ταινία, μια ιστορία διαρκών εξαρτήσεων, στους άλλους, στο αλκοόλ, στα φάρμακα, στη δουλειά, και λίγο πριν το τέλος, στην ίδια τη ζωή. Προσπαθώντας να διαφοροποιήσει λίγο το πράγμα, ο Dahan διπλώνει το timeline παίζοντας κομμάτια του φιλμικού παρόντος παράλληλα με σχετικά κομμάτια του παρελθόντος, με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές τα πράγματα να κουβαριάζονται αρκετά για να πρέπει να κρατάς τις χρονολογίες σε σημειώσεις αν θες να βγάλεις άκρη. Το πιθανότερο είναι όμως πως δεν θα θες, αφού όσα κομμάτια της ταινίας δεν βράζουν από συγκινησιακή φόρτιση, είναι παράδοξα ψυχρά κι απόμακρα, ίσως για να σ' αφήνουν να χαλαρώσεις και να χαρείς την ωραία μουσικούλα, ίσως γιατί η προηγούμενη ταινία του Dahan ήταν τα Πορφυρά Ποτάμια II. Αν ισχύει το δεύτερο ενδεχόμενο, τουλάχιστον ο Γάλλος έχει κάνει τεράστια πρόοδο. Αλλά πάλι καλά που έχει την Marion Cotillard στον κεντρικό ρόλο, η οποία με την ερμηνεία της εκτινάσσεται σε πρωταγωνίστρια πρώτου μεγέθους, έστω και με την αβάντα της περσόνας που υποδύεται, και την παρατραβηγμένη εμμονή του σκηνοθέτη στην ανάδειξη των δυνατοτήτων του μακιγιάζ.

Νεαρός μηχανόβιος πουλάει την ψυχή του στο Διάβολο για να σώσει τον πατέρα του, αλλά ο Διάβολος τον προδίδει και καταλήγει και ορφανός, και θυμωμένος, και χωρίς γκόμενα, και πουλημένος. Αρκετά χρόνια και κασκαντερικά αργότερα, η Διάβολος έρχεται να εξαργυρώσει την επένδυσή του, και του δίνει τη δύναμη να αρπάζει φωτιά και να γίνεται σκελετός, με αντίστοιχης έμπνευσης μηχανή: γίνεται ο Ghost Rider, με αποστολή να μαζέψει τις καταραμένες ψυχές για λογαριασμό του πατέρα Διαβόλου, πριν τις προλάβει ο γιός.Μετά το Daredevil (2003), ο Mark Steven Johnson επιστρέφει για να σακατέψει άλλον έναν ήρωα της Marvel, λιγότερο δημοφιλή αλλά περισσότερο σκοτεινό, μετατρέποντάς τον σε παιδικής κατανάλωσης συνοδευτικό pop corn και αναψυκτικού. Αν ξεπεράσεις το παρανοϊκό μιξάζ που βρίσκεται μονίμως σε overdrive και τους χοντροκομμένους χαρακτήρες που περιτρυγιρίζουν τον καβαλάρη με το περπάτημα της συγκαμμένης γαλοπούλας, θα την πάθεις απ' τα κιτσάτα εφέ που τυλίγουν το βρεφικής σύλληψης σενάριο στις φλόγες της κολάσεως. Ο Ghost Rider του Johnson, έχει μαγέψει τα ταμεία στην Αμερική και στην Ευρώπη, κάτι που δείχνει ότι το κοινό έχει αναπτύξει πολύ σβέλτα αντανακλαστικά στα instant trashics, δεν αποκλείεται όμως η ταινία να αποτελέσει αγαπημένη ένοχη απόλαυση για πολλούς, που θα καταλάβουν νωρίς ότι ετούτος ο Ghost Rider ήθελε όταν μεγαλώσει να γίνει κωμωδία.

Τέσσερα γαϊδουρορφανά συναντιόνται σε ένα τεράστιο εργοστάσιο σοκολάτας φαινομενικά τυχαία, όμως περνώντας από μια ντουλάπα σε μια μυθική χώρα, ανακαλύπτουν ότι είναι αδέρφια, με αποστολή να απαλλάξουν αυτό το μέρος απ' την κακιά του βασίλισσα.Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (2005), τα Χρονικά της Νάρνια (2005) κι ο Harry Potter, είναι τρεις μόνο απ' τις "επικές ταινίες" που υποτίθεται ότι σατιρίζουν οι δυο (χειρότεροι απ' ό,τι φαίνεται) απ' τους έξι σεναριακούς αυτουργούς της πολιτιστικής παρακαταθήκης των Scary Movie, με τους Πειρατές της Καραϊβικής (2006), τον Κώδικα Ντα Βίντσι (2006), τους X-Men, τον Nacho Libre (2006), το Click (2006) και φυσικά το Snakes on a Plane (2006), να προστίθενται για άρωμα στη διεστραμμένη αντίληψη των δημιουργών για την έννοια του έπους (που φαίνεται να ερμηνεύεται ελεύθερα ως οτιδήποτε άλλο δεν καλύπτεται απ' τους όρους scary και date movie). Για ευνόητους λόγους οι δύσμοιροι οι Wayans συνεχίζουν να μαζεύουν κακό κάρμα, καθώς οι συνεργάτες τους ρίχνουν όλο και πιο χαμηλά το επικών αξιώσεων σαδιστικό χοντροκομμένο "χιούμορ" του διευρυμένου franchise, που εκτός απ' το να ανοίγει νέα επίπεδα κατάντιας, υπηρετεί τον κινηματογράφο και μέσω της απαράμιλλης ικανότητάς του να κάνει τις ταινίες που "σατιρίζει" να φαντάζουν πολύ καλύτερες απ' ο,τι στην πραγματικότητα ήταν όταν τις έβλεπες στο κανονικό τους.