Ο λευκός, ξανθός, γαλανομάτης Αζούρ, κι ο μελαμψός σε όλα του Ασμάρ, μεγαλώνουν με την ίδια γκουβερνάντα στη μεσαιωνική Γαλλία. Αναπόφευκτα τα αγόρια χωρίζονται, όταν ο Ασμάρ με την γκουβερνάντα εκδιώχνονται, αλλά σμίγουν ξανά όταν ο Αζούρ ταξιδεύει σε μια αδιευκρίνιστη χώρα που ακούγεται σαν την Αραβία, για να βρει και να παντρευτεί την πριγκίπισσα πέρα απ' τη θάλασσα.Ο δημιουργός της διλογίας του Κιρίκου, αφήνει το χαρτί και περνά στον ψηφιακό κόσμο, αλλά συνεχίζει να κεντάει διδιάστατα, εικόνες που θα σε ξενίσουν στην αρχή, αλλά όταν συνηθίσεις, θα σε εντυπωσιάσουν με τον απίστευτο πλούτο λεπτομερειών, αναφορών και συμβολισμών, που βγαίνουν απ' την εικόνα και ξεχύνονται και στο σενάριο. Είναι ξεκάθαρο ότι η έννοια της ειρηνικής και αρμονικής συνύπαρξης των λαών, και η αποδοχή της διαφορετικότητας ως πλούτου της ανθρωπότητας, είναι αυτά που πρωτίστως τον απασχολούν, αλλά τα αντιμετωπίζει με χαρακτηριστική ηρεμία και νηφαλιότητα, που δεν θα νιώσεις στιγμή ότι κάνει κήρυγμα με τα πενάκια του, ούτε στο πρώτο, πιο στατικό μισό που καταπιάνεται με την επιβολή της διαφορετικότητας απ' την εποχή της διαπαιδαγώγησης ακόμα, ούτε στο δεύτερο, που μέσα από την ιστορία δράσης αλά Indiana Jones, εικονογραφεί την περιπέτεια της ανατροπής των εγκαθιδρυμένων διαχωρισμών. Στο δεύτερο βέβαια η ανάπτυξη των χαρακτήρων βαλτώνει αρκετές φορές, αλλά αν δεν σου αρκεί η εικαστική και αφηγηματική νοσταλγία του Prince of Persia II που πιθανότατα θα σου προκαλέσει, μπορείς κάλλιστα να βγεις για ανεφοδιασμό αναψυκτικών των πιτσιρικιών. Γιατί, αν και το Azur et Asmar έχει στιγμές μαγευτικές και για τους μεγαλύτερους θεατές του, η αξία του είναι κυρίως η διαπαιδαγωγική για τους μικρότερους. Κι αυτήν, την έχει σε τσουβάλια.

Μπόγιας παθιάζεται με ιστορία με ντετέκτιβ, ο οποίος έχει παθιαστεί με τον αριθμό 23, ο οποίο πάνω και πέρα απ' όλα, υποτίθεται ότι κυριαρχεί του σύμπαντος, κρύβοντας ανυπολόγιστη καταστροφική μεταφυσική αξία.Στα χέρια ενός έμπειρου γραφιά, αυτός ο αχταρμάς θα μπορούσε να βγάλει ένα συναρπαστικό συνολάκι, που θα έδινε στον Shumacher και τον κινηματογραφιστή του, Matthew Libatique (μόνιμο συνεργάτη του Aronofsky) μια υπαρκτή βάση να στήσουν το παιχνίδι τους, και στον φουκαρά τον Carrey, την ευκαιρία να βάλει κάτι καινούριο στη μικρή λίστα των δραματικών του χαρακτήρων. Τώρα, αφού πρώτα βλαστήμησε την τύχη του που δεν έπαιξε στο προηγούμενο ψυχολογικό θρίλερ του Shumacher, το Phone Booth (2002), ο Carrey μετανιώνει που έπαιξε στο καινούριο του και καταλήγει καταδικασμένος σε άλλα 23 χρόνια κωμωδίας. Ο Shumacher μένει με μια παταγώδη αποτυχία στα χέρια κατώτερη ακόμα και των δικών του επιπέδων, κι ο Libatique με την υπογραφή του σε ένα σώοου χωρίς ταινία, ενώ ο πρωτάρης σεναριογράφος Fernley Phillips, αποκαλύπτει την αμηχανία και την αδεξιότητά του να κινηθεί σε λημέρια Stephen King --για την ώρα τουλάχιστον--, πετώντας στον αέρα τρεις μίτους μυστηρίου, οι οποίοι παίρνουν σειρές για το ποιός θα κερδίσει για περισσότερη ώρα το ενδιαφέρον, αλλά στο τέλος αποδεικνύονται όλοι πολύ αδύναμοι για να αντέξουν πέρα απ' το πρώτο μισό της ιστορίας. Κι έτσι, ο αριθμός 23 αποδεικνύεται πραγματικά καταραμένος, και δικαιώνει τον σταρ του ΤΗΛΕΦΩΣ, που βλέπει τα πάντα σε λεξάριθμους. Αμήν.

Ηρωική φιγούρα μυθικών διαστάσεων της Ισπανίας απ' τους αυτοκρατορικούς της πολέμους του 17ου αιώνα, ο Κάπτεν Αλατρίστε ήταν ένας στρατιώτης που έγινε μισθοφόρος, μιας χώρας που όσο τον πλήγωνε, τόσο τον πώρωνε.Αν δεν μπορείς να περιμένεις κάνα τρίμηνο για τους καινούριους Πειρατές της Καραϊβικής (2007) και παραείσαι φτιαγμένος απ' τους 300 (2007), ο Αλατρίστος μπορεί να λειτουργήσει σα μεθαδόνη, αλλά μην περιμένεις και κάνα τριπάκι της προκοπής. Βασισμένο σε βιβλίο για λαϊκό ήρωα, συμβατικά και με ασφάλεια σκηνοθετημένο, το φιλμ προτείνει τα καλοραμμένα κοστούμια του, μια - δυο καλές μάχες και τις όμορφες φάτσες του (αυτός ο Unax Ugalde, που ήταν κρυμμένος τόσον καιρό;), σαν αντίβαρο της κατακερματισμένης πλοκής, που προσπαθεί να καλύψει χρόνια ολόκληρα της πολεμόχαρης συμπεριφοράς της Ισπανίας, με μια εσάνς από δολοπλοκίες αυλικών και λίγο από ηθική του πολεμιστή, χωρίς τελικά να προσφέρει ιδιαίτερα ολοκληρωμένη εικόνα από τίποτε. Αν η ταινία δεν κρατούσε δυόμιση ώρες, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτά τα χοροπηδητά στο χωροχρόνο που αδιαφορούν για το ποιος έκανε τι, πώς πότε και γιατί, είναι αποτέλεσμα σακατέματος στο μοντάζ. Αν ακόμα και τώρα όμως είναι σακατεμένο στο μοντάζ, τρέμω να αναρωτηθώ τι διάρκεια θα απαιτούσε μια πλοκή που να βγάζει νόημα.

Διάφορα ενσταντανέ από τη σύγχρονη διαδικασία της πρωτογενούς παραγωγής, σε cinemascope δίχως λόγια, φρέσκα και ωμά για άμεση κατανάλωση.Με κάτι περιπτώσεις σαν και το ντοκιμαντέρ αυτό, έρχεται ένας άνθρωπος που βγάζει τον άρτο του τον επιούσιο απ' τις ταινίες, να επαναπροσδιορίσει τη δουλειά που κάνει. Ντοκιμαντέρ με ομολογουμένως εντυπωσιακά καδραρίσματα, δίχως αφήγηση, με το υποβλητικό, σχεδόν υπνωτιστικό βουητό μηχανημάτων για μόνο soundtrack, πάει στο διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ και κερδίζει ειδικό βραβείο απ' την επιτροπή, η οποία ενθουσιάστηκε, λέει, γιατί το φιλμ επιδεικνύει εντυπωσιακή αντικειμενικότητα. Παρουσιάζει τα γεγονότα ως έχουν, αφήνοντας το κοινό να αφυπνιστεί μόνο του. Μόνο που το κοινό που περίμενε αυτήν την όψιμη συνειδητοποίηση της βιομηχανοποίησης της γεωργικής και κτηνοπτηνοτροφικής παραγωγής για να αφυπνιστεί, μάλλον έτρωγε τόσον καιρό από σωληνάκι, και τώρα ψάχνει να δει πώς είναι ο κόσμος έξω από τη μήτρα. Πάντως όλο αυτό το χωρίς λόγια, δουλεύει παραδόξως καλά, αφού αφήνει άπλετο χώρο να κουβεντιάζεις με το διπλανό σου. Βέβαια, αν πας να το δεις μόνος σου, φίλε, την έκατσες.

Βγήκε χωρίς προειδοποίηση στο Yahoo! Movies UK η πρώτη πρόκληση του Jason Bourne στον James Bond για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή δράσης. Όπως είναι γνωστό, ο νυν κάτοχος του τίτλου έκανε δυναμική επιστροφή στη πρώτη θέση το Νοέμβρη, και ακόμα και τώρα μαζεύει βραβεία και φράγκα.

Και απ' ότι φαίνεται ο νεαρός αμφισβητίας, και πρωταθλητής κι αυτός για ένα φεγγάρι, δε πρόκειται να αντέξει πολλούς γύρους αυτή τη φορά. Τις κινήσεις του τις περιμένουν πια όλοι σα να βλέπουν το ριπλέι, και ακόμα και στον.. Πληροφοριοδότη (2006) τις ίδιες έκανε. Ενώ ο πράκτορας με τη κωδική ονομασία 007 έχει αντικαταστήσει κι αυτός τις γκατζετιές με ότι βρίσκει πρόχειρο και ξεφορτώνεται με πιο μπρουτάλ κινήσεις τις ενοχλήσεις --ο Bourne μιλάει και θέλει τρεις σκηνές να ξεφορτωθεί δυο τσιράκια, ο Bond πυροβολάει και τα κοπανάει σα μύγες όπως τα προσπερνάει. Και ο πήδος αλά Spider-Man πάνω από ένα δρομάκι που φυλάει για έκπληξη το βίντεο δε συγκρίνεται με το άλμα-πτήση στο τέλος του περσινού πρώτου προάγγελου για το Bond reboot. Ικανός να σώσει τη κατάσταση φαίνεται μόνο ο ρεαλισμός του Paul Greengrass που επιστρέφει στη σκηνοθεσία, αλλά μόνο κούνημα στη κάμερα και πλάνα με πολλές οθόνες που θυμίζουν United 93 (2006) φέρνει μαζί του προς το παρόν.

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το βιβλίο του Robert Ludlum όπως και οι προηγούμενοι δύο, και φυσικά εκεί σταματάνε και οι δανεισμοί του φιλμ όπως και των προηγούμενων δύο. Εκτός από το ότι ο ήρωας επιστρέφει στη Νέα Υόρκη, όπως λέει η ατάκα της αφίσας, δεν είναι και πολλά γνωστά για τη πλοκή. Όμως το μοτίβο αναζήτηση υπευθύνων μέσα σε αμνησία, δε πρόκειται να αλλάξει.

Απ' όλα τα μανταραστικά sequels και remakes που έχουμε δει στον τρομο-χώρο το χειμώνα, η συνέχεια των 28 Days Later... (2002) φαίνεται η μοναδική ικανή να φέρει την άνοιξη. Ο Danny Boyle (και ο Alex Garland του σεναρίου) είναι μόνο στα credits στην παραγωγή αυτή τη φορά, όμως αυτή (η παραγωγή) είναι οφθαλμοφανέστα πολύ πιο χλιδάτη.

Εικοσιοχτώ (28) βδομάδες αργότερα λοιπόν οι Αμερικανοί αναλαμβάνουν, μέσω της Fox Atomic, να προσλάβουν και κάνα κομπάρσο να στρώσουν τη φωτογραφία και να πληρώσουν για αξιοπρεπή εφέ, παρόλο που το ταλέντο παραμένει βρετανικό (και με σύντομο αλλά φεστιβαλικό παρελθόν). Οι ίδιοι (οι κλητοί του θείου Σαμ) αναλαμβάνουν, μέσα στο φιλμ, να ελέγξουν τον εποικισμό των ερημωμένων σκηνικών της πρώτης ταινίας. Αλλά (έκπληξη!) ο ιός ξαναχτυπάει και, όπως μπορείς να δεις και στο τρέιλερ, οι ελεγκτές αντιδρούν με το γνωστό τους συγκρατημένο και εκλεπτυσμένο τρόπο. Ενώ γενικά το στόρι φαίνεται μελετημένο (i.e. χωρίς τις σεναριακές τρυπάρες του πρώτου) και να επικεντρώνεται σε μια οικογένεια που είχε επιζήσει στον προηγούμενο γύρο (περιμένοντας να πεθάνουν τα ζόμπι από τη πείνα ως γνωστό). Και δε το λέω μόνο εγώ (μελετημένο) αλλά οι περισσότεροι από τότε που διέρρευσε στα internets. Και τις ίδιες καλές εντυπώσεις αφήνουν και τα πρώτα 28 λεπτά του αποτελέσματος που η ματοβαμμένη θυγατρική της Fox προβάλλει από δω κι από κει.

Ένα τμήμα του τρέιλερ (αυτό με τους Muse στην υπόκρουση) είχε βγει νωρίτερα στη σελίδα της παραγωγής. Ολόκληρο βγήκε τη Παρασκευή στις αίθουσες πριν το The Hills Have Eyes 2 (2007), και σήμερα στο apple.com χωρίς κανένας να μπορεί να το κατεβάσει.

Έναν καλό σκηνοθέτη που να είναι άσχετος με το θέμα για να μπορεί να το προσεγγίσει με την αγνότητα του θεατή, έψαχνε ο παραγωγός του No Body is Perfect (2006), όταν το project ήταν ακόμα στα σκαριά ως ντοκιμαντέρ για την σεξουαλικότητα εν γένει. Τον ντοκιμαντερίστα του τον βρήκε στον Raphaël Sibilla, όταν ο πιτσιρικάς τότε, στεκόταν ανάμεσα στους υποψήφιους για το Swiss Film Prize με το ντεμπούτο του, 117 police secours (2001), πριν μια πενταετία περίπου.

Τεσσερα χρόνια γυρισμάτων μετά, το ντοκιμαντέρ είχε ήδη στραφεί στον σκοτεινό κι αποπνικτικό χώρο της σωματικής κακομεταχείρισης, του σαδομαζοχισμού, των φετίχ, της διαφυλλετικότητας και του body performance. Και είχε ταξιδέψει από την Ασία, στην Ευρώπη και στην Αμερική, για να υπογραμμίσει τις πολιτισμικές και φιλοσοφικές αποστάσεις των λαών και των γειτόνων, μέσα απ' την εξερεύνηση των σεξουαλικών τους ιδιαιτεροτήτων. Ε και ένα χρόνο μοντάζ μετά, βγήκε στις αίθουσες ένα καλοζυγισμένο φιλμ, πλούσιο, αλλά και συγκρατημένο, που χωρίς να σοκάρει τους αμύητους, τούς ανοίγει παράθυρο σ' έναν κόσμο που δεν θέλησαν να γνωρίσουν, δικαιώνοντας έτσι τον λόγο ύπαρξης κινηματογραφικών φεστιβάλ. Όσο για τους γνώστες, μπορεί να μην τους λέει τίποτε καινούριο, αλλά τους αντιμετωπίζει με σεβασμό και ειλικρίνεια, προσφέροντάς τους μια πιο σφαιρική θεώρηση ενός θέματος που συνήθως στις μάζες παρουσιάζεται ως freak show.