Μια μοναχική γοητευτική πολεμίστρια, αναλαμβάνει να βρει τον τελευταίο απόγονο της βασιλικής γενιάς και να τον προστατέψει από ομάδες δολοφόνων, για να επανέλθει ασφαλής στο θρόνο του, και να αναλάβει την αντίσταση των Κορεατών απέναντι σε αιμοδιψείς εισβολείς.Βασισμένος στα αμφιβόλου αξιοπιστίας ιστορικά αρχεία της χώρας του για την εποχή, ο Κορεάτης σκηνοθέτης στη δεύτερη απόπειρά του γύρισε στην απαρχή περίπου των αγαπημένων του Xia πολεμιστών (των ιπτάμενων μυστικιστικών ελαφροντυμένων αντίστοιχων των σαμουράι που είναι τόσο της μόδας μετά τον Τίγρη και Δράκο (2000)), και βρήκε μια ιστορία με μπόλικα περιθώρια για φιξιόν εμπλουτισμό και χώρο για την έμπνευσή του απ΄τον σεναριακό πυρήνα του Terminator (1984), αλλά με γυναίκα προστάτιδα του νεαρού VIP. Η αμερικάνικων προδιαγραφών απλοϊκή και προβλέψιμη δραματουργία του, τού εξασφάλισε ένα 30% χρηματοδότησης από την New Line Cinema, αλλά δεν θα το καταλάβαινες αν δεν σου το 'λεγα, αφού η ταινία αποτελεί πισωγύρισμα του είδους, τόσο στην απογυμνωμένη σκηνογραφία που ξαλαφρώνει την εικόνα από αποσυντονιστικά φρου-φρου, όσο και στα set-pieces δράσης που κυμαίνονται από ελαφρώς διασκεδαστικά σε εντελώς χιλιοειπωμένα. Η εμμονή του δημιουργού στην επανάληψη συγκεκριμένων κοντινών στα φρεναρίσματα με τις φτέρνες, οι κλισαρισμένοι χαρακτήρες (κορυφαίος ο τρίτος ρόλος του Ασιάτη wannabe Captain Sparrow) και η κούφια κλιμάκωση της σύντομης τελικής μάχης, επίσης δεν βοηθούν καθόλου, ένα project που αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον ως προσπάθεια πιο γήινης, pulp προσέγγισης της συγκεκριμένης μυθολογίας.

Κυκλοφόρησαν τα ξημερώματα, συντονισμένα, το trailer του Live Free or Die Hard (2007) στο Yahoo! Movies και του Die Hard 4.0 (2007) στη Fox International. Ίδια ταινία, άλλο όνομα, άλλα τρέιλερ και πάει λέγοντας, όπως είχαμε δει ήδη από το teaser. Αυτό θα πει να πουλάς σε διεθνή αγορά. Να πουλάς τις ίδιες απιθανοαπίθανες σκηνές που δεν ήταν και εμπορικό σου σήμα μέχρι τώρα, οπότε να χρειάζεται να θολώσεις λίγο τα νερά δηλαδή.

Η λίστα με τις ανατροπές στις λίστες, συνεχίζεται με τον εξορκισμό του Tom Cruise από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες και την αντικατάστασή του απ' τον επί έτη contender, Will Smith. Τουλάχιστον έτσι λέει το Newsweek, που έρχεται να καλύψει το κενό των λιστών του Premiere, μετά τον εξορισμό του περιοδικού στο internet.
Κι αν ο Fresh Prince έχει την τελευταία πενταετία αποδείξει ξανά και ξανά, ότι μπορεί να "ανοίξει" τα άπαντα, ξεπερνώντας είδη, φυλές και φύλα, με εγγυημένα τουλάχιστον τα πρώτα $40μύρια (ή, έστω, τα μισά σε αρτχαΐζουσες δουλειές σαν την τελευταία του) και να παραμένει αγαπητός ακόμα κι όταν πρωταγωνιστεί σε μπούρδες, η επιλογή του Johnny Depp για την δεύτερη θέση, φαίνεται λιγάκι παρακινδυνευμένη, αφού υποτίθεται ότι η κατάταξη βασίζεται σε κάτι παραπάνω από ωμή πρόσκαιρη boxoffice δύναμη. Η εικονική φιγούρα του Καπετάν Sparrow, τον έβαλε μεν σε ηγετική θέση ενός franchise αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά παραμένει στην ουσία η μόνη του εξωπραγματική επίδοση, με μόνο άνω των $50 εκατομμυρίων άνοιγμά του το Charlie and the Chocolate Factory (2005), που βγήκε ανάμεσα στα δυο επεισόδια των Πειρατών της Καραϊβικής, και αμέσως επόμενο νούμερο, τα $30 μύρια του Sleepy Hollow (1999). Το επερχόμενο Sweeney Todd (2007) βέβαια, φημολογείται ότι θα είναι η καλλιτεχνική δικαίωση που θα τον οδηγήσει ξανά στα Όσκαρ, και φαντάζομαι οι ενδοστουντιακές πηγές του Newsweek θα ξέρουν κάτι περισσότερο, αλλά μέχρι να τα δω, κρατώ τις επιφυλάξεις μου.

Τη λίστα συμπληρώνουν ο Ben Stiller δικαίως στην τρίτη θέση, με βέβαιη επιτυχία σε συγκεκριμένο κοινό, και ο Brad Pitt, στηριζόμενος πια κυρίως στα γερά του πόδια έξω από την Αμερική, και υποβοηθούμενος ίσως λιγάκι απ' τις... εξωσχολικές του δραστηριότητες. Ε και ο επί γης εκπρόσωπος των επουράνιων υποσχέσεων (κατά κόσμον Tom Cruise), εν τη σοφία και γενναιοδωρία του, αρκέστηκε στην πέμπτη θέση. Ο δε Tom Hanks, κατά πως μας ενημερώνει το άρθρο, έχει περάσει πια σε επίπεδο πάνω και πέρα από τέτοιες λίστες, το οποίο φαντάζομαι είναι κάτι αντίστοιχο του "έχει εξαϋλωθεί στους ουρανούς".

Την επί σειρά δεκαετιών αδιαμφισβήτητη παντοκυριαρχία του Star Wars στις λίστες των καλύτερων sci-fi ταινιών όλων των εποχών, κατάφερε να τσακίσει η σέκτα των fan fanatica ακολούθων του Joss Whedon, στέλνοντας στο Serenity (2005) στην πρώτη θέση σχετικού δημοψηφίσματος του SFX, του κορυφαίου βρετανικού περιοδικό για sci-fi και fantasy.
Κι έτσι απέδειξαν περισσότερο τι μπορούν να κάνουν ένα μάτσο πωρωμένοι με απεριόριστα clicks στη διάθεσή τους, παρά οτιδήποτε ιδιαίτερα σχετικό με την αξία του κινηματογραφικού spin-off του τηλεοπτικού Firefly. Μπορεί να μην ήταν αρκετοί ούτε για να κρατήσουν τη σειρά απ' το να εξαφανιστεί απ' τους τηλεοπτικούς γαλαξίες λόγω χαμηλών αποδόσεων, ούτε για να βοηθήσουν την ταινία να καλύψει το budget της στις εισπράξεις, οι ορκισμένοι ακόλουθοι είχαν όμως αρκετό χρόνο να οργανωθούν, όπως συνηθίζουν να κάνουν, και να σβήσουν τους αντιπάλους απ' το χάρτη, χαρίζοντας τον θρόνο της κορυφής και το 61% (!) των ψήφων στην ταινία του Whedon. Και κρατώντας σε εξευτελιστική απόσταση την εξαλογία του Lucas με ένα αστείο 28%.

Το ανθυποασήμαντο υπόλοιπο 11% μοιράζονται άλλοι συνήθεις ύποπτοι όπως το Blade Runner (1982/#3), το The Matrix (1999/#5), το 2001: A Space Odyssey (1968/#8), το The Terminator (1984/#9), και η πραγματική καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, το Alien (1979/#6). Το δημοψήφισμα φαίνεται ότι πήρε χαμπάρι κι ο Robert Zemeckis, και κατάφερε να κλείσει τη δεκάδα με το Back to the Future (1985). Φήμες ότι ο Joss Whedon μασουλάει (πάλι) το καπέλο του προσπαθώντας να βρει τρόπο όλους αυτούς τους μανιακούς ακόλουθους να τους μετατρέψει σε αξιοποιήσιμη πηγή χρημάτων, ελέγχονται ως ακριβείς.

Η Alanté Kavaïté, επί ενάμιση χρόνο έγραφε το σενάριο του Άκου τον Χρόνο (2005) με την Émilie Dequenne κατά νου για πρωταγωνίστρια. Και η τελευταία δέχτηκε μετά χαράς το ρόλο, παρόλο που αφορούσε μια όχι ιδιαίτερα χλιδάτη (από οικονομικής πάντα άποψης) ταινία και δη και την πρώτη μεγάλου μήκους της σκηνοθέτιδας. Στα γυρίσματα τελικά οι δυο τους πέρασαν génial όπως φαίνεται και στο πανί, και θα 'θελαν να συνεργαστούν ξανά. Για του λόγου το αληθές, η αρχή της τριλογίας για το πένθος και την απώλεια έχει κινήσει το ενδιαφέρον όχι μόνο σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, από Chicago μέχρι LA. Και είναι ήδη στα σκαριά το αγγλόφωνο remake της, πριν καλά-καλά προλάβει να βγει στις γαλλικές αίθουσες (όπου προγραμματίζεται για τις 6/6!), με παραγωγό το Joe Dante και σκηνοθέτη τον Eduardo Rodriguez. Έτσι οι δυο chick Γαλλίδες, η σκηνοθέτης και η μούσα της, μας εξηγούν γιατί μια ταινία όπου η κόρη ψάχνει την πεθαμένη μητέρα της χρησιμοποιώντας ως μίτο της Αριάδνης χαμένους ήχους του παρελθόντος, αξίζει τέτοιον κόπο.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η estelle και δε την υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Το μάλλον απογοητευτικό με μερικές εκπλήξεις εδώ κι εκεί πρόγραμμά του, έκλεισε χθες βράδυ επίσημα (κι αργότερα απόψε ανεπίσημα) το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου, με την τελετή λήξης και την απονομή των βραβείων του, στη σχεδόν γεμάτη (αν εξαιρέσεις τις θέσεις των απόντων χορηγών) αίθουσα του Απόλλωνα.

Ο δήμαρχος των Αθηνών απένειμε δι' αντιπροσώπου το βραβείο της πόλης των Αθηνών, στην βραβευμένη με δυο Cesar δραματική ιστορία της Lili που ψάχνει τον δίδυμο αδερφό της στο Je vais bien, ne t' en fais pas (2006). Tο κοινό προτίμησε κάτι σε πιο ανάλαφρο, κι έδωσε το βραβείο Jameson στην ακίνδυνη κωμωδία Prete-moi ta main (2006), με τον Alain Chabat και τη Charlotte Gainsbourg, για έναν σαρανταφεύγα αδιόρθωτο εργένη, που προσπαθεί να γλιτώσει απ' το πρήξιμο της οικογένειάς του, πληρώνοντας την boho αδερφή συναδέλφου του να παίξει την αρραβωνιάρα του. Κι έτσι έκλεισε η εβδομάδα των βροχών, που βγάζει σαν τα σαλιγκάρια όλους τους γαλλόφωνους της Αθήνας στο δρόμο για το κέντρο.

Αν έμεινες με μια γεύση αμερικανιάς πάντως απ' τις ταινίες που είδες, θα θυμάσαι πως εδώ και καμιά πενταετία περίπου, η γαλλόφωνη παραγωγή στρέφεται προς πιο νεοηπειρώτικα θεάματα, κι οι γαλλικές γαλλικούρες οδεύουν προς εξαφάνιση. Ε, κι αν κρίνεις απ' την φετινή σοδειά, εκείνη η ώρα έφτασε, και τα πράματα έχουν γίνει ζόρικα για τον γαλλικό κινηματογράφο. Οπότε καλύτερα να περιμένεις καμιά πενταετία ακόμα τώρα, για να ξεπεταχτεί κι ο γαλλικός ανεξάρτητος, να γίνει η καινούρια μόδα. Α, και στο μεταξύ, μην απομακρύνεσαι πολύ, τελειώνω την ταχύρυθμη γαλλικών μου και υποτιτλίζω μερικές συνεντεύξεις ακόμα.

Κατακλυσμό μέσα στο πιο καυτό κινηματογραφικό (και όχι μόνο) καλοκαίρι προαναγγέλλει το δελτίο καιρού που εξέδωσε η Universal στο Moviefone. Για να γλυτώσεις πρέπει να πάρεις το έτερον ήμισυ του είδους σου και να κλειστείς σε μεγάλες σκοτεινές αίθουσες, τρεφόμενος με φουσκωμένο καλαμπόκι, μέχρι την παρέλευσή του.

Επειδή είχα την αχαρακτήριστη ευτυχία να παραστώ σε όλες τις αντίστοιχες μαζώξεις που διοργανώθηκαν υπό την εποπτεία του, πρέπει να χαρακτηρίσω απαράδεκτο το γεγονός ότι ο Tom Shadyac αναφέρεται, ανώνυμα(!), μόνο ως ο σκηνοθέτης του Bruce Almighty (2003). Ο άνθρωπος έχει γυρίσει την τεράστια παραγνωρισμένη κωμωδία Dragonfly / Μήνυμα Σιωπής (2002), με τον Kevin Costner να βλέπει νεκρούς παπαγάλους. Και ανυπέρβλητα πασίγνωστα δράματα, ξεκινώντας με τον Jim Carrey σα Ντετέκτιβ Ζώον (1994) και τον Eddie Murphy σα Δάσκαλο για Κλάματα (1996). Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν που αναλαμβάνει τη μεγαλύτερη κωμωδία ever, με προϋπολογισμό που ξεπέρασε τα $175 μύρια και κανείς δε ξέρει το τελικό του όριο.

Πάντως στο τρέιλερ που συνεχίζει τη πρόσφατη τάση να αποκαλύπτει όλη τη πλοκή, ο Steve Carell και ο Morgan Freeman έχουν μεγάλα κέφια και εξαιρετική άνεση και οικειότητα με τον φακό. Ενώ τα αστεία είναι περισσότερα και διαφορετικά από το τίζερ (κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει απόθεμα) και, το σημαντικότερο, πραγματικά αστεία. Άρα στο αναμενόμετρο ο Evan βρίσκει μια θέση λίγο χαμηλότερα από το Knocked Up (2007).