Θύμα νεαρού δημοσιογράφου τηλεοπτικής εκπομπής με φάρσες, αρπάζει το δόλωμά του, ένα πιστόλι, και τρέχει στο χωριό του στην Πίνδο. Ο δημοσιογράφος τον ακολουθεί ως εκεί για να πάρει πίσω το πιστόλι, και μπλέκει σε μια ιστορία με φαντάσματα, κυνηγούς θαμμένων θησαυρών, και προκαταλήψεων απ' αυτές που επιβιώνουν στις απομονωμένες επαρχίες.Μένοντας μακριά από φολκλορικές κορώνες, ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος καταφέρνει να ζωντανέψει με μαγευτικό τρόπο το επαρχιακό σκηνικό του, και να φέρει τον στοιχιωτικό χαρακτήρα του στο προσκήνιο των πρωταγωνιστών του, ηλεκτρίζοντας την εικόνα με μια νοσταλγία μάλλον ανακουφιστική παρά ενοχλητική. Κι αυτό θα το διαβάσεις παντού για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία --που του χάρισε το Β' Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, και το Βραβείο Κοινού στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης-- γιατί είναι βασικά το μεγαλύτερο κατόρθωμά της. Μαζί με την ικανότητα του σκηνοθέτη να χειρίζεται ανά διαστήματα με ιντριγκαδόρικο τρόπο τους τέσσερις κεντρικούς χαρακτήρες του, αν μη τι άλλο στις αλληλεπιδράσεις τους με τους δευτερεύοντες. Γιατί στις μεταξύ τους διαδράσεις, η ανεπάρκεια στη συνοχή του σεναρίου γίνεται σύντομα αφόρητη, με την ταινία να χωρίζεται σε τρία τουλάχιστον κομμάτια, αρκετά αργόσυρτα για να ξεχνάς πότε ξεκίνησε το ένα και γιατί δεν τελείωσε το άλλο, και αρκετά αδιάφορα ώστε να μην πολυκαίγεσαι για κανένα τους, μέχρι η ελλιπής κορύφωση να σε κάνει να ξεχάσεις ακόμα και τι σου άρεσε στην αρχή. Μερικές αδυναμίες σε συμβολισμούς και κλισέ απεικόνισης δεν βοηθούν, ενώ η ανεπάρκεια του Τότσικα στον ρόλο-κλειδί του, παραμένει ασαφές αν οφείλεται στον ίδιο το ρόλο ή στον ερμηνευτή που αφήνει τον άγουρο Νικόλα Αγγελή να του κλέβει όσες σκηνές μοιράζονται. Στα θετικά σημείωσε πάντως και την συγκρατημένη ερμηνεία της Ελένης Βεργέτη, που στην πρώτη της μεγάλου μήκους εμφάνιση, είναι η πιο ενδιαφέρουσα χαριτωμενόφατσα που έχει σκάσει μύτη στο πανί, από Ιωάννα Παπά κι έπειτα.

Ένας αγρότης πηδιέται με την αγρότισσα της διπλανής φάρμας. Η οποία κάνει σχέση και με έναν άλλον, στα διαλείμματα της εξυπηρέτησης και του υπόλοιπου αντρικού πληθυσμού της περιοχής. Οι δυο βασικοί ορεξάτοι πάνε στον πόλεμο.
Το βραβείο της επιτροπής του περσινού φεστιβάλ των Κανών στον Bruno Dumont δεν ήταν το πρώτο σε ένα εξελισσόμενο σε από τα αγαπημένα παιδιά του. Εξελισσόμενο αργά, με τρείς μνείες σε μια δεκαετία, όσο και τα πλάνα που αποτελούν το προσωπικό του στιλ. Στιλ μοναδικό που επιπλέον συμπεριλαμβάνει ερασιτέχνες ηθοποιούς, αδιευκρίνιστες τοποθεσίες, λακωνικά σενάρια και παγερή ματιά. Και όπως καταλαβαίνεις, μάλλον είναι μοναδικό γιατί δε θέλησε να το ακολουθήσει κανένας. Το πιο του χαρακτηριστικό βέβαια είναι ότι μπλέκει τους χαρακτήρες του με τα σκηνικά και φιλμάρει κατά κάποιο τρόπο μόνη της τη mise en scène, λεξούλα αγαπημένη των θεωρητικών και εξυπηρετική όσο και η αγρότισσα στις ορέξεις του καθενός (βλ. έχει ότι έννοια θες, κυρίως τι συμβαίνει πιο πίσω από το μπροστά). Το ίδιο εξυπηρετικοί είναι και οι συμβολισμοί του, έντονοι αλλά ανοιχτοί σε ερμηνείες.

Στη συγκεκριμένη ταινία ο συμβολισμός είναι πιο προφανής από τις προηγούμενες. Όλοι είναι ζώα, διαφορετικών ειδών. Και η διάρκεια εξαιρετικά περιορισμένη στα ενενήντα λεπτά. Άρα είναι και η πιο προσιτή δουλειά του δημιουργού σε όσους, λίγους, μπορεί να ενδιαφέρονται. Αλλά δυσκολεύεται ιδιαίτερα στο κομμάτι του πολέμου, είτε από προϋπολογισμό ή από απειρία. Στις φάρμες πάλι, καλά τα πάει.

Θυμωμένος απ' την απιστία τη γυναίκας του βακτηριολόγος, την παίρνει εκβιαστικά μαζί του από τη Σανγκάη του 1920 στη μέση μιας επιδημίας χολέρας στην επαρχία. Εκεί η κυρία μένει φυλακισμένη στην ανία της κι ο κύριος φτιάχνει μαρτίνι σε δοκιμαστικούς σωλήνες στα διαλείματα των προσπαθειών του να σώσει τους νοσούντες. Ενώ εμείς περιμένουμε την αγάπη τους να ωριμάσει.Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Sommerset Maugham, το σενάριο του Ron Nyswaner είναι το τρίτο που προσεγγίζει την συγκεκριμένη ιστορία δυτικών που πνίγουν τη μιζέρια τους στην υγρασία της Ανατολής. Και παρ' ότι είναι το πιο τολμηρό (μιας και τα δυο πρώτα είχαν γίνει γραφτεί στα μέσα του '30 και του '50), δεν παύει να είναι φτιαγμένο με τη στόφα του παλιού Hollywood. Τουτέστιν, αργοί ρυθμοί, αδρά σχηματισμένοι χαρακτήρες με ελάχιστες και σπασμωδικές παρεκκλίσεις απ' τις νόρμες, πομπώδεις διάλογοι και βολική πορεία προς τα ασφαλή συμπεράσματα. Αυτό που δεν πιάνει ωστόσο, είναι ο συναισθηματικός πυρήνας της ιστορίας, που μένει ψόφιος σε όλη τη δίωρη διάρκεια της ταινίας, προσφέροντας μηδενική συγκινησιακή φόρτιση σε ένα love story που παρακαλάει για μερικές σπίθες. Δεν βοηθάει και η ανύπαρκτη χημεία του πρωταγωνιστικού ζεύγους, όσο κι αν ο Norton και η Watts προσπαθούν με καλοζυγισμένες ερμηνείες να δώσουν παλμό στους χαρακτήρες τους. Ενώ ο John Curran δεν μπορεί να κρύψει την ψύχρα της ταινίας πίσω απ' τα εντυπωσιακά πλάνα της κινεζικής εξοχής και να γεμίσει τον νεκρό χρόνο με τον τρίτο χαρακτήρα που παίζει σε σωστές δόσεις το πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο της εποχής.

Νεαρός graphic novelist που ψάχνει έμπνευση στο Βουκουρέστι για το νέο του βιβλίο για λυκάνθρωπους, εντελώς συμπτωματικά ερωτεύεται την μέλλουσα βασίλισσα της ντόπιας αγέλης λυκανθρώπων, και ξεκινά μια ιστορία Ρωμαίου και Ιουλιέτας με πολύ τρεχαλητό και φασαρίες.Οι παραγωγοί του Underworld (2003), πήραν βιβλίο εφηβικού τρόμου που απαγορεύτηκε από αρκετές εφηβικές βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο, και το μετέτρεψαν σε προεφηβική ταινία ρομάντζου, που δεν απαγορεύθηκε από καμία αίθουσα ανά τον κόσμο. Αν και θα έπρεπε. Και δεν χρειάζεται να σου το πω εγώ. Απ' τους τριτοκλασάτους νεαρόφατσους ηθοποιούς, το φορεμένο στόρι, τους γελοίους φακούς επαφής, τη μεταμόρφωση των ανθρώπων σε λύκους (όχι λυκάνθρωπους) μέσω φωτεινού blur, και το Stand My Ground στο soundtrack, αντιλαμβάνεσαι ότι μιλάμε για παραγωγή που παραμένει φτηνή κόβοντας ακόμα και τα βασικά ψηφιακά, βασισμένη σε σενάριο ψαρεμένο απ' τα αζήτητα, σκηνοθετημένο σχηματικά, με στόχο την Σαββατιάτικη μεσημεριανή ζώνη, ή τουλάχιστον το κοινό που θα μπορούσε να δει ταινία λυκανθρώπων κατάλληλη για ανήλικους. Κι αυτά απ' το trailer μόνο. Αν δεις και την ταινία, θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις τους κιτσάτους τρίτους ρόλους, μια φιξιόν underground εκδοχή του clubbing του Βουκουρεστίου, την αγέλη λυκανθρώπων αποτελούμενη από ημίγυμνους eurotrash νεολαίους, και το αρλεκινίστικο PG 13 ρομάντζο σε όλο του το μεγαλείο, και να απορήσεις πώς διάολο αυτή η ατσούμπαλη κι αδέξια ιερόσυλη B-μουβιά που διασύρει το κουφάρι του genre, κατάφερε να ξεφύγει απ' το straight to DVD πεπρωμένο της.

Τη πιο δοκιμασμένα αποτελεσματική συνταγή, ακολουθεί και η Halle Berry με τη ζαρτιερο-φωτογράφισή της στο Esquire για να προωθήσει το Perfect Stranger (2007) που από σήμερα αρχίζει να σκάει μύτη στις αίθουσες όλου του πλανήτη (και στην Ελλάδα από την άλλη βδομάδα).

To θρίλερ που τη θέλει undercover δημοσιογράφο να.. πλησιάζει έναν επιχειρηματία για να αποδείξει ότι σκότωσε τη φίλη της, έχει ψιλοθαφτεί από τους κριτικούς και μάλλον δε θα το σώσει ούτε το περουκίνι του Bruce Willis (που τουλάχιστο δε χρειάζεται τόση προσπάθεια να κάνεις ότι δε το βλέπεις όση για τις κατά καιρούς τρίχες του Nicolas Cage), ούτε οι φήμες για καυτές λεσβιακές (και όχι μόνο) σκηνές. Αλλά η κάτοχος συγκεκριμένου χρυσού αγαλματιδίου που πιθανότατα καθαρίζει καθημερινά με τη γλώσσα όπως και το πρόσφατο αστέρι της στο Walk of Fame, μάλλον έχει επενδύσει πολλά στο φιλμ για να κόψει λίγο τη κατηφορική κλίση στη καριέρα της. Κρίνοντας από τα ολοένα και πιο αβυσσαλέα ντεκολτέ και τις ολοένα και πιο προχωρημένες προσωπικές αποκαλύψεις της, βδομάδα με βδομάδα.

Ο Μίστερ Μπιν κερδίζει, σε εκκλησιαστική λοταρία, ένα ταξίδι στις Κάνες. Η Γαλλία δεν έχει καμία ελπίδα.Είναι κρίμα (για να μη πω τίποτα χειρότερο, τέτοια περίοδο) που ο "Έλληνας μεταφραστής" αγνόησε τη κατακαραπροφανέστατη αναφορά του αγγλικού τίτλου στις Διακοπές του κυρίου Ιλό (1953) και την έκανε αναφορά στο Τρελό Θηριοτροφείο Πάει για Διακοπές (1983). Όσο "κρίμα" είναι και το "τυπικό βρετανικό χιούμορ" που χρεώνεται συνήθως στο χαρακτήρα-δημιουργία του Rowan Atkinson, όταν οι επιρροές του είναι ο Monsieur Hulot, ο Pee-wee Herman και οι κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου. Επιρροές που είναι η τάβλα πάνω στην οποία περπατάει θεματικά η ταινία, πάνω από τον ωκεανό των έξτρα αναφορών σε εικόνες της ποπ κουλτούρας που μαζεύει στο άλμπουμ του ο (ψιλοάγνωστος) σκηνοθέτης Steve Bendelack. Μ' άλλα λόγια, στη μισή τουλάχιστο διάρκεια αναρωτιέσαι αν θα πέσουν μηνύσεις για εικονο-κλοπή, και το μόνο που περιμένεις είναι άλλη μια σπαστική ξερή χωρίς νόημα ανατροπή στιλ εκεί-που-πάει-να-μπει-στο-λεωφορείο-αρχίζει-να-κυνηγάει-μια-κότα.

Εκεί-που-είσαι-έτοιμος-να-πλακώσεις-το-βρίσιμο όμως, όλα τα κομμάτια πάνε σα στρατιωτάκια στη θέση τους. Και αρχίζεις να εκτιμάς την ολική επαναφορά του ανθρώπου που είναι φασόλι, από τις αμερικανιές και τις πολυλογίες του Bean (1997) και τις ιδιοτελείς ραδιουργίες της σειράς, στις ρίζες της απολαυστικής ενίοτε γλυκιάς και λεπτομερέστατα μελετημένης κωμωδίας του Tati. Όπως λοιπόν πίσω από το κουφό σεναριακό credit του Simon McBurney κρύβεται το Théâtre de Complicité, έτσι και πίσω από τις μπουφοειδείς φάτσες του Μπιν κρύβεται ένα μεγαλειώδες εμπνευσμένο χιουμοριστικό φινάλε. Που λίγο πολύ ξανανακαλύπτει την οικογενειακή κωμωδία σε ευρωπαϊκά χωράφια, εκεί που σκουπίζει και τα ταμεία αυτές τις μέρες.

Μετά από πολύ σιγοψήσιμο, που έφτανε στην υποψία ότι σκόπευε να βγάλει όλη τη ταινία online σα φωτορομάντζο σε συνέχειες, ο Rob Zombie σερβίρει στο Yahoo! Movies το ορεκτικό για τη δικιά του αναπαράσταση του Halloween (1978) του John Carpenter. O Michael Meyers ετοιμάζεται για τη νέα Νύχτα με τις Μάσκες λοιπόν, την ώρα που όλοι οι Δυτικοί ετοιμάζονται για τη νύχτα με τα κεριά.

Πάντως, η έξοδος του δεύτερου εικονικού μασκομούρη σφαγέα με μπανάλ προτίμηση σε τρυφερή νεανική σάρκα (μετά τον Leatherface φυσικά), δε θα γίνει τον παραδοσιακά τρομομήνα του Halloween (βλ. Οκτώβρη), αφού τον έχουν κλείσει πιο φρέσκες κλοουνομούρικες γιγαντιαίες προνομιακές αλυσίδες (βλ. Saw). Και ποιες ακριβώς στάσεις αναψυχής θα περιλαμβάνει (η έξοδος), πέρα από την αναβίωση των σκηνών καταδίωξης λαχταριστής γκομενίτσας από σαλιγκαροκίνητο μαχαιραφόρο, δε ξεκαθαρίζει το τρέιλερ που κόπηκε από σκηνές των πρώτων γυρισμάτων σύμφωνα με το σχετικό blog του Zombie. Άρα προς το παρόν σημείωσε ότι ο σκηνοθέτης δηλωμένα θέλει να επικεντρωθεί στον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα, και οι αξιοπρόσεκτες σκηνές βασανισμού ποντικιών θα είναι και στη ταινία και δε τις έχωσε η Dimension για μπαχαρικό (όπως διαβόητα έκανε στο τρέιλερ του ριμέικ του Black Christmas του Bob Clark που σκοτώθηκε πρoχτές).

Αν πάλι θες να επικεντρωθείς στις ατελείωτες συζητήσεις για τη μάσκα ή το draft του σεναρίου που κυκλοφορεί στα internets, ο γκούγκλης είναι ο φίλος σου όπως λένε.