Με βαριά και σίγουρα ονόματα γέμισε σχεδόν όλο το διαγωνιστικό τμήμα των φετινού και εξηκοστού φεστιβάλ των Κανών που το πλήρες πρόγραμμά του ανακοινώθηκε επίσημα το πρωί. Από την επιλογή να ανοίξει και το φεστιβάλ, μεγαλύτερο βάρος δίνεται στις Blueberry Nights του Wong Kar-Wai, πρώτη αγγλόφωνη προσπάθεια του σκηνοθέτη. Ενώ κυριαρχούν τα αμερικάνικα φιλμ με πιο αναμενόμενο, από μια σειρά πανάξιων παλιών νικητών, το Paranoid Park του Gus Van Sant. Εξίσου αξιοσημείωτα είναι η εντυπωσιακή συμμετοχή κεντρο-ανατολικο- ευρωπαίων σκηνοθετών και το σπρώξιμο της τελευταίας στιγμής να χωθούν και δυοτρείς Γάλλοι. Εκτός διαγωνιστικού θα προβληθούν επίσημα το Sicko του Michael Moore, το A Mighty Heart του Michael Winterbottom και οι Ocean's Thirteen για να γεμίσουν τα κόκκινα χαλιά αστέρους.

Αναλυτικά:

Opening Film

WONG Kar Wai

MY BLUEBERRY NIGHTS

1h51

Fatih AKIN	AUF DER ANDEREN SEITE		2h02
Catherine BREILLAT	UNE VIEILLE MAÎTRESSE		1h50
Joel & Ethan COEN	NO COUNTRY FOR OLD MEN		2h02
David FINCHER	ZODIAC		2h36
James GRAY	WE OWN THE NIGHT		1h45
Christophe HONORÉ	LES CHANSONS D’AMOUR		1h40
Naomi KAWASE	MOGARI NO MORI (The Mourning Forest)		1h37
KIM Ki Duk	BREATH		1h20
Emir KUSTURICA	PROMISE ME THIS		2h10
LEE Chang-dong	SECRET SUNSHINE		2h30
Cristian MUNGIU	4 LUNI, 3 SAPTAMINI SI 2 ZILE (4 Months, 3 Weeks And 2 Days)		1h53
Raphaël NADJARI	TEHILIM		1h45
Carlos REYGADAS	STELLET LICHT		2h22
Marjane SATRAPI, Vincent PARONNAUD	PERSEPOLIS		1h30
Julian SCHNABEL	LE SCAPHANDRE ET LE PAPILLON		1h52
Ulrich SEIDL	IMPORT EXPORT		2h16
Alexander SOKOUROV	ALEXANDRA		1h32
Quentin TARANTINO	DEATH PROOF		1h50
Béla TARR	THE MAN FROM LONDON		2h12
Gus VAN SANT	PARANOID PARK		1h25
Andrey ZVYAGINTSEV	IZGNANIE (The Banishment)		2h30

Closing Film

Denis ARCAND

L'ÂGE DES TÉNÈBRES

Out of Competition

1h45

Περισσότερα στο δελτίο τύπου.

Το Ίκαρος ΙΙ κατευθύνεται να προσπαθήσει να ξαναπυροδοτήσει τον Ήλιο που σβήνει, και να σώσει την ανθρωπότητα. Στο δρόμο συναντάει το Ίκαρος Ι που είχε χαθεί στην ίδια αποστολή.Είναι ειρωνικό ότι το καλύτερο sci-fi φιλμ εδώ και ανυπολόγιστα χρόνια δε φαίνεται να έχει τη θετική ανταπόκριση που αξίζει. Και η αποτυχία του χρεώνεται εξ ολοκλήρου στους "φαν" του είδους που αποδεικνύονται μπούφοι πέρα από κάθε χαρακτηρισμό, έχοντας αναγάγει τα εξωφρενικά αντι-επιστημονικά κλισέ σε επιστήμη και την ανούσια λεπτομερειολογία σε θρησκεία. Επειδή λοιπόν στο Sunshine δεν εκρήγνυται κανένας στο διάστημα όπως συμβαίνει στα σχετικά δημοφιλή παραμύθια, ούτε δημιουργείται καμιά μυθολογία που θα χρειάζονταν και τη δική σου συνεισφορά στο να συμπληρωθεί το πάνθεον των ηρώων της, καλύτερα να κάτσεις σπίτι να δεις κανένα από τα αγαπημένα σου επεισόδια, αν έχεις. Αλλιώς μπορείς να εμπιστευτείς και κανέναν σοβαρό άσχετο κριτικό, γιατί χρειάζεται κι αυτός από καμιά φορά ξέρεις. Μόνο μη δώσεις και ιδιαίτερη σημασία αν αρχίσει να σου λέει για τρίτα τρίτα που δε λειτουργούν.

Η αλήθεια, όπως την κατέχουν αποκλειστικά οι Μάζες, είναι ότι το μόνο ευτύχημα του The Beach (2000) ήταν ότι στάθηκε αφορμή να συναντηθούν ο σκηνοθέτης Danny Boyle με τον Alex Garland που είχε γράψει τη νουβέλα. Οι δυο τους επανακαθόρισαν στη συνέχεια τα ζόμπι φλικς με το 28 Days Later... (2002) και οι πιστοί του συγκεκριμένου είδους, που δε παίρνουν τον εαυτό τους και τόσο στα σοβαρά, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να το αναγνωρίσουν. Ο Boyle βέβαια ανήκει με τη σειρά του σε εκείνο το σπανιότατο είδος που προηγείται πάντα της σκιάς του. Έτσι βάζει εδώ πλώρη για τη καρδιά του Ήλιου με πεντάστερη (και βάλε) μουσική υπόκρουση (όχι Pink Floyd αλλά) των Underworld. Και άριστη κινηματογράφηση που δε στέκεται μόνο στα χιλιοαντιγραμμένα ήδη κολπάκια του σκηνοθέτη με τη κάμερα, αλλά έχει μια κάποια πολυτέλεια στον προϋπολογισμό να κάνει μακρινά και σταθερά πλάνα. Και να απειλεί και να σε σκοτώσει με το φως της (και να μην αισθάνεσαι καθόλου σίγουρος ότι δε θα σε αποτελειώσουν οι μιμητές).

Στα πιο τυπικά, το σενάριο αποδεικνύει ότι υπάρχουν χίλιοι τρόποι να πεθάνεις στο διάστημα και η σκηνοθεσία τους παρακολουθεί σαδιστικά αναλυτικά. Οι ρυθμοί παραμένουν εξοντωτικοί από την αρχή, θυσιάζοντας κάπως την αληθοφάνεια στο βωμό της ανατροπής της ατελείωτης βαρεμάρας που αποτελεί το "χτίσιμο" της "έντασης" αντίστοιχων προηγούμενων προσπαθειών (με άλλα λόγια μπορείς να πεις υπερβολική την τρομο-εξέλιξη στο διαβόητο τρίτο τρίτο αλλά όχι και τυχαία). Αναφορές, επιρροές και θέσεις μπορείς να βρεις πολλές, αν έχεις όρεξη.

Έξι Παριζιάνοι προσπαθούν να βρουν την αδερφή ψυχή. Nα νιώσουν την καρδιά τους να χτυπάει δυνατά από συντροφικότητα, αγάπη ή κάτι παρόμοιο.Πολύς καιρός πέρασε από τότε που ο Alain Resnais ηγούνταν της γαλλικής πρωτοπορίας με ταινίες όπως το αθάνατο ντοκιμαντέρ για το ολοκαύτωμα Nuit et Brouillard (1955) ή τις συνεργασίες με ονόματα όπως Marguerite Duras και Allain Robe-Grillet για μοναδικά σενάρια σε μέρη τόσο γνωστά but not really, όπως η Hiroshima και το Marienbad. Ο δημιουργός δεν σταμάτησε από τότε να κάνει ταινίες, και η πιό πρόσφατή του ήταν υποψήφια για 8 César και τιμήθηκε με Αργυρό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Βασισμένη σε ένα ακόμη θεατρικό του πολυγραφότατου και ομοίως γηραιού Alan Ayckbourn μετά το Smoking/No Smoking (1993), φέρει τον τίτλο Καρδιές, αφού ασχολείται με συναισθήματα και διαθέσεις του παλλόμενου ανθρώπινου οργάνου. Η θεατρικότητα παραμένει ως προς την σκηνοθεσία, με σκηνές γυρισμένες κυρίως σε εσωτερικούς χώρους και ο ρυθμός της ταινίας μέχρι τέλους είναι ήρεμος χωρίς να αποτολμά την κορύφωση, μαρτυρώντας έτσι μια ασαφή αποστασιοποίηση και έλλειψη συμπάθειας προς τους χαρακτήρες.

Έξι Γάλλοι ηθοποιοί, από την αφρόκρεμα, δίνουν καλές ερμηνείες ψάχνοντας το δυσεύρετο, την αγάπη. Όμως η αβασάνιστη μεταγραφή του θεατρικού σε σεναριακή μορφή από τον Jean-Michel Ribes, αφήνει τους χαρακτήρες να είναι τόσο τυπικά Άγγλοι, που αν δεν υπήρχε ο Πύργος του Άιφελ εκεί γύρω, θα 'παιρνα όρκο πως η ταινία διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Εξίσου χτυπητές, οι ψεύτικες νιφάδες χιονιού που πνίγουν την οθόνη ως ευφάνταστο φυσικό transition είναι τόσο γλυκερά χαριτωμένες που θα αρέσουν μόνο σε μεσήλικες. Γενικότερα, αν και ο μαιτρ κρατάει πάντα ψηλά την ποιότητα από κάθε τεχνική άποψη, όταν από τους δαιδάλους του Marienbad φτάνουμε σε εύκολες αναπαραστάσεις του πάγου που εισβάλλει στις ανθρώπινες καρδιές, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Οι ταινίες του Resnais προδίδουν πια την ηλικία του και αφορούν κυρίως το κοινό που γερνάει μαζί του.

Το κείμενο επιμελήθηκε η estelle και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Επιστήμονας το πάλαι ποτέ βαθιά θρησκευόμενη, αλλά πλέον ειδικευμένη στο να καταρρίπτει δοξασίες πιστών για θαύματα σε επαρχιακές κωμοπόλεις, καλείται σε άλλη μια αποστολή, όταν ένα χωριό στη μέση του πουθενά, τρομοκρατείται απ' το ποτάμι που γίνεται κόκκινο σαν αίμα. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν οι υπόλοιπες εννιά πληγές του Φαραώ αρχίζουν να εμφανίζονται, και οι χωρικοί ρίχνουν το φταίξιμο σ' ένα μικρό δεκάχρονο αγγελούδι.Μετά την κορώνα του πολυβραβευμένου The Life and Death of Peter Sellers (2004), ο ανδρωμένος στα γυρίσματα του Highlander (1986), Stephen Hopkins, επιστρέφει στη συνεπέστατη φιλμογραφία που κοσμούν ο πέμπτος Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (1989), ο δεύτερος Predator (1990), το παραγνωρισμένο διαμάντι Judgment Night (1993) και σχεδόν όλος ο πρώτος κύκλος του 24. Και το κάνει με μια B-μουβιά καταδικασμένη να θαφτεί κάτω από τόνους κοπριά, από τους ανήμπορους να εκτιμήσουν το κιτσάτα αναχρονιστικό μεγαλείο της. Αναβιώνοντας για 96 λεπτά ένα genre που έφυγε απ' τη μόδα πιο γρήγορα απ' ότι μπήκε, το Τhe Reaping είναι ένα homage στο θρησκευτικό θρίλερ, που αν είχε γυριστεί πριν καμιά εικοσαετία, θα είχε ήδη στρατιά φανατικών να πίνουν νερό στο όνομά του. Σήμερα, υποφέρει κάτω απ' το ασήκωτο βάρος της πρωταγωνίστριάς του που λειτουργεί περισσότερο σαν κόκκινο πανί για ετοιμοπόλεμους παρά σαν πόλος έλξης εισιτηρίων, και δεν βοηθά κανέναν ο ασυγκράτητος ενθουσιασμός του σκηνοθέτη, ή το γεγονός ότι η πλοκή είναι πολύ προβλέψιμη (του κερατά δηλαδή) για να είναι τόσο αργή. Αλλά και πάλι, δώσ' του καμιά πεντοδεκαετία να παλιώσουν τα ρούχα, τα αμάξια και οι γκατζετιές του, και δεν ξέρεις ποτέ.

Πανέμορφη γυναίκα μπλέκεται με τον αρχηγό ομάδας ληστών των περασμάτων της περιοχής των Ιμαλαϊων του 19ου αιώνα, κι αφού τον κάνει να την ερωτευτεί παράφορα και να την ακολουθήσει σ' ένα σωρό επιτυχίες και διάφορα μυστικιστικά upgrades, πέφτει νεκρή απ' τα χέρια άλλου αρχηγού περίεργης ομάδας, ανανεώνοντας το ραντεβού τους για μιαν επόμενη ζωή, κάπου στο σύγχρονο Τόκυο.Παρότι έχει ανεβάσει επίπεδο στον τομέα του επαγγελματισμού στα production values, στα υπόλοιπα ο Pan Nalin φαίνεται να αναπνέει ακόμα τον ίδιο αραιό σε οξυγόνο αέρα των Ιμαλαΐων, που ανέπνεε και όταν έστηνε τη Samsara (2002). Μυστικισμός, μαγεία, ρομάντζο, περιπέτεια κι άλλα τέτοια πνευματικά, ξεδιπλώνονται σε αφηγηματική γραμμή τόσο αχανή όσο και τα τοπία της ταινίας, που σίγουρα έχουν τη γοητεία τους άμα δεν βαριέσαι να τα κοιτάζεις, και μπορεί να σου βγάζουν και νόημα, αν μ' αυτές τις ανατολίτικες μυθολογίες και φιλοσοφίες, έχεις ασχοληθεί περισσότερο απ' το να 'χεις ρίξει μερικά ξενύχτια με την τριλογία του Prince of Persia. Διαφορετικά, αυτό το δίωρο στις ερημιές θα σου φανεί μάλλον σα να έχεις βγει χωραφότσαρκα με μεσίτη, και να σου έχει Γκαραβέλα στο ραδιόφωνο να σου μιλά για την αγάπη που είναι ανίκητη κι αθάνατη.

Μελαχρινός χωρικός ερωτεύεται γύψινη μάσκα με λυγερό κορμί από κάτω, που του κάνει κουνήματα ένα βράδυ της αποκριάς που οι γυναίκες του χωριού πάνε μασκαρεμένες νεράιδες στο καφενείου του Ηπειρώτικου χωριού του, για να πειράξουν τους άντρες. Κάνα μήνα μετά, περνά τη δική του Μεγάλη Βδομάδα, όταν τη βρίσκει, ανακαλύπτει ότι είναι νεράιδα, και προσπαθεί να κατακτήσει την καρδιά της.Έθιμα και μύθοι της ξεχασμένης ελληνικής επαρχίας, ξεδιπλώνονται μισοαναποφάσιστα - μισοπαιδιάστικα, στην πρώτη μυθοπλαστική απόπειρα με ανθρώπους του Αρτινού βετεράνου ντοκιμαντερίστα - animationist, με ένα άρωμα νοσταλγίας και μπόλικες δόσεις αργόσυρτης αφελούς ευαισθησίας. Παρ' ότι το Πέρα από τη Λίμνη έχει αρκετά στοιχεία που θα μπορούσαν να στήσουν συναρπαστικό μεταφυσικό θρίλερ (και μια πρωταγωνίστρια-φωτιά για να το βοηθήσει στην προώθηση), η απόφαση του Στασινού να το σπρώξει προς το βουκολικό ρομάντζο με ψυχοψαχτικές προεκτάσεις, είναι η καταδίκη του, αφού ο σκηνοθέτης ταλανίζεται από κρίσεις της παιδικής ασθένειας του συμβολισμού, την ώρα που είναι αναγκασμένος να περπατήσει στον βούρκο του επαναλαμβανόμενου σεναρίου με τους διάλογους που η επαφή τους με την πραγματικότητα, κυμαίνεται απ' το απίθανο στο ολότελα εξωφρενικό. Μπορεί πάντως να δουλέψει καλά σαν κωμωδία, αν δεν έχεις τρόπο να περάσεις την ώρα σου.

Μαχητική ρεπόρτερ, παρατάει την εφημερίδα της όταν της κουκουλώνουν πολιτικό σκάνδαλο γιατίέτσιείναιτοσύστημα, αλλά η δολοφονία μιας παλιάς της γνώριμης, τη στέλνει under-cover σε περίφημη διαφημιστική και την μπλέκει στο εγκληματολογικό ρεπορτάζ στην προσπάθειά της να αποκαλύψει ότι το αφεντικό της εταιρείας ήταν ο φονιάς.Αν η Halle Berry άνοιγε τα πόδια της, το Perfect Stranger θα μπορούσε να έχει τουλάχιστον ένα από τα ατού του Βασικού Ενστίκτου, αλλά προς απογοήτευση όλων, η πολυπόθητη σταρ είναι όλο λάδι κι από τηγανίτα τίποτε σ' αυτό το "καβλίτσα εν κινδύνω" θρίλερ, που γίνεται όλο και πιο ηλίθιο όσο περνάει η ώρα. Και δεν ξεκινά και πολύ έξυπνο είναι η αλήθεια. Η αστυνομική πλοκή με τα ψυχολογικά κολπάκια γεννιέται νεκρή και θάβεται πριν καν έρθει η ώρα για το διάλειμμα, και στην υπόλοιπη διάρκεια, η παράνοια και η σύγχυση παίρνουν το ρόλο του suspense και της σεναριακής συνοχής, πασχίζοντας να οδηγήσουν την ταινία στο αντισυμβατικό φινάλε, ασχέτως αν έχεις χάσει το ενδιαφέρον σου ώρες πριν. Και για το φινάλε, και για το ότι χρειάζονται πέντε λεπτά επεξηγηματικού μονολόγου για να κολλήσει στην υπόλοιπη ταινία. Η μεγαλύτερη πλάκα πάντως είναι, ότι κάποιοι απ' την επιτροπή που είπε στον σκηνοθέτη πώς να γυρίσει την ταινία, νόμιζαν ότι το instant messaging είναι ακόμα αρκετά hip ώστε να μπορείς να κρεμάσεις μισή ταινία πάνω σ' ένα παράθυρο με cyber-teasing. Αναμενόμενα, η AOL δεν είχε την ίδια άποψη, και δεν τους άφησε καν να χρησιμοποιήσουν το όνομά της. Πάλι καλά που η ταινία είναι της SONY και μπόρεσαν να έχουν τα VAIO.