Ο Shrek, λίγο πριν γίνει πατέρας, αναλαμβάνει να εντοπίσει και να φέρει στο θρόνο του, τον Artie, τον νέο βασιλιά του Πολύ Πολύ Μακριά.Διαδικαστική σκηνοθεσία διαδικαστικού σεναρίου, που ξεκινά στο πρώτο δεκάλεπτο με φτηνό χιούμορ για να γίνει σχεδόν κακόγουστο στο δεύτερο, και να ανέβει σε επίπεδα ασφαλούς μετριότητας στο τρίτο, συνεχίζοντας σε χλιαρούς ρυθμούς μέχρι το τέλος. Το τρίτο sequel μιας απ' τις πιο δημοφιλείς μυθολογίες στην ιστορία του animation, που αποδεικνύεται πέρα από αχρείαστο, ολότελα εισιτηριοθηρικό και σαφώς κατώτερο της ιστορίας του κλείσιμο ενός franchise που έχει, απ' ό,τι φαίνεται, πια εξαντληθεί. Τόσο σεναριακά, όσο και δημιουργικά, με το animation του να διατηρεί φυσικά τα υψηλά standards της εταιρείας, αλλά χωρίς ποτέ να δοκιμάζει τα όρια των υπολογιστών της, ή της φαντασίας των σχεδιαστών της.

Νεαρός επιστρέφει από ειδυλλιακό περιβάλλον, μετά από πικρό χωρισμό με τη γκόμενά του, να μείνει με τον πατέρα και τον αδερφό του σε διαμέρισμα στην πρωτεύουσα.Από το ξεκίνημα της ταινίας, με τον γνωστό για τα τριολέ του στο Παρίσι Louis Garrel (βλ. The Dreamers (2003)) να πηδάει από το κρεβάτι με ένα μουσάτο και μια γκομενίτσα και να βγαίνει στο μπαλκόνι για να σου κάνει την εισαγωγή, κατάματα, ελπίζεις σε κάτι εκπτωτικά τσοντόβιο στιλ Quiet Days in Clichy (1970) ή έστω εκπτωτικά βαρετό σα το Ma Mère (2004) του σκηνοθέτη, κι εύχεσαι να μην είναι ένα πιο προχωρημένα κοψοφλέβικο hommage στη Nouvelle Vague. Αλλά τελικά ο Honoré αρκείται στο να επιδείξει τη κατάκτηση μαεστρικής αρτιότητας στη παράδοση της τελευταίας, αγκαλιάζοντάς την ολοκληρωτικά. Η παιχνιδιάρικη διάθεση, τα ελαφρά ειρωνικά jump-cuts, η chic αφήγηση, οι μελαγχολικά τραγουδιάρηδες χαρακτήρες ποτέ δε μοιάζουν βιασμένοι και σπάνια τετριμμένοι αλλά και ποτέ δε χτυπάνε τις σωστές νότες και σπάνια περνάνε το επίπεδο ανίας της παρακολούθησης αυτοσχεδιασμών σε ένα μοτίβο που δεν είναι πια καθόλου nouveau.

Το αταίριαστο δίδυμο αυτή τη φορά τα βάζει με κινέζικες Τριάδες. Στο Παρίσι.Οι τρίτοι Αλεξίσφαιροι Ντετέκτιβ, όπως περίπου και το τέταρτο T4xi (2007), είναι από τις ταινίες ενός είδους καταδικασμένου σε εξαφάνιση όσο και η αγελαδοαλεπού η πλατυποδάρα. Η αμερικάνικη προσπάθεια είναι ακόμα πιο κουρασμένη και προσβλητική κι αν ψάχνεις κι αφορμή να αρπαχτείς βλέπεις ας πούμε ότι ο Chris Tucker έχει κάνει λεφτά και για τα εγγόνια του ταξιδεύοντας τρεις φορές από τη μακρινή χώρα των μαύρων στριγκλιάρηδων γουρλομάτηδων όπου έχει αποσυρθεί τη τελευταία δεκαετία για να εισπράξει $25 εκατομμύρια μόνο για το τελειωτικό (όσο ζεις ελπίζεις) χτύπημα. Ή ότι οι Ευρωπαίοι ιθαγενείς που επιλέχτηκαν να συμμετέχουν, Max von Sydow και Roman Polanski(!), είναι πιο γνωστοί στον μέσο Αμερικάνο για τη πραγματική ή όχι και τόσο λατρεία τους για τον ανήλικο πληθυσμό του πλανήτη. Ή ότι οι έτσι κι αλλιώς ψηλομύτηδες Κινέζοι τα πήραν τόσο που απαγόρεψαν η ταινία να αντιγραφεί από πανάρχαιο κινητό και να πουληθεί από πλανόδιους στη χώρα τους. Ή ότι οι συμπατριώτες του Brett Ratner στράβωσαν άσχημα, κατά τη διάρκεια της προώθησης, όταν υπονοήθηκε ότι έχει τη δυνατότητα να γυρνάει ταινίες που μπορεί και να μην ενοχλούν έστω κάποιο από τα ζώα και φυτά που εξαφανίστηκαν με τους Παγετώνες. Κι αν οι προηγούμενες προσπάθειες είχαν κάποια στοιχεία που τις κάναν υποφερτές, σ' αυτή εδώ ο Jackie Chan είναι πιο γερασμένος απ' όσες φορές έχεις ακούσει ότι είναι πιο γερασμένος από ποτέ, και προφανώς έχει βάλει όρο ο συμπρωταγωνιστής του να βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας από εκτοξευόμενα σάλια (οπότε και η περίφημη χημεία τους εντοπίζεται μόνο στις σκηνές των credits τέλους όπου ο καθένας προσπαθεί να πει τις ατάκες του απέναντι σε κάτι που μοιάζει με φουσκωτό ομοίωμα του άλλου).

Στην Κόλαση όπου μετακόμισε θα υποδέχεται πια τους φίλους του ο μεγάλος καταραμένος του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Νίκος Νικολαΐδης, κουβαλώντας απέναντι σε θεούς και δαίμονες ταινίες που γίναν θρύλος, παρασύνθημα σε συγκεντρώσεις και σύνθημα σε τοίχους, έδωσε στα 68 του την τελευταία του μάχη με τον καρκίνο μέχρι και σήμερα το πρωί.

Γεννημένος 25 Οκτωβρίου 1939 στα Εξάρχεια ο Νικολαΐδης δήλωνε και ήταν παιδί της Κατοχής, ιδεολόγος, αντιδραστικός, ρομαντικός, σκοτεινός, παρανοϊκός Σκορπιός. Στη Θεσσαλονίκη τον γιούχαραν και τον βράβευαν, του τη πέφταν στον εξώστη ενώ χειροκρόταγε η πλατεία (αυτόν ή το πέσιμο, άγνωστο) και ανάποδα, στα διεθνή φεστιβάλ έβρισκε ένα σωρό λόγους και προφάσεις να μη πάει και όταν το 'κανε ήταν από τη μια πολύ μπροστά απ' την Ελλάδα και από την άλλη πολύ πίσω (όντας) απ' την Ελλάδα, τις ταινίες του τις έκανε πάντα μόνος για να έχει τον έλεγχο και να μη τις πουλάει σε κανέναν (αλλά να τις αντιγράφει τζάμπα άμα τύχαινε), το κοινό του λες και το απόφευγε μπερδεύοντάς το με ταινίες διαφορετικές στη σειρά και τριλογίες που κλείναν εκτός τόπου και χρόνου, τα λεφτά του τα έβγαλε μάλλον από τα σύντομα κλιπάκια ανάμεσα στο τηλεοπτικό πρόγραμμα και τα συνθήματα στους τοίχους ήταν από τους πρώτους που τα έκαναν (βλ. τα χρησιμοποίησαν ως) διαφήμιση, απαγορευμένος από τη Δεξιά με κομμουνιστικό σκεπτικό ήταν πολύ πιθανά πιο κοντά από κάθε Έλληνα σκηνοθέτη στο πραγματικό αντιδραστικό και λούμπεν περιθώριο και σίγουρα ο πιο cult τέτοιος (Έλληνας σκηνοθέτης) έξω από τα σύνορά μας.

Οι ταινίες του ξεκίνησαν από την Κόλαση (φυσικά) και τον αριθμό του αυτοκινήτου του με την Ευριδίκη ΒΑ 2037 (1975) που του έφερε και το πρώτο από τα τέσσερα (4) βραβεία σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979) και η Γλυκιά Συμμορία (1983), κόντρα στην ηθική, την εικόνα, την γεύση, τις μαζικές προσδοκίες μιας χώρας που αρχίζει να βολεύεται και να μικροαστίζει και μιας θεωρητικοκρατικά ελεγχόμενης βιομηχανίας που όλοι θέλουν πια να ξεχάσουν, δημιουργούν και εδραιώνουν τον μύθο του και κόβουν εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια. Ο Νικολαΐδης φυσικά κόβει απότομα το τιμόνι και πάει μέχρι το κάποτε Φανταστικό Avoriaz με τη Πρωινή Περίπολο (1987) και κορυφώνει τη καριέρα του σερβίροντας το πιο εκρηκτικό κοκτέιλ του ελληνικού κινηματογράφου, το Singapore Sling (1990), στα μεγαλύτερα φεστιβάλ και σε λογοκρισίες και bootleggers. Ακολούθησαν Θα Σε Δω στην Κόλαση Αγάπη μου (1999), Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα (2002), The Zero Years (2005) που κλείσαν χρωστούμενα, τριλογίες και το τελευταίο σχεδόν επίσημα και τη καριέρα του πρόπερσι στη Θεσσαλονίκη.

Η Rosebud σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί 2 Μέρες στο Παρίσι. Την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου στις 7 το απόγευμα στο Odeon Kosmopolis, στο Μαρούσι.

Η καινούρια ταινία του Takashi Miike που κάνει τον γύρο των φεστιβάλ, παίζοντας απόψε για τους δημοσιογράφους κι αύριο μετά τα μεσάνυχτα στη Sala Grande στη Βενετία και την άλλη βδομάδα στο Midnight Madness του Τορόντο, δεν είναι από τις συνηθισμένες ακραίες του που περνάνε τα σύνορα της Ιαπωνίας, όπως καταλαβαίνεις από τον τίτλο ακόμα. Τοποθετημένο χρονικά σε ένα εναλλακτικό.. παρελθόν, "εκατοντάδες χρόνια μετά τη μάχη του Dan-no-ura", όπου οι clans των Genji και των Heike συνεχίζουν να μάχονται μάλλον για τίποτα κοπάδια αντί για τον αυτοκρατορικό θρόνο, το Sukiyaki Western: Django (2007) είναι προφανώς sukiyaki western (i.e. το ιαπωνικό αντίστοιχο των ιταλικών spaghetti στην μίμηση τoυ αμερικάνικου είδους) και ριμέικ του θρυλικού και χιλιοκακομιμημένου άμα τη προβολή του Django (1966).

Αν βάλεις ότι η παραγωγή του Sergio Corbucci "επηρεάστηκε" από το Για Μια Χούφτα Δολάρια (1964) που "εμπνεύστηκε" από το Yojibo (1961) που παραμένει αμφισβητούμενο από ποια μυθιστορήματα του Dashiell Hammett "δανείστηκε" στοιχεία, καταλαβαίνεις γιατί ο Miike αποδέχεται τις συγκρίσεις με τον Tarantino παρόλο που κάνει συνήθως σε ένα χρόνο όσες ταινίες ο τελευταίος σε όλη του τη καριέρα (μετρώντας του και τις κομμένες στη μέση και τις μισές που τεντώθηκαν). Αφού και οι δυο ανακυκλώνουν και αναμιγνύουν υπέργηρα είδη και ποπ αναφορές, και μάλλον προσφυώς ο Tarantino αντιμετωπίζεται εξίσου σαν τρελάρας στην Ιαπωνία με τον Miike στη Δύση. Έτσι ο Γιαπωνέζος, νομίζοντας μάλλον ότι συμμετείχε σε ταινία του Αμερικάνου εμφανιζόμενος στο Hostel (2005), του φύλαξε και μια θέση στη δικιά του (στο ρόλο του Ringo φυσικά), όπως μπορείς να δεις στο trailer. Κι αν προσέξεις θα παρατηρήσεις ότι η προαναγγελία της ανταποδοτικής εμφάνισης είναι μάλλον από καμιά απωανατολίτικη διαφήμιση, από αυτές που ενίσχυσαν το προφίλ του (Tarantino) ως πυροβολημένου που πουλάει καθαριστικά τουαλέτας με καουμπόικο ντύσιμο, αφού οι σκηνές του δεν είχαν ακόμα γυριστεί.

Η Βενετία έχει φέτος αφιέρωμα στα spaghetti western επιμέλειας.. Quentin Tarantino, όπως ξαναματάπαμε. Η γλώσσα που ακούς στο trailer να μιλάνε σαν καθυστερημένοι επιτιθέμενοι σε γλωσσοδέτη είναι.. Αγγλική και μάλιστα αναμένεται να αυξήσει και την εμπορικότητα του φιλμ στην.. Ιαπωνία. Στην επίσημη σελίδα κυκλοφόρησαν δυο teaser και ίσως και το trailer και μετά κατέβηκαν και αντικαταστάθηκαν από ένα πιο σύντομο απ' όλα που βαφτίστηκε "trailer", με ένα κάποιο "teaser"(!) να είναι.. "coming soon". Το εικονικό φέρετρο (με την σουπερπυροβολάρα μέσα) της πρωτότυπης (λέμε τώρα) ταινίας, παίζει φυσικά και στο remake και έχει πρώτο πλάνο στα παλιά teaser. Μπορείς να το δεις και στο video clip του rework του πρώτου θέματος από τον Saburō Kitajima που έβαλα κάτω από το trailer όχι μόνο γιατί περιέχει και τις περισσότερες σκηνές από την ταινία αλλά για να ολοκληρώσει και τον ποπ κατακλυσμό της ανάρτησης. Αν παρ' ελπίδα δε πνίγηκες ακόμα, δες και τα ιταλικά credits, κομπλέ με φέρετρο και επικά βηταδιαλογίστικα διαπολιτισμικά μελοδραματικό θέμα, στο YouTube.

Πριν από μερικούς μήνες έφτασε στα χέρια μου ένα DVD με ένα preview trailer. Στο εξώφυλλο έγραφε μονάχα τον τίτλο της ταινίας: Ιστορία 52. Ελληνική ταινία; Έστειλαν σε μένα trailer ελληνικής ταινίας για να παίξει στην εκπομπή; "Τι ανόητοι", είπα μέσα μου. Δεν ξέρουν πως συνήθως ξερνάω όταν ακούω αυτές τις δύο λέξεις μαζί (μάντεψε...);

Έβαλα το DVD στο player. Πάτησα play. Μερικά λεπτά αργότερα, φώναζα σε όσους βρίσκονταν στα γύρω μοντάζ ή γραφεία να έρθουν να το δουν κι αυτοί! Μέχρι να καταφέρω να δω ένα πρώτο, ολοκληρωμένο cut της ταινίας, αρκετοί ήταν εκείνοι που με ρωτούσαν με αφέλεια: "Τι ήταν εκείνο το trailer που έπαιξες πριν από καιρό στην εκπομπή; Ποιος το γύρισε; Πότε βγαίνει;" και πολλές ακόμη ατάκες ενθουσιασμού, περιέργειας και ασυνήθιστου ενδιαφέροντος για... ελληνική ταινία!

Ιδού μερικές απαντήσεις: H Ιστορία 52 πρόκειται για το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Αλέξη Αλεξίου (σενάριο, σκηνοθεσία). Ο σκηνοθέτης λέει πως είναι "η ιστορία ενός άνδρα που, κόντρα στις δυνάμεις της λογικής, προσπαθεί να αλλάξει το πεπρωμένο, το εξαρχής προδιαγεγραμμένο τέλος μίας σχέσης". Με δικά μου λόγια, η Ιστορία 52 είναι ένα ψυχολογικό δράμα-θρίλερ "δωματίου" που στριφογυρίζει στο μυαλό του κεντρικού ήρωα σαν ένα ασταμάτητο loop μέσα στο χρόνο, προσπαθώντας να κάνει διορθωτικές κινήσεις στην τροχιά μιας τελειωμένης σχέσης. Συνέβησαν αυτά που βλέπουμε; Υπήρξε ποτέ η Πηνελόπη; Ζει εκεί έξω ή σ’ ένα λάκκο κάπου στην εξοχή; Πόσες αλήθειες, πόσες ενοχές, πόσα λάθη και πόσα φαντάσματα ερωτικά κρύβει αυτό το διαμέρισμα 52;

Μετά το trailer (νέα, βελτιωμένη εκδοχή του preview σε διαδικτυακή πρεμιέρα), θα τη φας μια μικρή φρίκη στο περίμενε για να περάσεις κι εσύ το κατώφλι του...