Το αληθινό... παρασκήνιο γύρω από έναν serial killer που σκότωσε κάμποσο κοσμάκη στο Σαν Φρανσίσκο των 70's και δεν συνελήφθη ποτέ.Η πρώτη παρατήρηση που έχω να κάνω για τούτη την ταινία αφορά στα logos των στούντιο που θα δείτε να εμφανίζονται στο ξεκίνημά της: είναι πανομοιότυπα με εκείνα που χρησιμοποιούσε η Warner και η Paramount στα 1969! Υπό άλλες συνθήκες, θα επρόκειτο απλά για μια χαριτωμένη λεπτομέρεια. Σε μια ταινία του David Fincher με κεντρικό άξονα την εμμονή, όμως, μεταφράζεται σε... κάτι αρρωστημένο.

Το Zodiac μας μιλά για την αληθινή περίπτωση ενός ψυχωτικού serial killer που έγινε έμμονη ιδέα για έναν ψυχωτικό σκιτσογράφο εφημερίδας και μετατράπηκε σε ευαγγέλιο της σημασίας στη λεπτομέρεια από έναν ψυχωτικό δημιουργό! Ως σύλληψη, οι συνειρμοί λειτουργούν. Στο αποτέλεσμα, όμως, το φιλμ βγάζει αυθάδικα της γλώσσα της αδιαφορίας απέναντι στο θεατή και θαυμάζει εαυτόν ως κατόρθωμα, αναζητώντας πιθανούς καθρέφτες στο σκοτάδι. Αδυνατώντας να εμβαθύνει στην ψυχολογία ενός κατά συρροή φονιά που παίζει περίτεχνα με τα media, την αστυνομία και την ανάγκη του να δικαιωθεί ως "καλλιτέχνης", κυρίως διότι η παρουσία του δολοφόνου στην ταινία είναι σχεδόν... αόρατη (υποχρεώνοντας οριακά και σε ένα μη φινάλε, καθώς η ταυτότητα του πραγματικού ενόχου ποτέ δεν αποκαλύφθηκε), ο Fincher περιορίζει εαυτόν στη φιλαρέσκεια μέσω μιας κατασκευής που εξυμνεί τη μεθοδολογία. Με λίγα λόγια, το Zodiac είναι τόσο διασκεδαστικό όσο μια νεκροψία! Το "πτώμα", βέβαια, σε προκαλεί να χαζέψεις. Η αναπαράσταση εποχής ξεπερνά τη λογική, η δουλειά του Harris Savides στη φωτογραφία ανεβάζει επικίνδυνα τα στάνταρ του high-definition και το καστ, με ηγέτη τον Robert Downey Jr., δείχνει να γεννήθηκε γι' αυτό που κάνει.

Δυστυχώς, δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε κάποιες σκιές του παρελθόντος που βαραίνουν άσχημα πάνω από την τεχνοκρατική μεγαλομανία του Fincher. Ως απάντηση, λοιπόν, σ' εκείνους που από σήμερα κιόλας αποδίδουν στο Zodiac βαρύγδουπους τίτλους όπως "instant american classic", θα αντιπρότεινα να στρέψουν πρώτα το βλέμμα τους, να επαναπροσδιορίσουν ή και να μη ντραπούν ανακαλύπτοντας... παρθενικά τη σημασία "συγγενικών" έργων σαν τη Συνομιλία (1974) του Coppola και το Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (1976) του Pakula. Ταινίες που στερούν από το εγχείρημα του Fincher την όποια αυθεντικότητα. Τουλάχιστον...

Τουρκοκύπριος βοσκός που μεγαλώνει σαν παραγιός στο σπίτι Ελληνοκύπριου, ερωτεύεται την κόρη του σωτήρα του, έρωτας που αντιμετωπίζεται σαν ύβρις.Χρησιμοποιώντας μια δυνατή ιστορία απαγορευμένου έρωτα σαν συναισθηματικό πυρήνα, ο Πανίκος Χρυσάνθου στήνει γύρω του την εικόνα μιας χώρας καταραμένης στον διχασμό, ξεκινώντας πριν ακόμη την εποχή του αντιστασιακού αγώνα ενάντια στους Εγγλέζους άποικους, και φτάνοντας μέχρι μετά την τελική διχοτόμηση από τον Τουρκικό στρατό και την επιβολή της ανταλλαγής πληθυσμών. Και το κάνει αρκετά καλά για να καλύπτει τις ατέλειές του (τις ανεπάρκειες σε σκηνές δράσης και σωματικής βίας ας πούμε), και μέχρι αργά στο δεύτερο μισό που ξαφνικά η μονταζιέρα δείχνει να χάνει τον έλεγχο κάνοντας ρετάλια την αφήγηση για να ανεβάσει την ένταση, η ταινία υπερβαίνει την καταγωγή της, τα όποια προβλήματα συνεπάγεται αυτό στην παραγωγή της, και τις όποιες προσδοκίες λανθάνουσας κωμωδίας προκαλούν η προφορά της, τα φολκλόρ κοστούμια και το άθλιο trailer της. Τόσο ώστε να δικαιολογεί κι ένα αστεράκι παραπάνω, ή παρακάτω, ανάλογα σε ποια μεριά μπορεί να στέκεσαι στην απλουστευμένη, αφελώς ουμανιστική πολιτική της τοποθέτηση.

Ο Ακάμας είχε προκαλέσει διεθνές σούσουρο πέρσι στη Βενετία που προβλήθηκε, όταν τα ξένα Μέσα ανακάλυψαν ότι ο Χρυσάνθου αναγκάστηκε να σταθεί απέναντι στην κυβέρνησή του, η οποία του έκοψε τη χρηματοδότηση και απέσυρε την έγκρισή της για προβολή στην Κύπρο, επειδή ο σκηνοθέτης αρνήθηκε να αφαιρέσει-αλλάξει σκηνή εκτέλεσης προδότη από μέλη της ΕΟΚΑ μέσα σε εκκλησία. Ενδεικτικό της ζόρικης κατάστασης που, μεταξύ άλλων, φέρνει τους Κύπριους σκηνοθέτες να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στη χώρα μας. Αν μη τι άλλο, αξίζει και μια επιβράβευση παραπάνω στον Χρυσάνθου που έμεινε και το πάλεψε εκεί. Και να τα βλέπουν αυτά βέβαια οι Έλληνες δημιουργοί που λεν πως δεν υπάρχει έμπνευση Τζο, αλλά δεν κοιτάνε να την αντλήσουν κι απ' τον τόπο τους.

Ετοιμάζοντας τη διπλωματική της για τη βία στα οπτικοακουστικά μέσα, η Angela βρίσκεται μπλεγμένη σε κύκλωμα δημιουργών αληθινών ταινιών snuff, και πρέπει να βρει διέξοδο πριν την κάνουν πρωταγωνίστρια.Πολύ πριν αμερικανοποιηθεί αρκετά για να εντυπωσιάσει τα ταμεία με φρεσκοβαμμένες αντιγραφές του εαυτού του και καλογυαλισμένα δάνεια από μεταφυσικές παραδόσεις, ο Alejandro Amenabar είχε και οράματα και ικανότητες, όπως μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει απ' το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, μια φιλόδοξη απόπειρα σχολίου στη βία του μέσου που υπηρετεί, τον τρόπο που αυτή χρησιμοποιείται ως οπιούχο σκεύασμα, και έτσι για τον χαβαλέ, τον συμβολισμό του εργαλείου που κουβαλάει στον ώμο του (ως εργαλείο αποκάλυψης της αλήθειας, με περισσότερες από μία έννοιες). Με την ίδια ευκολία όμως, βλέπεις ότι δεν ήταν και ιδιαίτερα σίγουρος για το πώς να διαχειριστεί τα χαρίσματά του, για να κρατήσει υπό έλεγχο την πλοκή ενός θρίλερ με whodunit άξονα, που από το όλο υποσχέσεις πρώτο 50λεπτο με μια απ' τις πιο καλογυρισμένες σκηνές πεζής καταδίωξης και μια παράδοξα αναζωογονητική πλοκή, γιγαντώνεται σε κουβάρι κουραστικά ασυγκράτητων περιφορών του προβολέα της ενοχής από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, που δεν εξυπηρετούν τίποτα περισσότερο απ' το να ξεπεράσει η διάρκεια το αχρείαστο δίωρό της και δεν καταφέρνουν παρά να μετατρέψουν υπόπτους και μη σε εκνευριστικά αναποφάσιστες μαριονέτες, εγκλωβισμένες στην εκστατική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα των σφιχτών πλάνων.

Ασχέτως απ' αυτά πάντως, ο κινηματογράφος Δαναός κι η Strada Films, έχoυν δεσμευτεί να διαθέσουν όλα τα έσοδα από τις προβολές της ταινίας, στους πληγέντες των πυρκαγιών. Οπότε αξίζει τον κόπο να πας, κι ας κάνεις λίγη υπομονή με την ταινία.

Ο Shrek, λίγο πριν γίνει πατέρας, αναλαμβάνει να εντοπίσει και να φέρει στο θρόνο του, τον Artie, τον νέο βασιλιά του Πολύ Πολύ Μακριά.Διαδικαστική σκηνοθεσία διαδικαστικού σεναρίου, που ξεκινά στο πρώτο δεκάλεπτο με φτηνό χιούμορ για να γίνει σχεδόν κακόγουστο στο δεύτερο, και να ανέβει σε επίπεδα ασφαλούς μετριότητας στο τρίτο, συνεχίζοντας σε χλιαρούς ρυθμούς μέχρι το τέλος. Το τρίτο sequel μιας απ' τις πιο δημοφιλείς μυθολογίες στην ιστορία του animation, που αποδεικνύεται πέρα από αχρείαστο, ολότελα εισιτηριοθηρικό και σαφώς κατώτερο της ιστορίας του κλείσιμο ενός franchise που έχει, απ' ό,τι φαίνεται, πια εξαντληθεί. Τόσο σεναριακά, όσο και δημιουργικά, με το animation του να διατηρεί φυσικά τα υψηλά standards της εταιρείας, αλλά χωρίς ποτέ να δοκιμάζει τα όρια των υπολογιστών της, ή της φαντασίας των σχεδιαστών της.

Νεαρός επιστρέφει από ειδυλλιακό περιβάλλον, μετά από πικρό χωρισμό με τη γκόμενά του, να μείνει με τον πατέρα και τον αδερφό του σε διαμέρισμα στην πρωτεύουσα.Από το ξεκίνημα της ταινίας, με τον γνωστό για τα τριολέ του στο Παρίσι Louis Garrel (βλ. The Dreamers (2003)) να πηδάει από το κρεβάτι με ένα μουσάτο και μια γκομενίτσα και να βγαίνει στο μπαλκόνι για να σου κάνει την εισαγωγή, κατάματα, ελπίζεις σε κάτι εκπτωτικά τσοντόβιο στιλ Quiet Days in Clichy (1970) ή έστω εκπτωτικά βαρετό σα το Ma Mère (2004) του σκηνοθέτη, κι εύχεσαι να μην είναι ένα πιο προχωρημένα κοψοφλέβικο hommage στη Nouvelle Vague. Αλλά τελικά ο Honoré αρκείται στο να επιδείξει τη κατάκτηση μαεστρικής αρτιότητας στη παράδοση της τελευταίας, αγκαλιάζοντάς την ολοκληρωτικά. Η παιχνιδιάρικη διάθεση, τα ελαφρά ειρωνικά jump-cuts, η chic αφήγηση, οι μελαγχολικά τραγουδιάρηδες χαρακτήρες ποτέ δε μοιάζουν βιασμένοι και σπάνια τετριμμένοι αλλά και ποτέ δε χτυπάνε τις σωστές νότες και σπάνια περνάνε το επίπεδο ανίας της παρακολούθησης αυτοσχεδιασμών σε ένα μοτίβο που δεν είναι πια καθόλου nouveau.

Το αταίριαστο δίδυμο αυτή τη φορά τα βάζει με κινέζικες Τριάδες. Στο Παρίσι.Οι τρίτοι Αλεξίσφαιροι Ντετέκτιβ, όπως περίπου και το τέταρτο T4xi (2007), είναι από τις ταινίες ενός είδους καταδικασμένου σε εξαφάνιση όσο και η αγελαδοαλεπού η πλατυποδάρα. Η αμερικάνικη προσπάθεια είναι ακόμα πιο κουρασμένη και προσβλητική κι αν ψάχνεις κι αφορμή να αρπαχτείς βλέπεις ας πούμε ότι ο Chris Tucker έχει κάνει λεφτά και για τα εγγόνια του ταξιδεύοντας τρεις φορές από τη μακρινή χώρα των μαύρων στριγκλιάρηδων γουρλομάτηδων όπου έχει αποσυρθεί τη τελευταία δεκαετία για να εισπράξει $25 εκατομμύρια μόνο για το τελειωτικό (όσο ζεις ελπίζεις) χτύπημα. Ή ότι οι Ευρωπαίοι ιθαγενείς που επιλέχτηκαν να συμμετέχουν, Max von Sydow και Roman Polanski(!), είναι πιο γνωστοί στον μέσο Αμερικάνο για τη πραγματική ή όχι και τόσο λατρεία τους για τον ανήλικο πληθυσμό του πλανήτη. Ή ότι οι έτσι κι αλλιώς ψηλομύτηδες Κινέζοι τα πήραν τόσο που απαγόρεψαν η ταινία να αντιγραφεί από πανάρχαιο κινητό και να πουληθεί από πλανόδιους στη χώρα τους. Ή ότι οι συμπατριώτες του Brett Ratner στράβωσαν άσχημα, κατά τη διάρκεια της προώθησης, όταν υπονοήθηκε ότι έχει τη δυνατότητα να γυρνάει ταινίες που μπορεί και να μην ενοχλούν έστω κάποιο από τα ζώα και φυτά που εξαφανίστηκαν με τους Παγετώνες. Κι αν οι προηγούμενες προσπάθειες είχαν κάποια στοιχεία που τις κάναν υποφερτές, σ' αυτή εδώ ο Jackie Chan είναι πιο γερασμένος απ' όσες φορές έχεις ακούσει ότι είναι πιο γερασμένος από ποτέ, και προφανώς έχει βάλει όρο ο συμπρωταγωνιστής του να βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας από εκτοξευόμενα σάλια (οπότε και η περίφημη χημεία τους εντοπίζεται μόνο στις σκηνές των credits τέλους όπου ο καθένας προσπαθεί να πει τις ατάκες του απέναντι σε κάτι που μοιάζει με φουσκωτό ομοίωμα του άλλου).

Στην Κόλαση όπου μετακόμισε θα υποδέχεται πια τους φίλους του ο μεγάλος καταραμένος του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Νίκος Νικολαΐδης, κουβαλώντας απέναντι σε θεούς και δαίμονες ταινίες που γίναν θρύλος, παρασύνθημα σε συγκεντρώσεις και σύνθημα σε τοίχους, έδωσε στα 68 του την τελευταία του μάχη με τον καρκίνο μέχρι και σήμερα το πρωί.

Γεννημένος 25 Οκτωβρίου 1939 στα Εξάρχεια ο Νικολαΐδης δήλωνε και ήταν παιδί της Κατοχής, ιδεολόγος, αντιδραστικός, ρομαντικός, σκοτεινός, παρανοϊκός Σκορπιός. Στη Θεσσαλονίκη τον γιούχαραν και τον βράβευαν, του τη πέφταν στον εξώστη ενώ χειροκρόταγε η πλατεία (αυτόν ή το πέσιμο, άγνωστο) και ανάποδα, στα διεθνή φεστιβάλ έβρισκε ένα σωρό λόγους και προφάσεις να μη πάει και όταν το 'κανε ήταν από τη μια πολύ μπροστά απ' την Ελλάδα και από την άλλη πολύ πίσω (όντας) απ' την Ελλάδα, τις ταινίες του τις έκανε πάντα μόνος για να έχει τον έλεγχο και να μη τις πουλάει σε κανέναν (αλλά να τις αντιγράφει τζάμπα άμα τύχαινε), το κοινό του λες και το απόφευγε μπερδεύοντάς το με ταινίες διαφορετικές στη σειρά και τριλογίες που κλείναν εκτός τόπου και χρόνου, τα λεφτά του τα έβγαλε μάλλον από τα σύντομα κλιπάκια ανάμεσα στο τηλεοπτικό πρόγραμμα και τα συνθήματα στους τοίχους ήταν από τους πρώτους που τα έκαναν (βλ. τα χρησιμοποίησαν ως) διαφήμιση, απαγορευμένος από τη Δεξιά με κομμουνιστικό σκεπτικό ήταν πολύ πιθανά πιο κοντά από κάθε Έλληνα σκηνοθέτη στο πραγματικό αντιδραστικό και λούμπεν περιθώριο και σίγουρα ο πιο cult τέτοιος (Έλληνας σκηνοθέτης) έξω από τα σύνορά μας.

Οι ταινίες του ξεκίνησαν από την Κόλαση (φυσικά) και τον αριθμό του αυτοκινήτου του με την Ευριδίκη ΒΑ 2037 (1975) που του έφερε και το πρώτο από τα τέσσερα (4) βραβεία σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979) και η Γλυκιά Συμμορία (1983), κόντρα στην ηθική, την εικόνα, την γεύση, τις μαζικές προσδοκίες μιας χώρας που αρχίζει να βολεύεται και να μικροαστίζει και μιας θεωρητικοκρατικά ελεγχόμενης βιομηχανίας που όλοι θέλουν πια να ξεχάσουν, δημιουργούν και εδραιώνουν τον μύθο του και κόβουν εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια. Ο Νικολαΐδης φυσικά κόβει απότομα το τιμόνι και πάει μέχρι το κάποτε Φανταστικό Avoriaz με τη Πρωινή Περίπολο (1987) και κορυφώνει τη καριέρα του σερβίροντας το πιο εκρηκτικό κοκτέιλ του ελληνικού κινηματογράφου, το Singapore Sling (1990), στα μεγαλύτερα φεστιβάλ και σε λογοκρισίες και bootleggers. Ακολούθησαν Θα Σε Δω στην Κόλαση Αγάπη μου (1999), Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα (2002), The Zero Years (2005) που κλείσαν χρωστούμενα, τριλογίες και το τελευταίο σχεδόν επίσημα και τη καριέρα του πρόπερσι στη Θεσσαλονίκη.