Δυο Αμερικάνες περνάνε το καλοκαίρι τους στη Βαρκελώνη, όπου γνωρίζουν την ελευθερία του ευρωπαϊκού πνεύματος, κάνοντας εναλλασσόμενα τριολέ μ’ έναν ντόπιο ζωγράφο και την τρελαμένη γυναίκα του.Ακούγεται πιο σεξουλιάρικο απ’ όσο είναι βέβαια, και οι σκηνές με το κόκκινο καυτό φίλτρο είναι ελαχιστότερες απ’ όσες θα ήθελες να δεις την Scarlett Johansson στην τελευταία ταινία πριν τον (πρώτο) γάμο της, αλλά κολακευτική για την ευρωπαϊκή σεξουαλικότητα, όπως και να το κάνεις, είναι, και μπορείς πάντα να ελπίζεις ότι θα ανοίξει ορέξεις σε άλλες Αμερικανίδες που της μοιάζουν, οι οποίες θα θελήσουν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και σε άλλες μεσογειακές λιχουδιές, πέρα απ’ τους Καταλανούς ζωγράφους. Όπως και να ’χει, αυτή η πιο πετυχημένη απ’ το Melinda & Melinda (2004) επιστροφή στην αντιπαράθεση δυο διαμετρικά αντίθετων χαρακτήρων που κανείς τους δεν είναι ο αποτελεσματικότερος, κι η πιο πετυχημένη απ’ ό,τι κωμικό έχει κάνει την τελευταία οκταετία μάλλον, επιστροφή στην κωμωδία, δεν είναι απαραίτητα επιστροφή σε φόρμα για τον Woody Allen, αφού χρειάζεσαι μισή ταινία, ατέλειωτο voice over και μια κρυφή πρωταγωνίστρια, για να πιάσεις παλμό, που αποκαλύπτεται μόνο όταν αποκαλύπτει την Penelope Cruz και τις σπίθες που πετάει με το που εμφανίζεται στην οθόνη, για να λειτουργήσει σαν καταλύτης, στις δυο ιστορίες που ψάχνουν στις αντιθέσεις τους την ανάλαφρα, απλοϊκά και χαριτωμένα --αν και ξεκάθαρα μεροληπτικά-- διατυπωμένη κοινή παραδοχή, ότι η ζωή δεν έχει γεύση αν δεν της βάζεις απιστία ποικιλία.

Μηχανοδηγός φτάνει στο όριο συνταξιοδότησης, δέχεται την ασημένια ατμομηχανή και το τελευταίο επευφημητικό τσαφτσούφ των συνεργατών του, και ταξιδεύει στην αφάνεια.Με μεγαλύτερη δάφνη στο βιογραφικό του την αγάπη των Νορβηγών κριτικών (και ότι αυτό σημαίνει), ο Bent Hamer επιστρέφει στη πατρίδα του, μετά την εκδρομή του στην Αμερική με το Factotum (2005), για να αφηγηθεί την ιστορία ενός τύπου που τον λένε Odd, όνομα κοινό στη Νορβηγία αλλά.. παράξενο στα Αγγλικά (με ότι αυτό σημαίνει). Ιστορία εκκωφαντική όσο το χιόνι που πέφτει, και αποσπασματική, σαν απλή αφορμή για κωμικοτραγικά σκετσάκια τα οποία υποτίθεται αναδεικνύουν την παινεμένη ανθρωποκεντρική παρατηρητικότητα του δημιουργού. Στη πραγματικότητα, υπνωτικά αλλόκοτα και πηγμένα στα μουράτα cameos, (τα σκετσάκια) αναδεικνύουν περισσότερο το παίνεμα και, επιπλέον, την αγάπη του Hamer για στιλιζαρισμένη κατήφεια. Συνήθως παίζουν σα Kaurismäki χωρίς κυνικό χιούμορ, στη καλύτερη πλησιάζουν το πλησίασμα του Tati από τον Iosseliani. Αυτόνομο και αυτόφωτο κάθε κάδρο φαίνεται ικανά στημένο, η συνέχειά τους βγαίνει τόσο χοροπηδηχτά επουσιώδης όσο και το σενάριο, η επιμονή του σκηνοθέτη στον ίδιο μονταζιέρη σε όλη του τη καριέρα σε κάνει να ψιλο-υποψιάζεσαι ότι με το υλικό κανείς δε θα 'κανε καλύτερη δουλειά.

Το φιλμ, όπως και όλα τα προηγούμενα πατριδοκεντρικά του Hamer, έπαιξε στα περιφερειακά των Κανών και είναι η υποψηφιότητα της Νορβηγίας για τα φετινά Oscar®, ότι κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει. Αξιαγάπητα υποδειγματικός στον κεντρικό ρόλο, ο Bård Owe έχει σκηνοθετηθεί από Dryer μέχρι Trier.

Εξαιτίας μιας εικοσάλεπτης ξεχάσιμης ιστορίας, μοβόρος αρχαίος Κινέζος αυτοκράτορας γίνεται άγαλμα. Για να αναστηθεί σε μια ευτυχώς ακόμα πιο ξεχάσιμη που δυστυχώς διαρκεί πέντε φορές περισσότερο.Τη χρονιά που επέστρεψε ο Indiana Jones χωρίς Ναζί, επιστρέφει κι αυτός ο κεφάλας που τον μιμούνταν στα 90s χωρίς μούμιες, και το ότι πέρασαν δέκα χρόνια δεν εμποδίζει το γιο του να έχει μεγαλώσει είκοσι, για να ξεπερνάει κάπως τον Shia LaBeouf. Ο Stephen Sommers, υπεύθυνος για τη πλακατζίδικη βήτα διαλογής απομίμηση (από τη Μούμια (1999) και την Επιστροφή της Μούμιας (2001)) της πλακατζίδικης βήτα διαλογής απομίμησης (από την Indy τριλογία) των πλακατζίδικων βήτα διαλογής σίριαλ της Republic, είναι αυτή τη φορά παραγωγός, και φυσιολογικά διάλεξε να τον αντικαταστήσει κάποιος που τον κάνει να φαίνεται μεγαλύτερος και από τον Steven Spielberg. Και όπως έχεις πια καταλάβει, η τρίτη μιουμοταινία περνάει στο μετα-γούστο, με πρωταγωνιστές να καταριούνται την ώρα που έμπλεξαν (Maria Bello) ή να υπομένουν ασιατικά στωικά τη μοίρα τους (Jet Li και Michelle Yeoh που επανασυνδέονται μετά από καμιά δεκαπενταριά χρόνια), όταν έχουν καμιά ιδέα που βρίσκονται και τι ψευτοψηφιακά εφέ υποτίθεται τους κοπανάνε. Αλλά όπως είπαμε, δε χρειάζεται να ανησυχείς, ο Rob Cohen ανατινάζει τα κλειστοφοβικά σκηνικά του με πάθος Michael Bay για να μην υπάρχουν αποδείξεις, κόβει τις σκηνές δράσης του με πάθος Paul Greengrass για να μη φανεί καμιά επαγγελματική δουλειά στη χορογραφία τους, και στέκεται στους διαλόγους με πάθος Θόδωρου Αγγελόπουλου για να απολαύσεις την υποκριτική ικανότητα του περουκινιού του Brendan Fraser στα αστεία των σεναριογράφων του Κατσαριδάκι για Πάντα (2005).

Εν μέσω των Πολέμων των Κλώνων, ο Anakin Skywalker αναλαμβάνει να βρει και να επιστρέψει τον γιο του Jabba the Hutt για να εξασφαλίσει μια ισχυρή συμμαχία για την Δημοκρατία.Δεν χρειάζεται και πολύ περισσότερο απ’ τη διάρκεια του trailer για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται, αλλά θα σου το επιβεβαιώσω έτσι κι αλλιώς, για να μην έχεις αμφιβολίες, ότι χωρίς καμιά πρόθεση να πάει τη μυθολογία πουθενά παραπέρα, ο Lucas απλώς στήνει ένα κινηματογραφικής διάρκειας, παιδικού προσανατολισμού επεισόδιο, με αμφιβόλου αισθητικής animation, για να δουλέψει ως launching pad της καινούριας, σεναριακά ανεξάρτητης αντίστοιχης παιδικής τηλεοπτικής σειράς του Cartoon Network, που επίσης δεν έχει καμιά άλλη πρόθεση πέρα απ’ το να πουλήσει παιχνίδια, κι αν ανήκεις στο ηλικιακό (ή το αντίστοιχης νοητικής προδιάθεσης) γκρουπ που θα τα αγόραζε για να τα κοπανάει μεταξύ τους κάνοντας βζόιν και πίου-πίου, τότε αυτό είναι για σένα. Κι ίσως μπορείς και να μου εξηγήσεις πώς μπορεί να έχει ενδιαφέρον, οποιοδήποτε κομμάτι της ιστορίας πριν την ολοκλήρωση του πεπρωμένου του Anakin και την αποκάλυψή του στον Luke Skywalker, μιας και σε τρία Επεισόδια, ακόμη δεν το έχω βρει.

Το road movie για ανθρώπους που έχουν χάσει το δρόμο τους και παίρνουν τους δρόμους, με τα κωμικά διαλείματα και τις απαραίτητες δόσεις ψυχοψαξίματος, που ετοίμαζε ο Νίκος Παναγιωτόπουλος από πέρσι τέτοια εποχή, με τον Λευτέρη Βογιατζή στο τιμόνι και τους Αλεξία Καλτσίκη και Δημήτρη Πουλικάκο στις δίπλα θέσεις, ανοίγει αύριο βράδυ το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που μπαίνει στη δεύτερη δεκαετία της ζωής του φέτος, απ’ την εφημερίδα Ελευθεροτυπία και τον καλλιτεχνικό διευθυντή του, Νίνο Φενεκ Μικελίδη.

Η ταινία παρακολουθεί το ταξίδι, κυριολεκτικό και μεταφορικό, ενός μεσήλικα που με αφορμή τον άρρωστο πατέρα του, βγαίνει απ’ το διαλυμένο του σπίτι και ξεκινά για τη Θεσσαλονίκη, αλλά στη διαδρομή συναντά έναν πλανόδιο κλαρινετίστα και μια γυναίκα που προσπαθεί να ξεφύγει απ’ τη σκιά της. Μαζί τους, χάνεται σε ένα ταξίδι, που τους περνά απ’ όλες τις πόλεις της βόρειας Ελλάδας και τους οδηγεί στην Κωνσταντινούπολη, την πατρίδα των παππούδων του ήρωα και την πατρίδα των παππούδων της Ελλάδας, όπως σημειώνει σε συνέντευξή του στο τελευταίο μοτέρ (τ.12), ο Παναγιωτόπουλος.

Όπως γίνεται συνήθως στα road movies, ο παράγοντας της έκπληξης με τις καταστροφικές συνέπειες, χτύπησε, έστω και το making of της ταινίας μόνο, του οποίου εξαφάνισε μια κασέτα. Οπότε ταξίδεψε να την αντικαταστήσει η δικιά μας, απ' την επίσκεψη στα πρώτα γυρίσματα, σ’ ένα πάρκιν στο Σχοινιά που παίζει το ρόλο της πηγμένης Εθνικής μπροστά σε διαδήλωση αγροτών. Όταν, μερικούς μήνες μετά, η κασέτα γύρισε στα χέρια μας, το υλικό της ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά λιωμένο, οπότε η σουρεάλ σκηνή της γνωριμίας του χαρακτήρα του Βογιατζή μ’ αυτούς της Καλτσίκη και του Πουλικάκου, μένει κρυμμένη μέσα στην αίθουσα, αλλά η συνέντευξη του σκηνοθέτη διασώθηκε και φτάνει για να σου δώσει μια ιδέα του τί άλλο θα σε περιμένει στα σκοτάδια, ενώ, γενικότερα, το υλικό που μας απέμεινε, σου δείχνει περισσότερα απ' όσα και το ίδιο το trailer της ακριβοθώρητης προώθησης της ταινίας, ας πούμε. Το road movie του Παναγιωτόπουλου βγαίνει στις αίθουσες στις 22 Οκτώβρη, ενώ το 21ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που φέτος φτάνει νέα όρια καθυστερημένης επικοινωνίας με τα Μέσα, θα κρατήσει απ' τις 9 ως τις 19 Οκτώβρη και το πρόγραμμα προβολών του κρύβεται στο site του.

Η Seven Films σας προσκαλεί στην avant première της νεανικής ταινίας Το Χυμαδιό. Το Σάββατο 11 Οκτωβρίου στις 2 το μεσημέρι στο ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Μεταξύ σύγχρονης κι αρχαίας Ελλάδας ψάχνουν να βρουν ο Γιώργος Νούσιας, ο αδερφός του, Πέτρος, κι ο μόνιμος συνεργάτης κι αυτών και του Περάκη, Claudio Bolivar, τις απαρχές του προαιώνιου κακού, που απ’ τα μέσα Αυγούστου έχει ξαναρχίσει να μετατρέπει τους πολίτες σε λυσσασμένα ζόμπι που σκορπάνε αίμα κι άντερα σε διάφορα σημεία της Αττικής. Το sequel του Κακού (2005), του πρώτου ελληνικού zombie movie και πρώτου σοβαρού ελληνικού horror comedy που αξίζει ν’ αναφερθεί (που μάλλον είναι και το πρώτο κανονικό ελληνικό κινηματογραφικό sequel, εδώ που τα λέμε), οδεύει προς το τέλος των γυρισμάτων του κι όταν χαλάσει ο καιρός, θα κλείσει τους δημιουργούς του στα μπουντρούμια του μοντάζ και των ψηφιακών επεξεργασιών για κάνα δεκάμηνο περίπου. Αλλά όσο είναι ακόμα έξω, περνάνε καλά λούζοντας με κουβάδες αίμα τους δεκάδες κομπάρσους τους και το μουράτο cast που έχει προστεθεί σ’ όσους επέζησαν στην πρώτη ταινία (Γιώργος Χρανιώτης, Αποστόλης Τότσικας, Ντίνος κι Ορφέας Αυγουστίδης), κι αυτό, ξέρεις, είναι αυτό που θα βγει στην οθόνη, μαζί με τα κρέατα, τα άντερα, τα κομμένα κεφάλια και τα ξεριζωμένα χέρια που σκορπάνε στα σκηνικά τους οι αδερφοί Αλαχούζοι.

Με σαφώς μεγαλύτερο budget και την Audio Visual να βοηθάει την Ekso Productions στην παραγωγή και να ετοιμάζει τη διανομή, οι αδερφοί Νούσια έχουν σαφώς μεγαλύτερα και καλύτερα παιχνίδια να παίξουν (ο Billy Zane σε ρόλο guest είναι μόνο ένα απ’ αυτά), αλλά το βασικό συστατικό που λέγεται μεράκι φαίνεται να είναι το ίδιο, κι η σοβαρότητα με την οποία το αφιερώνουν, ακόμα μεγαλύτερη. Κι αν και δεν το λένε στην κάμερα, ο πόθος τους να περάσουν ξανά τα σύνορα της χώρας κι αυτή τη φορά να ταξιδέψουν σε καλύτερη θέση, είναι σαφώς εντονότερος και τον συμμεριζόμαστε. Άλλωστε με τέτοια προσέλευση κομπάρσων παύλα fans, η επιτυχία στο εσωτερικό είναι δεδομένη απ’ αυτούς και μόνο, κι όπως βλέπεις και στο βίντεο, είναι τόσο πωρωμένοι, που χρειάζονται τουλάχιστον τρία cut για να σταματήσουν να δαγκώνουν τους πρωταγωνιστές. Αν δεν έχεις ήδη αιτήσει κι εσύ να φορέσεις χιτώνα και να κολυμπήσεις στο κόκκινο σιρόπι, το Κακό στην Εποχή των Ηρώων χρειάζεται όσα ζόμπι μπορεί να βρει για την σύγχρονη αντίστοιχη μεγάλη μάχη αυτής που επισκεφθήκαμε στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Κέντρο Λαυρίου, και σε περιμένει με ανοιχτό κάλεσμα στα γυρίσματα της ερχόμενης Κυριακής, στον παλιό ιππόδρομο του Φαλήρου. Φόρα το πιο σάπιο σου χαμόγελο, πέρνα απ’ το site τους για να μάθεις λεπτομέρειες και τα λέμε εκεί, αν μας γνωρίσεις κάτω από σκισμένα προσθετικά μας μάγουλα.