Θεία επιστρέφει στο χωριό που είχε τρομοκρατήσει μανιακός ταρριχευτής, πάνω στην ώρα για την επιστροφή του μανιακού ταρριχευτή που νόμιζε ότι είχε ξεκάνει.Αδιάφορη κατά τα άλλα μπιμουβιάρικη σεναριοσυρραφή serial killer σπλατεριάς με εξάρσεις gore, λειτουργεί περισσότερο σα μια (σκοτεινή) ματιά στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον --αν περπατήσει όλη αυτή η ιστορία του τριδιάστατου όσο λένε οι ευαγγελιστές της που την θέλουν να κατακτά το Hollywood στα επόμενα χρόνια, μπας και του επαναφέρει κόσμο στις αίθουσες--, όπου η πλειοψηφία των ταινιών θα είναι τριδιάστατη, χωρίς την ανάγκη να σου πετάει συνέχεια πράματα στη μούρη για να σου το θυμίσει, όπως λόγου χάρη το πρόσφατο Ταξίδι στο Κέντρο της Γης (2008) (αν και κάνα σπληνάντερο στη μάπα, δε θα’ταν άσχημο στην προκειμένη περίπτωση). Ότι η όλη ιστορία θα πουληθεί σαν ζεστό ψωμάκι, είναι σίγουρο, το αν θα πουλήσει κι αντίστοιχα, είναι θέμα γούστου υποθέτω, αλλά το σίγουρο είναι πως το ότι σου μετατρέπει την οθόνη σε τέταρτο τοίχο ενός κουτιού με ρεαλιστική προοπτική (αντί για αισθητική ψευδαίσθηση τέτοιας), δεν σημαίνει ότι δίνει και βάθος στην ταινία σου, προφανώς, κι αυτά στα γράφω από τώρα, γιατί φέτος σου’ρχεται μεγάλο τέτοιο κύμα, να΄σαι έτοιμος. Κι αν πετυχαίνει κάτι το συγκεκριμένο δείγμα πάντως (πρώτο από πολλά αντίστοιχα που θα’ρθουν), είναι να σου υπογραμίσει την ανάγκη να αναπτυχθεί άμεσα, βιώσιμο σύστημα οικιακού 3D, για να μη μπουκώσουν οι αίθουσες απ’ τη straight-to-DVD-ίλα.

Κάθε γυναίκα λατρεύει τον τύπο που τη πάει πρώτο ραντεβού σε στριπιτζάδικο, τη πέφτει στη μάνα της και βρίζει την πρώην του που παράτησε έγκυο ενώ της εξηγεί τους στίχους του Pop That Pussy. Αλλά στις ταινίες πρέπει και να την ερωτευτεί.Μετά τη Jessica Simpson στον Employee of the Month (2006) και τη Jessica Alba στο Good Luck Chuck (2007), η φετινή χοντρή προσπάθεια του Dane Cook να γίνει σταρ πρώτης διαλογής δε περιλαμβάνει τη Jessica Biel ή έστω τη Jessica Drake, αλλά τη Kate Hudson. Και δε χρειάζεται τιποτάλλο για να καταλάβεις ότι γέρνει περισσότερο προς το σοφιστικέ ζεστό γλυκούλικο απ' όσο παίρνει κάποιον που 'χει καταφέρει η βιομηχανία να τον μισεί περισσότερο απ' ότι οι Εβραίοι τον Hitler και τον Arafat μαζί. Επιπλέον, το σενάριο κάποιου Jordan Cahan μοιάζει όχι μόνο γραμμένο από πρωτάρη στη δουλειά αλλά και στην επίσκεψη σε κινηματογραφική αίθουσα, οι ήρωές του κάνουν ότι κάνουν γιατί.. έτσι λέει (το σενάριο), και φυσιολογικά το βαθύ ρομάντζο είναι για γέλια, όσο απολογείται για τη σλάπστικ κωμωδία που είναι για κλάματα. Στο συνολικό πνεύμα και ο Cook, προσπαθεί να παίξει κάτι πέρα από τον εαυτό του και αποτυγχάνει οικτρά. Η επόμενη ταινία του δε θα 'χει ούτε ανασφαλείς γκομενάρες να περιφέρονται και θα εκτυλίσσεται σε μικρό σπίτι σε λιβάδι.

Με το Halloween να πλησιάζει, το remake του [REC] (2007) να ανοίγει ικανοποιητικά, και τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο να διαγράφονται από μήνες που πάνε οι ταινίες να πεθάνουν σε αυτούς που πάνε να παλουκώσουν και να πιουν η μια το αίμα της άλλης, το MTV δημοσίευσε, για αμερικάνικη κατανάλωση, στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας, το trailer για ένα από τα project που έχει υιοθετήσει, με ημερομηνία κυκλοφορίας 9 Ιανουαρίου.

Η ημερομηνία εξόδου του Unborn (2009) ορίστηκε πριν κάνα μήνα, μάλλον για καλό, μετά από μια σειρά θετικών screenings, και έτσι το trailer συνοδεύτηκε από αρκετό προωθητικό υλικό που έσκασε από το πουθενά για να τονίσει τη μέχρι τώρα ανυπαρξία του. Και τονίζει επιπλέον τη θετική εικόνα των κινούμενων εικόνων, οι οποίες φαίνονται, στη δράση, να κουβαλάνε κάτι, εκτός του Gary Oldman, από τη συμμετοχή του (σεναριογράφου και σκηνοθέτη εδώ) David Goyer στις ταινίες με σήμα τον προβολέα με σήμα τη νυχτερίδα. Βέβαια, η επιμονή σε ψηφιακά εφέ που να μοιάζουν παλιομοδίτικα κάτι σε γελοίο ένα πράμα το βγάζει, ενώ οι αναφορές σε Εξορκιστή (1973), Μωρό της Ρόζμαρι (1968), και λοιπά παρελθουσών σχολών, φαίνεται να έχουν μείνει μόνο στις προθέσεις του Goyer, τουλάχιστο από τις τουρλού ανατολιτικοδυτικές αντίστοιχες (προθέσεις) του μονταζιέρη (του trailer). Στα θετικά σημείωσε την εμφάνιση και την άνεση της Odette Yustman αν δε το 'κανες στο Cloverfield (2008), στα προβεβλημένα άνευ λόγου φυσικά πρώτη μούρη είναι ο Michael Bay, του οποίου η Platinum Dunes δε τα πήγε και τόσο καλά μετά από γερό ξεκίνημα (The Texas Chainsaw Massacre (2003), The Amityville Horror (2005)) και έχει και πιο μουράτο, όσο η μάσκα του χόκεϊ, έργο να ακολουθεί. Η ιστορία εμπνέεται από τα εβραϊκά dybbuk, o Goyer λέει ότι πήγε σε πιο ανεξάρτητα λημέρια για να τη πει όπως τη φαντάστηκε, αλλά το πιο πιθανό είναι το "not yet rated" της επίσημης σελίδας να γίνει PG-13 (ή "κατάλληλο άνω των 13" αν προτιμάς).

Δυο βδομάδες πριν το Valkyrie (2008), ανοίγει στην Αμερική ακόμα ένα πολεμικό δράμα, τοποθετημένο στην ίδια ιστορική περίοδο, με εξίσου καλή υποδοχή στις δοκιμαστικές προβολές και παρόμοια κρυφές οσκαρικές φιλοδοξίες. Το Defiance (2008) βασίζεται κι αυτό σε πραγματική ιστορία και κάπου εδώ τελειώνουν τα κοινά σημεία των δύο έργων, αφού ήρωας αυτή τη φορά δεν είναι κάποιος Γερμανός στρατιωτικός αλλά Εβραίος αντιστασιακός, ο Tuvia Bielski, που στη Πολωνία του Β' Παγκόσμιου οργάνωσε, με τα αδέρφια του, ομάδα παρτιζάνων υπεύθυνη για τη προστασία πάνω από χίλιων ομοεθνών και ομοθρήσκων του.

Η παραγωγή είναι φυσιολογικά "γέννημα αγάπης" όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης της, Edward Zwick, ευχαριστώντας το AFI που τη διάλεξε για να κλείσει, σε παγκόσμια πρεμιέρα, το φετινό φεστιβάλ του στις 9 Νοεμβρίου. Ανάμεσα σε Ναζί, συνεργάτες τους, Σοβιετικούς αντάρτες, και Λευκορώσους ντόπιους που δε δίσταζαν να τους προδώσουν για να σωθούν οι ίδιοι, οι Εβραίοι της περιοχής φαίνεται να βρήκαν στην οικογένεια Bielski τους ημίθεούς τους και τους λατρεύουν ακόμα, πολύ περισσότερο από όσους βοηθήθηκαν από τον Oskar Schindler. Αλλά, όπως θα περίμενες, μια τόσο μεγάλη ομάδα, μετακινούμενη συνεχώς υπό διωγμό, δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις με τους γύρω πληθυσμούς, αν όχι τιποτάλλο από τις ανάγκες της για τροφή, και η αδίστακτα πιστή εφαρμογή του οφθαλμού αντί οφθαλμού την έχει φέρει ακόμα να εξετάζεται για εγκλήματα πολέμου από την πολωνική κυβέρνηση.

Σε σχέση με το καλοκαιρινό teaser, το trailer, που κυκλοφόρησε αρχικά από το Variety και στη συνέχεια στο MSN, μετακινεί την έξοδο από φθινόπωρο σε Δεκέμβρη, θυμίζει πρώτα το Last Samurai (2003) και στη συνέχεια το Blood Diamond (2006) (αντί για το δεύτερο και το Glory (1989)), και προσθέτει μερικά όχι και τόσο πειστικά ψηφιακά αεροπλάνα, όλα προφανώς για να αντιπαρατεθεί στον Tom Cruise και την επίμονα δουλεμένη μεγάλη του παραγωγή. Όπως μαρτυράνε οι υπογραφές του, ο Zwick έχει μεγάλη παράδοση στα αξιόλογα αλλά όχι εξαιρετικά του είδους, και στον Daniel Craig φαίνεται να βρίσκει μάλλον τον ιδανικότερο πρωταγωνιστή του (οπότε μην εκπλαγείς αν τον δεις κι αυτόν στα Oscar®, όπως τον Denzel Washington, τον Ken Watanabe, τον Leonardo DiCaprio, και τον Djimon Hounsou). Στο καστ χώρεσαν και τα σχετικά.. αισθήματα, ενώ η προώθηση από τη Paramount Vantage που πνέει τα λοίσθια (ως προώθηση τουλάχιστο), σε ματωμενοδιαμαντικό στιλ, πότε κυνηγάει τις αντιπαραθέσεις και πότε τους συμβιβασμούς, με τη παρούσα φάση να αψηφάει, έντονα αλλά όχι ανήθικα, εχθρούς κι επικριτές, όπως μάλλον και οι ήρωές της.

Η Hollywood Entertainment σας προσκαλεί στην avant première του θρίλερ Παιχνίδι Θανάτου. Τη Τετάρτη 15 Οκτωβρίου στις 9 παρά τέταρτο το βράδυ στα VILLAGE PARK 20 Cinemas στoν Αγ. Ι. Ρέντη.

Αν αναρωτιέσαι τι είναι αυτό το υγρό στο οποίο κολυμπάει ο πλανήτης από τότε που ξύπνησες, τώρα ξέρεις ότι ανάμεσα σε κοριτσίστικα (και μαμαδίστικα) μπουτάκια πηγάζει.

Δυο Αμερικάνες περνάνε το καλοκαίρι τους στη Βαρκελώνη, όπου γνωρίζουν την ελευθερία του ευρωπαϊκού πνεύματος, κάνοντας εναλλασσόμενα τριολέ μ’ έναν ντόπιο ζωγράφο και την τρελαμένη γυναίκα του.Ακούγεται πιο σεξουλιάρικο απ’ όσο είναι βέβαια, και οι σκηνές με το κόκκινο καυτό φίλτρο είναι ελαχιστότερες απ’ όσες θα ήθελες να δεις την Scarlett Johansson στην τελευταία ταινία πριν τον (πρώτο) γάμο της, αλλά κολακευτική για την ευρωπαϊκή σεξουαλικότητα, όπως και να το κάνεις, είναι, και μπορείς πάντα να ελπίζεις ότι θα ανοίξει ορέξεις σε άλλες Αμερικανίδες που της μοιάζουν, οι οποίες θα θελήσουν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και σε άλλες μεσογειακές λιχουδιές, πέρα απ’ τους Καταλανούς ζωγράφους. Όπως και να ’χει, αυτή η πιο πετυχημένη απ’ το Melinda & Melinda (2004) επιστροφή στην αντιπαράθεση δυο διαμετρικά αντίθετων χαρακτήρων που κανείς τους δεν είναι ο αποτελεσματικότερος, κι η πιο πετυχημένη απ’ ό,τι κωμικό έχει κάνει την τελευταία οκταετία μάλλον, επιστροφή στην κωμωδία, δεν είναι απαραίτητα επιστροφή σε φόρμα για τον Woody Allen, αφού χρειάζεσαι μισή ταινία, ατέλειωτο voice over και μια κρυφή πρωταγωνίστρια, για να πιάσεις παλμό, που αποκαλύπτεται μόνο όταν αποκαλύπτει την Penelope Cruz και τις σπίθες που πετάει με το που εμφανίζεται στην οθόνη, για να λειτουργήσει σαν καταλύτης, στις δυο ιστορίες που ψάχνουν στις αντιθέσεις τους την ανάλαφρα, απλοϊκά και χαριτωμένα --αν και ξεκάθαρα μεροληπτικά-- διατυπωμένη κοινή παραδοχή, ότι η ζωή δεν έχει γεύση αν δεν της βάζεις απιστία ποικιλία.