«Το στόρι είναι εντελώς συμβατικό...»...και αναπτύσσεται με τους καταιγιστικούς ρυθμούς της αβίαστης βραδύτητας, σ’ ό,τι πιο θεατοδιωχτικό έχει κάνει μέχρι τώρα ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, που ποτέ δεν είχε τη φήμη σκηνοθέτη με έγνοια του τον θεατή, κι ούτε πρόκειται να την αποκτήσει τώρα, φροντίζοντας απλώς να αποτελειώσει όποια ελπίδα είχε μείνει ζωντανή απ’ το Κουράστηκα να Σκοτώνω τους Αγαπητικούς σου (2002), μετά το μακελειό του Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006). Ένα road movie δίχως ιδιαίτερη έμφαση ούτε στο road, ούτε στο movie, το ταξίδι απ’ τη Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη είναι ένα ταξίδι στη γεωγραφία ηρώων που τρέχουν απ’ το παρελθόν και προσπαθούν να αποφύγουν και το μέλλον, αφήνοντας το παρόν να τους ψάχνει σε μια αδιάκοπη εναλλαγή περιβάλλοντος, μόνο που η ταινία, όπως και οι ήρωες, δεν θέλει να ξέρει από που έρχεται, δεν ξέρει που πάει, και δεν ξέρει ούτε τι ακριβώς να κάνει όταν φτάσει εκεί, ενδιαφέρεται μόνο να σκορπίσει στείρα λυρικότητα ανάμεσα σε μια ακολουθία από fades to black, που αντικατοπτρίζουν εκτός απ’ τη μαυρίλα της ματαιότητας της ύπαρξης και τη μαυρίλα του χαρακτηριστικότερου είδους κινηματογράφου που κάνει τους Έλληνες να ακούν «ελληνικός» και να τρέχουν για τα βουνά.

Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις για το υλικό του making of της νέας ταινίας του Γιάννη Ξανθόπουλου, που είχε αναλάβει φράξια των Μαζών με απώτερο στόχο να το απαγάγει, έφτασαν σήμερα στο mail μας τα λύτρα, τουτέστιν το trailer του Όλα θα Πάνε Καλά (2009), που βλέπεις αποκλειστικά και σε πρωτιά εδώ σήμερα, πριν καν κάνει την πρεμιέρα του στις σκοτεινές αίθουσες (μπροστά απ’ το Αυστηρώς Κατάλληλο (2008) αύριο και το Quantum of Solace (2008) την άλλη παράλλη βδομάδα, τις δυο φθινοπωρινές ναυαρχίδες της Audiovisual δηλαδή, που κυνήγαγε τους παραγωγούς Αργοναύτες να της τελειώσουν το υλικό να το ρίξει στα μέγιστα πλήθη που μπορεί να μαζέψει).

Η τραγικωμωδία με τα στοιχεία περιπέτειας (και τα «χοντρά... (μ)πλεξίματα») του σκηνοθέτη και σεναριογράφου του προπερσινού υπερσουξέ 5 Λεπτά Ακόμη (2006), δεν έχει τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο για πρωταγωνιστή (προς μεγάλη σου ανακούφιση, αν είχες ψηλιαστεί μαζί μας ότι δεν υπάρχει άλλος Έλληνας ηθοποιός αυτή τη στιγμή στον κινηματογράφο), αλλά αντιθέτως φέρνει στο προσκήνιο τον Άκη Σακελλαρίου, που δεν είχε βρει τίποτα αξιόλογο ν’ ασχοληθεί απ’ την εποχή του (οριακά έξω απ’ την ξαφνική άνθιση του ελληνικού εμπορικού χρονικά) Ιλουστρασιόν (2006) κι επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη για να παίξει μοβόρο μικροαπατεώνα, που βγαίνει απ’ τη φυλακή πεινασμένος για τη μεγάλη μπάζα. Την οποία οραματίζεται σε απαγωγή μεγαλοδικηγόρου του υπόκοσμου (Δημήτρης Πιατάς), σχέδιο όμως που αφ’ ενός ποντάρει υπερβολικά στη μικρότερων φιλοδοξιών άπιστη γκόμενά του (Φαίη Ξυλά) και τον μικρότερων ικανοτήτων άπιστο κολλητό του (Ορφέας Αυγουστίδης), και αφ’ εταίρου δεν υπολογίζει την θεία Ελενίτσα του μεγαλοδικηγόρου (Έφη Παπαθεοδώρου), η οποία, παραφράζοντας τα λόγια του σκηνοθέτη, αντιπροσωπεύει μια μεταφυσική αχτίδα καλού, σ’ έναν κόσμο που προσπαθεί να πνίξει το σκοτάδι.

Αλλά επειδή το trailer είναι αρκούντως κρυπτικό, τουλάχιστον για τον χαρακτήρα έκπληξη και στοίχημα της ταινίας μαζί, τις αποκαλύψεις θα σ’ αφήσω να τις περιμένεις σ’ ένα ξεγυρισμένο set visit προσεχώς (ελπίζω αρκετά πριν το Γενάρη που βγαίνει η ταινία στις αίθουσες), και μέχρι τότε μπορείς να γράφεις από κάτω, πόσα θα πόνταρες στις ικανότητες της Θεοπούλας του Παρά 5, που θα δοκιμαστεί τώρα και ως μαζομαζώχτρα κινηματογραφική. Για τη rap προς reggae στροφή του Χατζηγιάννη στο τραγούδι τίτλων, κρατάω κι εγώ τις επιφυλάξεις μου μαζί σου.

Η Village Films σας προσκαλεί στην avant première του αστυνομικού δράματος Ζήτημα Τιμής. Τη Δευτέρα 27 Οκτωβρίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Αναμφισβήτητα πια το φανταστικό φιλμ της χρονιάς, πριν καν αρχίσει να προβάλλεται στις σουηδικές, νορβηγικές και (κάποιες) αμερικάνικες αίθουσες αυτή τη βδομάδα, το βαμπιρικό ρομάντζο του Tomas Alfredson απέκτησε στα τέλη της προηγούμενης και κόκκινο trailer, με ολοκληρωμένες τις μοβόρες σκηνές του προ δεκαπενθημέρου πράσινου, που πρόσφεραν βορά στο κοινό των διαδιχτύων οι φίλοι του verbal με τις σάπιες ντομάτες.

Το Let the Right One In (2008), που οι Αμερικάνοι θεωρούν δεδομένο τουλάχιστο από το Lost Boys (1987) και μετά ότι καταλαβαίνεις τι σημαίνει ο τίτλος του (και αν όχι, υπαινιγμούς θα βρεις μόνο στο διεθνές trailer), ξεκίνησε φυσιολογικά από το Göteborg και έδειξε πρώτη φορά τα δόντια του με το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Rotterdam στις αρχές της χρονιάς. Αλλά ήταν στην αγορά του Βερολίνου κάτι μέρες αργότερα που άφησε ξερούς όσους το πέτυχαν, με αποτέλεσμα να ψιθυρίζεται ταινία του φεστιβάλ με σήμα την αρκούδα στους υποψιασμένους κύκλους, η (σουηδική) EFTI να του αφήνει μήνες και εποχές (από τη σχεδιασμένη αρχικά ανοιξιάτικη έξοδό του) για να πάρει φωτιά, κι εγώ να πικάρω τον cinemad που μου έλεγε ότι δε το πήρε χαμπάρι. Με σημαντικότερους σταθμούς ενδιάμεσα, το Tribeca όπου ο Alfredson παρέλαβε τα $25 χιλιάρικα του μεγάλου βραβείου από τα χέρια του Robert De Niro σα να του το έδινε στις Κάνες, και το Fantasia του Montreal όπου πήρε ότι υπήρχε, το φιλμ έκανε το γύρο του πλανήτη πριν καταλήξει να κάνει τους geeks να παραληρούν σαν καλύτερη τρομοταινία του Fantastic Fest του AICN και να τιμηθεί με το Méliès d'Or των ευρωπαϊκών διοργανώσεων του χώρου στο Sitges.

Η παραγωγή έχει πια διανομή "σχεδόν σε όλες τις ηπείρους" (στην Ανταρκτική ακόμα το σκέφτονται προφανώς) και η εμπλοκή του J.J. Abrams από νωρίς κατέληξε στο να σκηνοθετεί το (αμερικάνικο) remake ο Matt Reeves του Cloverfield (2008), παρόλο που η (βρετανική) Hammer είχε τσιμπήσει τα σχετικά δικαιώματα, και παρά τις αντιρρήσεις του πρώτου σκηνοθέτη. Η Σουηδία έχασε την ευκαιρία να έχει φιλμ που να ξεχωρίζει στον φετινό πανικό από ξενόγλωσσες συμμετοχές στα Oscar®, επιλέγοντας το δεινοσαυρικό (που θα 'λεγε κι ο Bergman) Maria Larssons Eviga Ögonblick (2008) του Jan Troell, όμως ο Guillermo del Toro δεν έχασε αυτή να σπονσονάρει ακόμα ένα αξιόλογο του χώρου σαν "τόσο εκλεπτυσμένο, στοιχειωτικό και ποιητικό όσο πρόκειται ποτέ να δεις".

Νέα Υόρκη, 1994. Στην κάψα του καλοκαιριού, ο Luke Shapiro, απόφοιτος λυκείου, dope dealer και παρθένος, πρέπει να βάλει κάτω το μέλλον του και να πάρει τις σωστές αποφάσεις, έχοντας παραδίπλα μια μικρή βοήθεια από τον ψυχαναλυτή του, τον οποίο ανταμείβει με... "χόρτο"!Η σύσταση του κεντρικού χαρακτήρα αποτελεί μια από τις πιο εθιστικές εμπειρίες για το είδος των νεανικών ταινιών, από εποχής Risky Business (1983). Διόλου τυχαία η αναφορά στο breakthrough φιλμ του Tom Cruise, εξαιτίας των παράλληλων αμοραλιστικών μηνυμάτων. Όπως κάθε teenager με λογική, ευαισθησίες και cult status διαχρονικής αξίας, ο Shapiro είναι κλεισμένος στον εαυτό του, δεν είναι δημοφιλής στον περίγυρό του (εκτός από τις στιγμές που όλοι τον έχουν ανάγκη για να προμηθευτούν τη δόση τους), δεν έχει ιδέα από σεξ ή αγάπη, αλλά γνωρίζει ποιο είναι το αληθινό μότο του ανθρώπινου βίου: Γεννιέσαι, πας σχολείο, πιάνεις δουλειά, κάνεις οικογένεια, πεθαίνεις. Διαφωνείς;

Άσχετα από την αβεβαιότητα και την πεσιμιστική ματιά προς το μέλλον, ο Luke Shapiro του σήμερα έχει δύο ουσιαστικές ανάγκες: χρειάζεται έναν άνθρωπο στον οποίο μπορεί να μιλάει, με τη σιγουριά πως τα λόγια του δε βγαίνουν από το ένα αυτί στο άλλο του "ακροατή", και έναν άνθρωπο τον οποίο θ' αγαπήσει. And be loved in return, που λέει και το άσμα... Πολλές φορές, θέλουμε να βρούμε και τα δύο σε έναν άνθρωπο. Απόπειρα που στέφεται με γκρεμοτσάκισμα (πλειοψηφικά ελεγμένο...). Ο Shapiro δεν κάνει αυτό το λάθος. Ζητά στο πρόσωπο ενός ανορθόδοξου ψυχαναλυτή (ο Ben Kingsley σε τυπικό ρεσιτάλ... άνεσης) το φίλο που δεν έχει στη ζωή, εκεί έξω. Συμπτωματικά, η θετή του κόρη μοιάζει ιδανικά πλασμένη γι' αγάπη, οπότε, οι ρόλοι "κλειδιά" έχουν καλυφθεί. Τι δεν πάει καλά, όμως; Η πραγματικότητα δεν τηρεί συνήθως τους κανόνες του παιχνιδιού και η πάλη με τη συνείδηση του καθενός, πόσο μάλλον εκείνου που επιλέγει να επιζήσει συντροφιά με τη "διαφορετικότητά" του, είναι μια ιστορία τόσο σικέ.

Μέσα από στιγμιότυπα ζωής δίχως πολλές ελπίδες, ενίοτε ιδωμένης με χιούμορ, αλλά πάντοτε θαμπωμένης από το πλούσιο φως της διευθύντριας φωτογραφίας, Petra Korner, ο Jonathan Levine αναπτύσσει σεναριακά τη σχέση του Luke με τον Dr. Squires σα να πρόκειται για τον ίδιο χαρακτήρα, τονίζοντας τα σωστά και τα λάθη σημεία της επιλογής στην παρατεταμένη ανωριμότητα, αφήνοντας στο point of view του θεατή το ρόλο του κριτή. Εκείνοι που θα ευχαριστηθούν περισσότερο το φιλμ είναι, προφανώς, όσοι κουβαλάνε παρόμοια μυαλά, εκείνοι, δηλαδή, που ποτέ δε θ' ασχοληθούν με το έτος γέννησής τους ή την "ασφάλεια" μιας τυποποιημένης, "νορμάλ" ζωής, μεμψιμοιρώντας και προσδοκώντας ταυτόχρονα να κατακτήσουν τον κόσμο με έναν δικό τους τρόπο. Ακόμη κι αν, κατά βάθος, γνωρίζουν πως σε τούτο το χυμαδιό, το "δικό σου" είναι κάτι τόσο ουτοπικό...

Αναπάντεχη επιδημία λευκής τυφλότητας, ξετινάζει τις κοινωνικές δομές.Περισσότερο απ' το "πόσοι τυφλοί φτιάχνουν μια τυφλότητα" και το "τί θα έκανες σ' έναν κόσμο τυφλών αν έβλεπες" του οπισθόφυλλου του --βραβευμένου με Nόμπελ το '98-- μυθιστορήματος του Πορτογάλου συγγραφέα που δεν έβγαλε ποτέ το λύκειο, και των αναλύσεων που ακολούθησαν το έργο του και την κινηματογραφική μεταφορά που γέμισε φαρμάκι τις σελίδες των κριτικών (οι οποίοι προφανώς είδαν εντελώς άλλη ταινία, ή μάλλον, είδαν άλλη ταινία απ' αυτή που ήθελαν) σήμερα, το ερώτημα που βρίσκεις και σου απαντά με ευχαρίστηση και το κείμενο και οι εικόνες που έβγαλε απ' αυτό ο Meirelles, είναι το πόσο άσχημη μπορεί να γίνει μια ανθρωπότητα δίχως ανθρωπιά, αν δεν μπορεί κανείς να δει την ασχήμια της, ή αν το θες αλλιώς, πόσο μπορεί να αντέξει η οφθαλμαπάτη της κοινωνικής ηθικής, όταν δεν μπορεί κανείς να σε δει να την ξεσκίζεις και πηγαίνοντάς το παραπέρα, αν αξίζει (κι αξίζουμε) τελικά τον κόπο, να προσπαθήσεις να την διατηρήσεις. Κι αν θες να μείνεις μέσα στην ταινία, μείνε σ' αυτήν της την πτυχή, γιατί οι προσπάθειες των κριτικών να βρουν αλληγορικές ερμηνείες των πηγών της γκαβομάρας της ανθρώπινης ύπαρξης, εκτός από τελείως εκτός θέματος, θα σου προκύψουν απογοητευτικά ανεδαφικές και ξεκάθαρα ξεκάρφωτες.

Μάλλον αναπάντεχα πάντως, ο κύριος ηθικός προβληματισμός που εγείρει ο Meirelles εικονοποιώντας σου με σκετσάκια τόσο τετριμμένα στην ταινία του, όσο ήταν και στο βιβλίο που ακολουθεί εξαντλητικά πιστά και για καλό και εύστοχο λόγο (όπως είχε, άλλωστε, κάνει και με τον Επίμονο Κηπουρό), είναι το αν η σαδιστική απόλαυση και ηδονή που αντλεί απ' το ξερίζωμα της ανθρωπιάς απ' τους ανθρώπους στη σκηνοθεσία του, είναι για τέρψη δική του, ή για τύπου Haneke μετα-κριτική δική σου ως θεατή απέναντι στο θέαμα, όταν καταλάβεις ότι σου δείχνει την κτηνωδία που ξέρεις ότι περιμένεις και θέλεις και απαιτείς να σου δείξει να κατασπαράζει μια ανθρωπότητα της οποίας νιώθεις υπεράνω. Διχάλα κι αστοχία υλικού, που προκύπτει πιθανότατα επειδή το αντίστοιχο εφέ του βιβλίου, με την επιτηδευμένα ανεπιτήδευτη αφήγηση του Saramago που κρατά τον αναγνώστη σε απόσταση αποστειρωμένης ακαδημαϊκής ψυχρότητας, φιλοδοξώντας να μειώσει την απόστασή του απ' την πραγματική κτηνωδία της καθημερινότητάς του έξω απ' το βιβλίο, αφαιρέθηκε απ' την ταινία μετά τις αντιδράσεις στις Κάνες, ένα γεγονός που χαιρετίστηκε από κριτικούς ως νίκη τους, αλλά μάλλον δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται παρά ως (άλλη μια) απόδειξη ότι το κριτικό σώμα έχει περιορισμένες ικανότητες στην χειροπιαστή καθοδήγηση του δημιουργού και θολωμένες αντιλήψεις αν νομίζει ότι είναι αυτή η δουλειά του.

Αμερικάνος σουδανικής καταγωγής, με στρατιωτική εμπειρία στα εκρηκτικά και πίστη στον Αλλάχ, συλλαμβάνεται στην Υεμένη να πουλάει το αγαπημένο παιχνίδι των εξτρεμιστών (διάβαζε Semtex), και τραβάει τη προσοχή του FBI.Ανεξάρτητη παραγωγή, βασισμένη σε μια ιδέα λίγο πολύ κοινή πια (πιο χαρακτηριστικά χρησιμοποιημένη στην, αρκετά καλή για να αποκτήσει συνέχεια, μίνι σειρά του Showtime, Sleeper Cell) και σε μια ιστορία όχι κανενός άλλου αλλά του Steve Martin, με θεματολογία που καρατσεκαρισμένα απωθεί το αμερικάνικο κοινό, το Παιχνίδι Θανάτου (2008) δε μοιάζει από μακριά και τόσο καλή ιδέα. Όμως ο Jeffrey Nachmanoff φαίνεται να 'χει κάνει πολλά βήματα από τότε που 'γραφε τη Day After Tomorrow (2004), και καταφέρνει όχι μόνο να αντιπροσωπεύσει, αφιλοδόξα υπερφιλόδοξα, όλες τις βασικές ιδεολογικές στάσεις στον πόλεμο με την τρομοκρατία, αλλά και να ρίξει και καναδυό στροφές στη πλοκή που δεν τις βλέπεις να έρχονται ακόμα κι αν σου κάνει τον ταξιτζή καθημερινά ο Kubica. Πραγματικά διεθνές, σε τοποθεσίες και γλώσσες, και φαινομενικά μελετημένο στο θέμα και τις διαδικασίες, το σενάριο δε μπορεί φυσιολογικά να ξεφύγει από τις απλοποιήσεις και ούτε το επιδιώκει. Από τη καρέκλα του σκηνοθέτη ο Nachmanoff οδηγεί το φιλμ κυρίως σα θρίλερ, με σχετικά γοργό ρυθμό και θολή φωτογραφία, μένοντας μόνο, εύστοχα περισσότερο να παρακολουθεί λίγο παραπάνω τις συνέπειες από τις πράξεις, και άστοχα σε περιφερειακούς χαρακτήρες να μην αντέχουν το βάρος από τις κορώνες που πρέπει να ξεστομίσουν. Οι πρωταγωνιστές του πάντως τον δικαιώνουν, ο Don Cheadle τυπικά αριστεύει στο ρόλο του ήρωα που βλέπει ξέφρενα τις επιλογές του να λιγοστεύουν, ο Guy Pearce συμπληρώνει υπερεπαγγελματικά χωρίς κραυγές, το σύνολο στέκεται άνετα πάνω από τη μετριότητα του είδους.