Κατάδικος για σκηνοθετημένο φόνο, μπαίνει πίσω από τιμόνι σε θανατηφόρες κούρσες φυλακισμένων, για να κερδίσει την ελευθερία του σε δυστοπική χρεοκοπημένη και πλήρως ιδιωτικοποιημένη Αμερική.Περιορισμένων φιλοδοξιών εκρηκτική επίθεση στις αισθήσεις, με στόχο την αδρανοποίηση του εγκεφάλου για άμυαλη διασκέδαση, το Death Race (2008) του Anderson, αφήνει όλες τις απόπειρες πολιτικής και κοινωνικής σάτιρας του Death Race (1975) του Roger Corman, στο εισαγωγικό σημείωμα, για να αφιερωθεί αποκλειστικά στο πώς θα ήταν το Pimp My Ride αν το αναλάμβαναν ισοβίτες σοσιοπαθείς, τουτέστιν απολαυστικά σαδιστικό και άφρενα αδρεναλινικό. Ο Jason Statham αναλαμβάνει το ρόλο της μαϊμούς στο τιμόνι, δίχως τίποτε άλλο να κάνει πέρα απ’ το να κοιτάει τον καθρέφτη του αγριεμένα, αλλά η ταινία αποκτά την ανεκτίμητη B-movie συλλεκτικότητά της, χάρη στην απίστευτα campy ερμηνεία της Joan Allen ως σκύλα διευθύντρια του ιδιωτικού της σωφρονιστικού ιδρύματος.

Οι ενσαρκώσεις τεσσάρων αρχετυπικών γυναικών (η κουνέλα, η επαγγελματίας, και η λεσβία), προσπαθούν να ενισχύσουν την τέταρτη (η «κανονική») που την απατά ο άντρας με μια πέμπτη (η αριβίστρια τσούλα).Αν δεν το καταλαβαίνεις ξεκάθαρα απ' τον τίτλο, η ταινία αφορά αποκλειστικά γυναίκες, που θα πάνε en masse στην αίθουσα για να νιώσουν, σαν σε πιο συγκρατημένο (προς χάρην προσομοίωσης ρεαλισμού) αυτοτελές spin-off του Sex and the City, που τους προσφέρει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση του rom-com σκελετού της, εξορίζοντας τους άντρες στο περιθώριο της απλής αναφοράς του ονόματός τους, ενίοτε, ενδεχομένως άθελα ενδεικτικό της εγωκεντρικότητας του έμφυτου drama-queen-ισμού της κατιναρίας που στοχεύει. Εξίσου απολαυστικό γι' αυτές, όσο το Death Race (2008) για 'μάς αυτή τη βδομάδα, θα τις βάλει σ' ένα αέναο εύκολο κι ασφαλές τριπάκι ταύτισης με χαρακτήρες και καταστάσεις, αλλά αν κάνεις την προσπάθεια μέσα απ’ αυτό να καταλάβεις οτιδήποτε για δαύτες, μην περιμένεις και πολλά περισσότερα από ένα τούβλο τούβλινο τοίχο.

“Μια ιστορία για την ελαφρότητα του έρωτα, που ζυγίζει 300 κιλά το καρέ”, είναι, όπως εύστοχα σημείωσε συνάδελφος, η φιλόδοξη και φιλότιμη, αλλά προβληματική στην έκφρασή της, δεύτερη ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου, η μία από τις δύο ελληνικές που διαγωνίζονται φέτος στο διεθνές πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και μετά το πρώτο της άνοιγμα χθες βράδυ, κάνει καπάκι προβολή αυτή τη στιγμή, ενώ βρίσκεται ακόμη στο στάδιο των συζητήσεων για κανονική διανομή. Η ταινία παρακολουθεί τρεις παράλληλες αφηγήσεις τριών --ενδεχομένως διαφορετικών, ενδεχομένως και όχι-- ζευγαριών, που προσπαθούν μέσα σε ρεαλιστικό συμβολισμό, όπως τον χαρακτηρίζει ο σκηνοθέτης και σε βαρύ λυρισμό όπως τον χαρακτηρίζω εγώ, να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να αγκαλιαστούν, για να περπατήσουν μαζί στο φωτεινό διάδρομο που χαράζει ένας κομήτης στην θάλασσα, κάθε 20 χρόνια που περνά πάνω από τη γη. Πόσα και ποια απ’ τα ζευγάρια θα τα καταφέρουν, είναι μάλλον και το ουσιαστικό απ’ τα ζητήματα της ταινίας, κι αν θέλεις να κρατήσεις την έκπληξη για μέσα στην αίθουσα, έχε το νου σου να σταματήσεις τη συνέντευξη στην ερώτηση για το happy end.

Δωδεκάχρονος πηδάει από παλιά κόκκινη Corvette που πάει με τέρμα το γκάζι να συναντήσει γκρεμό, την τελευταία στιγμή γαντζώνεται στο χείλος του. Οι μη φανατικοί που βλέπουν το trailer του Star Trek (2009), υποδεικνύουν ότι η φυσική δεν επιτρέπει τέτοια και η φυσιολογία μετράει σπασμένα μέλη, οπότε κολλάνε στο φιλμ ένα "cliffed the vette" (κατά το nuked the fridge, άμα ζούσες σε άλλο κινηματογραφικό πλανήτη το καλοκαίρι) από τη πρώτη σκηνή του που δημοσιεύεται. Οι φαν τα παίρνουν επειδή παραβλέπεται ο στίχος 3, λεπτό 27, TOS #46, production #49 που αποκαλύπτει ότι ο James Tiberius Kirk δεν οδηγάει, όμως οι ιεροί τους κανόνες αναφέρουν πως αν εξωγήινος αναστηθεί μεγαλώνοντας σε λίγα 24ωρα σε πλανήτη δημιουργημένον από μπόμπα που προορίζονταν να γεωδιαμορφώσει άλλο, τότε γήινος φίλος του μπορεί να μην υπακούει στους νόμους της ορμής και της βαρύτητας, ενίοτε, σαν παιδί.

Εσένα βέβαια, η σκηνή σου θυμίζει διαφήμιση τσιχλόφουσκας, κι έχεις εντοπίσει το βασικό πρόβλημα του πρώτου στην ιστορία σικουελοπρικουελοριμπουτοειδούς re-imaging μεταφοράς τηλεοπτικής σειράς στο πανί: προσπαθεί να τους ικανοποιήσει όλους και καταλήγει κέλυφος χωρίς katra. Κρατάει πράγματα, όπως τις camp-y στολές των 60s, που το Star Trek: The Motion Picture (1979) ξεφορτώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, ρίχνει και πρωταγωνιστές με εμφάνιση τηλεστάρ των 00s για τα κοριτσάκια, και παρακολουθεί αμήχανο το αχάριστο κοινό να επαναλαμβάνει με πρώτο σχόλιο σε κάθε σχετικό και άσχετο θέμα στα internets τον θαυμασμό του για το.. αγκάλιασμα του σχετικού slash fiction, όσο διαμαρτύρεται για τον ρεβεζιονισμό του να φαίνεται να έχει η γέφυρα του Enterprise πραγματικά μηχανήματα αντί για χρωματιστά ντενεκεδάκια που κάνουν μπλινκ μπλονκ όταν τα κλωτσάει έντεχνα το καστ. Οι φουστίτσες του πληρώματος μάκρυναν (μπου!) όμως η νέα Uhura επιδεικνύει (υστερώντας φανερά σε σχέση με τον θρύλο) ότι στον 23ο αιώνα οι στηθόδεσμοι δεν έχουν αντικατασταθεί από αόρατα μπαλάκια αντιβαρύτητας˙ η επιμονή του J.J. Abrams να αποφεύγει τις πρασινοθόνες κάνει τα σκηνικά του βασικά και τον εκθέτει όπου τις χρησιμοποιεί όμως το μετα-τηλεοπτικό του στιλάκι κάνει σε άλλες σκηνές θαύματα˙ ο William Shatner δεν(?) εμφανίζεται όμως ο Leonard Nimoy θαρραλέα ξαναματαπερνάει από το σετ όπως βλέπεις˙ η υπόκρουση αυτού του τρέιλερ μοιάζει να έχει (και μάλλον έχει) χρησιμοποιηθεί σε αρκετά και φτηνιάρικα αλλά η υποκριτική δεινότητα της Diora Βaird βγάζει και πάλι μάτι και στο σκοτάδι˙ γενικά ή η προώθηση κάνει μια συνειδητή προσπάθεια να απομακρυνθεί από τον μετροσεξουαλισμό (στη καλύτερη) των πρώτων εικόνων ή συνήθισες στο σοκ, και προσαρμόζεσαι, μες στο πλήθος από βελάκια που δείχνουν δεξιά κι αριστερά, στην κανονικά αντικανονική εκδοχή των Roberto Orci & Alex Kurtzman, γνωστών για τον τρεκισμό και τα no-brainer σενάριά τους (Transformers (2007), Mission Impossible III (2006)).

Όσο για το πρώιμο buzz, μιας και η παραγωγή είναι η πρώτη που είδε μπλοκμπαστερικό φως το καλοκαίρι και άφησε τον χειμώνα, μπορεί ο Kevin Smith (που βλέπει τις ταινίες πιο νωρίς και από τον cinemad) περίπου να έλεγε ότι ο σκηνοθέτης και το συνεργείο του κάναν "φαινομενική δουλειά", όμως περίπου αυτό ήταν και το trailer που έδειχνε ο σκηνοθέτης στο συνεργείο του κάνοντάς το να κλάψει.

Σίγουρα το μέχρι τώρα πιο αισθητικά συνεπές, ρομαντικά φορτισμένο, ψηφιακά προσεγμένο και.. χρονικά καθυστερημένο θα είναι το έκτο φιλμ βασισμένο στη σειρά των βιβλίων για μαθητευόμενους μάγους της J.K.Rowling, τα οποία πουλάγανε, όπως ξέρεις, μέχρι το τελευταίο πέρσι, σε λίγες ώρες όσο ένα μέσο bestseller στον πρώτο αιώνα της κυκλοφορίας του.

Το (teaser-o-)trailer του Χάρι Πότερ και του Ημίαιμου Πρίγκηπα (2009) που ουσιαστικά υπογράφει αυτούς τους χαρακτηρισμούς και που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 21 Νοεμβρίου, αντί για το μετακινημένο στον Ιούλιο φιλμ, το έδωσε στη δημοσιότητα η Warner την Παρασκευή, ξεκινώντας από τα fan sites, και αποδεικνύοντας ότι όχι μόνο έχει πάρει μια σελίδα από το brilliant ακομπλεξάριστο marketing της Disney αλλά και (πάρει) μυρουδιά ότι το πιο κοντά στη παραγωγή κοινό μπαρμπουνιάζει όλο και περισσότερο από την αγανάκτηση (της επιπλέον αναμονής) ενώ το πιο αποβλακωμένο ευφάνταστο και άστατο τσιρίζει στο δρόμο για αυτόγραφα μορμονοβαμπίρων που πετάχτηκαν να καλύψουν το κενό. Έτσι, η έμφαση στη ρομαντική κωμωδία, που ψιθυρίζονταν εδώ και κάνα χρόνο, δε προξενεί εντύπωση σε κανέναν ότι αποκαλύπτεται τη συγκεκριμένη στιγμή, το (σχεδόν) φιλί του Χάρη με τη Τζινέβρα Μόλι Oυέσλι το 'χεις δει από το καλοκαίρι και του 'κλεψε τον κεραυνό το παθιάρικο του Ρον με τη Λάβεντερ στο διεθνές teaser, το τραγικό του τέλους είναι δεδομένο, και γενικά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στη προώθηση έχει πια.. η προώθηση. Το μπλοκμπαστερικό καλοκαίρι προμηνύεται τόσο κουτσό όσο εξελίσσεται ήδη ο βραβειακός χειμώνας, η ταινία φαίνεται όλο και καλύτερα μεγαλύτερη από τον ανταγωνισμό, αλλά το στοίχημά της φαίνεται εξίσου όλο και μεγαλύτερο όσο περνάει ο καιρός, από τον Αύγουστο που όλοι οι υπεύθυνοι, όλο χαρά, ανακοίνωναν.. πως θα χρειαστεί να περιμένεις μόνο ένα χρόνο, αφότου τη δεις, και μέχρι τη μεταφορά του πρώτου μέρους του τελευταίου βιβλίου (που κι αυτό κόπηκε στα δυο για να σου παρατείνει την απόλαυση, και για να 'χεις αποκτήσει και κάνα εγγονάκι στο μεταξύ να τη μοιράζεσαι, ξέρεις).

Με τη φήμη της ταινίας του, να έχει απλώσει τη δική του σε όλες τις ηπείρους και με τα γυαλιά του κοκάλινου σκελετού του, να έχουν αντανακλάσει τα φλας των βραβεύσεων σε καμιά δεκαπενταριά πρωτοκλασάτα φεστιβάλ ξεκινώντας απ' το Rotterdam, βάζοντας φωτιά στο Βερολίνο, κάνοντας στάση στην Tribecca για το πρώτο βραβείο, συνεχίζοντας για σάρωμα στο Fant-Asia του Montreal, και καταλήγοντας να επιπλέει στα χείλη φανατικών τόσο τρομολάγνων όσο και αρτχαουζάδων, ο Tomas Alfredson έφερε στη Θεσσαλονίκη την μάλλον σημαντικότερη ταινία του παγκόσμιου ανεξάρτητου κυκλώματος τουλάχιστον για φέτος, στο πάντα σπαρταριστό τμήμα των Ημερών Ανεξαρτησίας. Αφού έκανε την ελληνική πρεμιέρα του στην ενθουσιασμένη κατάμεστη αίθουσα του Κασαβέτη χθες τα μεσάνυχτα (κι έμεινε ξάγρυπνος με το κοινό ως τις 2μιση για να απαντήσει στις ερωτήσεις του), σήμερα το πρωί μας ανάγκασε να παραδεχτούμε εμπράκτως, ότι στην πραγματικότητα μπορούμε να δουλεύουμε ακόμη κι όταν κανονικά δεν θα έπρεπε, δίνοντάς μας την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τις τεχνολογίες και να καλύψουμε φεστιβάλ χωρίς να είμαστε καν στην ίδια πόλη (ακόμα).

Στην πρώτη skype συνέντευξη που βγαίνει online στις Μάζες (και νομίζω στο www γενικότερα, οπότε συνεχίζουμε να κάνουμε guerilla work υποθέτω, πόντος για 'μάς), ο Alfredson, απ' το δωμάτιο του ξενοδοχείου του στη Θεσσαλονίκη, μιλάει σ' εμένα στο διαμέρισμά μου στην Αθήνα, για όλη τη διαδικασία του Låt den Rätte Komma In (2008) που περιμένουμε πως και πως εδώ και μήνες, απ' το τι τον τράβηξε στο ομότιτλο βιβλίο που μετέγραψε σε σενάριο γι' αυτόν ο συγγραφέας του, ποια στοιχεία αποφάσισε να αναδείξει απ' αυτό, τι τον έκανε να κρατήσει την ιστορία στα '80s, πώς την προσέγγισε αγνοώντας όλο το συντακτικό της φιλμογραφίας του τρόμου και πώς ελπίζει η ήδη στα σκαριά αμερικάνικη εκδοχή της ταινίας του, να μην είναι απλώς ένα χάμπουργκερ, όπως λέει χαρακτηριστικά.

Σαν υστερόγραφο, έχοντας βιώσει τη μαύρη τρύπα που είναι ο υποτιτλισμός σε τέτοια φεστιβάλ που έχεις να κάνεις δυο και βάλε συνεντεύξεις τη μέρα και πέντε και βάλε ταινίες να προλάβεις, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ θα ποντάρω στην ανάγκη σου για αμεσότητα και θα σου βγάζω τις συνεντεύξεις το γρηγορότερο, που σημαίνει χωρίς υπότιτλους, τουλάχιστον γι’ αυτές που είναι στα εγγλέζικα. Οι υπότιτλοι θα προστίθενται σταδιακά, πιθανότατα μετά το τέλος του φεστιβάλ.

Η Rosebud σας προσκαλεί στην avant première της δραματικής ταινίας Ήρεμο Χάος. Την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου στις 5 το απόγευμα στην ΕΛΛΗ, Ακαδημίας 64.