Η επιβολή μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας, γίνεται αφορμή να σαπίσουν οι δεσμοί της οικογένειας, την ώρα που γύρω τους, καταρρέει κι η υπόλοιπη χώρα.

Πιτσιρίκι δεμένο με τον πατέρα του που μαζεύει μέλι απ’ τα ψηλά δέντρα της τουρκικής υπαίθρου, χαράσσεται για πάντα, τη μέρα που αυτός δεν γυρίζει ποτέ.

Η Αλίκη συνεχίζει να καταστρέφει την Ομπρέλα κάνοντας διαλείμματα για να βοηθήσει κανέναν επιζώντα της ζομπιαποκάλυψης να συναντήσει τη μοίρα του.

Ηλικιωμένος Έλληνας θα φτάσει μέχρι την Αμερική μέσω Μεξικού και μετά από πολλές περιπέτειες, για να ξανασυναντήσει πανέμορφη πεντάχρονη μικρή που μεγάλωσε σα παιδί του, όταν η μητέρα της του την εμπιστεύτηκε πηγαίνοντας να αναζητήσει την τύχη της στα ξένα.

Νεαρός ονειροπόλος καλλιτέχνης επιστρέφει στο Στρασβούργο ψάχνοντας το κορίτσι που είχε συναντήσει πριν έξι χρόνια.

Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά τον νόμο Μελίνας (όπως έγινε γνωστό το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο περί κινηματογράφου στην Ελλάδα, από την Μερκούρη που το συνέθεσε), έξι χρόνια μετά τις πρώτες εκδηλώσεις προθέσεων της Πολιτείας να τον εκσυγχρονίσει (εκ στόματος υφυπουργού πολιτισμού Πέτρου Τατούλη), τέσσερις αλλαγές υπουργών μετά την έναρξη των ενδοϋπουργικών διαβουλεύσεων για τη νέα του μορφή (Βουλγαράκη, Λιάπη, Σαμαρά και Γερουλάνου), και ένα χρόνο, μια Ομίχλη, έναν δημόσιο αλληλοσπαραγμό, μια νεόκοπη Ακαδημία, μια ανατρεπτική αλλαγή φρουράς στο ΕΚΚ, και μια σειρά επαναστατικών δημοσιευμάτων μετά την πρώτη ανακοίνωση της από-στιγμή-σε-στιγμή αποκάλυψής του, έφτασε σήμερα στην πλήρη δημοσιότητα, το νέο σχέδιο νόμου για τον κινηματογράφο, φιλοδοξώντας πιθανότατα κι αυτό, να γραφτεί στην Ιστορία για δυόμιση δεκαετίας ακόμα, ως νόμος Παύλου. Αν δεν τον τσακίσει η δημόσια διαβούλευση.