Γόνος γιατρών και πτυχιούχος αρχιτέκτονας, ο Ταϊλανδός σκηνοθέτης με το όνομα-σιδηρόδρομο που για τους Δυτικούς φίλους έχει κόψει σε Joe, δεν είναι ο τεχνοκράτης που θα σε προϊδέαζαν τα διαπιστευτήριά του. Και για να πεισθείς, αρκεί να ρίξεις μια ματιά στην έκτη μεγάλου μήκους ταινία του, ένα υπνωτιστικό ταξίδι μετενσαρκώσεων, ποτισμένο βαθιά από τα μεταφυσικά ρεύματα της κουλτούρας της χώρας του. Ένας παραισθητικός χορός ανατολίτικων αισθητικών, που τον έφτασε στην κορυφή του παγκόσμιου κινηματογραφικού κυκλώματος, όταν βραβεύθηκε με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Κανών τον περασμένο Μάη, απέναντι σε μεγαθήρια της από ‘δω μεριάς του πλανήτη, όπως ο Mike Leigh, ο Alejandro Gonzalez Innaritu κι ο Ken Loach.

Αφού σάρωσε τις Αργυρές Άρκτους για τις ερμηνείες στην ανδρική και στη γυναικεία κατηγορία, η ιστορία γυναίκας που αιτείται διαζυγίου στο ανδροκεντρικό Ιράν, πήρε πριν λίγη ώρα και τη Χρυσή Άρκτο καλύτερης ταινίας, όπως αναμενόταν όχι μόνο γιατί ολόκληρη η φετινή διοργάνωση φαινόταν αφιερωμένη στις κινηματογραφικές φωνές του Ιράν όπως εκπροσωπούνται απ’ την εξαντλητικά διαφημισμένη ταλαιπώρια του Panahi, αλλά και γιατί το Nader and Simin, A Separation, του Asghar Farhadi, ήταν η μόνη ταινία του διαγωνιστικού που κατάφερε να προκαλέσει ενθουσιασμό στους θεατές της, χωρίς το διχασμό που συνόδευε τις αντιδράσεις για το The Turin Horse του Béla Tarr, ή την αίσθηση αξιοπερίεργου της Pina του Wim Wenders.

Η δολοφονία αστυνομικού σε έρευνα για το εμπόριο παράνομων ορμονών για γελάδια, γίνεται η αφορμή να ξεδιπλωθεί αστυνομικό μυστήριο γύρω απ’ τη μαφία του εμπορίου κόκκινου κρέατος, σε μια ευπρόσδεκτη επιστροφή των φλαμανδικών διαλέκτων στο σκοτεινό νουάρ, που σε φωτογραφία του ελληνικής καταγωγής και βέλγικης ανατροφής Νικόλα Καρακατσάνη (αδερφού του σκηνοθέτη Δημήτρη), μάζεψε ουρανούς από αστέρια κριτικών και τσάκισε ταμεία στη χώρα του όταν άνοιξε στις αρχές του μήνα, λίγες βδομάδες πριν φτάσει στο Πανόραμα του Βερολίνου, ως η μία απ’ τις ελάχιστες αξιόλογες ταινίες που μπορούσες να πετύχεις στο φεστιβάλ της γερμανικής πρωτεύουσας φέτος. Όπως αντιλαμβάνεσαι, ο σκηνοθέτης Michael R. Roskam μίλησε στις Μάζες.

Το 1973, και τις τρεις κούρσες του αμερικάνικου ιπποδρομιακού Triple Crown τις κέρδισε μετά από 25 χρόνια το ίδιο άλογο, κάνοντας μάλιστα ρεκόρ που αντέχουν ακόμα και σήμερα σε δυο από αυτές.

Μια Βουλγάρα, μια Ρουμάνα και μια Ρωσίδα μπαίνουν σ’ ένα μπαρ προσπαθούν να περάσουν παράνομα τα ελληνικά σύνορα, κι όση θέληση κι αν έχουν δεν είναι απαραίτητα αρκετή για να τα καταφέρουν.

Εκείνος πάει επαγγελματικό ταξίδι με τη σέξι συνάδελφο. Εκείνη δέχεται την επίσκεψη του παλιού ονειρεμένου εραστή.

Τρεις μουσουλμάνοι στο Βερολίνο, προσπαθούν να βρουν χώρο για τις παραδόσεις τους στο κέντρο της σύγχρονης Δύσης.