Στην έξαρση του ιού που μετατρέπει ανθρώπους σε εξαγριωμένους από την πολύ τηλεόραση πιθήκους, άντρας παρατάει τη γυναίκα του για να σωθεί. 28 Εβδομάδες Μετά..Οι φορείς του ιού έχουν πεθάνει από την ασιτία αφού, όπως ξέρεις από τη προηγούμενη ταινία, η δίψα τους για αίμα και η πείνα τους για ωμή σάρκα παραμένουν ακόρεστες, κατά πάσα πιθανότητα από την μετάλλαξη του (ιού) στην επαφή του με μοντέλες που ξερνάνε μετά από κάθε βουλιμική έκρηξη. Και κάποιες περιοχές του ερημωμένου Λονδίνου εποικίζονται, κάτω από την επίβλεψη αμερικάνικων στρατευμάτων. Κάτω από παρόμοια επίβλεψη, χολιγουντιανών στρατιών επαγγελματιών και δολαρίων, το σενάριο έχει την πολυτέλεια να μη χρειαστεί να καταφύγει στην ύπαιθρο αυτή τη φορά, μετά την αναπόφευκτη δεύτερη εμφάνιση των φτεροπόδαρων ζόμπι. Αλλά να μετατρέψει τα μακρινά δυσοίωνα χρωματοφιλτραρισμένα πλάνα της αγγλικής πρωτεύουσας από τις 28 Μέρες Μετά, σε γυρίσματα σε κάθε σημείο της κάτι Βδομάδες αργότερα.

Πολύ μελετημένα λοιπόν ολόκληρο το φιλμ υιοθετεί τα στοιχεία που κάναν το προηγούμενο του Danny Boyle σημείο αναφοράς, την ιδέα, τη φωτογραφία, τη μουσική, και τα χρησιμοποιεί, μερικές φορές ακέραια όπως στο ηχητικό θέμα κάποιων σκηνών, τόσο για να σε έχει ήδη προετοιμασμένο για βουτιά στον τρόμο, όσο και για χορτάσει αυτή την όρεξη που σου είχε ανοίξει ο σκηνοθέτης του τρομο-ριμπούτ. Στη σκηνή της αρχής, για παράδειγμα, όχι μόνο περιμένεις πότε θα αρχίσει το τσιμπούσι των ζόμπι με μενού την ομάδα ανθρώπων που ετοιμάζεται να δειπνήσει, αλλά ήδη σου 'χει σφιχτεί και το στομάχι με τον κεραυνοβόλο αδίστακτο τρόπο που θα το κάνουν. Και στη συνέχεια, οι αλλαγές στο ρυθμό, τα παιχνίδια με την κάμερα και τα αντικείμενά της (που φωνάζουν αναφορά σε προχωρημένα first person shooters), και τα πραγματικά επικά πλάνα (με τη δυνατότητα να ζουμάρουν και να ξεζουμάρουν όποτε θέλουν σε κατακρεουργήματα μολυσμένων από ελικόπτερα) ποτέ δε προδίδουν αυτή την αίσθηση, αλλά αντίθετα την ενισχύουν με τον απροσδόκητο τρόπο που ξεφορτώνονται τους χαρακτήρες.

Συνεχίζοντάς τες σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και υποδειγματικά μέχρι το τέλος αναπάντεχα, οι 28 Βδομάδες Μετά ξεφορτώνονται τον λυρισμό, τις πρασινάδες και τα σεναριακά πρασινάλογα των Ημερών κάνοντάς τες να μοιάζουν περίπου οίνου και ρόδων.

Ορεξάτος ψάρακας του FBI με μεγάλες φιλοδοξίες στο χώρο της αντικατασκοπίας, αναλαμβάνει undercover προσέγγιση και παρακολούθηση παλιάς καραβάνας με θρυλικό ιστορικό ενάντια στους Ρώσους, τον οποίο το Γραφείο υποπτεύεται ως υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη παραβίαση εθνικής ασφάλειας στην ιστορία των ΗΠΑ.Περισσότερο δράμα χαρακτήρων παρά το κατασκοπικό θρίλερ που αφήνει το trailer (ή ο generic ελληνικός τίτλος) να εννοηθεί ότι είναι, το Breach ταιριάζει τόσο με follow up της πρώτης δουλειάς του Billy Ray, μεταφέροντας την αναζήτηση των πηγών και των ορίων της διαστρέβλωσης της προσωπικής ευθύνης απ' τη δημοσιογραφία του Shattered Glass (2003) στον πολύ πιο δαιδαλώδη χώρο των κυβερνητικών μυστικών, όσο και με αμερικάνικη αντιπρόταση στην γερμανική εξερεύνηση των οικογενειακών παραδόσεων του Sommer '04 (2006) που βγαίνει την ίδια μέρα στις αίθουσες. Και σαν follow up, είναι ένα θαρραλέο βήμα μπροστά, που βάζει τον δημιουργό του σε πιο επικίνδυνα και σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία αυτός καταφέρνει να διαβεί αποτελεσματικά, κρατώντας τον μίτο του όσο πιο απλό γίνεται χωρίς να τον υπεραπλουστεύει, ενώ παράλληλα βελτιώνει το σκηνοθετικό του στιλ και τη διαχείριση της ατμόσφαιρας, των ηθοποιών και των χρόνων. Την ίδια ώρα σκάβει και τον λάκκο του όσο πιο κοντά φτάνει στη λύση του μυστηρίου, τρίβοντάς σου ασταμάτητα στη μούρη την άποψη ότι το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία - οικογένεια δεν είναι παρά η μάσκα αυτών που έχουν προδώσει και προδίδουν συνέχεια τα πιστεύω τους. Για να κάνει την μεγάλη ανατροπή δικαιώνοντας τα, μέσω της ηλικιακής αλλά όχι (Θεός φυλάξει) ουσιαστικής ανανέωσής τους, όταν στο τέλος το καλό επικρατεί του κακού κάνοντας χρήση ακριβώς των ίδιων τριών ιδανικών. Το κήρυγμα λέει ότι ο σωστός Αμερικάνος είναι αυτός που βάζει κάτω το κεφάλι και υπηρετεί το αλάνθαστο σύστημα, σίγουρος ότι στο τέλος θα δικαιωθεί κι όλος ο πόνος κι η απογοήτευση θα περάσουν γιατί άξιζαν τον κόπο. Οπότε δεν είναι περίεργο, που συμβαίνει ακριβώς αυτό.

Οι καλοκαιρινές διακοπές χιπιδοειδούς οικογένειας αναστατώνονται, όταν για να προστατέψει την 12χρονη κοπέλα του 15χρονου γιού της, η 40χρονη μητέρα ενδίδει σε ολέθρια σχέση με γοητευτικό 30άρη που συναντούν στις διακοπές τους στα Βόρεια.Ο πατέρας ελάχιστο ρόλο παίζει στην όλη ιστορία, πέραν του εξ αποστάσεως παρατηρητή της, λειτουργώντας μάλλον ως η πιο χαρακτηριστική φιγούρα μιας διαστρεβλωμένης εικόνας της οικογένειας, όπου οι απελευθερωμένοι της δεσμοί μοιάζουν τόσο συμπτωματικοί όσο ας πούμε αυτοί της συγκατοίκησης σε πανεπιστημιακό κοιτώνα. Αναβιώνοντας σε γερμανόφωνη γαλλικούρα μια πιο φρεσκαρισμένη εκδοχή της Πωλίν στην Παραλία (1983) του Rohmer, ο Krohmer (καρμική σύμπτωση απ' το επώνυμο κιόλας) ζωγραφίζει με μεθοδικότητα ένα πορτραίτο της αμφιταλαντευόμενης ψυχρής τευτονικής προοδευτικότητας, που παίζει με τόσο με τον θεατή όσο και με τους ήρωές του. Το υπόγειο χιούμορ εναλλάσσεται με διαρκείς υπονομεύσεις της φιλελεύθερης μενταλιτέ τους με πισωγυρίσματα σε παραδοσιακές αντιδράσεις, μέχρι που αυτό το ενδιαφέρον και διασκεδαστικό γαϊτανάκι, προσγειώνεται άκομψα, όταν φτάνει στην ανατρεπτική φάκα συντηρητισμού της θείας τιμωρίας που έχει στήσει ο εμπνευστής του, οδηγώντας το πια αναπόφευκτα σ' ένα απογοητευτικά αναμενόμενο φινάλε.

Ιερέας που θυμίζει περισσότερο υστερική σαραντάρα γεροντοκόρη αναγκάζει μελλόνυμφο ζεύγος να περάσει από course που οργανώνει ο ίδιος, και μόνο αν το ολοκληρώσουν με επιτυχία θα δεχτεί να τους παντρέψει.Μπορεί οι προσκλήσεις για τους γάμους όσων βιάζονται να προλάβουν το δίσεκτο έτος να δημιουργούν άστατο σωρό στο coffee table, και να αναρωτιέσαι αν μια χαζοκομεντί (ειδικά μία με θέμα την ολοκληρωτική καταστροφή ενός επικείμενου γάμου) είναι καλή ιδέα για να ξεχαστείς λίγο. Αλλά καλύτερα προτίμησε τις λίστες δώρων. Το License to Wed επαναφέρει τις ταινίες για μοναχικές ή παντρεμένες της εποχής που στον Ησαΐα όντως χόρευε η παρθένος, βλέπεις. Και το κοινό του είδους θα θαυμάσει τα κομψά outfits της Mandy Moore που όσο της λείπει σε ταλέντο το διαθέτει σε εμφάνιση και τον natural John Krasinski (του αμερικάνικου The Office), θα γελάσει με τη ψυχή του με τα ρομπότ μωρά που αναλαμβάνει το ερωτευμένο ζεύγος να "φροντίσει" ως ένα ακόμα τεστ αντοχής αλλά και μια σκηνή θεραπείας που θυμίζει περισσότερο εξορκισμό, και θα διαπιστώσει πως ο στρουμπουλός πιτσιρικάς – βοηθός του ιερέα θα μπορούσε να κλέψει την παράσταση αν είχε καλύτερες (ή απλώς καλές) ατάκες. Οι υπόλοιποι θα τη βρουν περισσότερο τρομαχτική παρά αστεία. Στο τέλος όλοι θα συμφωνήσουν ότι αν σε μια κωμωδία με κράχτη τον Robin Williams, το μόνο που σου μένει είναι τα μηχανικά μωρά, ξέρεις ότι κάτι έχει πάει λάθος.

Μοναχική τριαντάρα, αποφασίζει να υιοθετήσει σχιστομάτικο παιδάκι. Ενώ προσπαθεί να του φερθεί με φροντίδα και προδέρμ, αλλόκοτα πράγματα συμβαίνουν, που τελικά θα την οδηγήσουν σε ξέφρενο κυνηγητό μέχρι τη Μογγολία και σε μπερδέματα με τις τοπικές δοξασίες.Ενώ, το τελευταίο βιβλίο του Jean-Christophe Grangé Le Serment des Limbes έγινε δεκτό με χαρές και πανηγύρια στη Γαλλία την περασμένη Άνοιξη, εμείς εδώ καλοκαιριάζουμε με τη μεταφορά στις οθόνες του προηγούμενού του πονήματος. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο μαιτρ του φανταστικού παρέχει κατ' επανάληψιν υλικό προς κινηματογραφική μεταφορά (Les Rivières Pourpres (2000), Le Pacte des Loups (2001)), πάντα όμως για ηλικίες κάπως πιο δεκτικές ή για θεατές όχι υπερβολικά απαιτητικούς.

Ο Guillaume Nicloux είχε στη διάθεσή του τα περισσότερα ευρώ στην μέχρι τώρα πορεία του, δυο λαμπερές πρωταγωνίστριες και το ελεύθερο να κάνει τις αλλαγές που θεωρούσε απαραίτητες για την ταινία. Έτσι σχεδίασε γυρίσματα σε πρωτόγνωρες τοποθεσίες και χρησιμοποίησε ντόπιους Μογγόλους που πρόσθεσαν σε αληθοφάνεια στο δεύτερο μισό. Η κοντοκουρεμένη και αμακιγιάριστη Bellucci όμως δεν δασκαλεύτηκε καλά για τον κόντρα ρόλο της, και επιπλέον δεν είναι αποκαλυπτική στην αμφίεσή της, άρα έχει ελάχιστο ενδιαφέρον. Η παγερή Deneuve ως σατανική δολοπλόκα είναι αδιάφορη, και μόνο ο μικρός υιοθετημένος αποτελεί ευχάριστη παρουσία. Ακόμη και το ίδιο το σενάριο ενώ δε του λείπουν ούτε το suspense ούτε οι ενίοτε γοργοί ρυθμοί, είναι σχοινοτενές και άνισο στα δυο του μισά, σε βαθμό να φαίνεται ότι το πρώτο προοριζόταν για ψυχολογικό πορτραίτο, αντί για ταινία δράσης. Γι' αυτό, οι Γάλλοι που ξέρουν από Cinéma Fantastique έστρεψαν τον αντίχειρα στο χώμα, και περιμένουν ανυπόμονα τη νέα Grang-o-μεταφορά.

Για να πας μπροστά στη σοουμπίζ, πρέπει λέει να είσαι ανοιχτός στις βίζιτες, κι επειδή θέλουμε να πάμε μπροστά αλλά βαριόμαστε να περιμένουμε, είπαμε να τις ξεκινήσουμε μόνοι μας, εγκαινιάζοντας την νέα ελληνική κινηματογραφική σαιζόν με μια σειρά από επισκέψεις στα γυρίσματα των ταινιών που θα την απαρτίσουν. Και ποιος καλύτερος για να μας κάνει ποδαρικό, απ' τον master του εγχώριου blockbuster, Νίκο Περάκη. Η νέα του ταινία, μοιάζει με μπεργκμανική σύλληψη χτυπημένη στο σέικερ της ελληνικής πραγματικότητας, μαζί με μπόλικες πρέζες καυστικής σάτιρας και χιούμορ με δόντια, μοιρασμένα σε μια ντουζίνα χαρακτήρες σχεδόν, που λειτουργούν σαν ψηφίδες στη σύσταση της εικόνας μιας νεολαίας κληροδοτημένης με προβλήματα απ' τους γονείς της, τους οποίους λατρεύει να μισεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την δική τους ζωή.

Το σενάριο παρακολουθεί ένα κουβάρι παράλληλων ιστοριών με κοινό σημείο τον μεγαλοβιομηχανοπλούσιο Σωτήρη Μάνδρακα που υποδύεται ο Γιώργος Κιμούλης, όπως αυτό ξεδιπλώνεται "κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη". Σ' όλη αυτή τη διαδρομή εμείς δεν τους ακολουθήσαμε, αλλά ως το Ιασώ που μεταμφιέστηκε σε Μανδράκειο Καρδιολογική Κλινική καταφέραμε να φτάσουμε για να δούμε την Τζούλια Αλεξανδράτου σε δράση, και μετά να βρούμε το δρόμο ως τις εγκαταστάσεις beach volley στο Φάληρο, για να ακούσουμε το τραγούδι που θα μας κολλήσει στον εγκέφαλο όταν αρχίσει η διαφημιστική καμπάνια. Το οποίο εσύ δεν θα το ακούσεις τώρα, αλλά μια άλλη εκδοχή απ' τα κομμένα θα σου την έχουμε, όταν βγει το αυθεντικό στον αέρα. Για την ώρα μπορείς να αρκεστείς στις εικόνες απ' τα γυρίσματα, τις συνεντεύξεις με τις ανερχόμενες Βάσω Καβαλιεράτου και Τζένη Θεωνά, το πρωτοεμφανιζόμενο κινηματογραφικά ταλέντο του Εθνικού, Ανδρέα Κωνσταντίνου, τις σταθερές αξίες των Γιώργο Χρανιώτη και Γιάννη Τσιμιτσέλη, και πάνω απ' όλα τις εύγλωττες χειρονομίες του Νίκου Περάκη. Δεν είναι και λίγα.

Να σκηνοθετήσει τη Monica Bellucci είναι ίσως ένα από τα ανομολόγητα όνειρα κάθε σκηνοθέτη. Να σκηνοθετήσει και την Catherine Deneuve μαζί, είναι λογικά oυτοπία. Ο Guillaume Nicloux δούλεψε με αυτόν τον δύο-σ’-ένα συνδυασμό για τη μεταφορά του βιβλίου του Jean-Cristophe Grange, Le Concile de Pierre που βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, κρατάει όμως καλά την ψυχραιμία του. Όταν δεν κάνει ταινίες με μυθικές πρωταγωνίστριες, μεταλαμπαδεύει χωρίς φόβο τις γνώσεις του στους μαθητές του στην υψηλού πρεστίζ σχολή La Fémis και παρακολουθεί πως πορεύονται μ’ αυτές. Όταν τις κάνει, τις ακολουθεί στα φεστιβάλ, όπως έκανε με το περασμένο Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, όπου μας εξήγησε εν πάσει ειλικρινεία γιατί η ταινία του πάτωσε στη Γαλλία, γιατί άρεσε στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου και γιατί θα σου φανεί ότι είδες τη Monica γυμνή.