Cult.Film.Festival.06

Day Two: Το Κιτς Μες Στην Ψυχή Τους

Οι προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν, και το ίδιο και η αίγλη μιας μεγάλης προσωπικότητας της ελληνικής cult υποκουλτούρας, στη χτεσινή βραδιά του Cult Film Festival του Gagarin. Μπορεί να άργησε, αλλά ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, καλλιτεχνικός διευθυντής της διοργάνωσης, βρήκε την ευκαιρία να ξεσπαθώσει κατά όλων των «δήθεν» που επιβάλλουν τι είναι τέχνη και τι όχι, και περιθωριοποιούν την κουλτούρα που άξια υπερασπίζεται, θυμίζει και προωθεί η συγκεκριμένη διοργάνωση τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Αλλά πριν φτάσουμε στο μποτιλιάρισμα της Λιοσίων, να πούμε ότι νωρίτερα χτες είδαμε και την δεύτερη ταινία πρόσφατης παραγωγής που είχε στο πρόγραμμά του 4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Cult Κινηματογράφου. Στις 16.00 το απόγευμα, ο νεαρός Στέφανος Πρόκος, είδε την αίθουσα του Gagarin να γεμίζει σχεδόν κατά το ήμισυ, από τολμηρούς νέους, πρόθυμους να επενδύσουν 5 ευρώ σε μια ταινία που τους πρότεινε η διοργάνωση. Είμαι βέβαιος ότι όσοι ακούμπησαν το γαλανό χαρτονόμισμά τους στην είσοδο, δυόμισι ώρες αργότερα δεν ένιωσαν ότι πήγε χαμένο. Όχι ολόκληρο τουλάχιστον.

Το Κλισέ, μια επαγγελματική δουλειά από ερασιτέχνες κινηματογραφιστές, είναι μια απολαυστική σάτιρα των… κλισέ του κινηματογράφου, που όμως διαπνέεται πλήρως από το πάθος των δημιουργών της για τη σκοτεινή αίθουσα και τη λατρεία τους για τις εικόνες που αντανακλούνται στην οθόνη της. Αυτό είναι που τη διαφοροποιεί από την αγανάκτηση και την εφηβική οργή που φαίνεται να κινητοποίησε τους δημιουργούς της χτεσινής Τυφλής Φυγής, και αυτό είναι που την κάνει απείρως απολαυστικότερη σε movie freaks, απ’ ό,τι σε έναν τυχαίο περαστικό. Αν μη τι άλλο, γιατί οι movie freaks θα έχουν το κουράγιο και την υπομονή να διανύσουν τις δυόμισι ώρες ταξιδιού που τους προτείνει ο Πρόκος.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι η ταινία δεν έχει εκπλήξεις και για τους ανυποψίαστους. Γιατί εύκολα βλέπει κανείς ότι το Κλισέ υποστηρίζεται από το δικό του, ελεύθερο κωμικό υπόβαθρο, που αν και μερικές φορές φλερτάρει με την βλαχομπαρόκ αναρχία των σκετς των ΑΜΑΝ, στη μεγαλύτερη διάρκειά του είναι απροσδόκητα και απολαυστικά αυτάρκες και απολαυστικό. Στους νεαρούς πρωταγωνιστές του, υπάρχουν μερικά ενδιαφέροντα ταλέντα, των οποίων τα ονόματα φυσικά δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή –και τα cocktail αργότερα εκείνη τη νύχτα μάλλον είχαν στόχο ακριβώς εκείνα τα εγκεφαλικά κύτταρα που τους είχαν καταγράψει--, αλλά υποθέτω ότι μπορούν να μου στείλουν μερικά οργισμένα mail για να τα επαναλάβουμε. Απ’ το συνολικό cast, εύκολα ξεχωρίζει ο μαυροφορεμένος ληστής με τις Jedi ικανότητες και το προσωνύμιο Κούκος (όπως το πουλί που κλέβει τα ξένα αυγά), η κοπελιά που παίζει την ημίτρελη επιστήμονα Βερόνικα, ο ίδιος ο Πρόκος, που θυμίζει κάτι απο Σπύρο Παπαδόπουλο στον κεντρικό πρωταγωνιστικό ρόλο, και φυσικά, ο κομπάρσος-πασπαρτού, Μπάμπης, τον οποίο υποδύεται ο Στάμος Δημητρόπουλος, σε ένα ανεναπανάληπτο ρεσιτάλ μούτας και διακριτικού screwball.

Το βασικό πρόβλημα του Κλισέ, το οποίο θα αναφέρω για τρίτη φορά, είναι η εξουθενωτική του διάρκεια. Στις δυόμισι ώρες του, ο Πρόκος ξεδιπλώνει ένα μεγάλο δίχτυ από αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες, που περιλαμβάνουν έναν «μπάτσο με πρόβλημα συμπεριφοράς,» έναν κλέφτη με μυθικές ικανότητες, και έναν παρανοϊκό τρομοκράτη με σχέδια παγκόσμιας καταστροφής. Και διάφορες υποπλοκές τριγύρω. Η ταινία είναι εμφανώς βασισμένη σε στερεοτυπικές δομές πλοκής και χαρακτήρων της αμερικανικής φιλμογραφίας, αλλά και της ελληνικής (ασπρόμαυρης) παράδοσης του μελοδράματος, στερεότυπα τα οποία οι δημιουργοί σαρκάζουν ανελέητα, αλλά με γούστο. Όμως τόσο οι ερμηνείες, όσο και τα μεμονωμένα set pieces είναι άνισα, και σε ορισμένες περιπτώσεις επαναλαμβανόμενα, προκαλώντας ιλιγγιώδη σκαμπανεβάσματα στο ρυθμό. Υπάρχουν κομμάτια στο Κλισέ που κραυγάζουν την βαθύτερη επιθυμία τους να βρεθούν στο γνωστό «πάτωμα του δωματίου μοντάζ» (κλισέ), όμως ο Πρόκος κι ο Δημητρόπουλος, που έβαλε το χεράκι του στη μονταζιέρα, δεν άκουσαν αυτές τις φωνές -–προφανώς γιατί είχαν κουφαθεί απ’ τις κραυγές που ήδη είχαν μαχαιρώσει—και εκεί έχασαν ένα μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού.

Εν γένει πάντως, μετά την προβολή δεν νομίζω να ζήτησε κανείς τα λεφτά του πίσω, όπως επίσης δεν νομίζω να ήταν πολλοί αυτοί που δεν έμειναν στις θέσεις τους για να παρακολουθήσουν την επόμενη ταινία, το Κορίτσι του Μπαρ, μια to the core Σαλονικιώτικη παραγωγή με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Φλωρινιώτη, τις ‘80s φορεσιές του και τα εκφραστικά τραγούδια του. Εγώ δεν ήμουν ένας απ’ αυτούς.

Ξαναπήγα πάντως, όταν ο άνθρωπος με το πρόσωπο από στόκο, ο τραγουδιστής με το σφυριχτό σίγμα, ο καλλιτέχνης που φορά τα άστρα στα σακάκια του, όταν ο Γιάννης Φλωρινιώτης παρουσίασε το πολυαναμενόμενο live show του. Δεν ξέρω πόσο live ήταν βέβαια, μιας και κάθε φορά που η μεγάλη προσωπικότητα απ’ τον Πόντο ευχαριστούσε το κοινό που τον αποθέωνε, για κάποιο λόγο το μικρόφωνο σιωπούσε, ωστόσο ακόμη κι αν η φωνή ήταν ηχογραφημένη, η ζωντάνια που ξεχείλιζε απ’ τα λικνίσματα του showman με τα χίλια κοστούμια (και τα εκατομμύρια στρας), ήταν αρκετή για να γεμίσει το Gagarin.

Το κοινό τον υποδέχτηκε με αλαλαγμούς εκστασιασμού, έστω κι αν χρειάστηκε να στηθεί για αρκετή ώρα στην ουρά της εισόδου, ακόμη κι αν δεν πρόλαβε να βρει να καθίσει, κι ακόμη κι αν χρειάστηκε να κάνει ένα μισάωρο υπομονή για να μπει όλος ο κόσμος μέσα, και να ξεκολλήσει το DVD player που θα έδειχνε τα αποσπάσματα-εισαγωγή σ’ αυτήν την lifetime achievement βράβευση. Άνθρωποι κρέμονταν σαν σταφύλια απ’ τον εξώστη του Gagarin όταν εμφανίστηκε ο Νικολάκης Φλωρινιώτης και το Γωγουλίνι σαν αντικαταστάτης της Αννούλας Φλωρινιώτη, και ο χώρος σείστηκε όταν ο padre famiglia της οικογένειας Φλωρινιώτη έκανε την είσοδο του στη σκηνή.

Τα λόγια (μου) δεν φτάνουν για να περιγράψουν το μεγαλείο των στιγμών που ζήσαμε χτες βράδυ, οι οποίες συμπληρώθηκαν από την απροσδόκητη εμφάνιση-έκπληξη ενός μαυροφορεμένου Θεσσαλονικιού «ράπερ», ο οποίος συνεργάστηκε με τον Γιάννη Φλωρινιώτη, και παρήγαγε το r’n’b-hip hop-whatever remix της αξέχαστης επιτυχίας «Πειράζει (που είμαι μεγάλη βεντέτα, πειράζει);» Ο γοριλλοειδής οργισμένος ράπερ, που λειτουργούσε ως άμεση αναφορά στην τελευταία ταινία του Peter Jackson, έβαλε το δικό του λιθαράκι στην βραδιά-υπερπαραγωγή, με απίστευτη σκηνική παρουσία, που κόντραρε στα ίσια τον Φλωρινιώτη όταν μοιράστηκαν την πίστα. Δεν θα αποτολμήσω να πω ότι υπήρξαν και στιγμές που έκλεψε την παράσταση με τις γκριμάτσες μίσους και τα νευρώδη χοροπηδητά του, θα σας δώσω όμως την ευκαιρία να αποφασίσετε μόνοι σας, βλέποντας το σχετικό βιντεάκι, το οποίο τράβηξα με την ψηφιακή φωτογραφική μου μηχανή. Προφανώς, περιμένω τα παιδιά απ’ την Τυφλή Φυγή να επικοινωνήσουν μαζί μου για να προσθέσουμε ψηφιακά εφέ.



Σήμερα Κυριακή, είπα να απέχω απ’ το άθλημα, αν και ξέρω ότι είναι κρίμα που δεν ξανάδα το Σεξ 13 Μποφόρ με τον παμμέγιστο Κώστα Γκουσγκούνη, ενώ κάτι μου λέει ότι και η one on one αναμέτρησή του με τον Απόστολο Σουγκλάκο –τον οποίο πρέπει από του χρόνου να ανακηρύξουν και επίσημο παρουσιαστή—θα είναι εξίσου απολαυστική με τα άλλα δυο live της φετινής διοργάνωσης. Αν τύχει να πάει κανείς, ας πει εντυπώσεις. Εγώ, του χρόνου πάλι.

*Παρακαλούνται οι υπέυθυνοι του Κλισέ, να μας στείλουν καμιά
φωτογραφία να στολίσουμε το σεντόνι. Ευχαριστώ.

**
Για το βιντεάκι, αν δεν παίζει embedded, μπορείτε να το βρείτε εδώ

11 Responses so far.

  1. stella said

    ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΟ GAGARIN

    Περιμένοντας την εκτυφλωτική εμφάνιση του Γ.Φ., την ώρα που ένα βιντεάκι με τις καλύτερες εμφανίσεις του σε πρωινάδικα, που κόλλησε πέντε έξι φορές, επιβεβαιώνοντας ότι είμαστε σε cult φεστιβάλ, μας έκανε να αγωνιούμε και να συζητάμε για την ενδυματολογική έκπληξη που μας περίμενε: θα φορούσε ο Γιάννης Φλωρινιώτης εκείνο το διαστημικό κοστούμι που τον έκανε να φαίνεται σαν τον αυτοκράτορα Μινγκ του «Flash Gordon» ή θα προτιμούσε μπλε και άσπρα στρας, σε μια πιο glamorous εκδοχή της ελληνικής σημαίας; Τα όποια τεχνικά προβλήματα ξεπεράστηκαν, και μέχρι να μπει ο κόσμος που είχε κλείσει τη Λιοσίων, ήρθε η ώρα: ο Γιάννης Φλωρινιώτης εμφανίστηκε, εν μέσω καταιγιστικών χειροκροτημάτων, χωρίς να απογοητεύσει στυλιστικά: φορούσε ένα κατάλευκο κοστούμι, από το οποίο ξεπηδούσαν φλόγες στα χρώματα της ίριδας και ασορτί καουμπόικο καπέλο. Σύσσωμη και οι υπόλοιπη οικογένεια, με ανάλογη αμφίεση, μαζί με τριμελές μπαλέτο. Κάτι δε πήγαινε καλά όμως: η Αννούλα, η κόρη του Γιάννη, ντεφορμέ, έχανε τα βήματα και κοιτούσε αγχωμένη τους υπόλοιπους. Και εκεί το καταλάβαμε! Μας μπέρδεψε η ξανθιά κόμη, αλλά αυτή δεν ήταν η Αννούλα! Ήταν το Γωγουλίνι, η γνωστή παρουσιάστρια, τραγουδίστρια, πρώην παίχτρια reality, το show girl με τη ναζιάρικη φωνή! Το Γωγουλίνι! Που ναι μεν, κατάφερε να αντεπεξέλθει σε ένα show υπερπαραγωγή, που άνετα θα μπορούσε να σταθεί στη Eurovision, αλλά που μας άφησε με την απορία: τι απέγινε η Αννούλα; Στη συνέχεια, εμφανίστηκε ο γιος Φλωρινιώτης, τραγουδώντας το «Ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός», κάνοντας τα κορίτσια να κρέμονται από τα μπαλκόνια του εξώστη, φωνάζοντας «Νικολάαααααακη» και εμάς τους υπόλοιπους να τον σκεφτόμαστε σε πρωταγωνιστικό ρόλο στον «Πυρετό στο Σαββατόβραδο». Κατόπιν, εμφανίστηκε ξανά ο πατέρας Φλωρινιώτης με total black leather biker look και τραγούδησε ένα χιπ χοπ ρεμίξ, του γνωστού άσματος «Δε πειράζει» με ένα τύπο που προηγουμένως μας είχε πει ένα δικό του τραγούδι στο οποίο κατάφερε να κάνει ρίμα το «ράδιο» με το «άδειο» (προφέρεται άδει -ο), αλλά δυστυχώς πάνω στον πανζουρλισμό δε συγκράτησα το όνομά του.
    Και μετά ήρθε η μεγάλη ώρα της απονομής. Αφού ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, υπερασπίστηκε το δικαίωμα στο cult, τον έρωτα και τις βίντεο-ταινίες, μετά τον Σουγκλάκο, την Τίνα Σπάθη και τον Γκουσγκούνη, βράβευσε τον rock ‘n’ roll, όπως τον χαρακτήρισε, Γιάννη Φλωρινιώτη ως το φετινό τιμώμενο πρόσωπο, την ίδια ώρα που ο κόσμος ξεσπούσε σε ντελιριακά χειροκροτήματα, φωνάζοντας ρυθμικά «Φλω-ρι-νιώ-της». Την πλακέτα (και εδώ κάνω επίσημη πρόταση στους διοργανωτές, η πλακέτα να αντικατασταθεί από ένα τσολιαδάκι σαν αυτά που πουλάνε στην Πλάκα) έδωσε ο Σουγκλάκος, τον οποίο επίσης το κοινό χειροκρότησε ένθερμα και τον προέτρεψε να τραγουδήσει την επιτυχία του «Η Ντουλάπα». Αντ’ αυτού, ξανατραγούδησε ο Γιάννης Φλωρινιώτης, παλιά αγαπημένα τραγούδια, ξεσηκώνοντας τον κόσμο! Του χρόνου πάλι!

  2. αλίνα said

    επιτέλους ένα λυμένο μπλογκ από έναν λυμένο τύπο
    εύγε!

  3. verbal said

    αααααα, αρχισανε τα οργανα...

  4. Loucretia said

    Το 5ευρω, ειναι γαλαζιο;

  5. verbal said

    να σου πω την αλήθεια, δεν είμαι σίγουρος, εγώ με πρόσκληση ήμουν...

  6. verbal said

    άσχετο, αυτό το "Ανακοίνωση Σχολίου," που μοιάζει να προέκυψε μετά απο 15 μπρος-πίσω του Systran, μήπως ξέρει κανείς πώς το αλλάζουμε και πού στο template;

    Ευχαριστώ.

  7. dalaiklama said

    Δοκίμασε να το τρίψεις με λίγο φωτιστικό οινόπνευμα. Αν δεις οτι δε βγαίνει άστο, ξέχνατο, κάνε καινουριο μπλογκ.

  8. stella said

    αν λύσεις το αίνιγμα της Σφίγγας, θα βρεις απάντηση σε όλα σου τα ερωτήματα

    ps. ε ρε cult που σας χρειάζεται..

  9. cheaplog said

    Να σας ανακοινώσω κι εγώ ένα σχετικό με το άσχετο τώρα- που- βρήκαμε- κόσμο- ας- θάψουμε- πεντέξιτεμπλέιτς σχόλιο του verbal.

    Πρέπει να αντικαταστήσεις το <$BlogItemCreate$>

    με κάτι στο στιλ
    Μήπως ξέρεις από blogs καλέ μου άνθρωπε?

    Περισσότερα στο http://help.blogger.com/bin/answer.py?answer=875

  10. verbal said

    πφφφ όλο εξυπνάδες μου'σαστε...

  11. stella said

    τώρα εσύ μ' αυτό το "Πες μια εξυπνάδα" καλοπιάνεις το κοινό σου; μπου χα χα χα....

Copyright © 2012 Movies for the Masses, Challenging common sense since 2004. Your ticket is
Contact us at moviesforthemasses@gmail.com. Subscribe by RSS or E-mail.