Oscar.Winners.06 - Passive.Aggressive

Δεν ξέρω αν το νιώσατε κι εσείς, αλλά χτες κατάλαβα γιατί τα χρήματα δεν πρέπει να μπλέκονται με την τέχνη: δεν περίμενα ποτέ να χαρώ τόσο πολύ, που το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, πήγε στην ταινία που -κατά την ταπεινή μου- το άξιζε λιγότερο απ’ τις πέντε υποψήφιες.

Η είσοδος των Όσκαρ στα κουπόνια του Πάμε Στοίχημα, έκανε τη χτεσινή βραδιά απείρως πιο ενδιαφέρουσα, συναρπαστική και αποδοτική, όσο η νύχτα προχωρούσε και έπιανα το ένα δελτίο μετά το άλλο. Όχι πως η εκδήλωση δεν είχε κι από μόνη της μερικές εκπλήξεις.

Η πρώτη, ήταν και το highlight του κόκκινου χαλιού, με το οποίο ξεκίνησε η βραδιά. Ήταν η μοναδική φορά, που –σχεδόν ντρέπομαι που το λέω- βρήκα την Keira Knightley εκθαμβωτική. Στην μακριά της τουαλέτα σε χρώμα σοκολά –το οποίο, όπως μας ενημέρωσε ο Ορέστης, θα φορεθεί πολύ φέτος στα gala—με το μαλλάκι της να της γλυκαίνει το πρόσωπο κι αυτό το ελαφρύ μαυρισματάκι να την ντύνει με μια αύρα εξωτικού, η Keira Knightley ήταν η ωραιότερη παρουσία στις αφίξεις των stars. Μέχρι που άνοιξε το στόμα της. Δεν έχω προσέξει να συμβαίνει συχνά, αλλά πρέπει να είναι απ’ τις λίγες κοπέλες που γίνεται πέντε φορές πιο άσχημη όταν γελά. Ίσως η Χριστίνα Ιακωβίδου, η-οδοντίατρος-που -πηγαίνει-στα-Όσκαρ, να έχει μερικές συμβουλές να της δώσει.

Μέσα στην αίθουσα τώρα, το show ξεκίνησε με ένα υπέροχο CG μοντάζ των μεγαλύτερων στιγμών και μορφών της ιστορίας του Hollywood, με την κάμερα να πλανάρει προς το λιμάνι μιας φανταστικής πόλης, περνώντας ξυστά από τον Τιτανικό, κάνοντας μια απότομη στροφή στο Empire State Building, συναντώντας στους δρόμους τον Spider Man, τον Καουμπόη του Μεσονυχτίου, τον Bogey, τον Newman, την Dorothy και τους φίλους της να ψάχνουν τον Μάγο του Οζ, τον King Kong και τους τυρανόσαυρους, μέχρι να φτάσει στο Kodak Theatre, where it all goes down. Δείτε το εδώ.

Το καθιερωμένο μοντάζ εισαγωγής του παρουσιαστή ήταν right on the money, με όλους τους οικοδεσπότες των περασμένων ετών (όσοι ζουν τουλάχιστον) να αρνούνται να συμμετάσχουν στη φετινή τελετή (highlight ο Steve Martin), και το πλάνο να καταλήγει στον Jon Stewart που ξυπνά δίπλα στην Hale Berry.
-I just had the weirdest dream…
-And what makes you think you’re awake now?



Άψογο. Δείτε το. Ο Jon Stewart στο λόγο του, προσπάθησε να χτυπήσει μερικές παρακινδυνευμένες κωμικές νότες, οι περισσότερες εκ των οποίων απέσπασαν συγκαταβατικά χειροκροτήματα ("tonight we celebrate excellence in film, with me, the fourth male lead from Death to Smootchie"), και άλλες να αποδεικνύονται πολύ νεοϋορκέζικες για να πετύχουν γρήγορη αντίδραση από το κοινό ("this is the first time many of you have ever voted for a winner" –βλέπε τα anti-Bush συναισθήματα των επιφανών του Hollywood).

Το πρώτο του πετυχημένο αστείο, «”Good Night and Good Luck,” η ατάκα με την οποία ο κος Clooney τελειώνει όλα του τα ραντεβού,» κέρδισε περισσότερο γέλιο χάρη στην αντίδραση του ίδιου του Clooney, ενώ το χιούμορ του για τον Spielberg («πρώτα η Λίστα του Σίντλερ, μετά το Μόναχο, ανυπομονώ να δω τι άλλο θα πάθουν οι Εβραίοι μετά… τριλογία!») και εκείνο για την Bjork («δοκίμαζε την τουαλέτα της όταν την πυροβόλησε ο Dick Chaney») ήταν απ’ τα καλύτερα του.

Κατά τα άλλα, ο χρόνος του στη σκηνή ήταν αρκετά μειωμένος απ’ αυτόν των προηγούμενων οικοδεσποτών, αφήνοντας την παράσταση στους παρουσιαστές των εκάστοτε βραβείων, τα διάφορα μοντάζ (με κορυφαίο αυτό που υπεδείκνυε τα gay υπονοούμενα στα κλασικά western -μπορείτε να το δειτε προς το τέλος του παραπάνω embeded, αλλά και εδώ μόνο του), και τους ίδιους τους βραβευθέντες.

Πρώτο βραβείο, αυτό του β’ ανδρικού, που πήγε στον George Clooney για την ερμηνεία του στο Syriana, απ’ τα γκανιάν της διοργάνωσης, και συνοδεύτηκε από τον καλύτερο ευχαριστήριο λόγο της βραδιάς. Ο Martini George, καρδιοκατακτητής των φετινών Όσκαρ, εισήλθε στην ομάδα των βραβευθέντων θυμίζοντας την καλή πλευρά της Ακαδημίας. «Ξέρω ότι είμαστε λίγο εκτός πραγματικότητας εδώ στο Hollywood, έχουμε μια καθυστέρηση δυο ετών συνήθως, αλλά πιστεύω ότι είναι καλό. Είμαστε αυτοί που μιλήσαμε για το AIDS όταν όλοι οι άλλοι το ψιθύριζαν, και μιλήσαμε για τα πολιτικά δικαιώματα όταν το θέμα δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές. Και ξέρετε, τονίζουμε διάφορα θέματα. Αυτή η Ακαδημία, αυτή η ομάδα ανθρώπων εδώ πέρα, έδωσε στην Hatty McDaniel ένα Όσκαρ το 1939, όταν οι μαύροι ήταν ακόμη αναγκασμένοι να κάθονται στις πίσω σειρές στις αίθουσες. Είμαι περήφανος να είμαι μέλος αυτής της Ακαδημίας, περήφανος να είμαι μέλος αυτής της κοινότητας, και περήφανος να είμαι εκτός πραγματικότητας. Και σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό εδώ».

Για την πιο trashy στιγμή της βραδιάς, συναγωνίστηκαν από τη μια μεριά η Dolly Parton όταν ερμήνευσε το υποψήφιο για Όσκαρ τραγούδι Travellin’ Thru θυμίζοντας τη σκηνή του χορού των σκελετών απ’ το Corpse Bride, αλλά με αερόσακους, και απ’ την άλλη ο Ben Stiller, όταν παρουσίασε το Όσκαρ Ειδικών Εφέ, ντυμένος με μια πράσινη στολή μέχρι το λαιμό, η οποία θα βοηθούσε τους τεχνικούς να δημιουργήσουν το εφέ του ιπτάμενου κεφαλιού, αν γύριζαν τη σκηνή σε πράσινη οθόνη. Αλλά δε γύριζαν τη σκηνή σε πράσινη οθόνη.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, το Όσκαρ για τα εφέ πήγε στο King Kong, το οποίο πήρε επίσης και το ηχητικό μοντάζ και το μιξάζ (ναι, είναι δυο διαφορετικές κατηγορίες, το είπαμε), αφήνοντας στο υποτιθέμενο αντίπαλο δέος, τα Χρονικά της Νάρνια, μόνο το Όσκαρ Μακιγιάζ (Jon Stewart: Cinderella Man… φανταστείτε το μακιγιάζ που χρειάζεται για να κάνουν τον Russell Crowe να μοιάζει σα να έμπλεξε σε καυγά! Εξαιρετική δουλειά.) Ούτε στα υπόλοιπα «τεχνικά» βραβεία δεν υπήρξαν εκπλήξεις, με τη φωτογραφία, τα κοστούμια και την καλλιτεχνική διεύθυνση (στην οποία έχουν συγχωνευτεί τα σκηνικά) να πηγαίνουν στις Αναμνήσεις μιας Γκέισας.

Τα υπόλοιπα βραβεία ερμηνειών πήγαν στα φαβορί Philip Seymour Hoffman (α’ ανδρικός, Capote), Reese Witherspoon (α’ γυναικείος, Walk the Line) και Rachel Weisz (β’ γυναικείος, The Constant Gardener), χωρίς καμία απολύτως έκπληξη. Πέρα, φυσικά, απο το γεγονός ότι ο Hoffman δεν κράτησε τον όρκο που είχε δώσει στους παιδικούς του φίλους, όταν, στο σχολείο ακόμη, είχαν κάνει μια συμφωνία, αν ποτέ κανείς τους κερδίσει Όσκαρ, ο ευχαριστήριος λόγος του θα αποτελείται αποκλειστικά απο γαυγίσματα. Έτσι, έμεινε στα Crash και Brokeback Mountain να μοιραστούν τα έξι σημαντικά βραβεία. Το gay western του Ang Lee πήρε τρία αγαλματάκια, ένα για το διασκευασμένο σενάριο, ένα για τη μουσική του Gustavo Santaolalla και ένα για τον Ταϊβανό σκηνοθέτη, ενώ το αντιρατσιστικό σπονδυλωτό του Haggis, κέρδισε το πρωτότυπο σενάριο, το Όσκαρ Μοντάζ (το οποίο 9 φορές στις 10 καθορίζει τον νικητή της Καλύτερης Ταινίας), και φυσικά, το Όσκαρ για την Καλύτερη Ταινία της Χρονιάς.

Δεν ξέρω αν μπορώ να χαρακτηρίσω έκπληξη το παραπάνω μοίρασμα, και ιδίως τη βράβευση του Crash ως Καλύτερη Ταινία. Με τα vibes που έρχονταν την τελευταία μιάμιση βδομάδα από Hollywood μεριά, μάλλον περισσότερη έκπληξη θα μου προκαλούσε αν τελικά σάρωνε το Brokeback. Όπως έλεγα και προχτές, η επιλογή του Crash ως ταινία της χρονιάς, ταιριάζει περισσότερο με το προφίλ της Ακαδημίας, και τις χρυσές τομές της ανάμεσα στην κοινωνική δήλωση και την ουδέτερη στάση, με την φετινή χρονιά να μοιάζει περισσότερο με χρονιά συγκρατημένης επίθεσης. Ούτε ευχαριστημένος μπορώ να δηλώσω με το πώς κατανεμήθηκαν τα βραβεία, αλλά αυτό πάνε χρόνια που έχω να το νιώσω. Απλώς, με ένα κέρδος στο στοίχημα, που συναγωνίζεται το μισό μου μισθό, μπορώ να πω ότι η χτεσινή ήταν μια καλή βραδιά. Άντε, και του χρόνου.

*Την πλήρη λίστα των νικητών,
μπορείτε να δείτε εδώ.

***Αν δεν παίζει το embedded βιντεάκι, μπορείτε να το δείτε εδώ.

4 Responses so far.

  1. ΤΑΣΟΣ said

    "To μυστικό ...του βουνού"

    3 oscar! σε μια ταινία χαμηλού κόστους (φτηνιάρικη) όπως δηλώνει η ίδια η παραγωγός εταιρεία.

    Tέχνη είναι να ξέρεις να υπονοείς τον ερωτισμό, το πάθος, το ρεαλισμό.
    Νομίζω ότι ο σκηνοθέτης δεν τα κατάφερε παρ΄όλα αυτά βραβεύτηκε.

    Κάποτε έπαιρναν OSCAR όταν έγραφαν η υπονοούσαν αντικομμουνιστικές κορώνες.

    Σήμερα ποιά είναι τα κριτήρια ?

  2. stella said

    δε θα μπω στον κόπο να σχολιάσω τους νικητές. όλοι έφυγαν ικανοποιημένοι ή όλοι έφυγαν δυσαρεστημένοι; το μόνο θετικό ήταν ότι ο Clooney πήγε ασυνόδευτος. ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΕΛΠΙΔΑ!

    ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ RED CARPET REPORT για τους fashion lovers!

    Δε διαφωνώ ότι η κομψότατη Vera Wang τουαλέτα της Keira Knightley ήταν όντως εντυπωσιακή, συνδυασμένη με ένα πολύχρωμο 1960’ s (υπερβολικό though) Bvlgari κολιέ και παρόλο που ήταν από τις πρώτες που έφθασε, αδιαφορώντας για τη φιλοσοφία του fashionably late, ήταν η παρουσία που συζητήθηκε ίσως περισσότερο! Επομένως verbal, μη ντρέπεσαι, δεν είσαι ο μόνος που του άρεσε, αλλά έτσι κι αλλιώς προσωπικά ποτέ δεν αμφισβήτησα ότι she’ s got the look, μόνο τις υποκριτικές της ικανότητες!

    Ακόμη ξεχώρισα:
    Λευκό και διαφάνεια σε μία αέρινη ρομαντική υπόλευκη και με κομψότητα άλλης εποχής τουαλέτα για τη Naomi Wattsαπό τον Givenchy (πολύ έξυπνη επιλογή, καθώς θύμιζε το ρόλο της στο King Kong) και χαμηλό χαλαρό σινιόν.

    Τη Jennifer Lopez, σε ένα ξεχωριστό λαδί πλούσιο φόρεμα (Jean Desses), συνδυασμένο με χρυσό τσαντάκι-φάκελο και πέδιλα. Συνεχίζω να τη θεωρώ από τις πιο προσεγμένες και καλοντυμένες σε events τέτοιου μεγέθους.

    Τη λαμπερή Jessica Alba σε χρυσή στενή τουαλέτα Versace, με περίτεχνες λεπτομέρειες από δαντέλα και ουρά απόλυτα συμβατή με την ηλικία της, την εποχή, τα trends και το glamorous της βραδιάς. Μαλλιά ψηλά, πολύ eyeiner και σκουλαρίκια σε σχήμα δάκρυ! Ω!

    Τη Charlize Theron με τονισμένα μάτια με μαύρο μολύβι και άχρωμο gloss, αν και δε φιγουράρει σήμερα στις λίστες με τις παρουσίες που ξεχώρισαν...άσχετο πού χάθηκε η Sharon Stone και η Scarlet Johansson που πάντα φιγουράρουν στα editorial best dressed ΟΕΟ;

    Τη Nicole Kidman σε μια συνήθη παρουσία (λευκό, στενό και strapless), με λοξό τελείωμα και «βαριά» κεντήματά, τονίζοντας την ήδη λεπτή και ψηλή παρουσία της, η μόνη που παρά το φιλντισένιο δέρμα της, στηρίζει τόσο πετυχημένα το λευκό, χωρίς να την κάνει άχρωμη. Επέλεξε Balenciaga, ένα από πιο περιζήτητα ονόματα της μόδας, σήμερα.

    Βαρέθηκα με:

    Τη Salma Hayek, που για μια ακόμα φορά τόνισε όπως μπορούσε τις καμπύλες της και τη χυμώδη σιλουέτα της, με έντονο μπλε Versace. (καταπληκτικό χρώμα και design πάντως)
    Τη Michelle Williams (από το Brokeback Mountain) επίσης με Vera Wang, συνδυάζοντας κίτρινο και πλισέ, δύο από τις επικρατέστερες τάσεις της.. προηγούμενης σεζόν! Προκλητική αντίθεση το κατακόκκινο κραγιόν (2 thumbs up σε αυτό)
    Τα μαύρα και λιτά που είδα όπως της Jennifer Aniston (μετά το διαζύγιο περίμενα κάτι πιο εκκεντρικό!!) ή της Hilary Swank (ότι και να βάλει τη θεωρώ έτσι κι αλλιώς, πολύ... masculin) ... μόνο τη Rachel Weisz, συγχωρώ, στον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης της, μέσα σε μια πολύ ταιριαστή για την περίσταση (της εγκυμοσύνης εννοώ) Narciso Rodriguez τουαλέτα και γαλλικό κότσο!
    Τη λατρεμένη κατά τ’ άλλα Uma Thurman, πιστή στον Versace, σε μία επιλογή που βρήκα ολίγον άοσμη. Αλλά πάλι, θα μου πείτε η Uma δε χρειάζεται εντυπωσιακά outfit. Είναι εντυπωσιακή από μόνη της έτσι κι αλλιώς (θεέ μου, δε μπορώ να πω άσχημη κουβέντα για την Uma). Βρήκε χτένισμα που να της πηγαίνει though, έναν ατημέλητο κυματιστό κότσο. To ότι άλλαξε τουαλέτα για το πάρτι του Vanity Fair, δε ξέρω αν σημαίνει κάτι πάντως...
    Τη Jennifer Garner, που πάλι σήκωσε τα μαλλιά σε σινιόν, αποκαλύπτοντας το εξωγήινο υπερφυσικό κούτελο της. (τσάμπα η δίαιτα μετά την εγκυμοσύνη και την απαστράπτουσα Michael Kors τουαλέτα με το sexy ντεκολτέ)

    Και χειρότερες, όλων η Helena Bonham Carter με φουσκωτό 80’s μαλλί και μπλε σατέν φόρεμα (διόλου κολακευτικό!) και η Amy Adams (Junebug) με μια σοκολατί τουαλέτα (Carolina Herrera). Μόνο ο Willie Wanka έλλειπε!

    Πληροφοριακά, το Reesάκι (Witherspoon) επέλεξε πάλι vintage, φυσικά όχι chanel ε? Christian Dior κεντημένο με σειρές από ασημένιες παγιέτες.

  3. The iblog team said

    Και του χρόνου σπίτια μας, οι διάφοροι άστεγοι...

    Merci.

  4. cheaplog said

    stella γιατί δε το πέρασες θέμα το fashion report? εγώ νόμιζα δεν είχαμε ανταποκρίτρια φέτος :P

Copyright © 2012 Movies for the Masses, Challenging common sense since 2004. Your ticket is
Contact us at moviesforthemasses@gmail.com. Subscribe by RSS or E-mail.