Screencap: Η Béatrice Dalle ανοίγει τα πόδια


Πάντα θα υπάρχουν καλλιτεχνικά κινήματα και εκδηλώσεις τους που θα προκαλούν την μήνιν των θεωρητικών για την κενότητά τους. Το Cinéma du Look έτυχε τέτοιας αντιμετώπισης και οι κατεξοχήν εκπρόσωποί του, Luc Besson και Jean-Jacques Beineix, άκουσαν τα εξ αμάξης για τις πανέμορφες ταινίες του.

Κατηγορία υποκειμενική και εύκολα ανατρέψιμη, αυτή της κενότητας, που δεν κατάφερε να την αποφύγει ούτε η εξαιρετικά επιτυχημένη και κλασική πλέον 37°2 Le Matin / Betty Blue (1986). Που για μας, όχι μόνο αβαθής δεν είναι, αλλά με τόσο βάθος και πόνο που...δεν αντέχεται.

Η Betty (Béatrice Dalle) είναι ένα υπερβολικά αυθόρμητο και ορμητικό κορίτσι που βρίσκει στο πρόσωπο του Zorg (Jean Hugues Anglade) αυτόν που θα έχει "όχι μόνο για να την πηδάει", όπως χαρακτηριστικά δηλώνει. Πραγματικά, ο Zorg της προσφέρεται ψυχή τε και σώματι και τη θεωρεί "ό,τι καλύτερο του έχει συμβεί στη ζωή". Δυστυχώς το καλό σεξ και η ανεμελιά δεν είναι αρκετά για τη Betty Blue που όσο μας αποκαλύπτεται, δείχνει φανερά ότι παραπαίει στα όρια της λογικής. Οι κρίσεις, οι εμμονές και τα ξεσπάσματά της σε αντιπαραβολή με την ιδιότυπες στιγμές των υπόλοιπων χαρακτήρων—που αξιοσημείωτο, παίζουν καταπληκτικά—σκιάζουν τα όρια μεταξύ της λογικής και της παράνοιας.

Η αξέχαστη πρώτη ερωτική σκηνή της ταινίας μας αποκαλύπτει τους νέους και όμορφους πρωταγωνιστές στην πιο προσωπική τους στιγμή, όχι μόνο αυτή του έρωτα, αλλά και της κορύφωσής του. Κάτω από το διφορούμενο χαμόγελο μιας φτηνής ανατύπωσης της Gioconda, πάνω στα τσαλακωμένα λευκά σεντόνια και με μια κουρτίνα από χάντρες να πλαισιώνει τη γυμνότητα των σωμάτων, οι δυο ήρωες παραδίδονται απόλυτα στο πάθος. Οι κινήσεις των σωμάτων και της κάμερας, τα αγκομαχητά και η πολύχρωμη, ετερόκλητη mise en scene μας δίνουν μια από τις πιο ερωτικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η σκηνή είναι ίσως τόσο κλασική ακριβώς επειδή η στάση είναι από μόνη της...η πιο κλασική. Οι ηθοποιοί δεν αναλώνονται σε ακροβατικά, ο οπερατέρ δε χώνει την κάμερά του εκεί που δε τη σπέρνουν και αρκείται στο καλαίσθητο καδράρισμα και την τήρηση αποστάσεων ασφαλείας. Αποστάσεων που αργότερα εκμηδενίζονται, αφού θα έχεις την τύχη να απολαύσεις τις ζουμερές χάρες της πρωταγωνίστριας, αν είσαι υπομονετικός και δεν πατήσεις exit στο PowerDVD αμέσως μετά τα πρώτα λεπτά.

2 Responses so far.

  1. Μαύρος Γάτος said

    Από τις πιό αγαπημένες μου ταινίες! Και ναι, σχεδόν δεν αντέχεται...

    Για να μη μιλήσουμε για την μουσική της..... κόβεις φλέβες.

    Ψάχνω χρόνια την άλλη φοβερή, "Το φεγγάρι στον υπόνομο", αλλά δεν κυκλοφορεί. Το τρίο των αγαπημένων μου κλέινει με την Πόλη των Χαμένων παιδιών.

  2. cheaplog said

    Είναι πάντως χαρακτηριστικό, όπως έχουμε ξαναματαπεί και με άλλες αφορμές, ότι τους ελάχιστους που οι πολλοί θεωρούν εξαιρετικά δείγματα μοντέρνου γαλλικού σινεμά, οι Γάλλοι τους βάζουν σε κατηγορία Αλίαγα (ή Μικρούτσικου στο πιο ελληνικό). Και με την ίδια στάση απέναντι σε προφήτη (από τον τόπο μας) αντιμετωπίζουμε κι εμείς τον Αγγελόπουλο, για διαφορετικούς αλλά ίσως.. ίδιους λόγους, βέβαια.

Copyright © 2012 Movies for the Masses, Challenging common sense since 2004. Your ticket is
Contact us at moviesforthemasses@gmail.com. Subscribe by RSS or E-mail.