La Môme (2007): Βερολινέζικο trailer

Δες/Κρύψε το extended promo

Από αύριο και για δέκα μέρες (όπως είπαμε) το πέρα-δώθε και το πάρε-δώσε του πιο πολύβουου ευρωπαϊκού κινηματογραφικού φεστιβάλ κυριαρχεί στο ενδιαφέρον της βιομηχανίας, τουλάχιστο στην εδώ πλευρά του Ατλαντικού (και παραπέρα). Τρακόσιες εβδομήντα τρεις (373) ταινίες πήραν σειρά για προβολές σε καμιά πενηνταριά αίθουσες, και καμιά εφτακοσαριά (από τις οποίες πολλές ήδη φεστιβαλο-γυρισμένες) θα παζαρευτούν. Ανάμεσά τους πρώτη και καλύτερη η La Môme (2007), τιτλοφορεμένη και ως La Vie en Rose στο Βερολίνο (και παραπέρα) για προφανείς λόγους. Που ανοίγει το φεστιβάλ και φιλοδοξεί να επιστρέψει το γαλλικό τουλάχιστο κοινό στις ποιοτικές παραγωγές που δείχνει να περιφρονεί τελευταία.

Για να επιτευχθεί η ολική επαναφορά στη χώρα της ψηλομύτικης κουλτούρας, η Édith Piaf αναπαριστάνεται στο πανί ως καλλονή, από την Marion Cotillard, ενώ για τη φωνή της χρησιμοποιήθηκαν οι αυθεντικές ηχογραφήσεις του '50 και του '60 και μίμος (βλ. κάτι σαν Μητσικώστας) για τις παλιότερες. H Bunny Dee ανέλαβε να ψάξει το θέμα, ρωτώντας όλες τις φίλες της που σκέφτονταν να αφήσουν προσωρινά το NFT για να πάνε στο Βερολίνο, και έχει τα περισσότερα:

Padam padam padam... Η φετινή Berlinale ανοίγει με το La Vie En Rose (2007), κι εγώ δε θα είμαι εκεί... Η ζωή της Édith Piaf, της περιστέρας του τραγουδιού στα 40s, θα αποδοθεί στη μεγάλη οθόνη, όχι όπως στο ομώνυμο ντοκυμανταίρ του 1998, αλλά με κάθε έμφαση στο δράμα που πέρασε για να φέρει τα τραγούδια της στα αυτιά της κάθε θείας για να την πάει απ' τη Μπελβίλ στη Νέα Υόρκη.

Η Marillon Cotillard, που θα γνωρίζεις ως "αυτή που κέρδισε César 2ου γυναικείου για το Un long dimanche de fiançailles (2004) του Jean-Pierre Jeunet", ή ως "η Sophie Kowalsky του Jeux d' enfants (2003)", ενσαρκώνει μια Piaf "πιο όμορφη από την αληθινή" στην ταινία, εφόσον άλλωστε δεν πέρασε τα πάθη της. Δεν μεγάλωσε σε πορνείο ούτε την είχε χτυπήσει αντίστοιχη βροχή ασθενειών στα νεαρά της. Τύφλωση, κώφωση, αλωπεκία, δε σε κάνουν συνήθως "μικρό περιστέρι", και ευτυχώς για τη πρωταγωνίστρια της αληθινής ζωής που την ανάγκασε ο πατέρας της να μάθει να τραγουδάει. Για να γίνει και ταινία που την έχει δίπλα σε προσωπικότητες που άφησαν αντίστοιχη εποχή, όπως τη Marlene Dietrich ή τον Jean Cocteau.

Δυνατή επιλογή για να ανοίξει το φεστιβάλ, θεωρητικά. Και συναίσθημα και ονόματα και "γαλλική ποιότητα". Και με τον Olivier Dahan που γράφει και σκηνοθετεί, να έχει κάνει το ντεμπούτο του επίσης στο Βερολίνο, με το Brothers: Red Roulette (1995). Και θα είναι η δεύτερη φορά, μετά το Les temps qui changent πρόπερσι, που το φεστιβάλ θα ανοίξει με τον Gérard Depardieu, να παίζει εδώ τον Louis Leplée, τον διαχειριστή καμπαρέ που ανακάλυψε την Piaf.


3 Responses so far.

  1. Anonymous said

    Το λατρεύω. Θα δώ την ταινία την επόμενη εβδομάδα στο Παρίσι, και ήδη μετράω ώρες. Η Marion Cotillard είναι, μακράν, η καλύτερη ευρωπαία ηθοποιός της γενιάς της και είμαι σίγουρη οτι θα σκίσει.

  2. cheaplog said

    Α ναι, να συμπληρώσω πιο διευκρινιστικά ότι η ταινία ανοίγει στη Γαλλία και κάποιες γαλλόφωνες περιοχές την άλλη βδομάδα (14 Φεβρουαρίου, του "Αγίου Βαλεντίνου").

    Και στη Γερμανία και κάποιες γερμανόφωνες περιοχές τη μεθεπόμενη. Για να προλάβουν να εκγερμανιστούν οι (ξεπερασμένης εκφοράς, btw) διάλογοι υποθέτω. Τώρα αν θα υποστούν τέτοια μεταχείριση και τα τραγούδια, δεν έχω ιδέα.

  3. cheaplog said

    Το consensus μετά τη πρεμιέρα, που έγινε χωρίς τεράστια κοσμοσυρροή αφού ήταν.. γαλλική, είναι ότι η Cotillard δίνει την ερμηνεία της ζωής της αλλά τα μισά από τα 140 λεπτά της ταινίας θα κόβονταν άνετα. Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον (φίλο του verbal από την OFCS και άρα πιο.. έγκυρο) Boyd van Hoeij στο european-films.net:

    "French actress Marion Cotillard gives the performance of a lifetime in Olivier Dahan’s fascinating but uneven Édith Piaf biopic La môme (La Vie en Rose), which opened the Berlin Film Festival this evening. The France-UK-Czech co-production is gorgeously mounted and of course benefits from Piaf’s famous repertoire, but Dahan’s decision to jumble the story’s timeline and the 140-minute running time allow the writer-director to overly indulge in scenes of minor relevance. Nevertheless, several outstanding scenes, Piaf’s music and name as well as Cotillard’s tour de force performance should attract sizeable crowds across Europe and beyond."

Copyright © 2012 Movies for the Masses, Challenging common sense since 2004. Your ticket is
Contact us at moviesforthemasses@gmail.com. Subscribe by RSS or E-mail.