Ένα απ' τα πράγματα που σου δείχνει το Candy, είναι η ματαιότητα του να προσπαθείς να ξεφύγεις απ' τον εθισμό. Τον εθισμό δεν τον αποφεύγεις. Τον διώχνεις. Γι' αυτό λένε και οι Αμερικάνοι αυτό το "kick the habit." Γιατί αν δεν τον διώξεις με τις κλωτσιές, αυτός θα συνεχίσει να σε καταδιώκει όσο σπίτια κι αν αλλάξεις, σ' όσες "καθαρές" περιοχές κι αν μετακομίσεις. Έχει τον τρόπο του να σε βρίσκει. Όπως βρίσκει τον Dan και την αγαπημένη του Candy, την οποία o Dan παρέσυρε στον πολύχρωμο εφιάλτη των ναρκωτικών γιατί βρήκε στην καλλιτεχνική της φύση το άλλο του μισό. Και παρ' όλες τις (φιλότιμες) προσπάθειές τους, δεν μπορούν να βγουν απ' την αυτοκαταστροφική τους πορεία.

Ένα άλλο πράγμα που μαθαίνεις απ' αυτό το ανεξάρτητο αυστραλέζικο δράμα, είναι πως ο ρόλος του junkie είναι ένας ρόλος με σημαντικές σωματικές απαιτήσεις. Μια νυχτερινή βόλτα στην Ομόνοια (και μεσημεριανή να 'ναι, δεν κάνει μεγάλη διαφορά), αρκεί για να προσέξει κανείς, πως κανένα τελειωμένο πρεζόνι δε μοιάζει ούτε με τον Ledger, ούτε με την Cornish. Όταν βάζεις δυο πανέμορφους ηθοποιούς, με τα προσεγμένα, γραμμωμένα και καλοθρεμένα κορμιά τους να παίζουν τα τελειωμένα τζανκιά, σηκώνεις ένα τοίχος αναληθοφάνειας ανάμεσα στην οθόνη και το κοινό, και δε φτάνουν τα δυο ζευγάρια μαυρισμένα μάτια των πρωταγωνιστών για να το ξεπεράσεις. Και άντε, με την Cornish, που είναι και αδυνατούλα, κάτι πάει κι έρχεται. Αλλά το απίστευτο miscast του Ledger, πώς να το κρύψεις άμα δεν κάνει κι ο ίδιος τίποτα να βοηθήσει την κατάσταση;

Οι συγκρίσεις του Candy με το Trainspotting (1996) και το Requiem for a Dream (2000) είναι αναπόφευκτες, και το Candy δεν έχει καμία ελπίδα, κυρίως γιατί μεταφέρει τον κόσμο του βιβλίου χωρίς καμία σκηνοθετική πρωτοτυπία, δεν καταφέρνει να προσεγγίσει το σύμπαν των παραισθήσεων που στήνουν γύρω από τις ιστορίες τους οι δύο προηγούμενες ταινίες, και απο 'κει κι έπειτα, αφού έχει υπονομεύσει από μόνο του την αίσθηση του ρεαλισμού που θα χρειαζόταν για να λειτουργήσει σωστά, τελικά δεν καταφέρνει να φέρει τον θεατή σε επαφή με το δράμα των αντιηρώων του. Η ταινία πάντως έχει κάνει αίσθηση στους φεστιβαλικούς κύκλους, και μ' αυτήν την διάχυτη μπίτνικ μυρωδιά του σεναρίου της, μπορεί να καταλάβει κανείς το γιατί. Αλλά εντάξει, οι φεστιβαλικοί κύκλοι, πάντα ήταν επιρρεπείς στην ψευτοκουλτούρα.

Όπως είναι ήδη φανερό (από credits κτλ.), οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οχτώ (8) χάσκι στο φυσικό τους περιβάλλον. Και η (περίπου) πραγματική ιστορία της επιβίωσής τους στο χειμώνα της Ανταρκτικής έχει ήδη γυριστεί στην Ιαπωνία. Και πρόκειται για μια ακόμα προσθήκη στη μεγάλη παράδοση σκυλοταινιών της Disney.


Όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, επίσης, τα σκυλιά παίζουν καλύτερα από τον Paul Walker (αν και αυτό δεν είναι πια τόσο σίγουρο, τελευταία). Και όπως θα περίμενε κανείς από την εταιρεία με σήμα το κάστρο της ωραίας κοιμωμένης, αισθάνεσαι ηλίθιος που δε τα καταλαβαίνεις όταν.. μιλάνε.


Και όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, τέλος, το φιλμ υπερβαίνει τα στενά όρια της οικογενειακής ταινίας (όπως είναι πια σίγουρο τελευταία), αφού ο σκηνοθέτης του ήταν στενότατος συνεργάτης, στη παραγωγή, του Spielberg στα 80s. Και έβαλε και το χεράκι του στην Έκτη Αίσθηση (1999), τον Οιωνό (2002) και τα δυο Bourne αργότερα. Οπότε δε ξέρω τι άλλο να πω, εκτός από το ότι η Disney σίγουρα σεβάστηκε τα εκπληκτικά πλάσματα περισσότερο από τους ανθρώπους της πραγματικής ιστορίας και της προηγούμενης παραγωγής.

Αν είσαι οικογενειάρχης ή και μόνο ζωόφιλος, κόψε τα και κόλλησέ τα στα άλλα παραπάνω.

Η Keira Knightley είναι η πιο σέξι γυναίκα στο κόσμο, για το 2006. Για την βρετανική έκδοση του FHM.

Όχι ότι έχω και πολλές αντιρρήσεις, αλλά δε περίμενα τέτοια.. κλάση από τους βρετανούς που λατρεύουν τη Charlotte Church και την Abi Titmuss. Και η Κίρα, 18η στη περσινή αγγλική λίστα και 5η στη φετινή της αμερικάνικης έκδοσης, είναι το πρόσωπο της Vogue του Μαίου και το νέο του Mademoiselle της Chanel, για παράδειγμα.

Η δεκαοχτάχρονη Keely, που ήταν όλα τα λεφτά σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, τελικά έκανε νέα είσοδο στη 2η θέση. Στη 3η είναι η, επίσης πιο σέξι γυναίκα του πλανήτη, Scarlett Johansson. Και τη πεντάδα κλείνουν η Angelina Jolie και η περσινή πρώτη Kelly Brook.

Περισσότερα αργότερα, γιατί προς το παρόν μόνο το Reuters το πήρε χαμπάρι και στο site του FHM δεν έχει ανέβει τίποτα.

Οι Τρεις Στιγμές (2005) είναι από τις ταινίες που ίσως και να μη βλέπαμε καθόλου στις κινηματογραφικές αίθουσες, αν δεν είχαν ξεφυτρώσει τόσες πολλές τα τελευταία χρόνια ώστε να χρειάζονται και περισσότερο.. τάισμα από τις εταιρίες διανομής. Χαράς ευαγγέλιο (και) για τους σινεφίλ, που τώρα έχουν την εβδομαδιαία δόση τους από δημιουργίες που ο μέσος θεατής αποκλείεται να καταφέρει να δει χωρίς ν' αποκοιμηθεί.


Βλέπεις, ο Hou Hsiao-Hsien μπορεί να 'χει όνομα που δε το θυμάσαι με τίποτα (χσουν χσιαν χσον, χεν χιαν χσουν, κάθε φορά που θα με ρωτήσεις άλλο θα βρω) αλλά άμα δε το θυμηθούν στις Κάνες (6 υποψηφιότητες για Χρυσό Φοίνικα τα τελευταία 12 χρόνια), θα το θυμηθούν στη Βενετία, κι αν όχι εκεί στο Βερολίνο, στη Κωνσταντινούπολη, το Τόκιο, ή.. τη Χαβάη. Και στα νιάτα του, τη δεκαετία του '80, θεωρούνταν από τους ανθρώπους που θα σώσουν το σινεμά. Από τους θεατές. Ή την αϋπνία.


Ως ατρόμητος (πιο πολύ κι από τον Al Pacino στο Insomnia (2002)) κριτικός που είμαι όμως, μπορώ να πω ότι αυτές τις, λυρικές, ανθρώπινες στιγμές αξίζει να τις δεις τελικά. Είτε γιατί είναι κάτι σαν greatest hits (που λέει και η Village Voice) ενός αξιόλογου σκηνοθέτη, αν δεν τον γνωρίζεις. Είτε γιατί ανατρέπει, συμπυκνώνοντάς το, εκούσια ή ακούσια το προηγούμενο έργο του (το δεύτερο μέρος, που θυμίζει το Flowers of Shanghai (1998) όπου μίλαγαν δυοτρείς μαζί σε κάθε σκηνή, εδώ είναι.. βωβό γιατί οι πρωταγωνιστές δε προλάβαιναν να μάθουν Μανδαρίνικα).

Είτε απλά γιατί οι στιγμές αυτές (Καιρός για Έρωτα/1966, Καιρός για Ελευθερία/1911, Καιρός για Νιάτα/2005) ταιριάζουν στην Άνοιξη.

Ανακοινώθηκαν χτες οι υποψηφιότητες για τα πιο δημοφιλή κινηματογραφικά βραβεία. Και συμπεριλαμβάνουν, φυσικά, μερικές από τις καλύτερες, και πιο σνομπαρισμένες από ακαδημίες, συντεχνίες και φεστιβάλ, κινηματογραφικές στιγμές του 2005.

Με πρώτους και πιο.. υποψήφιους (με 5 έκαστος) τον 40-Year-Old Virgin (2005) και τους Wedding Crashers (2005). Ενώ στις ατομικές υποψηφιότητες ξεχωρίζουν ο Steve Carell (Καλύτερη Ερμηνεία, Κωμική Ερμηνεία and Ομαδική Παράσταση) και η Jessica Alba (Ομάδα, Καλύτερος Ήρωας, Πιο Σέξι Ερμηνεία).

Άλλες υποψηφιότητες (που, όπως λέει και το δελτίο τύπου, "καμιά οσκαρική μετάδοση δε θα τολμούσε να αγκαλιάσει" και) που ξεχώρισα είναι των Batman Begins (2005), King Kong (2005) και Sin City (2005) για Καλύτερη Ταινία, της Kate Beckinsale για Καλύτερο Ήρωα, της Jessica Alba και της Jessica Simpson για Πιο Σέξι Ερμηνεία. Και τον Kong (vs. the Planes) για Καλύτερη Μάχη και τη Paris Hilton για Καλύτερη Τρομοκρατημένη Ερμηνεία. Στη κατηγορία Καλύτερο Φιλί οι Jake Gyllenhaal & Heath Ledger δεν αναμένεται να έχουν ανταγωνιστή (εκτός ίσως από Rosario Dawson & Clive Owen). Ενώ δε καταλαβαίνω με πιο σκεπτικό μπήκε η Zhang Ziyi και όχι η Gong Li στη Πιο Σέξι Ερμηνεία.

Ο verbal ακόμα καταβροχθίζει αρνιά στη Λευκάδα, γι' αυτό εμπεριστατωμένα προγνωστικά (για τυχόν μεγάλες μπάζες, όπως με τα όσκαρ) δεν έχουμε. Το καλύτερο όμως είναι ότι μπορείς να ψηφίσεις, και όσες φορές θες για.. να 'σαι σίγουρος, στη σχετική σελίδα του MTV.

Τους τελευταίους δυο μήνες έχουμε βγάλει πάνω από εκατό (100) θέματα που με 2-3 ώρες δουλειάς το καθένα αντιστοιχούν σε δυο ανθρωπομήνες τουλάχιστο. Σχεδόν καθημερινά, με εξαίρεση μια βδομάδα περίπου που ο verbal έλειπε στη Βενετία κι εγώ στη Κύπρο. Και αφού.. σταυρωθήκαμε τόσο καιρό, θα κάνουμε Ανάσταση με την ησυχία μας.

Από τη stella, τον verbal, τον dalaiklama κι εμένα, ευχές για τη καλύτερη Ανάσταση λοιπόν. Και να μας πείτε σε ποια εκκλησία θα 'στε το Σάββατο να 'ρθουμε να σας φιλήσουμε για να 'ναι γλυκιά και η δική μας.

Ανακοινώθηκε το πρωί το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών αυτής τη χρονιάς.

Χωρίς πολλές εκπλήξεις, αφού σχεδόν όλα τα φαβορί είναι μέσα. Και με πιο γνωστά, αφού έχουν ανοίξει ήδη με.. θόρυβο στις χώρες τους, το Volver του Almodóvar και το Il Caimano του Nanni Moretti (με θέμα τον Berlusconi).

Το πειραματικό Inland Empire του David Lynch έμεινε τελικά απέξω. Ενώ στην επίσημη επιλογή, αλλά εκτός συναγωνισμού φυσικά, συμπεριλαμβάνονται και τα καλοκαιρινά blockbuster United 93, X-Men 3: The Last Stand και Over the Hedge. Και το The Da Vinci Code που θα ανοίξει το φεστιβάλ, όπως είναι γνωστό εδώ και καιρό.

Χαράς ευαγγέλια για όποιον έχασε το Lion King, το Madagascar και το Ice Age: τώρα, μπορείτε να δείτε και τα τρία, στην τιμή του ενός. Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Steve ‘Spaz’(!) Williams, συμπυκνώνει τις σεναριακές βάσεις των τριών αυτό σουξεδιάρικων κινούμενων σχεδίων, σε ένα --παραδόξως-- αρκετά διασκεδαστικό deja vu.

Ο Ryan, το μικρό λιονταράκι του ζωολογικού κήπου της Νέας Υόρκης, έχει προβλήματα αυτοπεποίθησης, και η μεγαλεπήβολη στάση του πατέρα του, Samson, που μοστράρεται ως πρώην βασιλιάς της ζούγκλας, δε βοηθάει καθόλου τα πράγματα. Σε μια κίνηση απελπισίας, ο Ryan το σκάει από τον κήπο, και παίρνει το πρώτο container για τη ζούγκλα. Οπότε, ο πατέρας του μαζί με τους φίλους του --ένα κοάλα από το Λονδίνο(;), ένα φίδι με μηδενικό IQ, μια αυτάρεσκη καμηλοπάρδαλη και έναν σκίουρο με μπερδεμένη σεξουαλικότητα--, ξεκινούν για τη διάσωση του λιονταριού Ryan.

Οι πέντε χαρακτήρες --που μάλλον ξεσηκώθηκαν από τα πρώτα drafts του Madagascar-- δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον για τον θεατή, πέρα ίσως από τον απρόσμενο σχεδιασμό τους, που φαίνεται σα να συνδυάζει το 3G με το clay animation --μάλλον για να μοιάζουν περισσότερο με τα κουκλάκια τους, όταν έρθει η ώρα να παραταχθούν στα ράφια των παιχνιδάδικων. Λειτουργούν όμως μια χαρά σαν μηχανισμοί προώθησης της φορμουλαϊκής πλοκής, μιας ταινίας που προτείνεται ως χαζοχαρούμενο δίωρο για τους μικρούς θεατές. Αν και η τηλεόραση αυτές τις μέρες έχει πολύ ωραίες υπερπαραγωγές.

Δε νομίζω να χρειάζεται να εξηγήσω σε κανέναν τι σημαίνει libertine μετά τον Pete Doherty. Πολύ πριν από αυτόν πάντως, τον 17ο αιώνα, ο John Wilmot, 2ος κόμης (ή earl για τους βρετανούς) του Rochester σόκαρε την Αγγλία με τα ποιήματα, τα έργα του, την Εύθυμη Συμμορία του και κυρίως με τον θρασύ κυνισμό και τη ροπή του προς παντός είδους ακολασία...



Όσοι θυμάστε πως ξεκίνησε ο Johnny Depp, στη τερατουργηματική 21 Jump Street (ή Ομάδα Δράσης 21 αν δε πηγαίνατε ακόμα αγγλικά), ξέρετε ότι δεν είχε και κάνα έμφυτο ταλέντο. Και εγώ πάντως ακόμα αναρωτιέμαι πως έμαθε να υποκρίνεται τόσο αριστοτεχνικά, αφού ήταν και είναι προφανές ότι ποτέ δε θα του χρειάζονταν (αν και κάποιες διαφωνούν). Πάντως από τότε λατρεύτηκε σε ότι και να 'κανε (εκτός από τον σκηνοθέτη στις Κάνες). Και στις χρυσές μετριότητες (στη καλύτερη) των τελευταίων 3-4 χρόνων.

Και, αν μη τι άλλο, είναι ευχάριστο να τον βλέπεις να.. ξύνεται, επιστρέφοντας σε φόρμα.



Παρότι συναγωνίζεται σε γηρατειά τον John Malkovich (ενώ υποδύεται κάποιον που πέθανε στα 33 του), παρά το θεατρικό και πουριτανικό του σεναρίου (όπου για ακολασίες συνήθως μόνο.. ακούμε) και τους ατέλειωτους μονολόγους και τη μεγάλη διάρκεια, παρά ότι άλλο θα βρείτε να του σούρετε. Και ο ήρωας και ο πρωταγωνιστής είναι αποστομωτικά, και το κυριότερο αμετανόητα, έκλυτοι και η ταινία έχει τα @@ εκεί που θα 'πρεπε.

Μπορείς να τη κατηγορήσεις για πολλά αλλά, βέβαια, το ίδιο και τον Wilmot.

Εξαιρετικό χωνευτήρι επιρροών από Spielberg και Kubrick, Ritchie και Rodriguez, Max Payne και Fahrenheit (Indigo Prophecy), το Running Scared (2006) δε πιάνεται πουθενά για να το περιγράψεις. Αν και το βασικό στόρι είναι αναμενόμενα γλυκά σύντομο: Ο Joey Gazelle, χαμηλόβαθμος μαφιόζος, ψάχνει να βρει, πριν τη συμμορία του και την αστυνομία, το φίλο του γιου του Oleg και το "καυτό" όπλο που του βούτηξε για να πυροβολήσει τον πατέρα του.


Στο.. δρόμο και οι δυο θα μπλεχτούν σε ένα σωρό μελετημένα over the top γραφικές ιστορίες βίας, αίματος και, κατά τα αμερικάνικα πρότυπα δυστυχώς, πολύ περιορισμένου σεξ. Που είναι όλες αξιομνημόνευτες και δίνουν την ευκαιρία στους χαρακτήρες τους να λάμψουν. Λίγοι το κάνουν βέβαια, και δε θα περίμενε κανείς π.χ. από τον Paul Walker που 'κανε καριέρα το να μη υποκρίνεται να το κάνει εδώ - τουλάχιστο, πάντως, προσπαθεί. Οπότε και ξεχωρίζει άνετα ο πιτσιρικάς του Birth (2004) έχοντας τελειοποιήσει το αδίστακτο ψυχωτικό του βλέμμα.


Λίγη σημασία έχουν ολαυτά όμως αφού ο Wayne Kramer (που δε κώλωσε να γυρίσει σκηνή σεξ με πρωταγωνιστή τον William H. Macy, όπως υπενθυμίζει ο Ebert), όπως είπα, δε σε αφηνει να σταθείς και να τα παρατηρήσεις. Χρησιμοποιώντας κάθε τρικ (ιν δε μπουκ) και ακόμα περισσότερα.

Ε και αν είχε το budget για καστ που να μην είναι τόσο γελοίο και αξιολογότερη μουσική επένδυση, και δεν τη τελείωνε περισσότερες φορές κι από το Lord of the Rings, η δημιουργία του θα ήταν από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Έτσι κι αλλιώς είναι από τις πιο ξεχωριστές, όπως δέχεται ακόμα και ο Guardian.

Αν μπορούσατε να πάρετε ένα άτομο μαζί σας σ' ένα ερημονήσι, και ήσασταν άρρεν fan του Lost, πάω στοίχημα ότι θα διαλέγατε την Evangeline Lilly. Αρκεί αυτή να έπαιρνε μαζί της τα λαγουδίσια αυτιά της, για να τα φορέσει το Πάσχα. Έστω κι αν στις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν είναι ξινισμένη, πράγμα που συμβαίνει μάλλον επειδή αν της έκαναν την ίδια ερώτηση για το ερημονήσι, θα ήταν αναγκασμένη να διαλέξει το ξανθό χόμπιτ με το οποίο αρραβωνιάστηκε πριν μερικούς μήνες.



H star της τηλεοπτικής σειράς, δήλωσε πρόσφατα ότι θαυμάζει την Scarlett Johansson, την ζηλεύει για τους ρόλους που της προτείνονται, και έχει την καριέρα που και η ίδια θα ήθελε να πετύχει αν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο όταν τελειώσει τη σειρά. Τα κυβικά των δύο καυτών νεανίδων δεν ήταν ποτέ τόσο άμεσα συγκρίσιμα όσο σήμερα, και από τις πιο κάτω φωτογραφίες, είναι ξεκάθαρο ότι --αν και έχω τις επιφυλλάξεις μου για τον εμπριμέ χαρακτήρα της Scarlett-- η Lilly είναι ακόμη αρκετές δεκαετίες πίσω από το ίνδαλμά της.

Η Scarlett Johansson εθεάθη πριν λίγες μέρες να απολαμβάνει τον ήλιο και τη θάλασσα στο, απρόσιτο για τους κοινούς θνητούς, Goldeneye Resort στη Jamaica.

Η πολυάσχολη τελευταία (και πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο όπως ξαναματάπαμε) Σκάρλετ, πέρασε τις διακοπές του (δυτικού όπως ξαναματάπαμε) Πάσχα, παρέα με τον αγαπημένο της Josh Hartnett, στο υπερπολυτελές (φυσικά) πρώην καταφύγιο του Ian Fleming. Ε και έχω μια υποψία τι κάνανε όλη την ώρα με τον συμπρωταγωνιστή της στο επερχόμενο Black Dahlia (2006).



Κατά τα άλλα, τα τελευταία νέα λένε ότι θα κάνει τη 14χρονη ερωμένη του Ναπολέοντα στο Napoleon and Betsy (2007) και τη νταντά, μαζί με την Alicia Keys, στη μεταφορά του Nanny Diaries (2007). Και φυσικά της άρεσε τόσο να της τη πέφτει ο Woody Allen που 'κανε και το Scoop (2006) μαζί του.

Το τελευταίο ζήλεψε μάλλον και η Evangeline Lilly, που θέλει να ακολουθήσει τα κινηματογραφικά χνάρια της, και θα τη βγάλουμε λαγουδάκι.

Το franchise του Scary Movie, είναι μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία: κάθεσαι σε μια καρέκλα, και επί μιάμιση ώρα δέχεσαι απανωτά χαστούκια ηλιθιότητας. Και η αλήθεια είναι, για έναν άνθρωπο που συνήθως βλέπει τουλάχιστον το 80% των ταινιών που βγαίνουν κάθε βδομάδα, υπάρχουν και πιο βασανιστικές εμπειρίες.

Στο τέταρτο μέρος του saga, η ξανθιά Cindy (Anna Faris), γνωρίζει τον (καινούριο) έρωτα της ζωής της, στο πρόσωπο του Tom (Craig Bierko), ο οποίος είναι γείτονας της κατατονικής γραίας που φροντίζει σε ένα στοιχειωμένο κινέζικο σπίτι, στην Αμερική. Ο έρωτάς τους διακόπτεται άξαφνα από την εισβολή φονικών TRiPods απ΄ το διάστημα, κι ενώ ο Tom προσπαθεί να γυρίσει τα παιδιά του στην πρώην γυναίκα του, η Cindy φεύγει για να βρει τη λύση σε ένα χωριό της Βικτοριανής εποχής. Κι αργότερα, όλοι καταλήγουν αλυσοδεμένοι σε μια βρώμικη τουαλέτα. Όπως θα έχετε –ελπίζω-- καταλάβει, στο φετινό μπλέντερ διακωμώδησής του, ο David Zucker ρίχνει λίγο από The Grudge, The Village και Saw, κι απλώνει το μείγμα σε μια βάση από War of the Worlds.

Δεν έχω ακόμη αποφασίσει αν οι τέσσερις τελευταίες οβίδες που έχει εκτοξεύσει εναντίον μας ο μαιτρ της χοντροκομμένης παρωδίας, είναι καρμικό συνεπακόλουθο, ή λεπτή ειρωνεία της κινηματογραφικής Ιστορίας, για τη σκουπιδοπαραγωγή που γεμίζει ανά ντουζίνες τις ατζέντες των διανομέων κάθε βδομάδα. Για τον πιο χαλαρό θεατή πάντως, τον περιστασιακό που δεν πάει σινεμά πάνω από 2-3 (άντε 6 στο high season) φορές τη βδομάδα, το Scary Movie 4, μου φαίνεται λίγο ριψοκίνδυνη υπόθεση.

Όχι γιατί δεν είναι αστείο –τουναντίον. Δεν πρόκειται βέβαια για κωμωδία επιπέδου Monty Python, αλλά αυτό το ξέρουμε όλοι νομίζω. Όμως αν παραδοθείς στην καλαμπουρδιάρικη διάθεσή του, και τεθείς σε απόλυτη εγκεφαλική αδράνεια κατά τη διάρκεια της προβολής, υπάρχουν σκηνές που προσφέρουν μπόλικη και ειλικρινή εκτόνωση, έστω και μόνο δια του υστερικού χαχανητού --ιδίως τα spoofs των Brokeback Mountain και Million Dollar Baby, των δυο πιο πετυχημένων σκηνών της ταινίας, και μάλλον των μοναδικών που δεν έχουν κυκλοφορήσει στα trailers. Γιατί, πραγματικά, τα trailers της έχουν κάνει πολύ μεγάλη ζημιά.

Εκεί που η ταινία τσακίζει και την πιο χαριστική προδιάθεση, είναι στο ασυγκράτητο κακόγουστο χιούμορ τουαλέτας, για την προέλευση του οποίου όμως, δεν ξέρω αν πρέπει να κατηγορούμε περισσότερο τον Zucker, ή τους αδερφούς Farrelly. Η ασταμάτητη χρήση του όμως, δεν αφήνει χώρο για κανένα ελαφρυντικό στον άνθρωπο που κάποτε μας είχε δώσει το Airplane! (1980) και το Top Secret! (1984). Ε, τώρα, και σαν ταινία, και πέρα από τις κωμικές του επιλογές που στο κάτω-κάτω είναι και θέμα γούστου, το Scary Movie είναι ένα κακό χάλι κακοδεμένων σκηνών με μηδενική συνέχεια και χαραμισμένους δεύτερους χαρακτήρες. Αλλά ok, Scary Movie είναι, οπότε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Άλλωστε, παίζει κι η Carmen Electra.

Την ευκαιρία της ανάστασης του Ιησού για να σταυρώσουν τον Κώδικα ΝταΒίντσι (2006) φαίνεται πως βρήκαν οι δυτικές χριστιανικές εκκλησίες. Το Θεολογικό Ιεροδιδασκαλείο του Westminster έβγαλε online το thetruthaboutdavinci.com, ο Πατήρ Raniero Cantalamessa το καταδίκασε τη (μεγάλη καθολική) Παρασκευή παρουσία του Πάπα Βενέδικτου 16ου στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, και ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι και ηγέτης της Αγγλικανικής Εκκλησίας έκανε το ίδιο χτες Κυριακή (του δυτικού Πάσχα) στη Βασιλική του Καντέρμπουρι.

Όλα ξεκίνησαν μια βδομάδα νωρίτερα, όταν το προτεσταντικό Χριστιανικό Συμβούλιο της Κορέας προσέφυγε στα δικαστήρια της Σεούλ ζητώντας να απαγορευτεί η διανομή του φιλμ σαν "προσβλητική προς τη θεία φύση του Ιησού Χριστού" και πιθανή να προκαλέσει "χάος - σε χριστιανούς και μη - καθώς κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν μια μυθιστορηματική ιστορία σαν ιστορικό γεγονός". Η παραγωγή της ταινίας βέβαια, συνηθισμένη να τρέχει στα δικαστήρια του πλανήτη, δε φάνηκε να έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Όμως σειρά είχαν άλλες, πολύ μεγαλύτερες, εκκλησίες.

Τη Πέμπτη, με δελτίο τύπου (που βρίσκεται τώρα και online) τη σκυτάλη παρέλαβε η αμερικάνικη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Που αποδείχτηκε φυσικά και η πιο μοντέρνα απ' όλες, δημιουργώντας ιστοσελίδα, και προωθώντας τη, με διαφημιστικές καμπάνιες (που θα κορυφωθούν τη μέρα που θα βγει στις αίθουσες το έργο) και δημοσιογραφικές ενημερώσεις, σε πιστούς και μη. Και φιλοδοξώντας να προσθέσει "ακρίβεια, αξιοπιστία και επιστημονικότητα στη συζήτηση".

Άγνωστο για ποιο λόγο βέβαια, το site δεν είχε "αποκαλυφτεί" μέχρι τις πρωινές ώρες του Σαββάτου (που τσέκαρα) και τη παράσταση τους έκλεψε η Καθολική Εκκλησία και ο προσωπικός ιεροκύρηκας του Πάπα. Που, παρουσία του όπως είπα, μίλησε για "ξεπούλημα" του Ιησού από "ψευτο-ιστορικές τέχνες". Και επέκρινε όσους παρασύρονται από "κάθε νέα θεωρία σύμφωνα με την οποία [ο Ιησούς] δε σταυρώθηκε αλλά.. το 'σκασε με τη Μαρία Μαγδαληνή". Αποφεύγοντας να κατονομάσει τη συγκεκριμένη ταινία.

Τέτοιους ενδοιασμούς δεν είχε ο Αρχιεπίσκοπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας Rowan Williams. Που είπε όλα τα πράγματα με το όνομά τους (και πραγματικά είναι χαρακτηριστική της κάθε Εκκλησίας η αντίδρασή της - και αναμένουμε άρα με ιδιαίτερη.. αδιαφορία τις Ορθόδοξες). Και τόνισε ότι η "ψύχωση με τις θεωρίες συνομωσίας και κουκουλώματος" και η "καχυποψία για καθετί που μοιάζει με επίσημη εκδοχή" δε βοηθάνε "στη κατανόηση του τι λένε και γιατί, οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης".

Και άρα αυτό που φοβούνται περισσότερο οι εκκλησίες, προφανώς, είναι ότι το επίπεδο μόρφωσης και η ευπιστία του ποιμνίου τους μπορεί να στραφεί εναντίον τους.

Μετά απ' όλα, μεγαλύτερη προώθηση δε χρειάζεται η Sony, ο Tom Hanks, ο Ron Howard και η παρέα τους. Παρολαυτά, ξεκίνησε σήμερα η διαφημιστική συνεργασία τους με το Google, σε ένα καθημερινό online puzzle που θα ολοκληρωθεί στις 19 Μαίου, ημέρα ανοίγματος της ταινίας. Που θα κάνει επίσημη πρώτη στις Κάνες, δυο μέρες νωρίτερα.