Αναστεναγμό ανακούφισης θα έβγαζε υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών αν τύχαινε να περάσει απ’ το χτεσινό junket της Martina Gedeck, ακούγοντάς την να λέει πόσο ανθρώπινη της φάνηκε η Αθήνα, και πόσο όμορφα ταξινομημένη πόλη για περπάτημα τη βρήκε. Αν είχε έρθει λίγες μέρες πριν, θα την έβρισκε και ιδανική πόλη για κωπηλασία.

Η 45άχρονη Γερμανίδα ηθοποιός, στην ταινία Οι Ζωές των Άλλων (2006), παίζει μια ηρωίδα που τσακίζεται κάτω απ’ τις πιέσεις των πρακτόρων της Στάζι, σε μια ζοφερή περίοδο της ανατολικής Γερμανίας, όπου κατάσκοποι και πληροφοριοδότες κάρφωναν συμπολίτες τους στα τάγματα ασφαλείας για να εξασφαλίσουν ένα κουτί ασπιρίνες απ’ το καθεστώς. Βρίσκει το χαρακτήρα που παίζει αδύναμο, και πιστεύει ότι η ίδια δεν θα πρόδιδε ποτέ κάποιον άλλο. Αφήνει ανοιχτό όμως το ενδεχόμενο να λύγιζε, αν οι ανακριτές της επέμεναν.

Για τυχόν παραλήψεις και ασυνέπειες στον υποτιτλισμό ελπίζω οι γερμανομαθείς να μη μας παρεξηγήσουν, αλλά είναι ζόρικες οι συνεντεύξεις με μεταφραστές. Και το πρόγραμμα 24ωρης εκμάθησης Γερμανικών ήθελε μια βδομάδα να φτάσει, οπότε δεν το πρόλαβα…

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία κατά τους ισχυρισμούς, το Ils (2006) έχει ήδη αποτελέσει ένα ακόμα τρομο-εισιτήριο για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σφραγισμένο στη Γαλλία. Μετά τον Alexandre Aja που ξανάνακανε το The Hills Have Eyes (2006) έχοντας περάσει πριν (και) από τις αθηναϊκές Νύχτες για να παραδώσει διαπιστευτήρια, σειρά έχουν οι David Moreau και Xavier Palud μετά τα μεσάνυχτα απόψε στον Απόλλωνα. Οι δημιουργοί δε θα τιμήσουν τη προβολή αφού είναι πιασμένοι με τη δικιά τους εκδοχή του Ματιού / Gin gwai (2002) των πασίγνωστων πια Χονκογκέζων αδερφών Pang. Εμείς θα είμαστε εκεί να συμπάσχουμε με το ζευγάρι που για 80 λεπτά τρομοκρατείται.. αγνά στο στοιχειωμένο σπίτι, ελπίζοντας.. απελπισμένα να είναι η πρώτη αξιόλογη μεταμεσονύχτια προβολή του φεστιβάλ.

Σήμερα παίζουν σχεδόν ταυτόχρονα και η, sold-out, αχαλίνωτη σεξοϊστορία του John Cameron Mitchell με σύντομο τίτλο Shortbus (2006) και η, μόνη σου επιλογή, αχαλίνωτη ονειροβασία του Michel Gondry με χαρακτηριστικό τίτλο The Science of Sleep (2006).

Μετά τη τριλογία της εκδίκησης, μέρος της οποίας ήταν και το κορυφαίο Oldboy (2003), o Park Chan-Wook παρουσιάζει, όπως είχε προειδοποιήσει τον verbal από πέρσι στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, μια εντελώς διαφορετικής θεματικής ταινία το Είμαι Σάιμποργκ (αγαπώ τη ζωή η ζωή είν' αγάπη μου λείπεις πολύ) Αλλά Είμ' Εντάξει.

Καμία σχέση με επιστημονική φαντασία, μη χαίρεσαι. Μια "ρομαντική κωμωδία" σύμφωνα με το σκηνοθέτη, και δράμα σύμφωνα με τους περισσότερους υπόλοιπους, είναι. Με ήρωες μια έγκλειστη ψυχοπαθή που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ρόμποκοπ ας πούμε. Και έναν ακόμη φιλοξενούμενο του ασύλου, που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ντόνι Ντάρκο αν κρίνεις απ' το πόστερ και ότι μπορεί να κλέβει τις προσωπικότητες και τις ικανότητες των άλλων σύμφωνα με το σενάριο.

Τη πρώτη υποδύεται η Lim Soo-Jung, πρωταγωνίστρια σε σαπουνόπερες που λούζουν όλη την Ασία. Τον δεύτερο ο Jeong Jihun, πιο γνωστός ως Bi στην Ανατολή και Rain στη Δύση (για καραπροφανείς λόγους), ποπ είδωλο για όλες τις υπάκουες πιτσιρίκες με σχιστά μάτια. Και μπορεί το Time να τον συγκρίνει με τον Justin "Sexyback" Timberlake συμπερι- λαμβάνοντάς τον στους 100 πιο γαμάτους γενικά για φέτος, αλλά ο 22χρονος μάλλον για ασιατικός NKOTB-5-σε-ένας μοιάζει (ακόμα). Ενώ δηλώνει ότι είδωλό του από παιδί ήταν ο George Lucas, είχε άποψη στα γυρίσματα λόγω της εμπειρίας του από διαφημίσεις και σαπουνόπερες, και άλλα.. ανησυχητικά, στο FILM2.0 (μεταφρασμένο στο φόρουμ του).

Την παραμονή του Halloween, τρεις πιτσιρικάδες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ζωντανό σπίτι με κοφτερά δόντια, που ορέγεται παιδάκια και χρησιμοποιεί γυαλιστερά παιχνίδια για δόλωμα.
Σαν ταινία-αλληγορία του εφηβικού άγχους, το Monster House πρέπει να είναι η πιο χλιαρή που κυκλοφορεί. Πράγμα μάλλον περίεργο, αφού αυτή είναι η σημαία που προσπαθεί απ' τις πρώτες κιόλας σκηνές να σηκώσει ο νεόκοπος σκηνοθέτης. Υπάρχει πάντως ένα άρωμα από Goonies (1985) στην ιστορία των παιδιών που έχουν να αντιμετωπίσουν, εκτός από έναν τρομερό εχθρό, και τη δυσπιστία των μεγάλων. Κι αυτό το άρωμα μάλλον τράβηξε τον Spielberg κι από δίπλα τον Zemeckis στις θέσεις των παραγωγών.

Με τη βοήθειά τους, ο Kenan καταφέρνει να ντύσει με πανέμορφο animation της σχολής του Polar Express (2004) μια ιστορία που, παρότι δεν καταφέρνει να εξελίξει τους χαρακτήρες της πέρα απ' τα αρχέτυπα στα οποία βασίζονται, κερδίζει πόντους αυθεντικότητας στους διαλόγους και στην τόλμη της να φλερτάρει με ριψοκίνδυνα στοιχεία τρόμου. Για να καταλήξει μάλιστα, σε ένα απρόσμενο μήνυμα για την ιδιότητα της αληθινής αγάπης να λειτουργεί σαν φυλακή και τροχοπέδη.

Η Αμερική αρνείται να συμμετάσχει στον Α’ Π.Π., όμως μερικοί νέοι της, ταξιδεύουν ως τη Γαλλία για να πολεμήσουν το φασισμό. Αυτή είναι η ιστορία για πέντε από αυτούς, που σχημάτισαν τη θρυλική αεροπορική μοίρα Λαφαγιέτ.
Κολυμπώντας στην αφέλεια, το φιλμ του ανθρώπου που κάποτε είχε βάλει μια υπογραφή στην παραγωγή του Κεντριού (1973), είναι ένα δραματουργικό χάλι που παρουσιάζει την εθελοντική γαλλική αεροπορία σαν απίστευτα αποτελεσματικό καφενείο, μέσα από το οποίο προκύπτουν μεγάλοι Αμερικάνοι ήρωες κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των κλισέ προτύπων τους. Ο James Franco, έμπειρος πια στις μπαλαφάρες, ερμηνεύει με τόλμη κι αφοσίωση έναν ακόμη χαρακτήρα με συναισθηματικά κρεσέντο σαπουνόπερας και σκονισμένες ατάκες μελοδράματος, ενώ γύρω του τα comic reliefs πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Και μέσα σ’ όλο το χαμό, ξεπετάγονται 3-4 πολύ εντυπωσιακές σκηνές αερομαχιών, δείχνοντας πόσο πολύ έχει προχωρήσει η τεχνολογία των flight simulators.

Όπως λένε, άμα αφήσεις ένα πίθηκο να κοπανάει ένα πληκτρολόγιο αρκετό καιρό, θα γράψει τα άπαντα του Σέξπιρ. Στη προσπάθεια πειραματικής επιβεβαίωσης που έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια, έχουν γραφτεί 24 γράμματα απ' τον Ερρίκο τον 4ο.
Και καμιά κατοστή σενάρια για χολιγουντιανές χορο-ιστορίες. Ένα από αυτά, βασισμένο στον ίδιο αλγόριθμο που έχει credits και στο Save the Last Dance (2001), έγινε (η) ταινία που έκλεισε, εισπρακτικά, το φετινό καλοκαίρι στη χώρα της δύουσας ευφυίας. Αν λέγονταν Dancy Movie και είχε μπλέξει κανέναν Zucker ή τον Jim Abrahams, τότε όλη αυτή η άτακτη αναπαραγωγή των πιο κραυγαλέων κλισέ από τότε που τα σαββατόβραδα κόλλησαν πυρετό ίσως να είχε και κάνα νόημα. Τώρα απλά είναι ένα όχημα για την Anne Fletcher που έχει κάνει ένα κάρο χορογραφίες (και τιποτάλλο) να προσπαθήσει να σκηνοθετήσει κανά ευφάνταστο συνδυασμό μπαλέτου και hip hop. Τα αποτελέσματα είναι τόσο ιλαρά που γρήγορα εγκαταλείπονται (στο σκουπιδοτενεκέ του cutting room υποθέτω) για πιο "καθαρά" mainstream χοροπηδηχτά. Όπως και στο soundtrack που έχει, μόνο, hip hop για γυμνασιόπαιδα με την ούγια να γράφει Disney.

Τουλάχιστο ακούγεται περισσότερο απ' ότι βλέπεται το φιλμ.

Το Perfume: The Story of a Murderer (2006) του Tom Tykwer, βασισμένο στο Άρωμα του Patrick Süskind ξεπουλάει, για δεύτερη βδομάδα, στο γερμανικό, το ρωσικό και το διεθνές ταμείο. Παράλληλα, το Das Leben der Anderen (2006) που σκούπισε κι αυτό στη Γερμανία, πριν το καλοκαίρι, και δεν άφησε δεκάρα να πέσει κάτω ούτε στα φετινά LOLA, είναι επίσημα η οσκαρική υποψηφιότητα της χώρας της πιο παντοδύναμης γυναίκας στον κόσμο (για το Forbes). Καθόλου απίθανο λοιπόν να χρυσωθούν και οι δυό ταινίες στα βραβεία της αμερικάνικης ακαδημίας φέτος, αφού η μια φαίνεται να 'χει κορυφαία παραγωγή και η άλλη να κατα-ψηφίζεται σ' όποιο φεστιβάλ και να κάνει πέρασμα. Για τώρα, μόνο από τις Ζωές των Άλλων, όπως τις έβλεπε η Στάζι τη περίοδο του ψυχρού πολέμου, έχεις την ευκαιρία να πάρεις μυρωδιά, απόψε στις 22:30 στο Αττικόν.

Ένα ακόμη φεστιβαλικό αγαπημένο, με βραβείο σκηνοθεσίας και καστ στο Sundance και κριτική αναγνώριση στη Βενετία, ξεκινάει, στη Νέα Υόρκη και το LA την Παρασκευή, την προσπάθειά του να γνωριστεί με το κοινό.. κοινό και να αποκτήσει οσκαρική οντότητα. Σήμερα μπορείς να το δεις στις 20:15 στο Αττικόν.

Δες/Κρύψε το trailer του A Guide to Recognizing Your Saints (2006)

Νέο άρωμα για τον Guerlain, που είναι λέει από τους παλιότερους.. οίκους στον κόσμο. Νέα γυμνή εμφάνιση για τη Hilary Swank, πασίγνωστη ως κορίτσι που ήθελε να γίνει αγόρι (Boys Don't Cry (1999)) και μποξέρ (Million Dollar Baby (2004)).

Το άρωμα λέγεται Insolence και η αυθάδεια δεν υπονοείται από την εμφάνιση της Χίλαρι, που οφθαλμοφανέστατα (και βάλε) δεν έχει τίποτα να κρύψει. Αλλά απ' τη μια της διαφήμισης που, στα έντυπα κυρίως, τη βγάζει καρα-τραβεστί. Και απ' την άλλη της ίδιας, που λίγο πολύ προσπαθεί να πείσει, στα συνοδευτικά, ότι μέχρι τώρα δεν έκανε τίποτα παρόμοιο γιατί πραγματοποιούσε.. ελέγχους ποιότητας στα προϊόντα. Οπότε, και αφού το insolence προϋποθέτει ευφυία, το προϊόν του μεγάλου οίκου θα 'πρεπε να λέγεται Impudence (ή Brutal).

Πάντως η διαφήμιση, που έβγαλε το vogue.com σε αποκλειστικότητα πριν ενάμισι μήνα (είδες τι χάνεις για να μη το διαβάζεις?) και δε βγάζει και πολλά φυσικά, παίζει πια, αν κατάλαβα καλά, στις σκοτεινές αίθουσες με τις μεγάλες ουρές απέξω. Ενώ το αγόρι με τα μεγάλα βυζιά, δεν άργησε να βρει παρηγοριά, για το διαζύγιό της μετά από οχτώ χρόνια γάμου, στην αγκαλιά ενός ατζέντη. Και προώθησε και το άρωμα σε ρεκόρ πωλήσεων με τη παρουσία της στο Saks της 5ης Λεωφόρου.

Και παίζει και στη Μαύρη Ντάλια (2006) με την οποία άνοιξαν οι βενετσιάνικες και κλείνουν, τη Κυριακή, οι αθηναϊκές πρεμιέρες.

Ο Nick Naylor είναι το δημόσιο πρόσωπο των αμερικάνικων καπνοβιομηχανιών. Αν η Όπρα καλέσει στην εκπομπή της έναν πιτσιρίκο που πεθαίνει από λευχαιμία να κατηγορήσει τις καπνοβιομηχανίες ότι τον σκότωσαν, αν μια εφημερίδα δημοσιεύσει έρευνες που υποδεικνύουν ότι η νικοτίνη είναι ναρκωτικό, αν ένας Γερουσιαστής θέλει να κατοχυρώσει τα τσιγάρα στα δηλητήρια, ο Nick Naylor είναι αυτός που κάνει τον πιτσιρικά να τον αγαπήσει, θα βγάλει τους επιστήμονες φασίστες, και θα υπονοήσει ότι ο Γερουσιαστής είναι εξίσου φονιάς με τον κύριο Marlboro. Και θα το κάνει πειστικά. Δεν τον ενοχλεί. Είναι η δουλειά του. Δεδομένου ότι μια καλή απόδοση ενός μεφιστοφελικού χαρακτήρα μπορεί να ασκήσει μαγνητική γοητεία σε οποιονδήποτε, η δουλειά του Reitman ήταν μισοτελειωμένη 12 χρόνια πριν, απ’ τον Christopher Buckley, που έγραψε το ομότιτλο βιβλίο. Και αφού απ’ ό,τι φαίνεται, τη σκηνοθεσία δεν την παίδεψε ιδιαίτερα, η μεγαλύτερη συμβολή του Reitman στην ταινία, ήταν να βρει τον άνθρωπο που θα έβγαζε στην οθόνη τη μαεστρία του Naylor στην υπνωτιστική μπουρδολογία και την πέραν αναγνώρισης διαστρέβλωση της αλήθειας. Και τον βρήκε στο πρόσωπο του Aaron Eckhart.

Ο Eckhart δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να λάμψει στην ταινία, που θα ήταν μια σειρά από εμπνευσμένα cameo σε απολαυστικά μίνι επεισόδια σάτιρας και σαρκασμού, σκόρπια σε μια ξέχειλη πλοκή, αν δεν υπήρχε αυτός ο εκπληκτικός πρωταγωνιστής. Και εμφανίζεται όταν η ταινία πάει να ξεφύγει, για να μας φυσήξει καπνό στα μάτια και να μετατρέψει σε ναρκωτικό ισχυρότερο απ’ τη νικοτίνη, τον βδελυρό, κατάπτυστο, αλλά τόσο γοητευτικά χαρισματικό χαρακτήρα του.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 20.00 στον Δαναό 1, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Γοητευτικός νεαρός πρόσφυγας από τη Γεωργία καταφέρνει, κρυφακούγοντας από μια τρύπα της στέγης, όπου δουλεύει, να φτάσει σε μια μυστική τοποθεσία ως ο δέκατος τρίτος παίκτης ενός θανάσιμου παιχνιδιού. Γοητευτική black and white πρώτη απόπειρα του Gela Babluani να στήσει ένα θρίλερ γύρω από τον πόθο για τα λεφτά, τον τζόγο και τη ζωή.
Η ταινία χάνει λίγο στα σημεία που καταδεικνύει την κατόπιν εορτής τακτική της αστυνομίας. Ντετέκτιβ καρικατούρες και αστυνόμοι που δεν κάνουν ντα, μάλλον γιατί ο σκηνοθέτης είναι μικρός ακόμη και έχει πίστη στα όργανα τήρησης της τάξης. Ανίκανα μεν, σίγουρα όμως σεβάσμια. Πλάνα οικογενειακής φτώχειας μας πείθουν για το αγαθό κίνητρο του πρωταγωνιστή, που είναι έτοιμος να αδράξει κάθε ευκαιρία. Όμως ο κινών τα νήματα δεν έχει ίχνος ανθρωπισμού για τον νεαρό Γεωργιανό, που έπαιξε και κέρδισε, και δεν τον αφήνει να τη βγάλει καθαρή. Τον θυσιάζει στο βωμό της απληστίας και του εύκολου τέλους.

Κατά τ’ άλλα, ο πρωταγωνιστής (που τυγχάνει και αδερφός του σκηνοθέτη) είναι τόσο καλός που είμαι σίγουρη πως αυτός δεν είναι ο τελευταίος του ρόλος. Όλοι οι υπόλοιποι, οι διοργανωτές του παιχνιδιού, οι καταδικασμένοι παίχτες, οι αδίστακτοι προύχοντες τζογαδόροι ακόμη και η μόνη άθλια γυναικεία παρουσία στο ανδροκρατούμενο σπίτι έχουν τη σωστή φάτσα. Επιπλέον, έχουν και όση σκληράδα χρειάζεται, άρα ο σκηνοθέτης ξέρει τι κάνει. Ο φωτογράφος το ίδιο. Ούτε ο μοντέρ πρέπει να μείνει άμοιρος επαίνων, σε μια προσπάθεια που μετράς τα σωστά και όχι τα λάθη της. Και αποδεικνύει ότι η noirish ατμόσφαιρα των γαλλικών ταινιών των fifties, στο στιλ του Henri-Georges Clouzot και των υπολοίπων, είναι πάντα επίκαιρη και βγαίνει πάντα κερδισμένη.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Το trailer – και η πλοκή - του The Good Shepherd (2006) δείχνει από την αρχή την επιθυμία του Robert De Niro να καθιερωθεί –και- ως καλός σκηνοθέτης, αφού πιάνει την καυτή πατάτα της προβληματικής –πλέον- CIA και δεν λέει να την αφήσει. Προσθέτει επίσης και πολλά Oscar πολλούς Oscarούχους ηθοποιούς δίνοντας μας την τρανταχτή απόδειξη πως ο γερο-Bob έμαθε κάτι ενδιαφέρον τόσα χρόνια πλάι στον δάσκαλο-Scorsese.

Για την ιστορία – που πιθανότατα δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα – ο καλός ποιμένας είναι ο Edward Wilson (Matt Damon) πρώτο στέλεχος και συνιδρυτής της μεγαλύτερης αντικατασκοπικής υπηρεσίας παγκοσμίως, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου και πριν την αρχή του Ψυχρού Πολέμου. Ο οποίος έχει μια... σφαιρική άποψη για τα παιχνίδια κατασκόπων και μαθαίνει σύντομα από την καλή τι ακριβώς σημαίνει «διατηρώ την ειρήνη». Μετά από εντατικά μαθήματα με τίτλο «τα συμφέροντα της χώρας είναι πάνω από την παγκόσμια ειρήνη» αντιλαμβάνεται περί τίνος πρόκειται και αφιερώνει τον εαυτό του στην υπηρεσία του, παραμελώντας στο σπίτι την Angelina Jolie (!) και το παιδί τους. Και επειδή ο De Niro έχει μάθει καλά πως δεν κάνεις ταινία μόνο με μονοεπίπεδο σενάριο ρίχνει στην μάχη και μερικούς παλαίμαχους (William Hurt, Michael Gambon, Joe Pesci και την αρχοντιά του), μερικούς κατασκόπους, κυνηγητά και βασανιστήρια για να περάσει το νόημα – και όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των $110 εκ. Και σκοπεύει και να το βγάλει στις αίθουσες 22/12, στο νήμα για τις υποψηφιότητες των Oscar.

Τι κι αν έχασε τον αρχικό πρωταγωνιστή του (Leonardo DiCaprio), από τον μέντορά του - προτίμησε το The Departed (2006) του Scorsese (στο οποίο παίζει και ο Damon)? Τι κι αν δεν πείθει κανένα το γεγονός ότι ο Damon με το χτένισμα της αγελάδας είναι παντρεμένος με την Jolie? Θείε Oscar watch out, o ποιμένας του De Niro χτυπάει την πόρτα...

Χθες μου μάζεψαν τρεις ξανθομπάμπουρες από τη Σουηδία σ’ ένα καπνισμένο φουαγιέ, για να κάνουμε το πιο διασκεδαστικό mini-interview που έχω κάνει μέχρι τώρα στη διοργάνωση, και απ’ ό,τι φαίνεται απ’ το πρόγραμμα, τo πιο απολαυστικό μέχρι το τέλος των Νυχτών. Αχ αυτά τα νιάτα φρεσκάδα που ’χουν.

Κι αν φαίνονται high στο βίντεο, μετά τη χτεσινοβραδινή προβολή, που απ’ ό,τι άκουσα καταχειροκροτήθηκε, δε θέλω ούτε να σκεφτώ σε τι φάση τους βρήκαν οι δημοσιογράφοι του junket σήμερα το πρωί, αφού οι πιτσιρικάδες απ’ το Falkenberg τίμησαν μέχρι αργά το πάρτι του Last Porn Movie. Λες να γιόρταζαν από νωρίς τη νίκη τους; Πάντως αν είδες την ταινία και δε σου άρεσε, μην παρεξηγηθείς με το τελευταίο τους σχόλιο. Μου είπαν να σου ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη, ένα αστείο έκαναν.

O Brendan (Joseph Gordon-Levitt) ανακαλύπτει τη φίλη του Emily (Emilie de Ravin) νεκρή στην είσοδο ενός αγωγού αποχέτευσης. Και αποφασίζει να βρει ποιος την έβαλε εκεί, ποιος τράβηξε την σκανδάλη και για ποιο λόγο. Και δεν έχει σκοπό να σταματήσει αν δεν το ανακαλύψει. Και αγνοώντας το γεγονός ότι στο δρόμο για τις απαντήσεις που ψάχνει θα υποχρεωθεί να κάνει slalom ανάμεσα από ναρκωτικά, Kingpins, όπλα, μοιραίες γυναίκες και υπερβολικά cool διαλόγους.Το περίεργο βέβαια είναι πως όλοι οι πρωταγωνιστές είναι έφηβοι που φοιτούν σε λύκειο της Νότιας Καλιφόρνια και έχουνε πρότυπα συμπεριφοράς και ομιλίας τον Humphrey Bogart και την Mary Astor από το Γεράκι της Μάλτας (1941). Ο δημιουργός Rian Johnson, στην πρώτη του ταινία, είναι βαθιά επηρεασμένος από τα αστυνομικά μυθιστορήματα των 30’s και τα film noir των 40’s. Και αποφασίζει να μεταφέρει το μαγευτικό κλίμα των παραπάνω στη σύγχρονη κοινωνία και στον μικρόκοσμο της εφηβικής ζωής, με τρόπο άκρως πειστικό – μετά το αρχικό μούδιασμα- και με τεχνική που προδίδει βαθιά μελέτη του είδους που θέλει να εκπροσωπεί. Και ακριβώς επειδή η μελέτη κρύβει σεβασμό και πάθος, ο Johnson δημιουργεί ένα φιλμ με αποστομωτική ατμόσφαιρά και επιβλητικούς χαρακτήρες, οι τελευταίοι εξαιρετικά σκιαγραφημένοι από τα φρέσκα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν. Οι ερμηνείες είναι σοβαρές και αδιαμφισβήτητες δίνοντας ένα τόνο παράλογου ρεαλισμού στα διάφορα «the ape blows or I clam» που εκστομίζουν με ρυθμό πολυβόλου. Ντυμένο με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση και μονταρισμένο σε ένα Mac το Brick είναι η υπενθύμιση που χρειάζεσαι για να ενημερώνεσαι συχνά πυυκνά για την επόμενη ταινία του Rian Johnson.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.15 στο Δαναό Ι, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ως απελπιστικά αργό, με σοβαροφάνεια που φθείρει την εν δυνάμει σοβαρότητα του θέματός του, με το ιδίωμα των σκηνοθετών του κοινωνικού δράματος να μην ξέρουν πότε να το κόψουν, και με την αποκρουστική μιζέρια να κάνει την καυτή ερωτική σκηνή του τελείως ντεκαβλέ, μου περιέγραψαν χθες το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Andrea Arnold, βραβευμένης με Όσκαρ καλύτερης μικρού μήκους ταινίας. Και θα τα προσυπέγραφα με άνεση όλα αυτά, αν δεν είχα χάσει σχεδόν τη μισή ταινία, για να την κουβεντιάσω με τη δημιουργό της.

Η οποία βέβαια τα έκανε όλα να μοιάζουν πολύ πιο ωραία, και εξήγησε λιγάκι το ασφυκτικό του πράγματος, μιλώντας για το Advanced Party project στο οποίο εντάσσεται η ταινία. Άλλη μια ιδέα για σκηνοθετικές ασκήσεις φόρμας, απ’ τα σαδιστικά μυαλά της Zentropa Entertainments. Πρέπει να φταίει το κλίμα εκεί στη Δανία.

Δες/Κρύψε το trailer του Red Road (2006)

Πάνω σ’ ένα χαρτάκι με τις λέξεις «MTV Cops», ο Michael Mann πριν είκοσι χρόνια έστησε μια τηλεοπτική σειρά που σημάδεψε τα ‘80s με τις κοφτές ατάκες, το cool στυλ που υπόγεια βράζει με ένταση, το billboard soundtrack και τα πολύχρωμα κοστούμια της. Δυο δεκαετίες μετά, τη μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, γενικά απείραχτη. Αν εξαιρέσεις τη μουσική και τα πολύχρωμα κοστούμια.Ανοίγοντας την ταινία του με τον τρόπο που εισήγαγε τους αθώους τότε θεατές του στον κόσμο των άψυχων εγκληματιών και των αποφασισμένων μπάτσων, ο Mann μας ρίχνει κατευθείαν στη μέση μιας undercover αποστολής του Sonny και του Rico που ετοιμάζεται να μετατραπεί σε μακελειό. Αλλά δεν μετατρέπεται, γιατί ένα παλιό τους καρφί τους μπλέκει σε μια άλλη υπόθεση, πιο σοβαρή, που περιλαμβάνει μια διαρροή σε κάποιο απ’ τα μεγάλα σώματα τάξης, ένα γκρουπ από Αρίους με μεγάλα όπλα και ένα τεράστιο καρτέλ κοκαΐνης στο οποίο θα πρέπει να διεισδύσουν για να εξουδετερώσουν. Κάπου εκεί μέσα, ο Sonny θα ερωτευτεί την δεξιά χείρα του αρχικακού που είναι τόσο πανίσχυρος που δεν χρειάζεται καν να κουνήσει το στόμα του για να μιλήσει, και ο Rico θα κοντέψει να χάσει τον δικό του έρωτα, απ’ τους τύπους με τα μεγάλα όπλα.Όταν αυτά τα μεγάλα όπλα μπαίνουν σε χρήση, ο Mann είναι προικισμένος με χαρίσματα που μόνο ο Peckinpah θα μπορούσε να ανταγωνιστεί. Εκρηκτικός ρυθμός και εξαιρετική δουλειά στις γωνίες λήψεις, νευρικά τραβήγματα στο ζουμ και απότομα κουνήματα στο κάδρο που προσπαθεί να ακολουθήσει τις γεμάτες σιγουριά κινήσεις των καλοκουρδισμένων στρατιωτών του, εκείνα τα απαλά ποπ-ποπ-ποπ απ’ τα πολυβόλα --πολύ πιο αληθοφανή κι αποτελεσματικά απ’ τους κανονιοβολισμούς που ακούμε συνήθως στα πιστολίδια--, και πάνω απ’ όλα κοφτερό και αλάνθαστο μοντάζ, συνθέτουν τα πανέμορφα όργια μακελειού του. Την εκτόνωση ενός πανέμορφα στυλιζαρισμένου σύμπαντος, όπου η αδρεναλίνη είναι τόσο πηχτή που τη βάζεις σε κυβάκια στον καφέ σου.

Από άποψη πλοκής όμως, η ταινία είναι ένα χάλι. Ο Mann άνετος και σίγουρος, ανεβαίνει στη σκηνή, πετάει ένα σωρό μπάλες στον αέρα, που αναρωτιέσαι πως θα τις κουμαντάρει όλες. Κάτι που λίγη σημασία έχει, γιατί όταν αρχίζουν να κατεβαίνουν, σου ρίχνει το φως στη μούρη και σου λέει «τώρα θα κάνουμε μια μεγάλη σκηνή με πυροβολισμούς, θα σκοτώσουμε ό,τι μας περισσεύει, κι αν θυμάσαι εσύ μετά, έλα να μου πεις ποιος ήταν με ποιόν και πότε μπήκε κι από πού.» Σα να βλέπεις τρία επεισόδια Miami Vice συγχρόνως, και ξαφνικά να σου πετάει τη ληστεία απ’ το HEAT. Που είναι γαμάτη, ναι, αλλά έχει κι ένα σφιχτό στόρι από πίσω. Κάτι που ξέχασε να βάλει ο Mann στο Miami Vice, και σε ξενερώνει ρε γαμώτο.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 22.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Μια ταινία γυρισμένη σε DV σε μια μικρή σουηδική πόλη. Για χόμπι φίλων που παίζαν τους εαυτούς τους πριν κάτι καλοκαίρια, όταν τέλειωσαν το σχολείο και κωλοβάραγαν περιμένοντας να δουν τι θα κάνουν. Ένας χρόνος editing. Συμμετοχή στη Βενετία και στο Τορόντο.

Τα παιδιά του Gus Van Sant μεγάλωσαν και θα 'ναι απόψε στο Αττικόν στις 20:15, συμμετέχοντας στο διαγωνιστικό των Νυχτών Πρεμιέρας, να μας πουν τι κάναν στη ζωή τους. Πάντως του φιλμ τους του 'ριξε και μια επιμέλεια η Memfis, εταιρία που προώθησε και τον Lukas Moodysson (Fucking Åmål (1998), Lilja 4-ever (2002)), ώστε να κόψουν καμιά 40αριά-πενήντα λεπτά που περίσσευαν.

Σήμερα ακόμη παίζει και το loudQUIETloud: A Film About Pixies (2006) που ακολουθεί το θριαμβευτικό tour επανασύνδεσης της μπάντας που έκανε το όνομά της συνώνυμο του start/stop ρυθμού. Αν τους έχασες πρόπερσι στο Rockwave και σ' έχει πιάσει νοσταλγία είναι και η πρόταση της ημέρας για σένα. Αλλιώς μη περιμένεις να δεις και τίποτα καινούριο, αφού μεταξύ τους δε πολυμιλάνε ως γνωστό. Εμείς πάντως θα 'μαστε όλοι στο The Last Porn Movie (2006), ενώ για An Inconvenient Truth (2006) και Miami Vice (2006) έχουμε μιλήσει προ πολλού.

Δες/Κρύψε το trailer του loudQUIETloud: A Film About Pixies (2006)

Μια πεταλούδα τινάζει τα φτερά της στην Κίνα, κι ένας πλανήτης στην άκρη του ηλιακού συστήματος χάνει το όνομά του και αλφαριθμίζεται ως άστρο. Ένας movie blogger καθυστερεί 5 λεπτά τον Ben Gazzara για να του πάρει συνέντευξη άλλων 2, και η μεταμεσονύχτια προβολή του Απόλλωνα αρχίζει 45 λεπτά αργότερα. Shit happens…

Η καθυστέρηση χθες το βράδυ στον Απόλλωνα, είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να συμβεί σε μια διοργάνωση που έτσι κι αλλιώς δεν φημίζεται ιδιαίτερα για την αγγλική της ακρίβεια. Το χειρότερο, είναι στα μισά της προβολής που καθυστέρησε, να εύχεσαι να μην είχε ξεκινήσει ποτέ. Δεν θέλω να είμαι αρνητικός, αλλά το μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα που ήταν πάντα απ’ τα πιο δυνατά χαρτιά της διοργάνωσης, έτσι όπως άρχισε φέτος, φαίνεται τελείως missable. Ελπίζω να ήταν διπλό μικρολαθάκι απροσεξίας σαν του Άστυ με τις αφίσες για το United 93, και στο βάθος να κρύβεται κήπος κι όχι ντόμινο απογοητεύσεων. Αλλά χθες το Brutal έκανε και το χασμουρητομαραθώνιο του Black Kiss να φαίνεται Cannibal Ferox, ενώ το αποψινό Severance θα μπορούσε να περάσει κατευθείαν στις DVDοθήκες χωρίς να λείψει σε κανέναν. Όσο συνεχίζεται η επίθεση των γιγαντιαίων πατατών, ανεβαίνουν οι απαιτήσεις απ' το The Last Porn Movie, ενώ πια όλες τις ελπίδες για ματοβαμμένη λύτρωση τις ακουμπάμε στους ανεβασμένους Γάλλους, και το Ils, ελπίζοντας σε έκπληξη απ’ το Πνεύμα του Κακού, εκ Σοβιετικής Ένωσης.

Half nelson είναι μια κίνηση στη πάλη με την οποία ελέγχεις τον αντίπαλο πατώντας του το λαιμό από πίσω. Και μια ταινία που έμεινε χωρίς βραβείο φέτος στο Sundance παρόλο που ήταν η καλύτερη στα μάτια όλων.



Στις καρδιές όλων του ανεξάρτητου φεστιβάλ ήταν μια δεκαπεντάχρονη λατινούλα, η Quinceañera (2006). Στη καρδιά του Ryan Gosling, κοκαϊνομανή καθηγητή επί της οθόνης, είναι μια δεκατριάχρονη μαυρούλα μαθήτριά του. Που τον ανακαλύπτει σε στιγμή αδυναμίας στις τουαλέτες και δε φρικάρει και πολύ. Η απαρχή μιας.. μεγάλης φιλίας. Και μιας μεταμοντέρνας ιστορίας που κάνει ότι μπορεί να μη πέσει σε όλα τα κλισέ σχέσεων δασκάλου-μαθητών που έχουμε ξαναματαδεί. Κρατώντας σε χαμηλούς τόνους τον απαραίτητο πολιτικό και κοινωνικό σχολιασμό.

Τελικά ο μισός νέλσονας (που υποτίθεται ότι κάνει τη δύναμη του αντιπάλου αδυναμία του), καταφέρνει να κάνει την ερμηνεία του Gosling, αναμφίβολα μια από τις πιο δυνατές της χρονιάς, ένδειξη του πόσο καλύτερος θα μπορούσε να είναι. Με λιγότερες φιλοδοξίες να αλλάξει τον κόσμο, αφού έτσι κι αλλιώς η παραδοχή είναι ότι απαντήσεις δεν έχει, και ίσως μικρότερο.. σύνδρομο στέρησης στη κίνηση της κάμερας, θα μπορούσε να "γράψει" κάτι. Παρολαυτά, γράφει περισσότερο απ' τις περισσότερες ταινίες που θα δεις φέτος.

Ομάδα υπαλλήλων βιομηχανίας όπλων, ταξιδεύει στη μαγευτικό (πρώην) ανατολικό μπλοκ για ένα weekend χαλάρωσης και bonding, έξοδα πληρωμένα. Για κακή τους τύχη καταλήγουν σε λάθος κατάλυμα, στην αυλή του οποίου παραμονεύει η θεία Βίκυ δίκη. Σερβιρισμένο ως αντίστοιχης κωμικής ευστροφίας και ευστοχίας με το Shawn of the Dead (2004), το Severance είναι χαρακτηριστική περίπτωση “don’t believe the hype.” Αν και έχει στα υπέρ του φλεγματικό χιούμορ πιο υποδόριο και διακριτικό απ’ το Shawn, ο σκηνοθέτης με προϋπηρεσία στα σενάρια των Eastenders, δυσκολεύεται να κρατήσει το ρυθμό, και η ταινία του υποφέρει από σαθρή απειλή και --το χειρότερο-- τσιγγουνιά στο σπλινάντερο και το σιρόπι βύσσινο. Και είναι κρίμα, γιατί στο ανιαρό στην πλειονότητα σύνολο, κρύβεται μια συλλεκτική διάθεση ανατρεπτικού σαρκασμού των περί τα θρίλερ συμβάσεων, που κατά διαστήματα χαρίζει σκηνές ανθολογίας.

Ο 46χρονος Richard Linklater έχοντας στις πλάτες του πάνω από 15 χρόνια ενεργής καριέρας, 1-2 καλλιτεχνικές επιτυχίες (Before Sunrise, Before Sunset), 1-2 επιτυχίες στο box office (The School of Rock, Bad News Bears) και 1-2 cult φιλμάκια (Tape, Dazed and Confused), αποφάσισε να κάνει μία μίξη όλων των παραπάνω και να αλλάξει κατεύθυνση στις σκηνοθετικές του επιλογές, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στα κοινωνικά προβλήματα –την fast food λογική με το Fast Food Nation (2006) και τα ναρκωτικά με το A Scanner Darkly (2006).
Για το τελευταίο, πήρε στα χέρια του ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του Philip K. Dick, τη δημοφιλέστερη sci-fi νουβέλα των 70’s, της εποχής δηλαδή που ο ίδιος περνούσε τις μέρες του καταπίνοντας όποιο ναρκωτικό κυκλοφορούσε στην αγορά. Σε αυτό το άκρως αυτοβιογραφικό υπόβαθρο ο Dick είχε στήσει τους ήρωες του στο –τότε- μακρινό 1994 και ανέλυε ουσιαστικά την ζωή ενός junkie, περιγράφοντας όμως την κοινωνική απομόνωση με τρόπο πρωτόγνωρο για το νιχιλιστικό παρελθόν του αυτοκαταστροφικού συγγραφέα. Ο σκηνοθέτης, σε μία θαρραλέα κίνηση, πλαισίωσε το πρωταγωνιστικό ζεύγος (Keanu Reeves, Winona Ryder) με δύο πρώην ναρκομανείς star (Robert Downey Jr., Woody Harrelson) και ξεκλείδωσε απ' το συρτάρι του την rotoscope animation τεχνική, που είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά στο Waking Life (2001), με ποικίλες αντιδράσεις. Αυτή η τεχνική όμως είναι πιθανώς η καταλληλότερη για να αποδώσει το ψυχεδελικό σύμπαν του Dick και τα day dreams των χαρακτήρων του. Σε αυτόν τον τομέα ο Linklater και η ομάδα του τα καταφέρνουν μια χαρά. Ο χαρακτηριστικός τρόπος της μετέπειτα επεξεργασίας των γυρισμένων κομματιών από έναν υπολογιστή του δίνει τη δυνατότητα να «παίξει» όσο θέλει με τις σκηνές και το σενάριο, εύκολα αλλά -κυριότερα- ανέξοδα.

Καλές οι high σκηνές και το να μην χρειάζεται να ανησυχείς για τον φωτισμό (διορθώνεται κατόπιν εορτής με μερικά clicks), όμως ο Linklater θα έπρεπε να είχε δώσει την ίδια σημασία –-και σεβασμό ίσως-– και στο σενάριο. Ο συγγραφέας κατάφερε να μεταπηδά μαεστρικά από τα προσωπικά προβλήματα εθισμού των ηρώων του στα ηθικά προβλήματα της περιθωριοποίησης που θέτει η κοινωνία, ο σκηνοθέτης όμως (εδώ και σε χρέη σεναριογράφου) αδυνατεί να ακολουθήσει. Προσπαθώντας να δημιουργήσει τροφή για σκέψη, παραγεμίζει το σενάριό του με άχρηστα κομμάτια στα όρια του βαρετού, και με gags εκτός χρόνου. Η ουσία χάνεται πιο γρήγορα και από την όρεξή μας για τη συνέχεια, με αποτέλεσμα τα τελευταία 10 λεπτά να είναι βεβιασμένα και να περιέχουν αυτό που θα μπορούσε να έχει δείξει τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα. Και το χειρότερο μάλλον είναι ότι καταφέρνει να εξουδετερώσει το δυνατό χαρτί των βιβλίων του Dick, το γνωστό πια whodunit -που έχει πάντα την ίδια απάντηση-, στα πλαίσια των θεωριών συνωμοσίας που εμφανίζονται σε όλα τα δημιουργήματά του.