Το Μάρτιο του 2003 οι Dixie Chicks, απ' το Ντάλας του Τέξας, κορυφώναν τη δεκαπεντάχρονη καριέρα τους. Μετά από δυο πολυπλατινένια country albums, το ανεξάρτητο και αντι-εμπορικό Home τους είχε σπρώξει 6 εκατομμύρια CD απ' τα ράφια και σκουπίσει τα Grammy. Και έβγαζε κομμάτια που μπαίναν σε όλα τα ραδιόφωνα, όλα τα σπίτια, και το mainstream τοπ-10 του Billboard.

Στις 10 του μήνα, και δέκα μέρες πριν την αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ, βρέθηκαν να παίζουν στο Λονδίνο, στο πρόγραμμα της πολύ μετρημένα βαφτισμένης "Top of the World" περιοδείας τους. Οι τρεις επαρχιωτοπούλες βλέπεις δεν είχαν ποτέ πρόβλημα στα λόγια, ούτε τραγουδώντας για ιστορίες γυναικείας εκδίκησης με οργανωμένα ξεπορτίσματα ή.. δολοφονίες, ούτε για τα ξεπουλημένα ραδιόφωνα που δε τις παίζαν (τις ιστορίες τις βγαλμένες από το πόνο του απλού λαού). Οπότε φυσιολογικά, αφού ήταν εποχή που άμα θυμάσαι όποιος περνούσε απ' την Ευρώπη το 'παιζε Ευρωπαίος, εκείνο το βράδυ η Natalie Maines (φροντγούμαν από το '95 του συγκροτήματος που πυρήνας του είναι οι αδερφές Erwin) δε κρατήθηκε και το ξεστόμισε:

Just so you know..
we're ashamed the President of the United States is from Texas.

Ακολούθησαν τα γνωστά στη χώρα της ελεύθερης έκφρασης: άγριο βρισίδι, θανατικές απειλές, απαγορεύσεις, μποϊκοτάζ, δημόσιες ομαδικές απανθρακώσεις των CD, κτλ. Οι Dixie Sluts όπως ήταν πια γνωστές, αφού προσπάθησαν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και ζήτησαν δημόσια συγγνώμη, το πήραν απόφαση. Ξαναγύρισαν στην αρχική τους θέση, για να κρατήσουν κάποιους από τους υπόλοιπους που δε τις φτύσαν για τις δηλώσεις μετανοίας. Και είναι πια μικρές στην Αμερική και τεράστιες στη σατανική χώρα στα βόρεια σύνορά της και υπεύθυνη για όλα τα περίεργα και τα δεινά της. Τον Καναδά.

Σημείωσε ότι το ντοκιμαντέρ ήταν το τρίτο πιο δημοφιλές φιλμ φέτος στο Τορόντο, γυρισμένο απ' την ήδη δυο φορές βραβευμένη και σεσημασμένη Δημοκρατική Barbara Kopple, και σχεδόν σίγουρα ένας από τους λόγους που οι Weinsteins θα φορέσουν και πάλι τα σμόκιν τους στη βραδυά απονομής των Oscar (ο άλλος λέγεται Bobby (2006)).

Απ' την εποχή που το κωλαράκι της πρωταγωνίστησε στο Lost in Translation (2003) η μικρή Σκάρλετ πρωταγωνιστεί στα υγρά όνειρα του πλανήτη. Που εδώ και κάτι βδομάδες έκανε ότι δεν ήξερε ποια θα είναι η πιο σέξι γυναίκα του Esquire φέτος. Αλλά την επίσημη ανακοίνωση και το σέξι εξώφυλλο του περιοδικού, φαίνεται να πατάει στα τέσσερα το τεύχος Οκτωβρίου του Flaunt, με τη σαδομαζοχιστικούλα φωτογράφιση της Dita (στην αγκαλιά και) στα πόδια της καμπυλωτούλας ξανθιάς. Που από τότε που την αφήσαμε να πλατσουρίζει με μπικίνι, έριξε πετρέλαιο κι έβαλε φωτιά στα βενετσιάνικα κανάλια και το Λίντο με τη Μαύρη Ντάλια (2006) που παίζει κι εδώ απ' τη Πέμπτη. Και σφραγίστηκε δεμένη σε κλουβιά με νερό για το The Prestige (2006) που ανοίγει στην Αμερική σε δυο βδομάδες.
Ολόκληρη η φωτογράφιση και το αφιέρωμα του Flaunt στο Scarlett-Fan.com.

The Office reads Esquire: Στο τεύχος Σεπτεμβρίου του Esquire η Jenna Fischer, η ρεσεψιονίστρια Pam και πιο μακροχρόνια αρραβωνιασμένη (και πιο σύντομα παντρεμένη) του The Office US, έγραψε ένα αρθράκι για επιμόρφωση του αρσενικού πληθυσμού στο εύκολο πήδημα του υπολοίπου. Κάποιος απ' το.. προσωπικό, o γνωστός στο σπίτι του Preston Conner, είχε την ιδέα και το κινητό να βάλει όλους του αντρικού cast & crew της σειράς να αποστηθίσουν τις δέκα εντολές. Το πρώτο phonisode του πιο σχεδόν γραφείου ήταν γεγονός.

Τα webisodes του καλοκαιριού είναι ακόμα online. Ο οπερατέρ στις υπόλοιπες σκηνές είναι μάλλον ο τύπος με το καπέλο. Την είδηση μας σφύριξε ο Gawker.

Μετά από 7 χρόνια από το θάνατο ενός εκ των καλύτερων σκηνοθετών όλων των εποχών – σύμφωνα με τις κατά καιρούς ψηφοφορίες - ήρθε επιτέλους η ώρα να ακούσουμε και ...κάτι πικάντικο από τη ζωή του Kubrick, με μάρτυρα τον πιο τρομακτικό Drill Instructor όλων των ταινιών, R. Lee Ermey.
Ο Ermey που μετά τα «πολεμικά» cameo στις αρχές του ’80 και τον πασίγνωστο ρόλο του στο Full Metal Jacket (1987) βγάζει το ψωμί του κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα – να φοράει την στρατιωτική του φάτσα και να προσπαθεί να δείξει απειλητικός – δήλωσε στο Radar Online πως ο Kubrick θεωρούσε το κύκνειο άσμα του, Eyes Wide Shut (1999), κατά λέξη «a piece of shit». Και απέδιδε την ...κατάντια του στο πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά και στην αδυναμία του να χειριστεί τους star με όλες τις παραξενιές τους. Όλα αυτά του τα εκμυστηρεύτηκε μόλις δύο εβδομάδες πριν ο δημιουργός συναντήσει τον δικό του δημιουργό, στις 9 Μαρτίου του 1999, 3 μήνες πριν την πρεμιέρα της ταινίας του.

Αυτό βέβαια δεν εξηγεί πως την έβγαλε καθαρή στα Paths of Glory (1957) και Spartacus (1960) με τον μεγαλύτερο A-list star των 50’s, Kirk Douglas, στα πόδια του. Και είναι εμφανές ότι είχε θεωρήσει τόοοοσο αποτυχημένες τις προηγούμενες συνεργασίες του μαζί του, ώστε να τον παρακαλά γονυπετής να πρωταγωνιστήσει και στην Lolita (1962), παρά την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε μεταξύ τους με το σενάριο του Σπάρτακου.

Σε αυτό το φιλικό τηλεφώνημα ο Kubrick είχε προβλέψει και τις αρνητικές κριτικές που θα λάμβανε, ενώ αν η συνέντευξη συνέχιζε ο Ermey πιθανότατα να έλεγε πως είχει προοιωνίσει και την απόλυση του Tom Cruise από την Paramount και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Με το σκεπτικό βέβαια ότι ...άργησε 7 χρόνια να θυμηθεί τα παραπάνω. Αν και πάλι μπορεί να φταίει καμιά πλάκα στο κρανίο από τις σφαίρες που έφαγε στο Βιετνάμ.

Στη Νότια Αφρική μιλάνε Αγγλικά, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς, οπότε αυτή η γελοία προφορά του DiCaprio που μοιάζει με μείγμα σκοτσέζικων και ρουμάνικων, μπορεί να είναι right on the money. Και ίσως είναι περισσότερο το ότι έχει κατεβάσει τη φωνή του απ’ τη μύτη στο διάφραγμα, παρά το ότι έχει μεγαλώσει σε όγκο, που τον κάνει να μοιάζει σα να έχει μεγαλώσει σε ηλικία. Όπως και να ’χει, ο ρόλος του στο νέο έπος του Edward Zwick (The Last Samurai (2003), Legends of the Fall (1993)) θα είναι μεγάλο στοίχημα για τον DiCaprio, που μαζί με την ερμηνεία του στο The Departed (2006) πρέπει επιτέλους να καταφέρει να (ξανα)πάρει στο πλευρό του τους κριτικούς. Κι ίσως και την Ακαδημία.

Ο όρος Blood Diamond, αναφέρεται στα διαμάντια που εξορύσσονται σε εμπόλεμες ζώνες, και πωλούνται για τη χρηματοδότηση στρατευμάτων εισβολής, κατοχής, και τα σχετικά. Η ταινία Blood Diamond, μιλά για τρεις χαρακτήρες --μια δημοσιογράφο, έναν λαθρέμπορο διαμαντιών, κι έναν διαμαντορύχο-- που γεφυρώνουν τις χαοτικές ιδεολογικές τους διαφορές, στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν ένα σπάνιο κόκκινο διαμάντι μυθικής αξίας, ενώ γύρω τους η Δυτική Αφρική καίγεται στην κόλαση της χούντας και του εμφυλίου της Sierra Leone των late 90’s. Ο συνδυασμός τώρα, του τίτλου και της ταινίας, έχει προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Διαμαντιών (World Diamond Council για τα αγγλοτραφή διαμάντια), που ανησυχεί ότι ο Zwick πάει να τους βγάλει κακό όνομα. Σαν απάντηση, πριν ακόμα κυκλοφορήσουν τα πρώτα δείγματα υλικού της ταινίας, το λόμπι των διαμαντιών ξεκίνησε να δημοσιεύει κομμάτια «αποσαφήνισης,» κι άνοιξε και ειδικό site για το καλό που κάνουν τα διαμάντια στο διεθνές εμπόριο.

Όλη αυτή η φασαρία, θα μπορούσε υποθετικά να δώσει στο Blood Diamond ένα buzz του στυλ του Syriana (2005) ή του Inconvenient Truth (2006), αλλά δεδομένου ότι μιλάμε για δουλειά του Zwick, που δε θα μπορούσε να φτιάξει ισορροπημένη ταινία ούτε για να σώσει τη ζωή του, δε νομίζω ότι θα ασχοληθεί κανείς ιδιαίτερα να κάνει το spin. Και πώς να το καταφέρει δηλαδή, όταν απ’ το trailer κιόλας, η ταινία μοιάζει με καλοφωτογραφημένη σαπουνόπερα σε οπερετικούς ρυθμούς.

Νεαρή φιλόδοξη δημοσιογράφος βρίσκει την πρώτη της δουλειά σε περιοδικό μόδας, μια δουλειά για την οποία χιλιάδες κορίτσια θα πέθαιναν. Όμως η συνεργασία με την τρομαχτικά απαιτητική διευθύντρια, φαίνεται ότι δε θα 'χει αίσια έκβαση...
Τα κλισέ μπορούν μερικές φορές να αποδειχτούν εξαιρετικά διασκεδαστικά με τους κατάλληλους χειρισμούς. Έτσι κι εδώ, το Runway, η σινεματική εκδοχή της Vogue, είναι ένα λαμπερό ιλουστρασιόν που θεωρεί εαυτόν κάτι παραπάνω από ένα ακόμη καταναλωτικό προϊόν: τέχνη, exclusive lifestyle και.. "φωτεινή αχτίδα ελπίδας" για τους μη έχοντες. Η μόδα γίνεται θρησκεία με τη Meryl Streep στη διαβολική ηγεσία. Όμως η νεαρή υποτακτική της Andrea δε συμερίζεται τη τοποθέτηση του περιεχομένου πάνω από την επιφάνεια. Και οι δυο κόσμοι, αφού συγκρούονται, συνεχίζουν την ανεξάρτητη πορεία τους.

Οι χαρακτήρες είναι ιδωμένοι με χιουμοριστική ματιά και καλογραμμένοι, ένα ατού που η ταινία χρωστάει στις μυθιστορηματικές απαρχές της και even more στα πραγματικά πρότυπά της --αν και η συγγραφέας Weisberger αρνείται πεισματικά οποιαδήποτε ομοιότητα του διαβόλου με τη διαβόητη Anna Wintour. Η Meryl Streep απολαυστική σε ρόλο κακιάς με γκρι-άσπρο μαλλί, θυμίζει κάπως Κρουέλα ντε Βιλ. Η Anne Hathaway εκφραστική και στυλάτη, το ίδιο και η αγγλιδούλα Emily Blunt. Το editing δίνει κάθε στιγμή το σωστό ρυθμό, καθώς γοργές εναλλαγές σκηνών πάνω στο pop soundtrack ανεβάζουν την αδρεναλίνη. Βλέπουμε, χωρίς να αγγίζουμε, όσα περισσότερα παλτώ, τσάντες και παπούτσια γίνεται. Και μια παραγωγή που εκτός από ένα ευχάριστο διάλειμμα αποτελεί και το καλύτερο μάθημα μόδας της χρονιάς. Αλλά με το βασικό μειονέκτημα, παρότι απευθύνεται φανερά σε γυναικείο κοινό, να διαιωνίζει ανερυθρίαστα σεξιστικά στερεότυπα της αδίστακτης bitch καριερίστας και της μικρής και άβγαλτης επαρχιώτισσας που γυρνάει τελικά πίσω στον παλιό γκόμενο με συντριβή για να ζητήσει συγγνώμη. Γιατί, δηλαδή, κακό είναι να παρατήσεις έναν φτωχογκόμενο για ένα ζευγάρι Jimmy Choo;

Στη ναυτική βάση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Κόλπο του Γκουαντάναμο της Κούβας, λειτουργεί από το 2002 ενάντια σε κάθε δυτική συνθήκη και νόμο, όπως αποφάσισε και το Ανώτατο Δικαστήριό τους, "φυλακή" και "δικαστήριο" για όσους οι Αμερικάνοι υποπτεύονται για τρομοκράτες. Παρόλο που δεν είναι η μόνη, όπως παραδέχτηκε και ο Αμερικάνος Πρόεδρος, μαύρη τρύπα της CIA για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι σίγουρα το πιο γνωστό κολαστήριο του "προηγμένου" πλανήτη.
Όταν στις αρχές του καλοκαιριού τρεις κρατούμενοι αυτοκτόνησαν εκεί, επειδή δε μπορούσαν άλλο, κάποιοι "επίσημοι" χαρακτήρισαν την απόγνωσή τους καλή κίνηση δημοσίων σχέσεων. Λιγότερο επίσημοι και λιγότερο κάφροι θα χαρακτήριζαν περισσότερο αβίαστα με τον ίδιο τρόπο το ντοκιου-δράμα του Michael Winterbottom, για την ιστορία τριών Βρετανών μουσουλμάνων που πέρασαν, όπως ξέρεις πια, δυο χρόνια στο Γκουαντάναμο και έμειναν τελικά ελεύθεροι (χωρίς ποτέ να αθωωθούν). Οι ίδιοι (λιγότερο επίσημοι κάφροι) θα χαρακτήριζαν με τον ίδιο τρόπο και οποιαδήποτε προσπάθεια θα πήγαινε πέρα από ισχυρισμούς ότι οι "Τρεις του Τίπτον" έκαναν διακοπές διαρκείας σε ένα παραδεισένιο κόλπο μακριά από τον.. πολιτισμό.

Άρα θα 'λεγες ότι η ταινία κάνει κήρυγμα στους προσηλυτισμένους. Αλλά κάνεις λάθος. Απ' τη μια, όσοι παθαίνουν που και που μια ψυχοπονιά για τα παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική, χρειάζονται και καμιά υπενθύμιση του τι συμβαίνει στο κόσμο πέρα από τον κόσμο τους. Απ' την άλλη, ο δημιουργός, παρόλο που έγινε τελικά σταυροφόρος του σκοπού, ενδιαφέρθηκε για το πείσμα που κράτησε αυτούς τους ανθρώπους ζωντανούς, όπως είχε κάνει και γι' αυτό που οδηγούσε τους Αφγανούς του In This World (2002) στα σύνορα ενός "καλύτερου" κόσμου. Και χρησιμοποιώντας τις μαρτυρίες των τριών, βίντεο από τις ειδήσεις (με εμφανίσεις και του Bush Jr. για comic relief) και ερασιτέχνες ηθοποιούς που έχουν πιο αυθεντικό τον φόβο στα πρόσωπά τους, κάνει μια ταινία σημαντική όσο και οι προηγούμενές του, σημαδιακή όσο και οι αποφάσεις που ακολούθησαν το θόρυβό της, και σκληρή όσο και οι δηλώσεις των επισήμων (και μη) που στέκονται απέναντί της (και μας).

Το να βρίσκεσαι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο με τον κώλο σου ευδιάκριτο είναι η παραλλαγή ενός από τους γνωστότερους των εφιαλτών (να πηγαίνεις γυμνός στο σχολείο). Προσθέστε τώρα το γρονθοκόπημα αθώων (χωρίς να χρειάζεται να δώσετε καμία εξήγηση) και δημόσιο σεξ με την Amy Smart, και ο εφιάλτης γίνεται ονείρωξη από τη μια στιγμή στην άλλη. Παρά το ελάχιστο έως μηδαμινό promotion, το Crank κατέκτησε τη #1 θέση στο box office του πρώτου weekend του Σεπτεμβρίου, πιθανότατα λόγω της υπόγειας αναμονής των διψασμένων για καλτ καταστάσεις μαζών. Γιατί ειλικρινά, πιο ανόητο - διασκεδαστικό - ντελιριακό - αναπολογητικό φιλμ από το Crank δεν πρόκειται να το δείτε σύντομα.
Ο Chev Chelios, επαγγελματίας δολοφόνος, ξυπνάει από τον λήθαργό του μόνο και μόνο για να δει σε βίντεο τα τσιράκια του Verona να ρίχνουν στις φλέβες του ένα μυστηριώδες κινέζικο δηλητήριο που θα τον σκοτώσει σε ελάχιστο χρόνο εκτός… εκτός και αν καταφέρει να κρατήσει την καρδιά του ενεργή με ένα διαρκές input αδρεναλινης. Κοινώς, αν ηρεμήσει, χάθηκε.

Ευφυής σύλληψη (με κάτι από DOA (1950) και Speed (1994)) και ευφυέστερη εκτέλεση από το σκηνοθετικό δίδυμο Neveldine-Taylor, που με οδηγό το πλέον αναμφισβήτητο icon των φιλμ δράσης, Jason Statham, συμπυκνώνουν σε 87 λεπτά περισσότερη non stop τρέλα και από τα τρία Lethal Weapons. Πολλά τα σκηνοθετικά τρικ αλλά η ταινία ανήκει στον ακομπλεξάριστο (και τσαντισμένο, με το δίκιο του) Statham, που ρουφάει κοκαΐνες, χτυπάει ενέσεις, κάνει ηλεκτροσόκ, δέρνει κόσμο και παράλληλα προσπαθεί να πάρει εκδίκηση (και ει δυνατόν, το αντίδοτο) από το latin τσογλάνι που θέλει να τον βγάλει από την κυκλοφορία.

Aσταμάτητη δράση, ατάκες που θα μείνουν, τουλάχιστον μια σκηνή κινηματογραφικής ανθολογίας και απόλυτη έλλειψη political correctness: Για τα πρακτικά, πολλοί από όσους έθάψαν το φιλμ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τις γεριατρικές κατηγορίες του τύπου «μασκιλιστική ταινία, χωρίς ηθική» και δε συμμαζεύεται. Ξεκαθαρίστε τι ψάχνετε από μια ταινία σαν το Crank…τον τρόπο με τον οποίο ένας καταδικασμένος σε θάνατο συμφιλιώνεται με τη μοίρα του; Αν ναι, τότε κάνατε λάθος, νοικιάστε το My Life Without Me (2003) και είστε εντάξει. Αν, απ' την άλλη, θέλετε να δείτε μια κυριολεκτικά αδρεναλινική περιπέτεια χωρίς μυαλό αλλά με πολύ μαγκιά, τότε πέσατε μέσα. Άλλωστε αν δεν είστε έτοιμοι να εκτιμήσετε το πιο έξυπνο ανεγκέφαλο action movie των τελευταίων 10 ετών, εσείς θα χάσετε.

Ένα καπάτσο ρακούν διεισδύει σε μια «οικογένεια» ζώων που μόλις ξύπνησαν απ’ τη χειμερία νάρκη τους, και τους χρησιμοποιεί για να μαζέψουν ένα κάρο φαγητά απ’ την νεόδμητη συνοικία που κρύβεται πίσω από έναν φράχτη. Μόλις όλα τελειώσουν, έχει σκοπό να κλέψει το κάρο για να σώσει το τομάρι του. Θα καταλάβει άραγε ότι η καρδιά και η ψυχή του, έχουν μεγαλύτερη αξία απ' το παλιοτόμαρο;
Ο Bruce Willis φοράει τη χαρούμενη φωνή και τη ρακούν προβιά του, και με το voice over του κεντρικού χαρακτήρα, δίνει ψυχή σ’ αυτό το άψυχο animated για την αξία της οικογένειας, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού. Ο Garry Shandling απ’ την άλλη, με την ήρεμη, σχεδόν χασικλίδη φωνή του, προσφέρει το yin-yang αντίβαρο του σπιντάτου ρακούν, τονίζοντας έτσι το χάσμα ανάμεσα στους δύο ήρωες και την αξία της επερχόμενης γεφύρωσης του χάσματος. Ο Nick Nolte παραδίδει την τρίτη αξιομνημόνευτη φωνητική ερμηνεία της ταινίας, στο ρόλο της κακιάς αρκούδας παύλα ηθικού αυτουργού της όλης υπόθεσης.

Κατά τα άλλα, το animation της DreamWorks, με εξαίρεση τους ανέμπνευστους τίτλους έναρξης, κρατιέται σε άριστα επίπεδα, δεν καλύπτει όμως την αδυναμία ενός σεναρίου απλοϊκού και ανιαρά προσγειωμένου, που χαραμίζει και όλο το υπόλοιπο πλούσιο φωνητικό ταλέντο του πληθωρικού cast.

Όπως μας πληροφορεί ο πάντα ενημερωμένος συνεργάτης μας Δελτίος Τύπου:

Η Διεθνής Αμνηστία σε συνεργασία με την κινηματογραφική εταιρεία ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Α.Ε. διοργανώνουν την πρώτη ειδική προβολή της ταινίας Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ (THE ROAD TO GUANTANAMO) στο κινηματογράφο ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS, Σταδίου 19, την Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2006 και ώρα 21.00.

Η ταινία αναφέρεται στην αληθινή ιστορία των τριών νεαρών Βρετανών υπήκοων που κρατήθηκαν για δύο χρόνια στο Γκουαντάναμο, στην Κούβα χωρίς ποτέ να τους απαγγελθούν επίσημα κατηγορίες. Γνωστοί και ως "Το τρίο του Τίπτον" αναφορικά με τη γενέτειρά τους, το Τίπτον της Βρετανίας- οι τρεις τους επέστρεψαν τελικά στη Μ. Βρετανία όπου και αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς και πάλι να τους δοθεί κάποια επίσημη εξήγηση για τη φρικτή τους δοκιμασία.
[..]
Ειδική τιμή εισόδου €5

Τα έσοδα από την προβολή θα διατεθούν για το έργο και τη δράση της Διεθνούς Αμνηστίας.

Η προβολή γίνεται με την ευγενική υποστήριξη της εταιρείας Δ.Π.ΣΚΟΥΡΑΣ ΦΙΛΜΣ Α.Ε και του κινημ/φου ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS

Περισσότερα για τη ταινία και το αλογόκριτο πόστερ και τρέιλερ στο θέμα The Road to Guantánamo (2006): All American Trailer που ανεβάσαμε τον Ιούνιο με την ευκαιρία της προβολής της στο φεστιβάλ του Παρατηρητήριου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Κριτική δε πρόλαβα ακόμα να ετοιμάσω λόγω ξενυχτών πρεμιέρας αλλά, όπως υπονοείται και στο θέμα πιο πάνω, παρά την όποια εμπιστοσύνη (που κάποιος έπρεπε να δείξει στο κάτω κάτω) του σκηνοθέτη σε όσα λένε οι τρεις για τα.. προκαταρκτικά, το φιλμ είναι εξαιρετικό σα δουλειά και συγκλονιστικό σε όσα έχει να πει.

Ζαλισμένος απ’ το ταξίδι και την αϋπνία, και με πέντε ώρες ύπνου σε έναν καναπέ στο Amsterdam να αναπληρώνει 48 ώρες τρεξίματος, ο Jesper Ganslandt μόλις που άρχισε να βλέπει τι σημαίνει κούραση. Ο 25χρονος Σουηδός έφτασε χθες τα ξημερώματα στην Αθήνα, σε ένα ταξίδι αστραπή, για να παραλάβει τη Χρυσή Αθηνά απ’ την επιτροπή των Νυχτών, και να δυναμώσει τη μέθη της επιτυχίας που ξεκίνησε την περασμένη βδομάδα με την επιλογή της ταινίας του για εκπροσώπηση της Σουηδίας στα επερχόμενα Όσκαρ. Ένα είδος success story που κι εδώ ακόμα να τελειώσει, προκαλεί ανατριχίλες.

Επόμενη στάση για τον Ganslandt και το Farval Falkenberg, το φεστιβάλ του Ρέκγιαβικ, όπου αυτός κι ο John Cameron Mitchell μοστράρουν πια ως τα μεγάλα ονόματα. Όμως ο σκηνοθέτης θα κόψει για λίγο τις πτήσεις, προτιμώντας να τελειώσει το επόμενο σενάριό του, και ίσως για να φυλάξει δυνάμεις για το jetlag απ’ το ενδεχόμενο ταξίδι του στο Hollywood, το Φλεβάρη. Για να σταθεί δίπλα σε εκλεκτούς κυρίους όπως ο Guillelmo del Toro κι ο Pedro Almodovar. Φαντάζεσαι; Ίσως στείλει πάλι το τριο των πρωταγωνιστών του, να πουν και στους Ρεκγιαβίτες τι να κάνουν αν δεν τους αρέσει η ταινία.

Με τη συνέντευξη το φετινού νικητή της Χρυσής Αθηνάς, το Movies for the Masses ξημερώνει τις φετινές του Νύχτες. Ευχαριστεί την Άντζυ και τα άλλα παιδιά του γραφείου τύπου της διοργάνωσης, και περισσότερο και πάνω απ’ όλους, τη Βάσω και τη Λήδα της artache, για την υπομονή και την κατανόηση στις ιδιότυπες συνεντευξιακές μας μεθόδους κι απαιτήσεις. Σας φυλάμε μια θέση στον παράδεισο, κορίτσια.

Στο Farväl Falkenberg, τον αποχαιρετισμό στη πόλη που μεγάλωσαν μιας παρέας παιδιών που τελειώσαν το σχολείο, δόθηκε φέτος η Χρυσή Αθηνά του Φεστιβάλ της πρωτεύουσας. Το χύμα κλίμα, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί και η ανυπαρξία μηνύματος (και συγκεκριμένης πλοκής) ήταν αυτά που σίγουρα μέτρησαν στη πιτσιρικαρία της κριτικής επιτροπής.

Τα άλλα βραβεία πήγαν στον Jens Lien σκηνοθέτη ενός Διαφορετικού Ανθρώπου (Den Brysomme Mannen) και στους Kim Fupz Aakeson και Pernille Fischer Christensen σεναριογράφους μιας Σαπουνόπερας (En Soap). Το κοινό χάρηκε περισσότερο το ταξίδι με ένα σουηδικό αυτοκίνητο (Swedish Auto) απ' το διαγωνιστικό και, φυσικά, με ένα μίνι λεωφορείο (Shortbus).. γενικά.



Εμείς χαρήκαμε περισσότερο τις συνεντεύξεις με τον Jay Brannan του πασίγνωστου πια λεωφορείου και των εξίσου διάσημων πλέον ξανθομπάμπουρων κατοίκων της μικρής σουηδικής πόλης. Και ένα φεστιβάλ που, έχοντας το "πλεονέκτημα" να κλείνει τη χρονιά, έφερε ό,τι συζητήθηκε περισσότερο απ' τον (αγαπημένο μας όπως έχεις πάρει χαμπάρι) ανεξάρτητο αμερικάνικο και (όπως αποδείχτηκε) τις πιο φρέσκιες ευρωπαϊκές παραγωγές. Κι αν, με εξαίρεση τους.. αυτούς (Ils), οι ηθελημένα ή αθέλητα καλτ επιλογές δε "βγήκαν" φέτος για διάφορους λόγους, εδώ θα είμαστε και του χρόνου, όπως και πέρσι, με αυτό που λείπει απ' όλους τους άλλους, να περιμένουμε καλύτερες Νύχτες.

Το Shortbus (2006) ήταν μάλλον το.. μπλοκμπάστερ των φετινών Νυχτών, ξεπουλώντας δυο φορές, μια στις προπωλήσεις και μια στα εισιτήρια "ορθίων" που βγήκαν για να καλύψουν τις θέσεις όσων είχαν κλείσει πριν από καμιά δεκαριά μέρες (και δεν είχαν κανονίσει τις υποχρεώσεις τους). Και ο Jay Brannan ήταν εύλογα ο σουπερστάρ του φεστιβάλ. Από το πουθενά, αν και ως τραγουδοποιός παίζει σε μικρά στέκια στη Νέα Υόρκη και ήταν λέει σε κάποια φάση "future legend" για το Next Magazine.

Οι προφητείες εκπληρώθηκαν κατά κάποιο τρόπο και ο Jay, με το στιλάκι προσιτού καλού παιδιού και εκφραστικός λόγω και έργω, έπαιξε στις Κάνες, στο Τορόντο και στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης λίγες μέρες πριν. Στα αθηναϊκά πάρτι, όπως στο Nixon χτες βράδυ, έκανε γύρους χωρίς τη κιθάρα του όμως, και μας το λέει και στη συνέντευξη. Που έγινε υπό καθεστώς... πίεσης εκατοντάδων θεατών που σπρώχναν απέξω περιμένοντας να μπουν. Αλλά έκλεισε σε πολύ ζεστό κλίμα όταν η estelle, που σκηνοθετούσε, χαρούμενη έκανε τη δική της ερώτηση.

Δεν είναι μια ταινία νοσταλγίας του.. πρότυπου όλων των μικρών ρομπότ, από το Futurama (εδώ του χρόνου θα δούμε πρώτη φορά τους Simpsons στο πανί). Είναι μια ταινία νοσταλγίας των '90s, για (τότε 20άρηδες και τώρα) 30άρηδες από έναν 25χρονο. Μια ταινία για τρεις φίλους που μαζεύονται, με άλλους, για τον τελευταίο αποχαιρετισμό σε έναν τέταρτο. Και βιώνουν "σύγχιση, οργή, ναρκωτικά, αλκοόλ, κάβλες και πάνω απ' όλα το θάνατο των νιάτων". Μια ταινία που άφησε καλές εντυπώσεις σε περιφερειακά φεστιβάλ (όπως αυτό της Tribeca) φέτος και φιλοδοξεί να γίνει για το ensemble cast από ανερχόμενούς της, μια.. Μεγάλη Ανατριχίλα (1983). Μια ταινία που παίζει απόψε στις 21:00, παρουσία του σκηνοθέτη, στον Απόλλωνα.

Σήμερα κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα και η Μαύρη Ντάλια (2006). Ενώ η τελευταία μεταμεσονύχτια προβολή για φέτος είναι αυτή του καρακάλτ πολωνικού γουέστερν Summer Love (2006) που προφανώς δε θα 'χεις εύκολα την ευκαιρία να το ξαναδείς.

Δυο μπάτσοι γίνονται συνεργάτες μετά από έναν αγώνα μποξ, και καταλήγουν μπλεγμένοι στο φριχτό φόνο της Μαύρης Ντάλιας. Το κυνήγι του δολοφόνου, φέρνει στην επιφάνεια βρώμικα μυστικά των χολιγουντιανών μεγαλοαστών.
Όταν η πρώτη ανταπόκριση για την ταινία απ’ τη Βενετία, είχε κύριο θέμα το πόσο αποσυντονιστική είναι η ερωτική σκηνή της Johansson (η ποιά;), το πιάσαμε το υποννούμενο, το οποίο επιβεβαιώθηκε κι απ’ το κλίμα συγκρατημένης απογοήτευσης που ακολούθησε. Επειδή τα ’χουνε πει λοιπόν για τη Scarlett --που, εντάξει, στο Match Point ήταν αποσυντονιστικότερη-- εγώ θα πω ότι ο De Palma είναι ο μόνος σκηνοθέτης που κατάφερε τη Swank να φανεί sexy. Γι’ αυτό μάλλον του έδωσε έδειξε κωλαράκι. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι ν’ ανοίξει το αλογόστομά της, και να βγάλει τη μποξεροφωνάρα της, αυτή τη φορά με ενοχλητική αγγλική προφορά. Σε άλλα σημεία της ταινίας τώρα, ο Josh Hartnett δυσκολεύεται να βρει το σκληρό εξωτερικό κέλυφος του κυνικού χαρακτήρα με υπολείμματα ρομαντισμού που υποδύεται. Αφήνοντας όμως για άλλη μια φορά υποσχέσεις, κουβαλά την ταινία με τον τρόπο που το κάνουν τα ακατέργαστα διαμάντια: αποτελεσματικά, αλλά ασθμαίνοντας.

Το ζόρι της ταινίας, είναι το πώς η δύναμη γίνεται κι αδυναμία της. Ο De Palma ξεκινά με ένα κομψό σλάλομ ανάμεσα στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου, θέτοντας τις βάσεις της ιστορίας σβέλτα και χωρίς μπλαμπλά, αλλά κάπου στο κόψιμο χάνει το βασικότερο στοιχείο του βιβλίου. Επικεντρώνοντας στο μυστήριο και τη λύση του, περνά στα γρήγορα το ιδιότυπο ménage a trois των χαρακτήρων του Hartnett, του Eckhart και της Johansson, που δίνει στο βιβλίο το συναισθηματικό του πυρήνα, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει πιο άβολα απ’ τους τρεις άμεσα εμπλεκόμενους. Χωρίς αυτόν τον πυρήνα, η Ντάλια γίνεται ένα τυπικό φιλμ νουάρ, στο οποίο ο De Palma παραλείπει να βάλει τις δαιδαλώδεις στροφές και τις συνωμοσιολογικές βουτιές του Ellroy, αφήνει όμως αποσυντονιστική πληθώρα απρόσωπων ονομάτων, προβληματικά λογικά άλματα και γρίφους που λύνονται βασικά χάρη στη διαίσθηση του ντετέκτιβ. Όχι ότι δεν ήταν αρκετό το ξεπάστρεμα μιας σημαντικής υποπλοκής του βιβλίου που θα ξεχείλωνε την ταινία, για να πιάσουν τα μαχαίρια οι purists της νουβέλας.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 22.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ποιοι είμαστε εμείς για να αρνηθούμε στον οποιονδήποτε το δικαίωμα να πάρει μια κάμερα και να κάνει σινεμά; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος θέλει να ασχοληθεί με ένα μελανό κομμάτι της Αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος είναι πιο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο The Mighty Ducks (1992);

Το Βobby είναι η πρώτη σοβαρή ταινία του Emilio Estevez και μάλλον η δύναμη του μπαμπά, Martin Sheen, φαίνεται στο τεράστιο και ποιοτικότατο καστ που μάζεψε ο Αιμίλιος: Lawrence Fishburne, Anthony Hopkins, William H. Macy, Martin Sheen, Sharon Stone, Elijah Wood καθώς και φάρους των τεχνών και της διανόησης όπως Joshua Jackson, Heather Graham, Ashton Kutcher και Lindsay Lohan.

Στις 06.06.68 λοιπόν, στο Ambassador Hotel, ένα ξενοδοχείο εξίσου διάσημο με το Watergate, δολοφονείται ο Robert F. Kennedy, υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ. Το trailer του Bobby δεν δίνει κάποιες παραπάνω πληροφορίες για το ύφος της ταινίας. Έχουμε αποκλείσει το πολιτικό θρίλερ αλά JFK (1991) ή Thirteen Days (2000), αλλά αυτό που καταλάβαμε είναι ότι ο Estevez (που έχει γράψει και το σενάριο) θα αναλωθεί σε μια σπουδή χαρακτήρων -των αμέτρητων χαρακτήρων που κινούνται στην μυρμηγκοφωλιά του Ambassador Hotel. Η απόδοση των 60’s φαίνεται επιτυχημένη, είτε μιλάμε για το ενδυματολογικό μέρος του φιλμ είτε για τους κόκκους που παλιώνουν κάποια πλάνα. To κατά πόσο ένας, ουσιαστικά άπειρος σκηνοθέτης, θα καταφέρει να χειριστεί περισσότερους από 20 χαρακτήρες και ποιος ξέρει πόσες ιστορίες από πίσω τους θα είναι το νευραλγικό σημείο του φιλμ. Από εκεί και πέρα, τα «A day that changed history» τα ακούμε βερεσέ.

Αναστεναγμό ανακούφισης θα έβγαζε υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών αν τύχαινε να περάσει απ’ το χτεσινό junket της Martina Gedeck, ακούγοντάς την να λέει πόσο ανθρώπινη της φάνηκε η Αθήνα, και πόσο όμορφα ταξινομημένη πόλη για περπάτημα τη βρήκε. Αν είχε έρθει λίγες μέρες πριν, θα την έβρισκε και ιδανική πόλη για κωπηλασία.

Η 45άχρονη Γερμανίδα ηθοποιός, στην ταινία Οι Ζωές των Άλλων (2006), παίζει μια ηρωίδα που τσακίζεται κάτω απ’ τις πιέσεις των πρακτόρων της Στάζι, σε μια ζοφερή περίοδο της ανατολικής Γερμανίας, όπου κατάσκοποι και πληροφοριοδότες κάρφωναν συμπολίτες τους στα τάγματα ασφαλείας για να εξασφαλίσουν ένα κουτί ασπιρίνες απ’ το καθεστώς. Βρίσκει το χαρακτήρα που παίζει αδύναμο, και πιστεύει ότι η ίδια δεν θα πρόδιδε ποτέ κάποιον άλλο. Αφήνει ανοιχτό όμως το ενδεχόμενο να λύγιζε, αν οι ανακριτές της επέμεναν.

Για τυχόν παραλήψεις και ασυνέπειες στον υποτιτλισμό ελπίζω οι γερμανομαθείς να μη μας παρεξηγήσουν, αλλά είναι ζόρικες οι συνεντεύξεις με μεταφραστές. Και το πρόγραμμα 24ωρης εκμάθησης Γερμανικών ήθελε μια βδομάδα να φτάσει, οπότε δεν το πρόλαβα…

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία κατά τους ισχυρισμούς, το Ils (2006) έχει ήδη αποτελέσει ένα ακόμα τρομο-εισιτήριο για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σφραγισμένο στη Γαλλία. Μετά τον Alexandre Aja που ξανάνακανε το The Hills Have Eyes (2006) έχοντας περάσει πριν (και) από τις αθηναϊκές Νύχτες για να παραδώσει διαπιστευτήρια, σειρά έχουν οι David Moreau και Xavier Palud μετά τα μεσάνυχτα απόψε στον Απόλλωνα. Οι δημιουργοί δε θα τιμήσουν τη προβολή αφού είναι πιασμένοι με τη δικιά τους εκδοχή του Ματιού / Gin gwai (2002) των πασίγνωστων πια Χονκογκέζων αδερφών Pang. Εμείς θα είμαστε εκεί να συμπάσχουμε με το ζευγάρι που για 80 λεπτά τρομοκρατείται.. αγνά στο στοιχειωμένο σπίτι, ελπίζοντας.. απελπισμένα να είναι η πρώτη αξιόλογη μεταμεσονύχτια προβολή του φεστιβάλ.

Σήμερα παίζουν σχεδόν ταυτόχρονα και η, sold-out, αχαλίνωτη σεξοϊστορία του John Cameron Mitchell με σύντομο τίτλο Shortbus (2006) και η, μόνη σου επιλογή, αχαλίνωτη ονειροβασία του Michel Gondry με χαρακτηριστικό τίτλο The Science of Sleep (2006).

Μετά τη τριλογία της εκδίκησης, μέρος της οποίας ήταν και το κορυφαίο Oldboy (2003), o Park Chan-Wook παρουσιάζει, όπως είχε προειδοποιήσει τον verbal από πέρσι στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, μια εντελώς διαφορετικής θεματικής ταινία το Είμαι Σάιμποργκ (αγαπώ τη ζωή η ζωή είν' αγάπη μου λείπεις πολύ) Αλλά Είμ' Εντάξει.

Καμία σχέση με επιστημονική φαντασία, μη χαίρεσαι. Μια "ρομαντική κωμωδία" σύμφωνα με το σκηνοθέτη, και δράμα σύμφωνα με τους περισσότερους υπόλοιπους, είναι. Με ήρωες μια έγκλειστη ψυχοπαθή που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ρόμποκοπ ας πούμε. Και έναν ακόμη φιλοξενούμενο του ασύλου, που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ντόνι Ντάρκο αν κρίνεις απ' το πόστερ και ότι μπορεί να κλέβει τις προσωπικότητες και τις ικανότητες των άλλων σύμφωνα με το σενάριο.

Τη πρώτη υποδύεται η Lim Soo-Jung, πρωταγωνίστρια σε σαπουνόπερες που λούζουν όλη την Ασία. Τον δεύτερο ο Jeong Jihun, πιο γνωστός ως Bi στην Ανατολή και Rain στη Δύση (για καραπροφανείς λόγους), ποπ είδωλο για όλες τις υπάκουες πιτσιρίκες με σχιστά μάτια. Και μπορεί το Time να τον συγκρίνει με τον Justin "Sexyback" Timberlake συμπερι- λαμβάνοντάς τον στους 100 πιο γαμάτους γενικά για φέτος, αλλά ο 22χρονος μάλλον για ασιατικός NKOTB-5-σε-ένας μοιάζει (ακόμα). Ενώ δηλώνει ότι είδωλό του από παιδί ήταν ο George Lucas, είχε άποψη στα γυρίσματα λόγω της εμπειρίας του από διαφημίσεις και σαπουνόπερες, και άλλα.. ανησυχητικά, στο FILM2.0 (μεταφρασμένο στο φόρουμ του).