Μερικές φορές, οι σκηνοθέτες παθαίνουν μεγάλη πλάκα. Όπως, αυτή που έπαθε ο Douglas McGrath, όταν, ενώ ετοίμαζε το Infamous (2006), έμαθε για το Capote (2005), με το ίδιο ακριβώς θέμα. Αναπόφευκτες συγκρίσεις θα κατέκλυζαν το μυαλό του, γι' αυτό... δεν έχει δει ακόμη την άλλη ταινία, ένα χρόνο μετά. Μένει πιστός στη δική του που επιτέλους ήρθε η ώρα της να βγει στις αίθουσες.



Μερικές φορές πάλι, κι εγώ παθαίνω μεγάλη πλάκα. Όπως όταν φτάνω αργά στο St. James Hotel στο Pall Mall για girl-talk συνεντεύξεις με γυναίκες σκηνοθέτες και βρίσκω να με περιμένει... ο McGrath. Ο σκηνοθέτης, που πετάχτηκε στο Λονδίνο για τη φεστιβαλική πρεμιέρα της ταινίας του, ήταν έτοιμος να μιλήσει για όλα. Αποκάλεσε τον κόσμο του internet "magic", γιατί παρέχει τα πάντα σε χρόνο dt και δεν έκρυψε ότι το χρησιμοποίησε πολύ για την έρευνα της ταινίας του. Αναρωτηθήκαμε μαζί γιατί δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες σκηνοθέτριες και μου εξομολογήθηκε ότι θέλει πολύ να επισκεφτεί επιτέλους την Ελλάδα. Τόσο πολύ, που θα ερχόταν ευχαρίστως για την πρεμιέρα της ταινίας του!

Μια ταινία στην οποία, παρεμπιπτόντως, καταφέρνει να ενορχηστρώσει τόσους star γύρω από τον πρωταγωνιστή του με τον καλύτερο τρόπο. No wonder, γιατί είναι γλυκομίλητος, σίγουρος για το τι θέλει και πολύ προσιτός. Κάπως έτσι ετοιμάζει και το επόμενο project του, που όπως λέει είναι ακόμη στη διαδικασία του γραψίματος.

Πριν τέσσερα χρόνια ο Joe Carnahan έδειξε το δρόμο της επιστροφής στα αστυνομικά των 70s με το Narc (2002) που το βρήκαν αρκετά καλό για να τσοντάρουν στη παραγωγή ο Tom Cruise και ο Ray Liotta. Ο δεύτερος πήρε και 20 κιλά για να έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο (ο Travolta που τα 'χε έτοιμα ήταν ρέστος εκείνη την εποχή προφανώς) σε μια εντελώς αναστροφή του ατσαλάκωτου Ιταλο-Ιρλανδού μαφιόζου των Goodfellas (1990).

Τώρα ο Scorsese ξαναγυρνάει στα καλά παιδιά και τις καλές ταινίες με παρόμοια συνταγή (βλ. βαρύ σενάριο και ρετρο-μοντέρνα ματιά), και το The Departed (2006) μοιάζει ακλόνητο φαβορί για ταινία της χρονιάς όσο οι υπόλοιπες πέφτουν σα τις μύγες στο μποξόφις. Και ο Carnahan ξαναγυρνάει σε ότι είχε κάνει στη πρώτη του ταινία το '98 βάζοντας στο μίξερ αίμα, σφαίρες και μπινελίκια. Όπως λέει στο φόρουμ του IMDb που ψιλοσυχνάζει, έχει και "πολύ εξαιρετικό διάλογο", "πολύ ήσυχες στιγμές και κάποιες βαθύτατα δραματικές επίσης". Κάπου εκεί του ξέφυγε και ότι αν ο Φελίνι είχε κάνει action movie, καπνιστοί άσοι θα είχαν βγει. Οπότε μείνε καλύτερα σε καπνιστές κάνες, ρεβόλβερ και τρέιλερ που πυροβολάνε μια μια τις ξεχωριστές σκηνές της ταινίας, όλα υπογραφές του Guy Ritchie.

Οι αδερφοί Mark και Nick Francis κατάφεραν να ταρα-κουνήσουν με το πρώτο κι όλας ντοκιμαντέρ τους. Ο καφές, σύμφωνα με τους δυο Άγγλους που αναστάτωσαν τους μεγαλοδιευθυντές των Starbucks, είναι χρυσός, και θα πρέπει να σκεφτόμαστε δις πριν τον πιούμε.


Δες/Κρύψε το trailer του Black Gold (2006)

Το εβδομηντάλεπτο πόνημα (ίσα-ίσα που έγινε feature) ακολουθεί την πορεία του Αιθίοπα Tadesse Meskela να ακολουθεί τη πορεία του αγαθού μέσα από πανίσχυρα κέντρα συλλογής και διανομής, στη προσπάθειά του να βγάλει τους (συγ)καλλιεργητές του από την ανέχεια. Παρουσιάζει από τη μία Ιταλούς και όχι μόνο να απολαμβάνουν τον espresso τους, και από την άλλη Αφρικανούς που συλλέγουν και φροντίζουν κάθε μέρα να έρθουν οι καλύτεροι κόκκοι καφέ στο φλιτζάνι τους. Με ενδιάμεσα, αξιοπερίεργα για το μέσο θεατή, δοκιμαστές καφέ, χρηματιστήριο(sic) καφέ, και αναγραφή των λέξεων fair trade σε χρησιμοποιημένα υποδήματα.

Η έξυπνη ιδέα των δύο να χρησιμοποιήσουν ως θέμα ένα καθημερινό προϊόν και τη μαύρη ιστορία του, τους πήγε μέχρι το Sundance, όπου παραλίγο να κερδίσουν το μεγάλο βραβείο της επιτροπής. Αυτές τις μέρες, γεμίζουν τύψεις τους συμπατριώτες τους και εμάς στο Φεστιβάλ του Λονδίνου, όπου τους συναντήσαμε. Μας μίλησαν με πόνο και πάθος για την αδικία και την ανάγκη κάθε καφεϊνομανής να συνειδητοποιήσει τη θέση του και να πονοκεφαλιάσει. Ειλικρινείς και γεμάτοι καλές προθέσεις με μοναδικό τους στόχο να χρησιμοποιήσουν την επιρροή της εικόνας για να βελτιώσουν τον κόσμο. Ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον.

Στο άμεσο μέλλον, λόγω μιας ανεξήγητης κατάρας, μετά από ένα κύμα αποβολών, όλος ο γυναικείος πληθυσμός του πλανήτη μένει στείρος. Αντιμέτωπη με το τέλος της, η ανθρωπότητα δε βλέπει πια λόγo να συνεχίζει, και ο κοινωνικός ιστός καταρρέει. Μέσα σε ένα κλίμα που ευνοεί την εμφάνιση φασιστικών φαινομένων και αντάρτικων ομάδων, ένας απρόθυμος ήρωας πρέπει να συνοδεύσει την μοναδική ίσως έγκυο γυναίκα του πλανήτη, σε ασφαλές μέρος.Mε ένα budget γύρω στα $70 μύρια και μια σχετικά άγνωστη νουβέλα ως έμπνευση, ο Cuaron καταφέρνει με μαγευτική άνεση να απεικονίσει αυτό που μόνο ως υπονοούμενο κατάφερε να αγγίζει ο Spielberg με το διπλάσιο budget και το πασίγνωστο μυθιστόρημα, στο War of the Worlds (2005). Γύρω από ένα στόρι εντελώς pulp καταβολών, ο Cuaron στήνει με μαεστρία μια οπερέτα μετα-Αποκαλυπτικής ανθρωπιστικής αισιοδοξίας, που κοντράρεται με την αυτοκαταστροφικότητα ενός είδους νοημοσύνης γνωστού για τα μοιρολατρικά του κρεσέντο.

Φυσικά το συναισθηματικό ταξίδι των ηρώων δεν οδηγεί παρά στο απλοϊκό και μασημένο αυτογνωστικό συμπέρασμα της επιμονής για επιβίωση και της πίστης στην ελπίδα. Συνοδεύεται όμως από εικόνες αυτάρκεις και ξεχωριστές, χάρη στην εφιαλτική φωτογραφία του Emmanuel Lubezki και τα σκηνικά της Jennifer Williams (του Pearl Harbor (2001)), που δίνουν ταυτότητα στην ταινία υπηρετώντας ένα αξιομνημόνευτο όραμα δυστοπίας που μπορεί να εκτιμηθεί μόνο στη μεγάλη οθόνη. Ο Cuaron αποσπά άλλη μια εξαιρετική ερμηνεία απ’ τον Clive Owen, και επιδεικνύει το ξεχωριστό του βλέμμα με αναπάντεχτες ηδονοβλεπτικές γωνίες λήψης και φινετσάτη κίνηση στην κάμερα, η οποία κορυφώνεται με ένα εξάλεπτο traveling αλά Full Metal Jacket (1987) που σου διώχνει τη μαγκιά. Για να καταλάβεις την κλάση του ανθρώπου, σκέψου ότι με το ίδιο τιποτένιο σενάριο, ο Michael Bay μετά βίας θα έστηνε ένα The Island (2005). Ο Cuaron φτιάχνει ένα θρίλερ καταδίωξης που σε κρατά στην άκρη του καθίσματος, την ίδια ώρα που παίζει με το μυαλό σου για να ανακατέψει τα συναισθήματά σου για τη μαλακία που δέρνει την ανθρωπότητα.

Διαχειριστής συγκροτήματος διαμερισμάτων, γνωρίζει στην πισίνα του, νεαρό, υγρό, παράξενο κορίτσι, που μετατρέπει την πραγματικότητα του σε παραμυθένιο εφιάλτη με γρίφους, μυστήρια, κι αλλόκοσμα όντα που ξεπετάγονται από ξεχασμένους μύθους.Το 1999 ένας Αμερικανοϊνδός εμφανίζεται απ’ το πουθενά με ένα θρίλερ που αφήνει τον πλανήτη με το στόμα ορθάνοιχτο, βγάζει 6 φορές το budget του στην Αμερική μονάχα και χαρίζει στο δημιουργό το τον τίτλο του νέου master of suspence. Κι όλοι είναι χαρούμενοι και τον αγαπούν. Ενάμιση χρόνο μετά βγάζει καινούρια ταινία, πιο δύσκολη, πιο όμορφη και πιο πλούσια σε μυθολογία, αλλά τα ταμεία του πιάνουν το δάχτυλο στο συρτάρι, και επιμένουν να του το κάνουν όσο αυτός ακάθεκτος ανοίγει τα κάδρα του σε πιο πολύπλοκες ιδέες και πιο πλούσια cast. Κι όλοι αρχίζουν να έχουν αμφιβολίες. Δεν τους αρέσουν τα κόλπα του, δεν τους αρέσουν οι τρόποι του, δεν τους αρέσει η αναπνοή του. Και πάνω απ’ όλα, δεν τους αρέσει αυτή η καταραμένη εμμονή του στο twist ending, είτε γιατί σε κανέναν δεν του αρέσει να τον κοροϊδεύουν, ή γιατί είναι τόσο έξυπνοι και ποιος είναι αυτός να νομίζει πως θα τους ξεγελάσει.

Αυτός ο κύριος Shyamalan όμως, συνεχίζει απτόητος, τόσο πιστός στο όραμα του, που γίνεται αρκετά συγκεντρωτικός και απαιτητικός ώστε να του κρεμάσουν την ταμπέλα του τρελού Και ίσως να έχουν δίκιο, γιατί μάλλον τρελός πρέπει να ‘σαι για να μαζέψεις $75 μύρια απλώς και μόνο για να εικονογραφήσεις το αγαπημένο παραμύθι των παιδιών σου. Και να ‘χεις να ανεχτείς και τη μήνη του Τύπου που σε κράζει επειδή θες να γυρίσεις την ταινία όπως τη θες εσύ κι όχι όπως τη θέλει η Disney. Ή ο Τύπος. Ο οποίος φυσικά, όταν δει την ταινία, θα είναι αμείλικτος. Και θα μεγεθύνει τόσο πολύ την έλλειψη σκηνοθετικής οικονομίας, το απλοϊκό σενάριο, το γεγονός ότι δεν είναι θρίλερ, ακόμα και την έλλειψη twist (!) για να τον διαμελίσει. Παραγνωρίζοντας ότι πρόκειται για ένα παραμυθάκι, πανέμορφα φωτογραφημένο, υπνωτιστικά μονταρισμένο, κι ατμοσφαιρικά σκηνοθετημένο, που τυγχάνει να είναι η πιο γλυκιά και αισιόδοξη ταινία της φιλμογραφίας του δημιουργού. Μια υπέροχη, αλλόκοτη ιστοριούλα για τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο, που δεν την καταδιασκεδάζεις μονάχα, αλλά σε συγκινεί και σε εμπνέει κιόλας. Αρκεί να έχεις την καρδιά σου ανοιχτή.

Στη Γερμανία του '43, η νεαρή Sophie Scholl, ήταν μία από τους αμέτρητους ανθρώπους που φυλακίστηκαν και υποβλήθηκαν στις ανακριτικές τρομοκρατικές μεθόδους του ναζιστικού καθεστώτος. Και μια από τους λίγους που αντιστάθηκαν.Τα απομνημονεύματα απ’ την εποχή των Ναζί, φαίνεται να 'χουν γίνει πια για τον γερμανικό κινηματογράφο, σχεδόν ό,τι οι κωμωδίες για τον ελληνικό. Βασισμένο σε αληθινά (βέβαια) περιστατικά, αυτό το φιλμ ζωντανεύει στην οθόνη, μάλλον εξιδανικευμένη, την ιστορία τριών νεαρών Γερμανών, μελών της θρυλικής οργάνωσης Λευκό Ρόδο, που τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στη λαίλαπα των σβαστιγγοφόρων, για να ποδοπατηθούν σαν κατσαρίδες και να ανυψωθούν έτσι σε ηρωικά ινδάλματα του γερμανικού αντιναζιστικού φοιτητικού κινήματος. Και του παγκόσμιου φοιτητικού κινήματος γενικότερα.

Η ταινία περιστρέφεται κυρίως γύρω από τη Sophie Scholl, τη γυναίκα της παρέας, και τα ψυχολογικά παιχνίδια των ανακριτικών μεθόδων των SS, θέτοντας έτσι το υπόβαθρο για την εκβιαστική ηρωοποίησή της στην συνείδηση του θεατή. Εκβιαστική, γιατί την ίδια ώρα υποσκάπτεται απ' την απροθυμία του σεναρίου να εξασφαλίσει εξίσου ισχυρούς αντιπάλους στην αποφασισμένη πρωταγωνίστριά του. Εντάξει, δε λέω, βασίζεται σε μαρτυρίες και τα ρέστα, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι το ολόκληρο το οικοδόμημα του φασισμού στηριζόταν σε υπασπιστές που όλη τους η επιχειρηματολογία αναλώνεται στο "ποιος νομίζεις ότι είσαι", και το "χάσου από 'δω". Βέβαια, θα μου πεις, έπεσε στο τέλος.

Οικόσιτη αρκούδα βρίσκεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με την άγρια φύση ενός ήρεμου δάσους, αλλά επειδή εκτός από μεγάλη κοιλιά έχει και μεγάλη καρδιά, αποφασίζει να πάρει το υπεύθυνο για όλα αυτά ελάφι, πίσω στο γκαράζ της. Τα δυο ζωάκια όμως χάνουν το δρόμο, μένουν στο δάσος εν μέσω της κυνηγετικής περιόδου, και μαζί με τα άλλα ζωάκια, στήνουν αντεπίθεση στους κυνηγούς. Και μέσα απ’ όλα αυτά, τα δυο ζωάκια που πεθυμούσαν τη ζωή στην πόλη, εκτιμούν αυτήν της υπαίθρου.
Χαμηλών προδιαγραφών animation, βγαλμένο απ’ το γνωστό αυτόματο πιλότο που προστάζει χαριτωμένα τετράποδα σηκωμένα στα δύο, ασφαλή αστειάκια, ένα - δυο τραγουδάκια, κι από ’δω παν΄και τ’ άλλα τα παιδάκια. Το σχέδιο κινείται στα επίπεδα που πλέον έχουμε φτάσει να αποκαλούμε μέτρια, ακόμα και σ’ αυτά όμως, βρίσκεται αρκετά σκαλιά πιο πάνω απ’ το σενάριο και τη σκηνοθεσία, που δεν δείχνουν απολύτως καμία διάθεση να πάρουν το οποιοδήποτε ρίσκο, ή να παρουσιάσουν κάτι καινούριο πέρα από διαφορετικούς χαρακτήρες σε ένα μάτσο ξαναζεσταμένων σκηνών. Νισάφι πια. Η επόμενη που θα γυρίσουν, θα πρέπει να ‘ναι με ανθρώπους που τρέχουν στα τέσσερα να ξεφύγουν απ’ τους τριχωτούς χρωματιστούς αστέρες.

Ένα τυπικό γυναικείο φιλμ πρέπει να έχει λίγο (δηλαδή πολύ) παραμύθι. Τίποτα πρίγκηπες που ερωτεύονται χωριατοπούλες, τίποτα ομοφυλόφιλους με 40 πόντους πούτσο που περιμένουν κάποια να τους κάνει άντρες, τίποτα γυναίκες που συνεργάζονται όταν ανακαλύπτουν ότι έχουν κοινό γκόμενο.
Το ιδιαίτερο που έχει η ιστορία του John Tucker είναι ότι ειρωνεύεται κατάμουτρα το κοινό της, ξεκινώντας σα συνηθισμένο παραμύθι αλλά φέρνοντας πολύ γρήγορα τον γκόμενο (αυτόν και της Eva Longoria στον πρώτο κύκλο των Νοικοκυρών σε Απόγνωση) σε θέση υπερήρωα, παρεξηγημένου και αδικημένου. Πιο συγκεκριμένα, στην αρχή τρία πολύ ξεχωριστά γυμνασιοκόριτσα, η πιο έξυπνη, η πιο τσουλάρα και η πιο.. τσιρλίντερ του σχολείου, βγαίνουν με τον ίδιο τύπο (που έχει όλα τα χαρίσματά τους και βάλε) χωρίς να το ξέρουν. Και στο τέλος, αφού έχει μασήσει για πρωινό ότι ύπουλο ρεζίλεμα του ετοίμασαν για εκδίκηση (και ξεπεράσει όλους μαζί τους Harlem Globetrotters σε μπασκετικές επιδείξεις), ο John βγαίνει εντελώς από πάνω (στη φυσική του θέση), αφού τις εξαπατούσε γιατί το θέλαν και τον θέλαν.

Όσοι γράψαν ότι η ταινία δεν έχει το μαύρο χιούμορ των Heathers (1989) ή των Mean Girls (2004) μάλλον κάτι χάσαν λοιπόν. Εκτός από τη Sophia Bush (ως.. δεκατετράχρονη) να φιλά παθιασμένα τη (ψιλοχάλια) Brittany Snow, δεν έχει, στην εκτέλεση, και πολλά να τη συστήνουν όμως.

Ανοργασμική γυναίκα, μετά την προτροπή ψυχιάτρου και την εγκατάλειψη του συζύγου της, βγαίνει στην τσάρκα για το μεγάλο Ωχ, και το βρίσκει εκεί που δεν περίμενε. Στο μεταξύ, ο πρώην σύζυγος βρίσκει την επιβεβαίωση σε ξεπεταγμένη μαθήτριά του. Κι όλοι ωραία και καλά.
Ο πρωτάρης Billy Kent, δείχνει εξαιρετική ευχέρεια στις συμβάσεις του Hollywood, εφαρμόζοντας όλα τα κλισέ που κάνουν μια ρομαντική κομεντί κατάλληλη για γενοκτονία εγκεφαλικών κυττάρων. Αδιάφορη, βαρετή, προβλέψιμη, δεν καταφέρνει ούτε γλυκανάλατη να γίνει, αλλά πιάνει μερικούς βαθμούς χαζοχαρουμενιάς για να περνά η ώρα. Η Posey, ο Rudd και η Barton είναι αρκετά χαριτωμένοι για να χαζεύεις την οθόνη με κατεβασμένα στόρια στον εγκέφαλο όσο κρατάει η ταινία, αρκεί να προλαβαίνεις να κατεβάζεις και τα βλέφαρα όταν εμφανίζεται ο DeVito ως ιδανικός εραστής. Διαφορετικά μπορεί να βγεις απ’ την αίθουσα με καμιά φρέσκια ψυχασθένεια.

Ο τρόμος που μπορεί να κρύβει μια σοφίτα δεν είναι απαραίτητα εκείνες οι παλιές φωτογραφίες από γκόμενες που σε συνόδευαν όταν ακόμα δεν είχες αποκτήσει αίσθηση του γούστου. Αυτό αποδείχθηκε και κινηματογραφικά το 1987 με το θεώρημα του Clive Barker σύμφωνα με το οποίο οι πιθανότητες να ανοίξει στην σοφίτα σου ένα two way portal με την κόλαση είναι ανάλογες της περιέργειας που δέρνει το ρεμάλι θείο/γκόμενο/αδερφό σου. Οκέι, δεν υπάρχει κανένα θεώρημα του Clive Barker αλλά μόλις το διατύπωσα. Το θέμα είναι ότι το Hellraiser (1987), η ταινία πριν τη σειρά από ομότιτλα sequel που κάποιες φορές ξεπέρασαν (Hellraiser II (1988)) και κάποιες άλλες ούτε ακούμπησαν την αίγλη του πρώτου φιλμ (εεε… όλα τα υπόλοιπα), ήταν τουλάχιστον ριζοσπαστική για την εποχή της. Χωρίς teenage θύματα με εγκεφαλική ανεπάρκεια, χωρίς μανιακούς δολοφόνους που σφάζουν απλά και μόνο λόγω τρέλας, το Hellraiser περιέβαλλε την ιδέα του horror με αυτό που της έλειπε: μυθολογία. O καταραμένος κύβος που ανοίγει τις πόρτες σε μια διάσταση πόνου, οι λιγομίλητοι Cenobites, παράγοντες που απαγκίστρωσαν την ταινία τρόμου από την με-το-κιλό παραγγελία fake αίματος. Όχι ότι μας άφησε παραπονούμενους στο splatter. Άλλωστε, μπορεί εμείς απλά να τρίξαμε τα δόντια στη σκηνή με τα αγκίστρια αλλά, όπως είπε και ο μέγας Pinhead «Jesus wept».

Για όσους, λίγους ελπίζω, αγνοούν αυτό το σημαντικότατο icon του horror cinema να υπενθυμίσω πως, όπως ακριβώς οι Cenobites ξεπερνούν τα όρια των εννοιών «πόνος» και «ηδονή», έτσι και ο Pinhead είναι… όν δύσκολης κατάταξης. Σε αντίθεση με άλλους «κακούς» της εικονογραφίας / λογοτεχνίας τρόμου, δεν μπορεί καν να χαρακτηριστεί κακός. Είναι απλά, υπεράνω. Τον καλείς και έρχεται, σαν αλλόκοσμο delivery service extreme καταστάσεων. Περιστοιχισμένος από τους εξίσου ανατριχιαστικούς βοηθούς του («αυτοσχέδια τραχειοτομεία» και « παχυσαρκία» ), που συμμερίζονται την S/M - goth άποψή του για τη μόδα, ο Pinhead δεν έχει διάθεση για διάλογο, ούτε για παζάρια. Παραλάσσοντας την φράση του Field of Dreams (1989), «fix it and he will come».

Ο Clive Barker ανακοίνωσε πως ο Bob Weinstein του ζήτησε να γράψει το σενάριο για το remake του Hellraiser. Και όπως αφήνει να εννοηθεί, θα το κάνει προκειμένου το project να μην πέσει στα χέρια κάποιου άλλου που, ως Cenobite, θα το κατακρεουργήσει. Οι Weinsteins, που μάλλον βαρέθηκαν να κλέβουν Oscar και αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τους cult κληρονομιά, προτίθενται να ρίξουν αρκετά λεφτά, κάτι που σίγουρα θα βοηθήσει (με δεδομένη την μπατζετική φτώχια του original) αλλά χρειάζονται και εγγυήσεις για το horror αποτέλεσμα. Αν είναι να αναθέσουν το φιλμ στο άλφα τυχαίο νέο ταλέντο και να γίνει διαδικτυακό θέμα το ποιος σχεδιαστής θα αναλάβει τη δερμάτινη γκαρνταρόμπα των Cenobites τότε ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε. Άμα θέλουμε κάποιον να μας σκίσει τον αμφιβληστροειδή υπάρχει και το Lament Configuration.

Ήσυχα-ήσυχα πέρασε και το 19ο Ευρωπαϊκό Πανόραμα της Ελευθεροτυπίας, που ολοκληρώθηκε επίσημα με την τελετή απονομής των βραβείων του το περασμένο Σάββατο, και σήμερα αρχίζει να τελειώνει, με ένα τριήμερο έξτρα προβολών, στα Ιντεάλ και Τριανόν.


Δες/Κρύψε το trailer του Tristram Shady: A Cock and Bull Story (2005)

Tο βραβείο του Πανοράματος πήγε στο Βελγικό La Raison du plus faible (2006/Το Δίκαιο του Αδυνάτου), που ήταν άλλωστε και υποψήφιο για το Φοίνικα στις περασμένες Κάνες. Εκτός απ' την επιτροπή του φεστιβάλ, βραβείο έδωσε και η Διεθνής Ευρωπαϊκή Ένωση Κριτικών (FIPRESCI), η οποία επέλεξε να τιμήσει την κωμωδία του Winterbottom, Tristram Shandy: A Cock and Bull Story (2005). Που ήταν αδιαμφισβήτητα μια κλάση πάνω από τις υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού. Βέβαια όταν δίνεις ένα βραβείο σαν αυτό της FIPRESCI σε ένα φεστιβάλ σαν αυτό του Πανοράματος, καλό είναι να προσπαθείς να βοηθήσεις μια πιο αδύναμη ταινία με χαμηλή αναγνωρισιμότητα και ζόρικο μέλλον, αλλά δικό τους είναι το βραβείο, όπου θέλουν το ακουμπάνε.

Σε άλλα βραβεία του Σαββατοκύριακου, μερικές ώρες νωρίτερα απ' το Πανόραμα έκανε την απονομή του και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης, γιορτάζοντας την πρώτη του, ελαφρώς επεισοδιακή, διοργάνωση. Η πενηνταμελής επιτροπή (καλά διάβασες, πενήντα μέλη) κινηματογραφόφιλων, με την καθοδήγηση του Ettore Scola, έδωσε το βραβείο της στo ρωσικό δράμα αμλετικής έμπνευσης, Izobrazhaya zhertvu (2006/Παίζοντας το Θύμα) του Kirill Serebrennikov, για έναν νεαρό που προσπαθεί να ξεφύγει απ' την ανεργία, παίζοντας το θύμα σε αστυνομικές αναπαραστάσεις εγκλημάτων. Ειδικό βραβείο επιτροπής πήρε και το φαβορί This is England, για τους skinheads του '80.

Αν και το Δόγμα 95 στη σκληροπυρηνική του μορφή φαλίρισε πριν προλάβει να γεννηθεί σχεδόν, αυτό δε σημαίνει ότι δε μας άφησε μερικά δείγματα της κουλτουριάρικης pop κουλτούρας της εποχής του, που μας στοιχειώνουν ακόμα. Με την καλή και την κακή έννοια. Ένα απ’ αυτά, το Festen (1998) του Thomas Vinterberg, βγήκε και παραέξω απ’ τη σκοτεινή αίθουσα, για να ανέβει σε θεατρικά σανίδια Αγγλικής, Δανέζικης, Γερμανικής, Γαλλικής, Ιταλικής, Σουηδικής, Πολωνικής, Σλοβένικης, Αυστραλέζικης κι Αμερικάνικης κατασκευής. Κι απ’ ότι μας ενημερώνει ο δαιμόνιος Δελτίος Τύπου, που χτυπά πάντα απροειδοποίητα, μέσα στη βδομάδα θα ανέβει και σε αθηναϊκή σκηνή.

Στις 26 Οκτωβρίου θα κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα η θεατρική μεταφορά της ταινίας του Δανού Τόμας Βίντερμπεργκ Festen στο θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή). Πανελλήνια πρώτη. (…) Το διασκευασμένο για την Αγγλική σκηνή σενάριο, μεταφράζει ο Μανώλης Δούνιας, μαζί με την Αλίκη Δανέζη – Knutsen, που κάνει και τη σκηνοθεσία, σε σκηνικά της Μαρίας Κονομής και κοστούμια απ’ τον Άγγελο Φρέντζο, με την ενδυματολογική επιμέλεια της Βένιας Πολυχρονάκη, και μουσική απ’ τον Μίνω Μάτσα, σε μια παραγωγή του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου και της Highway Productions. Τους ρόλους της οικογένειας εν αμόκ, κρατούν οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θέμις Μπαζάκα, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Αγγελική Παπαθεμελή, Γιάννης Στάνκογλου, Εκάβη Ντούμα, Ρένος Μάντης, Ερρίκος Λίτσης, Κώστας Φλωκατούλας, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Μίλτος Νίκας, Καλλιόπη Τζερμάνη, Μανώλης Αφολάνιο και τα κοριτσάκια Ευγενία Λαού και Εύη Χούμπαυλη (εναλλάξ).

Το έργο θα μείνει στη σκηνή για 60 παραστάσεις, που θα γίνονται από Τετάρτη έως Παρασκευή στις 21.00, και Σαββατοκύριακα διπλές στις 19.00 και 21.30. Το εισιτήριο κοστίζει 23 ευρώ, 16 αν είσαι φοιτητής.

Scoop (μτφρ.): πρώτη και αποκλειστική συνταρακτική είδηση, κοινώς «λαβράκι». Δε μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι η τελευταία ταινία του αειθαλούς Woody Allen, που όλο και περισσότερο όσο περνάει ο χρόνος, τον απασχολεί το θέμα το θανάτου και προσπαθεί να το ξορκίσει με το μοναδικό του μαγικό όπλο, το χιούμορ. Κι εγώ μαζί του, γιατί για να δανειστώ τα λόγια του ίδιου «Δεν είναι ότι φοβάμαι να πεθάνω. Απλώς δε θέλω να είμαι εκεί όταν έρθει αυτή η ώρα». Δυστυχώς όμως το εύρημα του δημοσιογράφου που έρχεται από τον άλλο κόσμο, για να βοηθήσει νεαρά και ελπιδοφόρα φοιτήτρια δημοσιογραφικής σχολής, προκειμένου να αποκαλύψει την ταυτότητα του διαβόητου «Δολοφόνου με τα Ταρώ» χάνεται ώσπου να πεις Splendini, το όνομα δηλαδή του ταχυδακτυλουργού που εμπλέκεται κατά τύχη στην ιστορία και που τον ενσαρκώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Που μπερδεύει, μετά το Match Point (2005), για μια ακόμα φορά το κοινό του, το οποίο αναζητεί εναγωνίως, αλλά μάταια τα στοιχεία εκείνα που θα έκαναν την ταινία κλασική (συμπεριλαμβάνεται ένα μόνο, αν και... θεϊκό, αστείο περί της εβραϊκής θρησκείας).

Ο Woody Allen γράφει το σενάριο ειδικά για τη νέα του μούσα, τη Scarlett Johansson, όχι ως μοιραία αντροτραγανίστρα και πλανεύτρα, αλλά ως αθώα, κάπως αφελή και σίγουρα συμπαθητική φοιτήτρια με τα στρογγυλά αδέξια γυαλιά της. Η ώρα κυλάει ευχάριστα με μουσική υπόκρουση Τσαϊκόφσκι και Στράους, χάρη στη χημεία του διδύμου, την κωμική νότα που πετυχημένα δίνει η Johansson, και τη γοητεία του Hugh Jackman, στο ρόλο πλούσιου εργένη από καλή οικογένεια. Και τελειώνει βιαστικά, χωρίς σεναριακές ή/και σκηνοθετικές εξάρσεις, με σαφέστατα πολύ λιγότερα, στον αριθμό και την καυστικότητα, ευφυολογήματα απ’ ότι έχουμε συνηθίσει.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 21:00 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Η Βιέννη των αρχών του 1900 μαγεύεται απ’ τα κόλπα ενός μάγου, που έχει γυρίσει όλον τον κόσμο και έχει καταλάβει όλα του τα μυστήρια, εκτός απ’ αυτό της άσβεστης αγάπης. Την οποία, αναγνωρίζει στο πρόσωπο της μέλλουσας συζύγου του μέλλοντος βασιλιά, και αποφασισμένος να την ξανακερδίσει, κάνει την πόλη γης μαδιάμ.Πότε pulpy, πότε arty και πότε ανελέητα ανιαρό, το δεύτερο φιλμ του Niel Burger μπορεί τουλάχιστον να περηφανεύεται εντυπωσιακά production values. Η υποβλητική φωτογραφία, και τα σκηνικά και τα κοστούμια του, θα μπορούσαν άνετα να το σπρώξουν σε μπόλικες κατηγορίες στα Όσκαρ, αν δεν πνίγονταν απ' το ανισόρροπο μοντάρισμα που νομίζει πως κουβαλάει στις πλάτες του όλο το βάρος του κόσμου.

Αν η Geraghty του Hotel Rwanda (2004) χρησιμοποιούσε λίγο καλύτερα τα ψαλλίδια της για να συνεφέρει εκείνη την απελπιστική κοιλιά λίγο μετά τους πρώτους τίτλους, και μέχρι και το διάλειμα, ο Μάγος θα ‘τανε πολύ πιο μαγικός. Και δε θα υπέφερε κι απ' το ξεχειλωμένο σενάριο που φλυαρεί για ανεξίτηλες αγάπες και γάμους συμφερόντων στο background, χωρίς να έχει τίποτε ενδιαφέρον στο foreground. Και το μεγαλύτερο κρίμα βέβαια, πέρα κι από τα τεχνικά, είναι οι τρεις (άντρες) πρωταγωνιστές, οι οποίοι χαραμίζονται με ερμηνείες πολύ ανώτερες του επιπέδου της ταινίας. Η Jessica Biel δεν έχει πρόβλημα, στα γνωστά υπό του μετρίου επίπεδά της κινείται.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 23:10 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Ο Clooney είδε πως το ασπρόμαυρο τον αδυνατίζει, κι αποφάσισε να το κάνει μόδα. Έτσι, το κόλλησε και στον κολλητό του, Steven Soderbergh, ο οποίος πέρασε φούμο το μεταπολεμικό Βερολίνο, και το ’κανε πιο ατμοσφαιρικό. Αν και προσωπικά πιστεύω πώς όλα αυτά τα κάνουν για να φαίνεται πιο εφετζίδικος ο καπνός του τσιγάρου.

Το παλιακό στυλ του ασπρόμαυρου πάντως ακολουθεί όλη η ταινία, από τους τίτλους που θυμίζουν Sky Captain and the World of Tomorrow (2004), μέχρι και την αφίσα, που αν την πάρεις και τη βάλεις πλάι-πλάι μ' αυτήν της Casablanca (1942), παίζει και να τις μπερδέψεις.

Θα έχουμε λοιπόν άραγες ένα μεταπολεμικό φιλμ νουάρ με εξάρσεις ρομάντζου στο στυλ εκείνης της παλιάς υπέροχης φιλίας; Τον Martini George τον είχαμε για μοντέρνο Cary Grant, για Bogey δεν είχε δώσει δείγματα. Νομίζω; Η Cate Blanchett πάντως, με τα νυσταγμένα, αλλά γεμάτα υποσχέσεις μάτια, τα μισάνοιχτα χείλη και την αύρα μυστικών που φαίνεται να την περιβάλλει, με κάνει να ελπίζω σε μια femme fatale απ’ αυτές που νόμιζα πως δεν υπάρχουν πια τις πάτησε το τραίνο.

Το trailer μας προειδοποιεί ότι η ταινία έχει χαρακτηριστεί απ΄ την MPAA εν τη σοφία της, ως restricted, οπότε φαντάζομαι αυτά τα στιγμιότυπα βίας δεν είναι καν ορεκτικό, γιατί από βρισίδι και σεξ δεν είδα τίποτα. Εκτός βέβαια κι αν αυτό που δεν πρέπει να μάθουν οι κάτω των 17, είναι το ποιος είναι αυτός ο Καλός Γερμανός. Αν κατάλαβες εσύ, ή αν το'χεις διαβάσει στο βιβλίο, ρίξε κάνα hint. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: θα ξαναμαγέψει ο Clooney την Ακαδημία για να στείλει τον Καλό Γερμανό στα Όσκαρ, ή θα τους κάνει πολύ σε περιπέτεια; Εγώ πάντως στο δεύτερο ποντάρω.

Μετά από αμέτρητα teasers, tv spots kai featurettes κυκλοφόρησε ξημερώματα στο (σχεδόν εξίσου με το Moviefone) άθλιο Overdrive του MTV το επίσημο trailer του μεγάλου, μεγαλύτερου, μεγαλότατου φαβορί για τα φετινά Όσκαρ. Τόσο μεγάλο όσο ήταν πέρσι στο τέλος του καλοκαιριού ένα φιλμ με αναμνήσεις μιας γκέισας, για να καταλάβεις.

Τώρα βέβαια άμα δεν έχεις ακούσει τίποτα για τη ταινία, θα περιμένεις να πρωταγωνιστεί η Scarlett Johansson, η Keira Knightley και η Lindsay Lohan. Αλλά βλέποντας το τρέιλερ καταλαβαίνεις ότι τα ονειρικά κορίτσια του τίτλου είναι ο Jamie Foxx με τον Eddie Murphy. Που βγήκαν εκτάκτως απ' τη ντουλάπα επειδή τη προηγούμενη βδομάδα ο Bill Condon, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη, τελείωσε την επίβλεψη του editing του φιλμ. Και του πήρε λιγάκι παραπάνω γιατί αποφάσισε να κόψει εντελώς το ρόλο της Beyoncé φαίνεται. Μια ταινία βασισμένη σε ένα 25χρονα πετυχημένο μιούζικαλ, βασισμένο (χαλαρά) με τη σειρά του στην ιστορία των Supremes, τι χρειάζεται κάποια να παίζει την (αντιγραφή της) Diana Ross?

Έτσι εξηγείται γιατί όλα τα πιασάρικα τραγουδάκια και η Soul Light --σήμα κατατεθέν και της original μαύρης τριπλέτας-- ατμόσφαιρα των προηγούμενων κλιπο-βομβαρδισμών, θυσιάστηκαν στο βωμό της ανάδειξης του υποκριτικού εύρους της φωνής του γαιδάρου των Shrek. Ενώ τελικά η αποκάλυψη ενός μπαρόκ, όπως θα 'λεγε και ο Φραγκούλης, καστ φαίνεται ότι θα είναι η Jennifer Hudson. Η φιναλίστ του American Idol αναλαμβάνει να εκτελέσει το And I Am Telling You I'm Not Going που σημάδεψε το μιούζικαλ (και τη καριέρα της Jennifer Holiday που το πρωτόπε) στη κορύφωση του βίντεο. Και να βάλει κάρβουνο στη μέχρι τώρα ασταμάτητη προωθητική ατμομηχανή της Paramount.

Πάντως ο Condon έχει κάνει δύο (και μόνο) εξαιρετικές (και σχετικά παραγνωρισμένες) δουλειές μέχρι τώρα: τον Kinsey (2004) και τους Θεούς και Δαίμονες (1998). Οι τελευταίοι έχουν ξαμολυθεί πια στο δίκτυο να κάνουν παρέα σε όσους εκστασιάζονται με τον προπομπό της τρίτης του ταινίας. Τα οσκαρικά μπουμπουνητά σταματάνε κάπου εδώ, και αρχίζει η καταιγίδα των.. considerations.

Άλλη μια ταινία του Ken Loach, άλλη μια στρατευμένη δημιουργία, άλλη μια θερμή υποδοχή από τις Μάζες. Από την.. άλλη μπορείς να εμπιστευτείς περισσότερο όλο το βρετανικό τύπο που υποδέχτηκε το χρυσό φοίνικα των Κανών στο σκηνοθέτη με αλλαλαγμούς για ναζιστικού μεγαλείου ύμνο στον IRA και εκφαυλισμό της Ιστορίας. Εγώ βέβαια τη ταινία την είδα πριν γράψω.
Και η Ιστορία έγραψε ότι ήταν η άμετρη βαρβαρότητα με την οποία θέλησαν να πνίξουν, στην αρχή του, τον ιρλανδικό αγώνα για ανεξαρτησία οι Άγγλοι και οι βασιλικοί, αυτή που πέρασε, σε μια νύχτα, όλο τον πληθυσμό από απρόθυμους υπηκόους (στη χειρότερη) σε παθιασμένους επαναστάτες. Από εκεί και πέρα ο Loach διαλέγει να μην κάνει ακόμη έναν Michael Collins (1996) ακολουθώντας όπως ο Neil Jordan την ηγεσία της εξέγερσης. Ούτε μια διδαχή για ταξική πάλη ασχολούμενος με το προλεταριάτο που έβαζε φωτιές στις πόλεις. Αλλά μια αλληγορία της κοινής πορείας αρχικά, και του διχασμού και του εμφυλίου μετά την αποικιο-αποδεχτική συνθηκολόγηση της 6ης Δεκεμβρίου 1921, των Ιρλανδών. Δυο αδέρφια στις αγροτικές περιοχές, ο ένας αμόρφωτος και ατίθασος ο άλλος με ακαδημαϊκές προοπτικές και συμπονετικός κουβαλάνε την ιστορία και ακολουθούν την Ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος.

Μορφωμένος και πεισματικά ανυπότακτος ο σκηνοθέτης σερβίρει εδώ μόλις τη δεύτερη ιστορικών αναφορών ταινία του μετά τη Γη και Ελευθερία (1995). Και είναι η απαρέγκλιτα σοσιαλιστική σαραντάχρονη πορεία του που εξοργίζει τα media στη χώρα του.. ευέλικτου Tony Blair (και όχι η ακρίβεια της αναπαράστασης που είναι εξίσου συνεπής). Κατά τα άλλα η συνταγή περιέχει γνωστής ποιότητας υλικά, με Paul Laverty στο σενάριο και εξαιρετικό Barry Ackroyd στην εξαιρετική φωτογραφία. Και το πρώτο μισό του γεύματος δε παίζεται, με τη μια αφοπλιστικά ρεαλιστική συγκλονιστική σκηνή μετά την άλλη. Στο δεύτερο βέβαια το χαρτί καίγεται προσπαθώντας να εξηγήσει όραμα και περηφάνεια στους ήδη συνθηκολογημένους.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 23.00 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Ζηλιάρης αρραβωνιάρης τρώει τα μούτρα του εν ώρα παρακολούθησης, και περιφέρεται ως φάντασμα γύρω απ' τη γυναίκα της ζωής του, έχοντας πέντε λεπτά ενσάρκωσης διαθέσιμα, να σκορπίσει κατά βούληση. Και τελικά, μπορείς να κάνεις πολλά με πέντε λεπτά σε μιάμιση ώρα.
Από κωμωδίες ο ελληνικός κινηματογράφος, άλλο τίποτα. Από concept, ψύλλοι στ’ άχυρα. Αυτό να θυμάσαι όταν βλέπεις τα Πέντε Λεπτά Ακόμα. Μπορεί το μοντάζ να κοιμίζει λίγο, οι διάλογοι να μοιάζουν κάπως off, και το στόρι να κολλάει κάπου στα μισά, αλλά τουλάχιστον υπάρχει concept. Άλλο αν η ταινία δεν καταφέρνει να το πάει κάπου. Αυτό είναι άλλη μια κατάρα χαρακτηριστική της ντόπιας σκηνής.

Ο Βασίλης Χαραμπόπουλος, που ουσιαστικά κρατά τον κεντρικό ρόλο της ταινίας, είναι και ο πιο αδικημένος της, όχι μόνο γιατί του κόβουν screentime για να τον δώσουν στην (κουκλάρα) Παναγιώτα Βλαντή, αλλά και γιατί μαζί με το στόρι, η μπάλα μισοδουλειάς παίρνει και τον χαρακτήρα του. Ο ήρωας όπως και η ταινία, ξεκινούν με υποσχέσεις, αλλά πριν φτάσει το διάλειμμα αρχίζουν να τα χάνουν, και πελαγώνουν στην επαναληπτικότητα και τους δισταγμούς του σεναρίου να καταλήξει επιτέλους στο άτολμο φινάλε του.

Ο Aki Kaurismaki έχει συγκεκριμένη αισθητική και μια αβάσταχτη νοσταλγία για το παρελθόν και τις εικόνες του. Οι ήρωές του ακολουθούν δικούς τους κανόνες και ζουν σε ένα σύμπαν, όπου η τιμή και άλλες αρχές κυριαρχούν σε πείσμα της κακίας και του συμφέροντος. Ο νέος του καλός καγαθός πλην όμως loser ήρωας, είναι μια κωμικοτραγική φιγούρα, ένας απονήρευτος σεκιουριτάς που μπλέκει στα δίχτυα κακοποιών που φιλοδοξούν να κλέψουν ένα κοσμηματοπωλείο και τελικά καταλήγει στη φυλακή χωρίς να έχει φταίξει...
Όλοι συμφωνούν ότι αυτή η --φαινομενικά έστω-- αφέλεια είναι κατά βάθος ειρωνεία (ας θυμηθούμε και το Juha (1999)), αλλά πόσο αντέχει κανείς να βλέπει πρωτόγονη αφήγηση τύπου αθώος άντρας πέφτει θύμα πονηρής γυναίκας; Ισχνή ανάπτυξη σεναρίου, υποκριτική που εξαντλείται στη μηχανική διεκπεραίωση κινήσεων και ηθικοπλαστικά διδάγματα. Ανέκφραστα πρόσωπα εκστομίζουν αστείες/αφελείς ατάκες που συχνά δεν ωφελούν σε τίποτα. Η πιο αστεία σκηνή της ταινίας είναι αυτή που ανατρέπει αλύπητα την εικόνα της πρωταγωνίστριας από femme fatale σε χαρούμενη νοικοκυρά. Η μοιραία καθαρίζει με ηλεκτρική σκούπα πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, ενώ οι άντρες της είναι αραγμένοι και παίζουν χαρτιά.

Όπως και να χει, οι βαρύγδουπες στιγμές που δηλώνουν πράξεις με την απουσία τους, όταν η κάμερα μένει στραμμένη προς την αρχική της θέση χωρίς να ακολουθεί τη δράση, έχουν τη γοητεία τους. Τα πλάνα της υγρής και νυσταγμένης πόλης έχουν κι αυτά τη γοητεία τους, όπως και η femme fatale με τα γατίσια μάτια. Είναι και σχετικά μικρή ταινία, οπότε δε προλαβαίνει να αγανακτίσει δα και κανέναν.

Πειραγμένη οικογένεια μαζεύει παραμορφωμένο μωρό απ’ τα σκουπίδια, το μεγαλώνει, του φοράει μάσκα, και το στέλνει για δουλειά στο σφαγείο του χωριού. Όταν το σφαγείο κλείνει και το χωριό ερημώνει, η οικογένεια παραμένει, και τρέφεται με περαστικούς. Ο μικρός αναλαμβάνει τη χασαποδουλειά, κι αρχίζει να χτίζει τη φήμη του ως ο διαβόητος Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι.Όταν λέμε prequel, μιλάμε συνήθως για την ιστορία που έγινε πριν απ’ την ιστορία που έγινε μετά, η οποία είναι και η ιστορία που ξέρουμε. Όταν όμως αρχίζει η ταινία, και το prequel ξεπετάγεται στα πρώτα 10-15 λεπτά, και μάλιστα σχεδόν εν είδη flashback, για να περάσουμε γρήγορα-γρήγορα σε βιαστική αναπαράσταση της ιστορίας που ήδη ξέρουμε, τότε πια δε μιλάμε για prequel. Μιλάμε για απάτη. Απ’ αυτές που το Hollywood αρέσκεται να ξεπετά τελευταία στον τομέα του horror.

Αυτά βέβαια, σε περίπτωση που ξέρουμε την ιστορία που υποτίθεται ότι ξέρουμε, και που ακολουθεί το υποτιθέμενο prequel. Γιατί αν δεν ξέρουμε για το Texas Chainsaw Massacre, το εν λόγω “prequel,” μπορούμε κάλλιστα να το δούμε σαν remake. Ή premake, για να εισάγουμε και καμιά ορολογία. Αποτυχημένο premake βέβαια, γιατί αν και δεν τσιγκουνεύεται το μη ακατάλληλο gore (σχήμα οξύμωρο αν θες την άποψή μου), η ανέμπνευστη πλοκή, το αδιάφορο cast και κυρίως η παντελής έλλειψη στυλ που προσπαθεί ο σκηνοθέτης να καλύψει με ανηλεή φιλτραρίσματα, το κάνουν μια εμπειρία που καλύτερα να αποφύγεις, ακόμη κι αν αυτό σου κοστίσει τα νεφρά σου.