Κυκλοφόρησαν τα ξημερώματα, συντονισμένα, το trailer του Live Free or Die Hard (2007) στο Yahoo! Movies και του Die Hard 4.0 (2007) στη Fox International. Ίδια ταινία, άλλο όνομα, άλλα τρέιλερ και πάει λέγοντας, όπως είχαμε δει ήδη από το teaser. Αυτό θα πει να πουλάς σε διεθνή αγορά. Να πουλάς τις ίδιες απιθανοαπίθανες σκηνές που δεν ήταν και εμπορικό σου σήμα μέχρι τώρα, οπότε να χρειάζεται να θολώσεις λίγο τα νερά δηλαδή.

Η λίστα με τις ανατροπές στις λίστες, συνεχίζεται με τον εξορκισμό του Tom Cruise από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες και την αντικατάστασή του απ' τον επί έτη contender, Will Smith. Τουλάχιστον έτσι λέει το Newsweek, που έρχεται να καλύψει το κενό των λιστών του Premiere, μετά τον εξορισμό του περιοδικού στο internet.
Κι αν ο Fresh Prince έχει την τελευταία πενταετία αποδείξει ξανά και ξανά, ότι μπορεί να "ανοίξει" τα άπαντα, ξεπερνώντας είδη, φυλές και φύλα, με εγγυημένα τουλάχιστον τα πρώτα $40μύρια (ή, έστω, τα μισά σε αρτχαΐζουσες δουλειές σαν την τελευταία του) και να παραμένει αγαπητός ακόμα κι όταν πρωταγωνιστεί σε μπούρδες, η επιλογή του Johnny Depp για την δεύτερη θέση, φαίνεται λιγάκι παρακινδυνευμένη, αφού υποτίθεται ότι η κατάταξη βασίζεται σε κάτι παραπάνω από ωμή πρόσκαιρη boxoffice δύναμη. Η εικονική φιγούρα του Καπετάν Sparrow, τον έβαλε μεν σε ηγετική θέση ενός franchise αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά παραμένει στην ουσία η μόνη του εξωπραγματική επίδοση, με μόνο άνω των $50 εκατομμυρίων άνοιγμά του το Charlie and the Chocolate Factory (2005), που βγήκε ανάμεσα στα δυο επεισόδια των Πειρατών της Καραϊβικής, και αμέσως επόμενο νούμερο, τα $30 μύρια του Sleepy Hollow (1999). Το επερχόμενο Sweeney Todd (2007) βέβαια, φημολογείται ότι θα είναι η καλλιτεχνική δικαίωση που θα τον οδηγήσει ξανά στα Όσκαρ, και φαντάζομαι οι ενδοστουντιακές πηγές του Newsweek θα ξέρουν κάτι περισσότερο, αλλά μέχρι να τα δω, κρατώ τις επιφυλάξεις μου.

Τη λίστα συμπληρώνουν ο Ben Stiller δικαίως στην τρίτη θέση, με βέβαιη επιτυχία σε συγκεκριμένο κοινό, και ο Brad Pitt, στηριζόμενος πια κυρίως στα γερά του πόδια έξω από την Αμερική, και υποβοηθούμενος ίσως λιγάκι απ' τις... εξωσχολικές του δραστηριότητες. Ε και ο επί γης εκπρόσωπος των επουράνιων υποσχέσεων (κατά κόσμον Tom Cruise), εν τη σοφία και γενναιοδωρία του, αρκέστηκε στην πέμπτη θέση. Ο δε Tom Hanks, κατά πως μας ενημερώνει το άρθρο, έχει περάσει πια σε επίπεδο πάνω και πέρα από τέτοιες λίστες, το οποίο φαντάζομαι είναι κάτι αντίστοιχο του "έχει εξαϋλωθεί στους ουρανούς".

Την επί σειρά δεκαετιών αδιαμφισβήτητη παντοκυριαρχία του Star Wars στις λίστες των καλύτερων sci-fi ταινιών όλων των εποχών, κατάφερε να τσακίσει η σέκτα των fan fanatica ακολούθων του Joss Whedon, στέλνοντας στο Serenity (2005) στην πρώτη θέση σχετικού δημοψηφίσματος του SFX, του κορυφαίου βρετανικού περιοδικό για sci-fi και fantasy.
Κι έτσι απέδειξαν περισσότερο τι μπορούν να κάνουν ένα μάτσο πωρωμένοι με απεριόριστα clicks στη διάθεσή τους, παρά οτιδήποτε ιδιαίτερα σχετικό με την αξία του κινηματογραφικού spin-off του τηλεοπτικού Firefly. Μπορεί να μην ήταν αρκετοί ούτε για να κρατήσουν τη σειρά απ' το να εξαφανιστεί απ' τους τηλεοπτικούς γαλαξίες λόγω χαμηλών αποδόσεων, ούτε για να βοηθήσουν την ταινία να καλύψει το budget της στις εισπράξεις, οι ορκισμένοι ακόλουθοι είχαν όμως αρκετό χρόνο να οργανωθούν, όπως συνηθίζουν να κάνουν, και να σβήσουν τους αντιπάλους απ' το χάρτη, χαρίζοντας τον θρόνο της κορυφής και το 61% (!) των ψήφων στην ταινία του Whedon. Και κρατώντας σε εξευτελιστική απόσταση την εξαλογία του Lucas με ένα αστείο 28%.

Το ανθυποασήμαντο υπόλοιπο 11% μοιράζονται άλλοι συνήθεις ύποπτοι όπως το Blade Runner (1982/#3), το The Matrix (1999/#5), το 2001: A Space Odyssey (1968/#8), το The Terminator (1984/#9), και η πραγματική καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, το Alien (1979/#6). Το δημοψήφισμα φαίνεται ότι πήρε χαμπάρι κι ο Robert Zemeckis, και κατάφερε να κλείσει τη δεκάδα με το Back to the Future (1985). Φήμες ότι ο Joss Whedon μασουλάει (πάλι) το καπέλο του προσπαθώντας να βρει τρόπο όλους αυτούς τους μανιακούς ακόλουθους να τους μετατρέψει σε αξιοποιήσιμη πηγή χρημάτων, ελέγχονται ως ακριβείς.

Η Alanté Kavaïté, επί ενάμιση χρόνο έγραφε το σενάριο του Άκου τον Χρόνο (2005) με την Émilie Dequenne κατά νου για πρωταγωνίστρια. Και η τελευταία δέχτηκε μετά χαράς το ρόλο, παρόλο που αφορούσε μια όχι ιδιαίτερα χλιδάτη (από οικονομικής πάντα άποψης) ταινία και δη και την πρώτη μεγάλου μήκους της σκηνοθέτιδας. Στα γυρίσματα τελικά οι δυο τους πέρασαν génial όπως φαίνεται και στο πανί, και θα 'θελαν να συνεργαστούν ξανά. Για του λόγου το αληθές, η αρχή της τριλογίας για το πένθος και την απώλεια έχει κινήσει το ενδιαφέρον όχι μόνο σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, από Chicago μέχρι LA. Και είναι ήδη στα σκαριά το αγγλόφωνο remake της, πριν καλά-καλά προλάβει να βγει στις γαλλικές αίθουσες (όπου προγραμματίζεται για τις 6/6!), με παραγωγό το Joe Dante και σκηνοθέτη τον Eduardo Rodriguez. Έτσι οι δυο chick Γαλλίδες, η σκηνοθέτης και η μούσα της, μας εξηγούν γιατί μια ταινία όπου η κόρη ψάχνει την πεθαμένη μητέρα της χρησιμοποιώντας ως μίτο της Αριάδνης χαμένους ήχους του παρελθόντος, αξίζει τέτοιον κόπο.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η estelle και δε την υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Το μάλλον απογοητευτικό με μερικές εκπλήξεις εδώ κι εκεί πρόγραμμά του, έκλεισε χθες βράδυ επίσημα (κι αργότερα απόψε ανεπίσημα) το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου, με την τελετή λήξης και την απονομή των βραβείων του, στη σχεδόν γεμάτη (αν εξαιρέσεις τις θέσεις των απόντων χορηγών) αίθουσα του Απόλλωνα.

Ο δήμαρχος των Αθηνών απένειμε δι' αντιπροσώπου το βραβείο της πόλης των Αθηνών, στην βραβευμένη με δυο Cesar δραματική ιστορία της Lili που ψάχνει τον δίδυμο αδερφό της στο Je vais bien, ne t' en fais pas (2006). Tο κοινό προτίμησε κάτι σε πιο ανάλαφρο, κι έδωσε το βραβείο Jameson στην ακίνδυνη κωμωδία Prete-moi ta main (2006), με τον Alain Chabat και τη Charlotte Gainsbourg, για έναν σαρανταφεύγα αδιόρθωτο εργένη, που προσπαθεί να γλιτώσει απ' το πρήξιμο της οικογένειάς του, πληρώνοντας την boho αδερφή συναδέλφου του να παίξει την αρραβωνιάρα του. Κι έτσι έκλεισε η εβδομάδα των βροχών, που βγάζει σαν τα σαλιγκάρια όλους τους γαλλόφωνους της Αθήνας στο δρόμο για το κέντρο.

Αν έμεινες με μια γεύση αμερικανιάς πάντως απ' τις ταινίες που είδες, θα θυμάσαι πως εδώ και καμιά πενταετία περίπου, η γαλλόφωνη παραγωγή στρέφεται προς πιο νεοηπειρώτικα θεάματα, κι οι γαλλικές γαλλικούρες οδεύουν προς εξαφάνιση. Ε, κι αν κρίνεις απ' την φετινή σοδειά, εκείνη η ώρα έφτασε, και τα πράματα έχουν γίνει ζόρικα για τον γαλλικό κινηματογράφο. Οπότε καλύτερα να περιμένεις καμιά πενταετία ακόμα τώρα, για να ξεπεταχτεί κι ο γαλλικός ανεξάρτητος, να γίνει η καινούρια μόδα. Α, και στο μεταξύ, μην απομακρύνεσαι πολύ, τελειώνω την ταχύρυθμη γαλλικών μου και υποτιτλίζω μερικές συνεντεύξεις ακόμα.

Κατακλυσμό μέσα στο πιο καυτό κινηματογραφικό (και όχι μόνο) καλοκαίρι προαναγγέλλει το δελτίο καιρού που εξέδωσε η Universal στο Moviefone. Για να γλυτώσεις πρέπει να πάρεις το έτερον ήμισυ του είδους σου και να κλειστείς σε μεγάλες σκοτεινές αίθουσες, τρεφόμενος με φουσκωμένο καλαμπόκι, μέχρι την παρέλευσή του.

Επειδή είχα την αχαρακτήριστη ευτυχία να παραστώ σε όλες τις αντίστοιχες μαζώξεις που διοργανώθηκαν υπό την εποπτεία του, πρέπει να χαρακτηρίσω απαράδεκτο το γεγονός ότι ο Tom Shadyac αναφέρεται, ανώνυμα(!), μόνο ως ο σκηνοθέτης του Bruce Almighty (2003). Ο άνθρωπος έχει γυρίσει την τεράστια παραγνωρισμένη κωμωδία Dragonfly / Μήνυμα Σιωπής (2002), με τον Kevin Costner να βλέπει νεκρούς παπαγάλους. Και ανυπέρβλητα πασίγνωστα δράματα, ξεκινώντας με τον Jim Carrey σα Ντετέκτιβ Ζώον (1994) και τον Eddie Murphy σα Δάσκαλο για Κλάματα (1996). Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν που αναλαμβάνει τη μεγαλύτερη κωμωδία ever, με προϋπολογισμό που ξεπέρασε τα $175 μύρια και κανείς δε ξέρει το τελικό του όριο.

Πάντως στο τρέιλερ που συνεχίζει τη πρόσφατη τάση να αποκαλύπτει όλη τη πλοκή, ο Steve Carell και ο Morgan Freeman έχουν μεγάλα κέφια και εξαιρετική άνεση και οικειότητα με τον φακό. Ενώ τα αστεία είναι περισσότερα και διαφορετικά από το τίζερ (κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει απόθεμα) και, το σημαντικότερο, πραγματικά αστεία. Άρα στο αναμενόμετρο ο Evan βρίσκει μια θέση λίγο χαμηλότερα από το Knocked Up (2007).

Επειδή, όπως είπαμε, τις μαχητικές κινήσεις του Jason Bourne τις έχουν αποστηθίσει όλοι οι κομπάρσοι, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται στην υποκρισία έκπληξης όταν τρώνε τη μπουνιά στη μάπα, αποκαλύφτηκε χτες στο Yahoo! Movies το νέο του σατανικό σχέδιο αιφνιδιασμού. Η προσθετική μύτη. Μύτη που τρομοκρατεί αποτελεσματικότατα όλα τα ποτήρια σαμπάνιας που βρίσκει το διάβα της.

Και όλα αυτά παράπλευρα, στο τρέιλερ των Δεκατριών του Όσιαν. Που επεκτείνει τη φαεινή ιδέα σε όλο το καστ, για να σου εξαφανίσει την αίσθηση ότι έχει κάνει περισσότερες συνέχειες από την Παρασκευή και 13. Μουστάκες, μαλλούρες και μυτάρες ήταν το εμπορικό σήμα και του τίζερ που είχε βγει τα Χριστούγεννα βέβαια. Αυτό που φέρνει το μεγαλύτερο αδελφάκι του είναι το ξεμπρόστιασμα κάποιων στοιχείων από τη πλοκή, που σύνοψή της δεν έχει κάνει ακόμα επίσημα η Warner. Και αυτό που φαίνεται να φέρνει ο Al Pacino στο franchise, εκτός από το δικό του εμπορικό σήμα (βλ. τα σάλια που κάνουν το υπόλοιπο cast & crew να φοράει αδιάβροχα και γαλότσες), είναι ένα καζίνο. Καζίνο που θα αποτελέσει στόχο με κίνητρο όχι τα λεφτά αλλά την εκδίκηση αυτή τη φορά, όπως διαφημίζεται. Και δε χρειάζεται να σου υποδείξω εγώ τον προφανή συνειρμό της επιστροφής όλων για μια ακόμα μεγάλη μπάζα, για να τη σπάσουν σε όσους (πολλούς) γρουσούζηδες θάψαν τη.. δωδέκατη στη σειρά ταινία που προηγήθηκε (και θα αναγκαστούν να υποστούν και τη γρουσούζικη). Όπως και να 'χει, η διάθεση όλων να υποστούν τα μεταξύ τους αστεία, και αυτά όλων των υπολοίπων σε βάρος τους, είναι αξιέπαινη.

Με το Ελέκτρωμα των Daft Punk (και μη με ρωτάς να σου πω γιατί το βγάλαν έτσι) κλείνουν 45 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα στον Απόλλωνα οι (μίνι, τριών προβολών) Νύχτες του φετινού και όγδοου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο το soundtrack της ταινίας δεν υπογράφει το group, αλλά περιέχει Sébastien Tellier, Todd Rundgren, Brian Eno και.. ατελείωτες ώρες σιωπής και περιπλανήσεων στην έρημο. Περιπλανήσεων δυο ρομπότ (και μάντεψε ποιοι δεν τα παίζουν κι αυτά) που ψάχνουν να αποδειχτούν άνθρωποι τελικά, κατά πάσα πιθανότητα. Το φιλμ προβλήθηκε στις Κάνες πέρσι αλλά αν κατάλαβα καλά τώρα παίζει στις αίθουσες, και πιο συγκεκριμένα στην εξής μία, στη Γαλλία. Και μπορεί να μυρίζει λιγάκι σα The Brown Robo-Bunny αλλά όσο να 'ναι Daft Punk είναι αυτοί. Εδώ τρέχαμε στον Χα-πε-ζέ και την Ελ-ζά τη προηγούμενη βδομάδα.

Επιτέλους οι Μάζες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τον πιο αγαπημένο τους κώλο να καταλαμβάνει δέκα είκοσι (και βάλε) τετραγωνικά στο πανί. Από τον Ιούλιο όταν και θα βγει στις αίθουσες η pretend-gay (i.e. κρυφο-straight) κωμωδία του Adam Sandler, I Now Pronounce You Chuck and Larry (2007). Προς το παρόν η ταινία διαφημίζει το πιο δυνατό της σημείο στο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies.

Νωρίτερα, τον Απρίλη, αν και όχι με το καλό της πρόσωπο απ' όσο ξέρω, η Τζέσικα θα περάσει να τσεκάρει τα ταμεία και στο Next (2007) όπου οι τρίχες του Nicolas "bad hair day every day" Cage επισκιάζουν ακόμα και την επανεμφάνιση του Lee Tamahori μετά τις γνωστές περιπέτειές του στις πιάτσες του LA. Οι ρώγες της πρωταγωνίστριας δεν επισκιάζονταν με τίποτα πάντως τη τελευταία φορά που την είδαμε, στην απονομή των Όσκαρ. Τελευταία φορά που την είδαμε και μόνη της ίσως, αφού οι έξαλλοι πανηγυρισμοί για τον χωρισμό της κράτησαν λίγο και φαίνεται να γυρνάει με κάποιον τώρα.

Ο λευκός, ξανθός, γαλανομάτης Αζούρ, κι ο μελαμψός σε όλα του Ασμάρ, μεγαλώνουν με την ίδια γκουβερνάντα στη μεσαιωνική Γαλλία. Αναπόφευκτα τα αγόρια χωρίζονται, όταν ο Ασμάρ με την γκουβερνάντα εκδιώχνονται, αλλά σμίγουν ξανά όταν ο Αζούρ ταξιδεύει σε μια αδιευκρίνιστη χώρα που ακούγεται σαν την Αραβία, για να βρει και να παντρευτεί την πριγκίπισσα πέρα απ' τη θάλασσα.Ο δημιουργός της διλογίας του Κιρίκου, αφήνει το χαρτί και περνά στον ψηφιακό κόσμο, αλλά συνεχίζει να κεντάει διδιάστατα, εικόνες που θα σε ξενίσουν στην αρχή, αλλά όταν συνηθίσεις, θα σε εντυπωσιάσουν με τον απίστευτο πλούτο λεπτομερειών, αναφορών και συμβολισμών, που βγαίνουν απ' την εικόνα και ξεχύνονται και στο σενάριο. Είναι ξεκάθαρο ότι η έννοια της ειρηνικής και αρμονικής συνύπαρξης των λαών, και η αποδοχή της διαφορετικότητας ως πλούτου της ανθρωπότητας, είναι αυτά που πρωτίστως τον απασχολούν, αλλά τα αντιμετωπίζει με χαρακτηριστική ηρεμία και νηφαλιότητα, που δεν θα νιώσεις στιγμή ότι κάνει κήρυγμα με τα πενάκια του, ούτε στο πρώτο, πιο στατικό μισό που καταπιάνεται με την επιβολή της διαφορετικότητας απ' την εποχή της διαπαιδαγώγησης ακόμα, ούτε στο δεύτερο, που μέσα από την ιστορία δράσης αλά Indiana Jones, εικονογραφεί την περιπέτεια της ανατροπής των εγκαθιδρυμένων διαχωρισμών. Στο δεύτερο βέβαια η ανάπτυξη των χαρακτήρων βαλτώνει αρκετές φορές, αλλά αν δεν σου αρκεί η εικαστική και αφηγηματική νοσταλγία του Prince of Persia II που πιθανότατα θα σου προκαλέσει, μπορείς κάλλιστα να βγεις για ανεφοδιασμό αναψυκτικών των πιτσιρικιών. Γιατί, αν και το Azur et Asmar έχει στιγμές μαγευτικές και για τους μεγαλύτερους θεατές του, η αξία του είναι κυρίως η διαπαιδαγωγική για τους μικρότερους. Κι αυτήν, την έχει σε τσουβάλια.

Μπόγιας παθιάζεται με ιστορία με ντετέκτιβ, ο οποίος έχει παθιαστεί με τον αριθμό 23, ο οποίο πάνω και πέρα απ' όλα, υποτίθεται ότι κυριαρχεί του σύμπαντος, κρύβοντας ανυπολόγιστη καταστροφική μεταφυσική αξία.Στα χέρια ενός έμπειρου γραφιά, αυτός ο αχταρμάς θα μπορούσε να βγάλει ένα συναρπαστικό συνολάκι, που θα έδινε στον Shumacher και τον κινηματογραφιστή του, Matthew Libatique (μόνιμο συνεργάτη του Aronofsky) μια υπαρκτή βάση να στήσουν το παιχνίδι τους, και στον φουκαρά τον Carrey, την ευκαιρία να βάλει κάτι καινούριο στη μικρή λίστα των δραματικών του χαρακτήρων. Τώρα, αφού πρώτα βλαστήμησε την τύχη του που δεν έπαιξε στο προηγούμενο ψυχολογικό θρίλερ του Shumacher, το Phone Booth (2002), ο Carrey μετανιώνει που έπαιξε στο καινούριο του και καταλήγει καταδικασμένος σε άλλα 23 χρόνια κωμωδίας. Ο Shumacher μένει με μια παταγώδη αποτυχία στα χέρια κατώτερη ακόμα και των δικών του επιπέδων, κι ο Libatique με την υπογραφή του σε ένα σώοου χωρίς ταινία, ενώ ο πρωτάρης σεναριογράφος Fernley Phillips, αποκαλύπτει την αμηχανία και την αδεξιότητά του να κινηθεί σε λημέρια Stephen King --για την ώρα τουλάχιστον--, πετώντας στον αέρα τρεις μίτους μυστηρίου, οι οποίοι παίρνουν σειρές για το ποιός θα κερδίσει για περισσότερη ώρα το ενδιαφέρον, αλλά στο τέλος αποδεικνύονται όλοι πολύ αδύναμοι για να αντέξουν πέρα απ' το πρώτο μισό της ιστορίας. Κι έτσι, ο αριθμός 23 αποδεικνύεται πραγματικά καταραμένος, και δικαιώνει τον σταρ του ΤΗΛΕΦΩΣ, που βλέπει τα πάντα σε λεξάριθμους. Αμήν.

Ηρωική φιγούρα μυθικών διαστάσεων της Ισπανίας απ' τους αυτοκρατορικούς της πολέμους του 17ου αιώνα, ο Κάπτεν Αλατρίστε ήταν ένας στρατιώτης που έγινε μισθοφόρος, μιας χώρας που όσο τον πλήγωνε, τόσο τον πώρωνε.Αν δεν μπορείς να περιμένεις κάνα τρίμηνο για τους καινούριους Πειρατές της Καραϊβικής (2007) και παραείσαι φτιαγμένος απ' τους 300 (2007), ο Αλατρίστος μπορεί να λειτουργήσει σα μεθαδόνη, αλλά μην περιμένεις και κάνα τριπάκι της προκοπής. Βασισμένο σε βιβλίο για λαϊκό ήρωα, συμβατικά και με ασφάλεια σκηνοθετημένο, το φιλμ προτείνει τα καλοραμμένα κοστούμια του, μια - δυο καλές μάχες και τις όμορφες φάτσες του (αυτός ο Unax Ugalde, που ήταν κρυμμένος τόσον καιρό;), σαν αντίβαρο της κατακερματισμένης πλοκής, που προσπαθεί να καλύψει χρόνια ολόκληρα της πολεμόχαρης συμπεριφοράς της Ισπανίας, με μια εσάνς από δολοπλοκίες αυλικών και λίγο από ηθική του πολεμιστή, χωρίς τελικά να προσφέρει ιδιαίτερα ολοκληρωμένη εικόνα από τίποτε. Αν η ταινία δεν κρατούσε δυόμιση ώρες, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτά τα χοροπηδητά στο χωροχρόνο που αδιαφορούν για το ποιος έκανε τι, πώς πότε και γιατί, είναι αποτέλεσμα σακατέματος στο μοντάζ. Αν ακόμα και τώρα όμως είναι σακατεμένο στο μοντάζ, τρέμω να αναρωτηθώ τι διάρκεια θα απαιτούσε μια πλοκή που να βγάζει νόημα.

Διάφορα ενσταντανέ από τη σύγχρονη διαδικασία της πρωτογενούς παραγωγής, σε cinemascope δίχως λόγια, φρέσκα και ωμά για άμεση κατανάλωση.Με κάτι περιπτώσεις σαν και το ντοκιμαντέρ αυτό, έρχεται ένας άνθρωπος που βγάζει τον άρτο του τον επιούσιο απ' τις ταινίες, να επαναπροσδιορίσει τη δουλειά που κάνει. Ντοκιμαντέρ με ομολογουμένως εντυπωσιακά καδραρίσματα, δίχως αφήγηση, με το υποβλητικό, σχεδόν υπνωτιστικό βουητό μηχανημάτων για μόνο soundtrack, πάει στο διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ και κερδίζει ειδικό βραβείο απ' την επιτροπή, η οποία ενθουσιάστηκε, λέει, γιατί το φιλμ επιδεικνύει εντυπωσιακή αντικειμενικότητα. Παρουσιάζει τα γεγονότα ως έχουν, αφήνοντας το κοινό να αφυπνιστεί μόνο του. Μόνο που το κοινό που περίμενε αυτήν την όψιμη συνειδητοποίηση της βιομηχανοποίησης της γεωργικής και κτηνοπτηνοτροφικής παραγωγής για να αφυπνιστεί, μάλλον έτρωγε τόσον καιρό από σωληνάκι, και τώρα ψάχνει να δει πώς είναι ο κόσμος έξω από τη μήτρα. Πάντως όλο αυτό το χωρίς λόγια, δουλεύει παραδόξως καλά, αφού αφήνει άπλετο χώρο να κουβεντιάζεις με το διπλανό σου. Βέβαια, αν πας να το δεις μόνος σου, φίλε, την έκατσες.

Βγήκε χωρίς προειδοποίηση στο Yahoo! Movies UK η πρώτη πρόκληση του Jason Bourne στον James Bond για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή δράσης. Όπως είναι γνωστό, ο νυν κάτοχος του τίτλου έκανε δυναμική επιστροφή στη πρώτη θέση το Νοέμβρη, και ακόμα και τώρα μαζεύει βραβεία και φράγκα.

Και απ' ότι φαίνεται ο νεαρός αμφισβητίας, και πρωταθλητής κι αυτός για ένα φεγγάρι, δε πρόκειται να αντέξει πολλούς γύρους αυτή τη φορά. Τις κινήσεις του τις περιμένουν πια όλοι σα να βλέπουν το ριπλέι, και ακόμα και στον.. Πληροφοριοδότη (2006) τις ίδιες έκανε. Ενώ ο πράκτορας με τη κωδική ονομασία 007 έχει αντικαταστήσει κι αυτός τις γκατζετιές με ότι βρίσκει πρόχειρο και ξεφορτώνεται με πιο μπρουτάλ κινήσεις τις ενοχλήσεις --ο Bourne μιλάει και θέλει τρεις σκηνές να ξεφορτωθεί δυο τσιράκια, ο Bond πυροβολάει και τα κοπανάει σα μύγες όπως τα προσπερνάει. Και ο πήδος αλά Spider-Man πάνω από ένα δρομάκι που φυλάει για έκπληξη το βίντεο δε συγκρίνεται με το άλμα-πτήση στο τέλος του περσινού πρώτου προάγγελου για το Bond reboot. Ικανός να σώσει τη κατάσταση φαίνεται μόνο ο ρεαλισμός του Paul Greengrass που επιστρέφει στη σκηνοθεσία, αλλά μόνο κούνημα στη κάμερα και πλάνα με πολλές οθόνες που θυμίζουν United 93 (2006) φέρνει μαζί του προς το παρόν.

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το βιβλίο του Robert Ludlum όπως και οι προηγούμενοι δύο, και φυσικά εκεί σταματάνε και οι δανεισμοί του φιλμ όπως και των προηγούμενων δύο. Εκτός από το ότι ο ήρωας επιστρέφει στη Νέα Υόρκη, όπως λέει η ατάκα της αφίσας, δεν είναι και πολλά γνωστά για τη πλοκή. Όμως το μοτίβο αναζήτηση υπευθύνων μέσα σε αμνησία, δε πρόκειται να αλλάξει.

Απ' όλα τα μανταραστικά sequels και remakes που έχουμε δει στον τρομο-χώρο το χειμώνα, η συνέχεια των 28 Days Later... (2002) φαίνεται η μοναδική ικανή να φέρει την άνοιξη. Ο Danny Boyle (και ο Alex Garland του σεναρίου) είναι μόνο στα credits στην παραγωγή αυτή τη φορά, όμως αυτή (η παραγωγή) είναι οφθαλμοφανέστα πολύ πιο χλιδάτη.

Εικοσιοχτώ (28) βδομάδες αργότερα λοιπόν οι Αμερικανοί αναλαμβάνουν, μέσω της Fox Atomic, να προσλάβουν και κάνα κομπάρσο να στρώσουν τη φωτογραφία και να πληρώσουν για αξιοπρεπή εφέ, παρόλο που το ταλέντο παραμένει βρετανικό (και με σύντομο αλλά φεστιβαλικό παρελθόν). Οι ίδιοι (οι κλητοί του θείου Σαμ) αναλαμβάνουν, μέσα στο φιλμ, να ελέγξουν τον εποικισμό των ερημωμένων σκηνικών της πρώτης ταινίας. Αλλά (έκπληξη!) ο ιός ξαναχτυπάει και, όπως μπορείς να δεις και στο τρέιλερ, οι ελεγκτές αντιδρούν με το γνωστό τους συγκρατημένο και εκλεπτυσμένο τρόπο. Ενώ γενικά το στόρι φαίνεται μελετημένο (i.e. χωρίς τις σεναριακές τρυπάρες του πρώτου) και να επικεντρώνεται σε μια οικογένεια που είχε επιζήσει στον προηγούμενο γύρο (περιμένοντας να πεθάνουν τα ζόμπι από τη πείνα ως γνωστό). Και δε το λέω μόνο εγώ (μελετημένο) αλλά οι περισσότεροι από τότε που διέρρευσε στα internets. Και τις ίδιες καλές εντυπώσεις αφήνουν και τα πρώτα 28 λεπτά του αποτελέσματος που η ματοβαμμένη θυγατρική της Fox προβάλλει από δω κι από κει.

Ένα τμήμα του τρέιλερ (αυτό με τους Muse στην υπόκρουση) είχε βγει νωρίτερα στη σελίδα της παραγωγής. Ολόκληρο βγήκε τη Παρασκευή στις αίθουσες πριν το The Hills Have Eyes 2 (2007), και σήμερα στο apple.com χωρίς κανένας να μπορεί να το κατεβάσει.

Έναν καλό σκηνοθέτη που να είναι άσχετος με το θέμα για να μπορεί να το προσεγγίσει με την αγνότητα του θεατή, έψαχνε ο παραγωγός του No Body is Perfect (2006), όταν το project ήταν ακόμα στα σκαριά ως ντοκιμαντέρ για την σεξουαλικότητα εν γένει. Τον ντοκιμαντερίστα του τον βρήκε στον Raphaël Sibilla, όταν ο πιτσιρικάς τότε, στεκόταν ανάμεσα στους υποψήφιους για το Swiss Film Prize με το ντεμπούτο του, 117 police secours (2001), πριν μια πενταετία περίπου.

Τεσσερα χρόνια γυρισμάτων μετά, το ντοκιμαντέρ είχε ήδη στραφεί στον σκοτεινό κι αποπνικτικό χώρο της σωματικής κακομεταχείρισης, του σαδομαζοχισμού, των φετίχ, της διαφυλλετικότητας και του body performance. Και είχε ταξιδέψει από την Ασία, στην Ευρώπη και στην Αμερική, για να υπογραμμίσει τις πολιτισμικές και φιλοσοφικές αποστάσεις των λαών και των γειτόνων, μέσα απ' την εξερεύνηση των σεξουαλικών τους ιδιαιτεροτήτων. Ε και ένα χρόνο μοντάζ μετά, βγήκε στις αίθουσες ένα καλοζυγισμένο φιλμ, πλούσιο, αλλά και συγκρατημένο, που χωρίς να σοκάρει τους αμύητους, τούς ανοίγει παράθυρο σ' έναν κόσμο που δεν θέλησαν να γνωρίσουν, δικαιώνοντας έτσι τον λόγο ύπαρξης κινηματογραφικών φεστιβάλ. Όσο για τους γνώστες, μπορεί να μην τους λέει τίποτε καινούριο, αλλά τους αντιμετωπίζει με σεβασμό και ειλικρίνεια, προσφέροντάς τους μια πιο σφαιρική θεώρηση ενός θέματος που συνήθως στις μάζες παρουσιάζεται ως freak show.

Στο Παρίσι του 2054 ένας αστυνομικός που δε μασάει αναλαμβάνει μια περίεργη υπόθεση εξαφάνισης μιας κοπέλας. Για λογαριασμό μιας περίεργης μεγαλοεταιρείας καλλυντικών που έχει φτάσει να μπλέκει με τις ζωές όλων.
Για το πρώτο του φιλμ ο Christian Volckman ξόδεψε 6-7 χρόνια σε ένα στούντιο στο Λουξεμβούργο, με ένα μικροσκοπικό για τις φιλοδοξίες του προϋπολογισμό (γύρω στα $15 εκατομμύρια). Και παρέδωσε κάτι που δεν έχεις ξαναδεί όσο κι αν το έχει ξανακούσει αυτό. Ένα βήμα πέρα από το Sin City (2005) και τις σχετικές προσπάθειες του Richard Linklater στα Waking Life (2001) και A Scanner Darkly (2006), αναμιγνύει ψηφιακά σκηνικά και ζωντανή δράση, περιορίζει το χρώμα στο απολύτως βασικό ασπρόμαυρο, και φτιάχνει ένα κινηματογραφικό κόμικ που κάθε κάδρο του γράφει όσο και στο χαρτί. Ένα φιλμ νουάρ βουτηγμένο κυριολεκτικά στις μελανές σκιές, με κάποιους γκρι τόνους να δίνουν την αίσθηση του βάθους κάπου κάπου, και αισιόδοξο χρώμα μόνο σε παιδικές ζωγραφιές. Ένα φουτουριστικό φιλμ νουάρ που αναφέρεται, όπως οφείλει, στο αρχετυπικό Blade Runner (1982), χωρίς να το παρακάνει στα αεροπλανικά της κάμερας (ευκολία που παρέχει το ψηφιακό σετ) για να εντυπωσιάσει. Αλλά σε αναγκάζει να λες πςςς τι έκανε ρε με τη προσοχή στις λεπτομέρειες του στησίματος και των περασμάτων. Με πιο δυνατό παράδειγμα το.. μεγάλο σκηνικό του Παρισιού, που σε κάθε σκηνή μοιάζει το ίδιο αλλά σα μητρόπολη του μέλλοντος.

Από κει και πέρα το σενάριο είναι πρωτότυπο στη μίξη όλων των τυπικών στοιχείων του είδους, όμως μετά το δεύτερο τόξο (βλ. εκεί που γίνεται η ανατροπή που θα οδηγήσει στο τελικό ξεκαθάρισμα) γίνεται ψιλοβαρετό, υποθέτοντας ότι για όλους η αιώνια ζωή είναι το αποφευκτέο. Και τα μάτια των χαρακτήρων που δε μπορεί να πιάσει η τεχνική του rotoscoping (εφόσον δεν προεξέχουν) δεν έχουν την ίδια προσοχή (αφού έπρεπε να ζωγραφιστούν καρέ καρέ), αφαιρώντας αρκετά από τη συνολική αίσθηση αν το προσέξεις (ουπς μόλις το πρόσεξες).

Διέρρευσε στα διαδίχτυα (στο BridgeToTheStars.Net συγκεκριμένα, χωρίς να είμαι σίγουρος ότι είναι η πηγή) ένα trailer για τη κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου βιβλίου της Τριλογίας του Κόσμου του Philip Pullman. Η ταινία δανείζεται τον αμερικάνικο τίτλο του βιβλίου που στον υπόλοιπο πλανήτη είναι γνωστό σα Northern Lights (και στην Ελλάδα σα Το Αστέρι του Βορρά). Το βίντεο προορίζεται προφανώς για διανομείς και λοιπούς εμπόρους, με τα περισσότερα εφέ να είναι στο βασικό στάδιο και δηλώσεις των συντελεστών να.. διακόπτουν.

Update: Με αφορμή το teaser που κυκλοφόρησε παράλληλα με τη παρουσίαση της ταινίας στις Κάνες, η παιδικοβιβλιοφάγα estelle που ακόμα και στο χαβαλετζίδικο σχετικό θέμα (όταν ανακοινώθηκε η συμμετοχή του Daniel Craig στο καστ) δε συγκρατούσε τον ενθουσιασμό της, ψιθύρισε τα μερικά λογάκια που είχα προαναγγείλει εδώ και μήνες:

Στο μεγάλο παζάρι ταινιών στις Κάνες, κάποιοι επιτρέπεται να ανασηκώσουν λιγάκι το πέπλο μυστηρίου που κρύβει η ανάπλαση του φανταστικού κόσμου του Pullman –-που μέχρι τώρα τον βρίσκαμε μόνο σε σελίδες βιβλίων και στη φαντασία μας-- με οπτικά μέσα. Μόνο exclusive μάτια μπορούν να δουν το υλικό που η New Line προσέχει ως κόρην οφθαλμού, ο συγγραφέας όμως και μια εκ των παραγωγών πρόλαβαν να αποκαλύψουν περαιτέρω λεπτομέρειες στο Oxford Literary Festival και σε wannabe συγγραφείς ανάλογων πονημάτων. Ο Pullman έβγαλε λοιπόν τη σκούφια του για τη συμμετοχή της Kidman στην ταινία, λέγοντας πως αυτήν και μόνο ονειρευόταν για το ρόλο, στεναχωρήθηκε λιγάκι όμως όταν θυμήθηκε πως ονειρευόταν επίσης τον Laurence Olivier, αλλά τελικά δεν του έκατσε και αναγκάστηκε να αρκεστεί στον λίγο πιο χοντροκομμένο Daniel Craig.

Φαντασία και Ιστορία χορεύουν με χρωματιστά κοστούμια της Γαλλίας του 17ου αιώνα, στο ημιμυθοπλαστικό ημιβιογραφικό παραμύθι που μπλέκει ένα χαμένο κομμάτι της ζωής του Μολιέρου με στιγμές διάφορων θεατρικών του ανθρώπου που άλλαξε το πρόσωπο της γαλλικής κωμωδίας.Η σίγουρα όχι ακαδημαϊκή, και σίγουρα απόλυτα risk-free προσέγγιση του θέματος από τον Tirard, τού εγγυάται ένα ασφαλές πέρασμα στο εμπορικό κομμάτι του γαλλικού κινηματογράφου, που όσο πάει και μεγαλώνει, σκεπάζοντας τις πιο ριψοκίνδυνες προσπάθειες μιας χώρας με ιστορία στον προχωρημένο κινηματογράφο, με ένα παχύ πέπλο ταινιών που δεν ενοχλούν και δεν ενθουσιάζουν. Ο Μολιέρος, μπορεί να θεωρηθεί ως χαρακτηριστικό δείγμα του φαινομένου, αποτελώντας συνεπέστατη ευρωπαϊκή μπλοκμπαστεριά, αφού δεν βασίζεται μόνο στο promotion της, αλλά σε αποζημιώνει και στην αίθουσα με τα υψηλά production values της, και την φορμουλαϊκά εμπορική κινηματογραφική γραφή. Δεν είναι τυχαίο που αποτελεί γαλλική ταινία της εγχώριας Village άλλωστε. Τώρα βέβαια, κάτω απ' όλη την επιφάνεια δεν κρύβεται παρά μια αθόρυβη πορδή με έρωτα, συγκίνηση, γέλιο και χαριτωμενιά, ένα Casanova (2005) με πρωταγωνιστή τον Μολιέρο. Η αφήγηση όμως, κυλάει τόσο στρωτά και αεράτα που άσχημη μυρωδιά δεν πιάνεις, κι ο Romain Duris απ' τη μία, που είναι ανερχόμενος ζεν πρεμιέ απ'τις εποχές του Le Divorce (2003) και του Arsene Lupin (2004) ακόμα, και η Laura Morante απ' την άλλη, που θυμίζει Μαρία Ναυπλιώτου και Κατερίνα Λέχου μαζί, αλλά στο πιο ώριμο και με εσάνς μπαχαριού απ' την Ιταλία επιπλέον, προσφέρουν και στα δυο μισά του δημογραφικού, ένα δροσερό πρωταγωνιστικό ζευγάρι που δεν χορταίνεις να βλέπεις.

Από τον τίτλο θα περίμενες κάτι σε καμπάνια κατά των πλαστικών εγχειρήσεων αλλά το ντοκιμαντέρ του Raphaël Sibilla σταμάτησε λίγο πριν να δείξει αυτο-εγχειρήσεις. Ξεκινώντας να καταπιάνεται με σεξουαλικές διαστροφές ανά τον κόσμο, έφτασε.. όπου το έβγαλε ο δρόμος.Όπως λέει το blurb, ο παραγωγός Emmanuel Prévost διάλεξε τον Γαλλο-Ελβετό σκηνοθέτη ακριβώς γιατί δεν είχε καμιά απολύτως εμπειρία γύρω από το θέμα. Και αυτό λειτουργεί ως ένα σημείο θετικότατα. Με συμπαθητική φάτσα και αφέλεια και ανυπόκριτη περιέργεια και αμεροληψία, ο Sibilla γύριζε για τρία (3) χρόνια τον πλανήτη γνωρίζοντας ανθρώπους. Και αυτοί είναι τελικά το θέμα του ντοκιμαντέρ του. Άνθρωποι που κάνουν όλα αυτά τα περίεργα και σοκαριστικά που έχεις ακούσει, αλλά το.. απολαμβάνουν και κυρίως δε βλέπουν γιατί να τα αντιμετωπίζουν έτσι. Άνθρωποι. Και έτσι κάπου εκεί χάνεται η μπάλα. Βλέπεις, για το μεγάλο κοινό μπορεί η κάμερα και τα αντικείμενά της να παρεκκλίνουν, όμως τα περισσότερα που διαλέγει να παρακολουθήσει είναι κοινότυπα για όσους δε συζητάνε δυο χρόνια με το είσαι το ταίρι μου για να δοκιμάσουν οτιδήποτε μη ιεραποστολικά ορθό ή απλά γεννήθηκαν χτες. Γι' αυτούς το ίδιο θα ήταν ένα ντοκιμαντέρ για το πόσο καλά παιδιά είναι οι χοντροί, οι χεβιμεταλάδες, οι γκέι ή οποιαδήποτε "μειονότητα" που περικλείεται μόνο από.. εισαγωγικά πια. Για τους υπόλοιπους η προσπάθεια έχει τόσο ενδιαφέρον όσο και η αναβίωση των σοκιουμαντέρ (i.e. τύπου Shocking Asia) που θα 'λεγες ότι επιχειρεί, κρίνοντας από διάφορα στιχάκια (τύπου "WARNING The images you are about to see may shock or offend some of you") της προώθησης.

Τελικά το φιλμ μένει μετέωρο να ισορροπεί σε φεστιβαλικά σκοινιά, προς τέρψιν κοινού που στο μεγαλύτερο μέρος του ισορροπεί με τη σειρά του στα όρια της συμβατικότητας. Και απλά ίσως να τα ξεχειλώνει κομματάκι.