Renaissance (2006)

(3.5/5)

Σκηνοθεσία: Christian Volckman
Σενάριο: Mathieu Delaporte, Jean-Bernard Pouy (διασκευή)
Ακούγονται: Patrick Floersheim, Laura Blanc


Δες/Κρύψε το trailer

Στο Παρίσι του 2054 ένας αστυνομικός που δε μασάει αναλαμβάνει μια περίεργη υπόθεση εξαφάνισης μιας κοπέλας. Για λογαριασμό μιας περίεργης μεγαλοεταιρείας καλλυντικών που έχει φτάσει να μπλέκει με τις ζωές όλων.
Για το πρώτο του φιλμ ο Christian Volckman ξόδεψε 6-7 χρόνια σε ένα στούντιο στο Λουξεμβούργο, με ένα μικροσκοπικό για τις φιλοδοξίες του προϋπολογισμό (γύρω στα $15 εκατομμύρια). Και παρέδωσε κάτι που δεν έχεις ξαναδεί όσο κι αν το έχει ξανακούσει αυτό. Ένα βήμα πέρα από το Sin City (2005) και τις σχετικές προσπάθειες του Richard Linklater στα Waking Life (2001) και A Scanner Darkly (2006), αναμιγνύει ψηφιακά σκηνικά και ζωντανή δράση, περιορίζει το χρώμα στο απολύτως βασικό ασπρόμαυρο, και φτιάχνει ένα κινηματογραφικό κόμικ που κάθε κάδρο του γράφει όσο και στο χαρτί. Ένα φιλμ νουάρ βουτηγμένο κυριολεκτικά στις μελανές σκιές, με κάποιους γκρι τόνους να δίνουν την αίσθηση του βάθους κάπου κάπου, και αισιόδοξο χρώμα μόνο σε παιδικές ζωγραφιές. Ένα φουτουριστικό φιλμ νουάρ που αναφέρεται, όπως οφείλει, στο αρχετυπικό Blade Runner (1982), χωρίς να το παρακάνει στα αεροπλανικά της κάμερας (ευκολία που παρέχει το ψηφιακό σετ) για να εντυπωσιάσει. Αλλά σε αναγκάζει να λες πςςς τι έκανε ρε με τη προσοχή στις λεπτομέρειες του στησίματος και των περασμάτων. Με πιο δυνατό παράδειγμα το.. μεγάλο σκηνικό του Παρισιού, που σε κάθε σκηνή μοιάζει το ίδιο αλλά σα μητρόπολη του μέλλοντος.

Από κει και πέρα το σενάριο είναι πρωτότυπο στη μίξη όλων των τυπικών στοιχείων του είδους, όμως μετά το δεύτερο τόξο (βλ. εκεί που γίνεται η ανατροπή που θα οδηγήσει στο τελικό ξεκαθάρισμα) γίνεται ψιλοβαρετό, υποθέτοντας ότι για όλους η αιώνια ζωή είναι το αποφευκτέο. Και τα μάτια των χαρακτήρων που δε μπορεί να πιάσει η τεχνική του rotoscoping (εφόσον δεν προεξέχουν) δεν έχουν την ίδια προσοχή (αφού έπρεπε να ζωγραφιστούν καρέ καρέ), αφαιρώντας αρκετά από τη συνολική αίσθηση αν το προσέξεις (ουπς μόλις το πρόσεξες).



Η ταινία προβάλλεται απόψε στις 21.30 στο Γαλλικό Ινστιτούτο, για το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου

2 Responses so far.

  1. Anonymous said

    Λάθος! Η τεχνική δεν είναι το rotoscope, αλλά το motion capture, όπως στο "Polar Express" με τον Tom Hanks.

  2. cheaplog said

    Ερμμμ δε ξέρω αν είναι σκόπιμο να πιάσουμε τα τεχνικά, αλλά επιμένω να τη θεωρώ τεχνική rotoscoping που είναι ευρύτατος και.. παλαιολιθικός όρος και συγκεκριμένα κινηματογραφικός (και άρα κατανοητός απ' όλους). Motion capture δεν είναι καμιά συγκεκριμένη τεχνική, και ειδικά κινηματογραφική. Είναι περιγραφή μιας διαδικασίας (η οποία είναι προφανέστατα η.. καταγραφή κίνησης), και ούτε καν πλήρης όρος αφού υπονοεί το 3-D.

    Αυτό που έγινε είναι πρωτοποριακό και συγκεκριμένες λεπτομέρειες δεν υπάρχουν και είναι και δύσκολο να διακριθούν. Σίγουρα υπάρχουν δισδιάστατα σετ, τρισδιάστατα σετ και "actors" στην ίδια πολυπλοκότητα των διαστάσεων. Τελικά όλο αυτό πέρασε προφανέστατα από toon-shading και στη συνέχεια και από επιπλέον επεξεργασία για να μοιάζει εντελώς δισδιάστατο και ζωγραφιστό. Με άλλα λόγια έφαγε rotoscoping.

Copyright © 2012 Movies for the Masses, Challenging common sense since 2004. Your ticket is
Contact us at moviesforthemasses@gmail.com. Subscribe by RSS or E-mail.