Με αφορμή τον Danny Boyle που σβήνει τον ήλιο στις βρετανικές αίθουσες αυτές τις μέρες (και προκαλεί μουρμουρητά στα διεθνή Μέσα με την επανένωση του cast του Trainspotting για την κινηματογραφική μεταφορά του λογοτεχνικού του sequel, Porno, και στα εγχώρια με την κεκαλυμμένη καμπάνια της Odeon για το Sunshine), οι κινηματογραφιάδες της Λονδρέζικης Daily Telegraph μαζέψαν το black jack της βρετανικής σκηνοθετικής παράδοσης.
Η πρωτοκαθεδρία του Hitchcock στην λίστα θα σου φαίνεται απολύτως φυσιολογική με την πρώτη ματιά, εκτός αν είσαι κι εσύ απ' αυτούς τους Άγγλους που θεωρούν τον ναυπηγό του suspense πολύ αμερικάνικο για τα γούστα τους. Ο επίσης αντιπαθής στην συλλογική βρετανική συνείδηση, Charlie Chaplin, βρίσκεται στη δεύτερη θέση, ενώ ο ματάκιας Michael Powell, ο David Lean της Αραβίας κι ο Nicolas Roeg με την κόκκινη κουκούλα, κλείνουν μια πεντάδα σκηνοθετών που η δική τους φιλμογραφία και μόνο, προσφέρει ένα χορταστικότατο κινηματογραφικό course.

Από 'κει και κάτω, ανάμεσα σε πεθαμένους γίγαντες όπως ο Carol Reed (#6) κι ο John Schlesinger (#13), ποζάρουν τα στανταράκια Stephen Frears (#10), Mike Leigh (#19) και Ken Loach (#17) ως εκπρόσωποι της μεσήλικης γενιάς, μαζί με τους νεαρότερους Danny Boyle (#14) (προφανώς) και Michael Winterbottom (#12) (hell yeah). Ο ατέλειωτος sir Ridley Scott (#11) ξεχωρίζει ως ακομπλεξάριστο ξεκάρφωμα, χωρίς βέβαια τον αδερφό του, Tony, ενώ στο μοντάζ για κάποιο λόγο κόπηκαν ο Alan Parker κι ο αναμορφωτής Peter Greenaway. Δόξα τω Θεώ πάντως, οι συνθέτες της λίστας κατάφεραν να κρατήσουν εκτός 21άδας τον Anthony Minghella και τον Kenneth Branagh, οι οποίοι φημολογείται ότι ετοιμάζουν αντεπίθεση με δεκαπεντάωρη εκδοχή της Δυναστείας σε σαιξπηρικό στίχο.

Ο Edward Norton είναι ο νέος Eric Bana σύμφωνα με την είδηση που ακούγονταν πρωταπριλιάτικη εδώ και κάποιες μέρες στα φόρα του IMDb αλλά επιβεβαίωσε πριν πεντέξι ώρες το Variety και από τότε γυρνάει στα internets ως πράσινος γίγαντας σε κρίση καταστροφικής μανίας.

O Stanley Kowalski (ή Travis Bickle αν προτιμάς) της γενιάς X θα υποδυθεί τον πασίγνωστο τηλεοπτικό ήρωα Bill Bixby που όταν του γρατζούνιζες το αμάξι μετατρέπονταν σε Lou Ferrigno (πράσινο εκείνη την εποχή εξαιτίας του ότι έχανε όλους τους τίτλους Μίστερ Κόσμος από τον Schwarzenegger). Το σχετικό σήριαλ μεταφέρθηκε με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη το 2003 και ο πρωταγωνιστής της μεταφοράς, ο προαναφερθείς Eric Bana, κατάφερε να συνδέσει επί σειρά ημερών το όνομά του με την ευαισθησία στο ξύρισμα. Αλλά μετά από μια ολόκληρη ταινία οι κάτοχοι των δικαιωμάτων του franchise έκριναν ότι χρειάζεται το ολντσπάις φρεσκάρισμα που επέφερε το ριμπούτ σε ήρωες (τύπου James Bond, για παράδειγμα) με μικρότερη κινηματογραφική ιστορία.

Η νέα τους επιλογή έχει φυσικά μεγάλο ανάλογο παρελθόν στην ευθιξία τη σόλο πυγμαχία και τις διχασμένες προσωπικότητες, από το πέρασμά του σε ταινίες όπως το American History X (1998), το Fight Club (1999) και το Death to Smoochy (2002).

Μετά τη σκήνευση των (καραμέτριων) τραγουδιών από τα Dreamgirls (2006) στα φετινά Όσκαρ, ο John Travolta που παρουσίαζε τη σχετική κατηγορία, σχολίασε ότι λατρεύει τις γεματούλες που στέκονται μπροστά σε μια κάμερα και τραγουδάνε με τη καρδιά τους, αλλά δε θέλει να μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του.

Κάποιοι δε πιάσανε το αστείο, κάποιοι πιο ενημερωμένοι είπαν ότι βγήκε επιτέλους από τη ντουλάπα. Κάποιοι ήδη περίμεναν, αφού η Queen Latifah συμπαρουσίαζε και το You Can't Stop the Beat έπαιζε στο φόντο, ότι θα έλεγε και τίποτα για να προωθήσει το προαλειφόμενο για τις επόμενες βραβεύσεις μιούζικαλ στο οποίο (το μάντεψες) παίζει μια γεματούλα (προς το γεματάρα) που ξελαρυγγιάζεται. Προαλειφόμενο από τα ονόματα των Craig Zadan and Neil Meron, υπογραφές στη παραγωγή του Chicago (2002) και διαλεχτούς της New Line να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη μια μουσική παράσταση που σκούπιζε τα Tonys την ίδια περίοδο που αυτοί κράταγαν ομπρέλα για τη βροχή από χρυσά αγαλματάκια. Μια μουσική παράσταση βασισμένη στο καρακάλτ Hairspray (1988) του John Waters, με μια χαρωπά στρουμπουλή πιτσιρίκα να ονειρεύεται και να καταφέρνει να γίνει χορεύτρια σε τιβί σόου, και τη Divine (στον τελευταίο της ρόλο, λίγο πριν πεθάνει) να παίζει τη χαρωπά στρουμπουλή μάνα της.

Το προαλειφόμενο δε φαίνεται να απασχολεί και πολύ τη "παλιότερη και πιο πετυχημένη" ανεξάρτητη εταιρεία, βέβαια. Το χριστουγεννιάτικο τίζερ --και χειρότερο ever σαν επιστροφή σε εποχές ανακοίνωσης ονομάτων-- είχε αποκαλύψει επίσημα ότι η New Line σκοπεύει να βγάλει τη Λακ κατακαλόκαιρο. Ο αντι-προγραμματισμός σε μπλοκμπαστεριές και κωμωδίες του Adam Sandler έχει ήδη καταενθουσιάσει τους αιθουσάρχες, διανομείς και λοιπούς βιομηχάνθρωπους στη φετινή ShoWest. Και βλέποντας το footage που τους δείξανε, ανάμεσα σε ολόκληρη παράσταση, δε τους δίνεις και πολύ άδικο.

Το montage βγήκε στο Yahoo! Movies. Η ταινία έχει δικό της, εξαιρετικό, Hairspray Blog.

Ένας ειδικευμένος ελεύθερος σκοπευτής σε απόσυρση, αναλαμβάνει συμβουλευτικό ρόλο σε μια υπόθεση πιθανής απόπειρας δολοφονίας κατά του Αμερικάνου Προέδρου. Αλλά βρίσκεται κυνηγημένος αποδιοπομπαίος τράγος της ιστορίας, αφού η συνομωσία ήταν να του τη φορτώσουν.Έχοντας στρώσει από νωρίτερα, η Paramount έρχεται πρώτη, με πρωταγωνιστή τον οσκαρο-υποψήφιο Mark Wahlberg, να παρουσιάσει ταινία εφαρμογής του νέου χρυσού κανόνα του Χόλιγουντ που επιβάλλει τη συμμετοχή πεντέξι συντελεστών του Πληροφοριοδότη (2006) σε κάθε παραγωγή που σέβεται τον εαυτό της. Και όπως θα κατάλαβες από τα αστεράκια, η συγκεκριμένη είναι όντως πάνω από το μέσο όρο του είδους. Βασισμένη στο βιβλίο κριτικού (ω ναι) της Washington Post με τίτλο Point of Impact και χρονιά έκδοσης το 1993, και σκηνοθετημένη από τον Antoine Fuqua του Training Day (2001) παραδίδει ότι θα περίμενες. Σχηματικούς χαρακτήρες, θεωρίες συνομωσίας, άφθονη δράση και απίθανα ξεμπερδέματα. Και κάτι παραπάνω στην υποδειγματική και υποδειγματικά συγκρατημένη ερμηνεία του πρωταγωνιστή, τις κυνικές και υποδειγματικά ασυγκράτητες ατάκες (και όχι μόνο) για τα συμφέροντα πίσω από τα "δημοκρατικά" προφίλ, την απρόβλεπτη ροή για δυο ολόκληρες ώρες και την ανατροπή των παρόμοιων ραμποειδών προτύπων του '80.

Χωρίς να είναι και τίποτα που δε χάνεται, σέβεται και με το παραπάνω το χρόνο και το χρήμα σου.

Θύμα νεαρού δημοσιογράφου τηλεοπτικής εκπομπής με φάρσες, αρπάζει το δόλωμά του, ένα πιστόλι, και τρέχει στο χωριό του στην Πίνδο. Ο δημοσιογράφος τον ακολουθεί ως εκεί για να πάρει πίσω το πιστόλι, και μπλέκει σε μια ιστορία με φαντάσματα, κυνηγούς θαμμένων θησαυρών, και προκαταλήψεων απ' αυτές που επιβιώνουν στις απομονωμένες επαρχίες.Μένοντας μακριά από φολκλορικές κορώνες, ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος καταφέρνει να ζωντανέψει με μαγευτικό τρόπο το επαρχιακό σκηνικό του, και να φέρει τον στοιχιωτικό χαρακτήρα του στο προσκήνιο των πρωταγωνιστών του, ηλεκτρίζοντας την εικόνα με μια νοσταλγία μάλλον ανακουφιστική παρά ενοχλητική. Κι αυτό θα το διαβάσεις παντού για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία --που του χάρισε το Β' Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, και το Βραβείο Κοινού στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης-- γιατί είναι βασικά το μεγαλύτερο κατόρθωμά της. Μαζί με την ικανότητα του σκηνοθέτη να χειρίζεται ανά διαστήματα με ιντριγκαδόρικο τρόπο τους τέσσερις κεντρικούς χαρακτήρες του, αν μη τι άλλο στις αλληλεπιδράσεις τους με τους δευτερεύοντες. Γιατί στις μεταξύ τους διαδράσεις, η ανεπάρκεια στη συνοχή του σεναρίου γίνεται σύντομα αφόρητη, με την ταινία να χωρίζεται σε τρία τουλάχιστον κομμάτια, αρκετά αργόσυρτα για να ξεχνάς πότε ξεκίνησε το ένα και γιατί δεν τελείωσε το άλλο, και αρκετά αδιάφορα ώστε να μην πολυκαίγεσαι για κανένα τους, μέχρι η ελλιπής κορύφωση να σε κάνει να ξεχάσεις ακόμα και τι σου άρεσε στην αρχή. Μερικές αδυναμίες σε συμβολισμούς και κλισέ απεικόνισης δεν βοηθούν, ενώ η ανεπάρκεια του Τότσικα στον ρόλο-κλειδί του, παραμένει ασαφές αν οφείλεται στον ίδιο το ρόλο ή στον ερμηνευτή που αφήνει τον άγουρο Νικόλα Αγγελή να του κλέβει όσες σκηνές μοιράζονται. Στα θετικά σημείωσε πάντως και την συγκρατημένη ερμηνεία της Ελένης Βεργέτη, που στην πρώτη της μεγάλου μήκους εμφάνιση, είναι η πιο ενδιαφέρουσα χαριτωμενόφατσα που έχει σκάσει μύτη στο πανί, από Ιωάννα Παπά κι έπειτα.

Ένας αγρότης πηδιέται με την αγρότισσα της διπλανής φάρμας. Η οποία κάνει σχέση και με έναν άλλον, στα διαλείμματα της εξυπηρέτησης και του υπόλοιπου αντρικού πληθυσμού της περιοχής. Οι δυο βασικοί ορεξάτοι πάνε στον πόλεμο.
Το βραβείο της επιτροπής του περσινού φεστιβάλ των Κανών στον Bruno Dumont δεν ήταν το πρώτο σε ένα εξελισσόμενο σε από τα αγαπημένα παιδιά του. Εξελισσόμενο αργά, με τρείς μνείες σε μια δεκαετία, όσο και τα πλάνα που αποτελούν το προσωπικό του στιλ. Στιλ μοναδικό που επιπλέον συμπεριλαμβάνει ερασιτέχνες ηθοποιούς, αδιευκρίνιστες τοποθεσίες, λακωνικά σενάρια και παγερή ματιά. Και όπως καταλαβαίνεις, μάλλον είναι μοναδικό γιατί δε θέλησε να το ακολουθήσει κανένας. Το πιο του χαρακτηριστικό βέβαια είναι ότι μπλέκει τους χαρακτήρες του με τα σκηνικά και φιλμάρει κατά κάποιο τρόπο μόνη της τη mise en scène, λεξούλα αγαπημένη των θεωρητικών και εξυπηρετική όσο και η αγρότισσα στις ορέξεις του καθενός (βλ. έχει ότι έννοια θες, κυρίως τι συμβαίνει πιο πίσω από το μπροστά). Το ίδιο εξυπηρετικοί είναι και οι συμβολισμοί του, έντονοι αλλά ανοιχτοί σε ερμηνείες.

Στη συγκεκριμένη ταινία ο συμβολισμός είναι πιο προφανής από τις προηγούμενες. Όλοι είναι ζώα, διαφορετικών ειδών. Και η διάρκεια εξαιρετικά περιορισμένη στα ενενήντα λεπτά. Άρα είναι και η πιο προσιτή δουλειά του δημιουργού σε όσους, λίγους, μπορεί να ενδιαφέρονται. Αλλά δυσκολεύεται ιδιαίτερα στο κομμάτι του πολέμου, είτε από προϋπολογισμό ή από απειρία. Στις φάρμες πάλι, καλά τα πάει.

Θυμωμένος απ' την απιστία τη γυναίκας του βακτηριολόγος, την παίρνει εκβιαστικά μαζί του από τη Σανγκάη του 1920 στη μέση μιας επιδημίας χολέρας στην επαρχία. Εκεί η κυρία μένει φυλακισμένη στην ανία της κι ο κύριος φτιάχνει μαρτίνι σε δοκιμαστικούς σωλήνες στα διαλείματα των προσπαθειών του να σώσει τους νοσούντες. Ενώ εμείς περιμένουμε την αγάπη τους να ωριμάσει.Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Sommerset Maugham, το σενάριο του Ron Nyswaner είναι το τρίτο που προσεγγίζει την συγκεκριμένη ιστορία δυτικών που πνίγουν τη μιζέρια τους στην υγρασία της Ανατολής. Και παρ' ότι είναι το πιο τολμηρό (μιας και τα δυο πρώτα είχαν γίνει γραφτεί στα μέσα του '30 και του '50), δεν παύει να είναι φτιαγμένο με τη στόφα του παλιού Hollywood. Τουτέστιν, αργοί ρυθμοί, αδρά σχηματισμένοι χαρακτήρες με ελάχιστες και σπασμωδικές παρεκκλίσεις απ' τις νόρμες, πομπώδεις διάλογοι και βολική πορεία προς τα ασφαλή συμπεράσματα. Αυτό που δεν πιάνει ωστόσο, είναι ο συναισθηματικός πυρήνας της ιστορίας, που μένει ψόφιος σε όλη τη δίωρη διάρκεια της ταινίας, προσφέροντας μηδενική συγκινησιακή φόρτιση σε ένα love story που παρακαλάει για μερικές σπίθες. Δεν βοηθάει και η ανύπαρκτη χημεία του πρωταγωνιστικού ζεύγους, όσο κι αν ο Norton και η Watts προσπαθούν με καλοζυγισμένες ερμηνείες να δώσουν παλμό στους χαρακτήρες τους. Ενώ ο John Curran δεν μπορεί να κρύψει την ψύχρα της ταινίας πίσω απ' τα εντυπωσιακά πλάνα της κινεζικής εξοχής και να γεμίσει τον νεκρό χρόνο με τον τρίτο χαρακτήρα που παίζει σε σωστές δόσεις το πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο της εποχής.

Νεαρός graphic novelist που ψάχνει έμπνευση στο Βουκουρέστι για το νέο του βιβλίο για λυκάνθρωπους, εντελώς συμπτωματικά ερωτεύεται την μέλλουσα βασίλισσα της ντόπιας αγέλης λυκανθρώπων, και ξεκινά μια ιστορία Ρωμαίου και Ιουλιέτας με πολύ τρεχαλητό και φασαρίες.Οι παραγωγοί του Underworld (2003), πήραν βιβλίο εφηβικού τρόμου που απαγορεύτηκε από αρκετές εφηβικές βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο, και το μετέτρεψαν σε προεφηβική ταινία ρομάντζου, που δεν απαγορεύθηκε από καμία αίθουσα ανά τον κόσμο. Αν και θα έπρεπε. Και δεν χρειάζεται να σου το πω εγώ. Απ' τους τριτοκλασάτους νεαρόφατσους ηθοποιούς, το φορεμένο στόρι, τους γελοίους φακούς επαφής, τη μεταμόρφωση των ανθρώπων σε λύκους (όχι λυκάνθρωπους) μέσω φωτεινού blur, και το Stand My Ground στο soundtrack, αντιλαμβάνεσαι ότι μιλάμε για παραγωγή που παραμένει φτηνή κόβοντας ακόμα και τα βασικά ψηφιακά, βασισμένη σε σενάριο ψαρεμένο απ' τα αζήτητα, σκηνοθετημένο σχηματικά, με στόχο την Σαββατιάτικη μεσημεριανή ζώνη, ή τουλάχιστον το κοινό που θα μπορούσε να δει ταινία λυκανθρώπων κατάλληλη για ανήλικους. Κι αυτά απ' το trailer μόνο. Αν δεις και την ταινία, θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις τους κιτσάτους τρίτους ρόλους, μια φιξιόν underground εκδοχή του clubbing του Βουκουρεστίου, την αγέλη λυκανθρώπων αποτελούμενη από ημίγυμνους eurotrash νεολαίους, και το αρλεκινίστικο PG 13 ρομάντζο σε όλο του το μεγαλείο, και να απορήσεις πώς διάολο αυτή η ατσούμπαλη κι αδέξια ιερόσυλη B-μουβιά που διασύρει το κουφάρι του genre, κατάφερε να ξεφύγει απ' το straight to DVD πεπρωμένο της.

Τη πιο δοκιμασμένα αποτελεσματική συνταγή, ακολουθεί και η Halle Berry με τη ζαρτιερο-φωτογράφισή της στο Esquire για να προωθήσει το Perfect Stranger (2007) που από σήμερα αρχίζει να σκάει μύτη στις αίθουσες όλου του πλανήτη (και στην Ελλάδα από την άλλη βδομάδα).

To θρίλερ που τη θέλει undercover δημοσιογράφο να.. πλησιάζει έναν επιχειρηματία για να αποδείξει ότι σκότωσε τη φίλη της, έχει ψιλοθαφτεί από τους κριτικούς και μάλλον δε θα το σώσει ούτε το περουκίνι του Bruce Willis (που τουλάχιστο δε χρειάζεται τόση προσπάθεια να κάνεις ότι δε το βλέπεις όση για τις κατά καιρούς τρίχες του Nicolas Cage), ούτε οι φήμες για καυτές λεσβιακές (και όχι μόνο) σκηνές. Αλλά η κάτοχος συγκεκριμένου χρυσού αγαλματιδίου που πιθανότατα καθαρίζει καθημερινά με τη γλώσσα όπως και το πρόσφατο αστέρι της στο Walk of Fame, μάλλον έχει επενδύσει πολλά στο φιλμ για να κόψει λίγο τη κατηφορική κλίση στη καριέρα της. Κρίνοντας από τα ολοένα και πιο αβυσσαλέα ντεκολτέ και τις ολοένα και πιο προχωρημένες προσωπικές αποκαλύψεις της, βδομάδα με βδομάδα.

Ο Μίστερ Μπιν κερδίζει, σε εκκλησιαστική λοταρία, ένα ταξίδι στις Κάνες. Η Γαλλία δεν έχει καμία ελπίδα.Είναι κρίμα (για να μη πω τίποτα χειρότερο, τέτοια περίοδο) που ο "Έλληνας μεταφραστής" αγνόησε τη κατακαραπροφανέστατη αναφορά του αγγλικού τίτλου στις Διακοπές του κυρίου Ιλό (1953) και την έκανε αναφορά στο Τρελό Θηριοτροφείο Πάει για Διακοπές (1983). Όσο "κρίμα" είναι και το "τυπικό βρετανικό χιούμορ" που χρεώνεται συνήθως στο χαρακτήρα-δημιουργία του Rowan Atkinson, όταν οι επιρροές του είναι ο Monsieur Hulot, ο Pee-wee Herman και οι κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου. Επιρροές που είναι η τάβλα πάνω στην οποία περπατάει θεματικά η ταινία, πάνω από τον ωκεανό των έξτρα αναφορών σε εικόνες της ποπ κουλτούρας που μαζεύει στο άλμπουμ του ο (ψιλοάγνωστος) σκηνοθέτης Steve Bendelack. Μ' άλλα λόγια, στη μισή τουλάχιστο διάρκεια αναρωτιέσαι αν θα πέσουν μηνύσεις για εικονο-κλοπή, και το μόνο που περιμένεις είναι άλλη μια σπαστική ξερή χωρίς νόημα ανατροπή στιλ εκεί-που-πάει-να-μπει-στο-λεωφορείο-αρχίζει-να-κυνηγάει-μια-κότα.

Εκεί-που-είσαι-έτοιμος-να-πλακώσεις-το-βρίσιμο όμως, όλα τα κομμάτια πάνε σα στρατιωτάκια στη θέση τους. Και αρχίζεις να εκτιμάς την ολική επαναφορά του ανθρώπου που είναι φασόλι, από τις αμερικανιές και τις πολυλογίες του Bean (1997) και τις ιδιοτελείς ραδιουργίες της σειράς, στις ρίζες της απολαυστικής ενίοτε γλυκιάς και λεπτομερέστατα μελετημένης κωμωδίας του Tati. Όπως λοιπόν πίσω από το κουφό σεναριακό credit του Simon McBurney κρύβεται το Théâtre de Complicité, έτσι και πίσω από τις μπουφοειδείς φάτσες του Μπιν κρύβεται ένα μεγαλειώδες εμπνευσμένο χιουμοριστικό φινάλε. Που λίγο πολύ ξανανακαλύπτει την οικογενειακή κωμωδία σε ευρωπαϊκά χωράφια, εκεί που σκουπίζει και τα ταμεία αυτές τις μέρες.

Μετά από πολύ σιγοψήσιμο, που έφτανε στην υποψία ότι σκόπευε να βγάλει όλη τη ταινία online σα φωτορομάντζο σε συνέχειες, ο Rob Zombie σερβίρει στο Yahoo! Movies το ορεκτικό για τη δικιά του αναπαράσταση του Halloween (1978) του John Carpenter. O Michael Meyers ετοιμάζεται για τη νέα Νύχτα με τις Μάσκες λοιπόν, την ώρα που όλοι οι Δυτικοί ετοιμάζονται για τη νύχτα με τα κεριά.

Πάντως, η έξοδος του δεύτερου εικονικού μασκομούρη σφαγέα με μπανάλ προτίμηση σε τρυφερή νεανική σάρκα (μετά τον Leatherface φυσικά), δε θα γίνει τον παραδοσιακά τρομομήνα του Halloween (βλ. Οκτώβρη), αφού τον έχουν κλείσει πιο φρέσκες κλοουνομούρικες γιγαντιαίες προνομιακές αλυσίδες (βλ. Saw). Και ποιες ακριβώς στάσεις αναψυχής θα περιλαμβάνει (η έξοδος), πέρα από την αναβίωση των σκηνών καταδίωξης λαχταριστής γκομενίτσας από σαλιγκαροκίνητο μαχαιραφόρο, δε ξεκαθαρίζει το τρέιλερ που κόπηκε από σκηνές των πρώτων γυρισμάτων σύμφωνα με το σχετικό blog του Zombie. Άρα προς το παρόν σημείωσε ότι ο σκηνοθέτης δηλωμένα θέλει να επικεντρωθεί στον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα, και οι αξιοπρόσεκτες σκηνές βασανισμού ποντικιών θα είναι και στη ταινία και δε τις έχωσε η Dimension για μπαχαρικό (όπως διαβόητα έκανε στο τρέιλερ του ριμέικ του Black Christmas του Bob Clark που σκοτώθηκε πρoχτές).

Αν πάλι θες να επικεντρωθείς στις ατελείωτες συζητήσεις για τη μάσκα ή το draft του σεναρίου που κυκλοφορεί στα internets, ο γκούγκλης είναι ο φίλος σου όπως λένε.

Η μηχανή που φτιάχνει ο Lewis, ορφανό με ταλέντο στις εφευρέσεις, για να προβάλει στην οθόνη της την τελευταία ανάμνηση που έχει απ' το πρόσωπο της μητέρας του, γίνεται αφορμή να ταξιδέψει στο μέλλον, και να προσπαθήσει μαζί με την οικογένεια Robinson, να σταματήσουν παρανοϊκό κακό που θέλει να σβήσει την ιστορία του μεγαλύτερου εφευρέτη που θα γνωρίσει ποτέ ο κόσμος.Η σημασία της οικογένειας, της φιλίας και της εμπιστοσύνης είναι οι αξίες που τυλίγει σε φιόγκους η Disney στο καινούριο της animation, μαζί με λίγο από πίστη στον εαυτό σου και αποφασιστικότητα όταν πρέπει να αντικρίσεις το μέλλον. Απ' αυτήν την τελευταία έφερε μπόλικη μαζί του ο John Lasseter όταν τοποθετήθηκε επί κεφαλής του τμήματος κινουμένων της Disney, και έσωσε, απ' ό,τι λέγεται, το συγκεκριμένο project απ' την καταστροφή. Πόσο βαθιά έβαλε το χεράκι του βέβαια παραμένει τόσο αδιευκρίνιστο, όσο ασαφείς είναι οι αναφορές ότι μαζί με την ομάδα του έστειλε μια σειρά από σχόλια για ριζικές διορθώσεις στο σενάριο και την απεικόνιση, με το που έφτασε στα καινούρια του γραφεία.

Πάντως τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι οι Robinsons έχουν το πιο ενδιαφέρον, περίεργο και αξιαγάπητο σχέδιο στους χαρακτήρες, απ' ό,τι έχει βγάλει η Disney τα τελευταία χρόνια --με την εξαίρεση, φυσικά, του The Incredibles (2004). Τα γύρω-γύρω, βέβαια, είναι απλώς σκηνικά, και κινούνται απ' το χαριτωμένο στο αδιάφορο, αλλά όχι ότι θα έχεις και πολύ χρόνο να το προσέξεις, με τέτοια υπερκινητικότητα που έχει πέσει στο στόρι. Το οποίο έχει μπόλικες νευρικές και κεφάτες εναλλαγές για να κρατήσει τους νεαρούς θεατές στη θέση τους, και αρκετές αναφορές στην πρώτη βαθμίδα λαϊκής αποδοχής της ελληνικής ποπ κουλτούρας (διάβαζε Παρά Πέντε) στην ελληνική έκδοση, για να νιώσουν αυτή τη σπάνια κινηματογραφικά φάση του inside joke. Η οποία τον 20-25άρη μπορεί να τον κάνει να φρίξει λίγο, μαζί με τη ρηχότητα στην πληθώρα των βοηθητικών χαρακτήρων, και την απειλή που δεν νιώθεις, στο κακό που προσπαθούν να αποσοβήσουν οι ήρωες. Το άνισο σύνολο κομματιών που δεν πολυδουλεύουν μεταξύ τους, είναι πάντως αρκετά κεφάτο και συγκινητικό, ή τουλάχιστον τόσο όσο χρειάζεται για να φύγεις απ' την αίθουσα μ' αυτό το γουτσουγούτσου στο στομάχι.

Ο καλύτερος τρόπος για να δεις Τα Φαντάσματα του Γκόγια είναι σα μπαστάρδεμα Buñuel με Monty Python. Η ιστορία είναι περιφερειακή υπόθεση και εξυπηρετεί τους συμβολισμούς και η Ιστορία είναι το φόντο και εξυπηρετεί την υπερβολή.
Νανά νανά νανά η νεαρή αθώα μοντέλα του βασιλικού ζωγράφου κατηγορείται άδικα από την Ιερά Εξέταση, η οικογένειά της προσπαθεί να τη σώσει από τη πυρά γιατί δεν έφαγε χοιρινό σε μια ταβέρνα (δε κάνω πλάκα), και εκεί που κορυφώνεται η αγωνία γκαγκάν στη μέση της ατάκας μπουκάρει στο σκηνικό η Γαλλική Επανάσταση (εξακολουθώ να μη κάνω πλάκα). Ακολουθούν κι άλλες ανατροπές που ακολουθούν τον μπουνουελικό σουρεαλισμό και προσπαθούν να διαχωρίσουν τις ανθρώπινες πράξεις και αδυναμίες από τις ιδέες που (υποτίθεται) υπηρετούν. Χωρίς έκπληξη αφού στο σενάριο έχει βάλει το χεράκι του, όπως και σε άλλες εκατόν τριάντα ταινίες (μιλάω σοβαρά μη το επαναλαμβάνω συνέχεια), ο Jean-Claude Carrière που είχε ξεκινήσει να το γράφει πριν τριάντα χρόνια για τον Buñuel. Ενώ στο μίγμα έχουμε και κάποια από τα σήματα κατατεθέντα του σκηνοθέτη της Φωλιάς του Κούκου (1975), του Amadeus (1984) και των The People vs. Larry Flynt (1996). Χαρακτήρες που σπρώχνονται στη παράνοια και καθορίζονται έμμεσα από αυτούς που συναναστρέφονται και εναντιώνονται, για παράδειγμα.

Τώρα που οδηγούν όλα αυτά μη περιμένεις να σου πω, και δεν είναι και το ζητούμενο όπως είπα από την αρχή. Το ζητούμενο είναι αν οι φαινομενικά μεγάλες αδυναμίες της ταινίας είναι by design (ή όχι). Η Portman τη μια στιγμή κοντεύει να λυθεί στα γέλια ενώ υποτίθεται τη βασανίζουν φρικτά και την άλλη δέχεται τα χάδια στο κωλαράκι (και όχι μόνο) του ιεροεξεταστή με απαράμιλλη αθωότητα και λαχτάρα. Ο Bardem φτύνει τις ατάκες στα Αγγλικά με ύφος Edmund Blackadder αλλά είναι εξαιρετικός στο mute. O Skarsgård μοιάζει να παίζει σε ταινία του Trier με ότι αυτό συνεπάγεται. Εσύ αν σταματήσεις να περιμένεις κάτι συγκεκριμένο (και δη και Αμαντέους νο. 2 ή τη Natalie γυμνή όπως όλο το δίκτυο) θα την εκτιμήσεις και περισσότερο. Το λένε και προκατάληψη και αυτό διαπραγματεύεται η ταινία. Μάλλον.

Μια μοναχική γοητευτική πολεμίστρια, αναλαμβάνει να βρει τον τελευταίο απόγονο της βασιλικής γενιάς και να τον προστατέψει από ομάδες δολοφόνων, για να επανέλθει ασφαλής στο θρόνο του, και να αναλάβει την αντίσταση των Κορεατών απέναντι σε αιμοδιψείς εισβολείς.Βασισμένος στα αμφιβόλου αξιοπιστίας ιστορικά αρχεία της χώρας του για την εποχή, ο Κορεάτης σκηνοθέτης στη δεύτερη απόπειρά του γύρισε στην απαρχή περίπου των αγαπημένων του Xia πολεμιστών (των ιπτάμενων μυστικιστικών ελαφροντυμένων αντίστοιχων των σαμουράι που είναι τόσο της μόδας μετά τον Τίγρη και Δράκο (2000)), και βρήκε μια ιστορία με μπόλικα περιθώρια για φιξιόν εμπλουτισμό και χώρο για την έμπνευσή του απ΄τον σεναριακό πυρήνα του Terminator (1984), αλλά με γυναίκα προστάτιδα του νεαρού VIP. Η αμερικάνικων προδιαγραφών απλοϊκή και προβλέψιμη δραματουργία του, τού εξασφάλισε ένα 30% χρηματοδότησης από την New Line Cinema, αλλά δεν θα το καταλάβαινες αν δεν σου το 'λεγα, αφού η ταινία αποτελεί πισωγύρισμα του είδους, τόσο στην απογυμνωμένη σκηνογραφία που ξαλαφρώνει την εικόνα από αποσυντονιστικά φρου-φρου, όσο και στα set-pieces δράσης που κυμαίνονται από ελαφρώς διασκεδαστικά σε εντελώς χιλιοειπωμένα. Η εμμονή του δημιουργού στην επανάληψη συγκεκριμένων κοντινών στα φρεναρίσματα με τις φτέρνες, οι κλισαρισμένοι χαρακτήρες (κορυφαίος ο τρίτος ρόλος του Ασιάτη wannabe Captain Sparrow) και η κούφια κλιμάκωση της σύντομης τελικής μάχης, επίσης δεν βοηθούν καθόλου, ένα project που αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον ως προσπάθεια πιο γήινης, pulp προσέγγισης της συγκεκριμένης μυθολογίας.

Κυκλοφόρησαν τα ξημερώματα, συντονισμένα, το trailer του Live Free or Die Hard (2007) στο Yahoo! Movies και του Die Hard 4.0 (2007) στη Fox International. Ίδια ταινία, άλλο όνομα, άλλα τρέιλερ και πάει λέγοντας, όπως είχαμε δει ήδη από το teaser. Αυτό θα πει να πουλάς σε διεθνή αγορά. Να πουλάς τις ίδιες απιθανοαπίθανες σκηνές που δεν ήταν και εμπορικό σου σήμα μέχρι τώρα, οπότε να χρειάζεται να θολώσεις λίγο τα νερά δηλαδή.

Η λίστα με τις ανατροπές στις λίστες, συνεχίζεται με τον εξορκισμό του Tom Cruise από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες και την αντικατάστασή του απ' τον επί έτη contender, Will Smith. Τουλάχιστον έτσι λέει το Newsweek, που έρχεται να καλύψει το κενό των λιστών του Premiere, μετά τον εξορισμό του περιοδικού στο internet.
Κι αν ο Fresh Prince έχει την τελευταία πενταετία αποδείξει ξανά και ξανά, ότι μπορεί να "ανοίξει" τα άπαντα, ξεπερνώντας είδη, φυλές και φύλα, με εγγυημένα τουλάχιστον τα πρώτα $40μύρια (ή, έστω, τα μισά σε αρτχαΐζουσες δουλειές σαν την τελευταία του) και να παραμένει αγαπητός ακόμα κι όταν πρωταγωνιστεί σε μπούρδες, η επιλογή του Johnny Depp για την δεύτερη θέση, φαίνεται λιγάκι παρακινδυνευμένη, αφού υποτίθεται ότι η κατάταξη βασίζεται σε κάτι παραπάνω από ωμή πρόσκαιρη boxoffice δύναμη. Η εικονική φιγούρα του Καπετάν Sparrow, τον έβαλε μεν σε ηγετική θέση ενός franchise αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά παραμένει στην ουσία η μόνη του εξωπραγματική επίδοση, με μόνο άνω των $50 εκατομμυρίων άνοιγμά του το Charlie and the Chocolate Factory (2005), που βγήκε ανάμεσα στα δυο επεισόδια των Πειρατών της Καραϊβικής, και αμέσως επόμενο νούμερο, τα $30 μύρια του Sleepy Hollow (1999). Το επερχόμενο Sweeney Todd (2007) βέβαια, φημολογείται ότι θα είναι η καλλιτεχνική δικαίωση που θα τον οδηγήσει ξανά στα Όσκαρ, και φαντάζομαι οι ενδοστουντιακές πηγές του Newsweek θα ξέρουν κάτι περισσότερο, αλλά μέχρι να τα δω, κρατώ τις επιφυλάξεις μου.

Τη λίστα συμπληρώνουν ο Ben Stiller δικαίως στην τρίτη θέση, με βέβαιη επιτυχία σε συγκεκριμένο κοινό, και ο Brad Pitt, στηριζόμενος πια κυρίως στα γερά του πόδια έξω από την Αμερική, και υποβοηθούμενος ίσως λιγάκι απ' τις... εξωσχολικές του δραστηριότητες. Ε και ο επί γης εκπρόσωπος των επουράνιων υποσχέσεων (κατά κόσμον Tom Cruise), εν τη σοφία και γενναιοδωρία του, αρκέστηκε στην πέμπτη θέση. Ο δε Tom Hanks, κατά πως μας ενημερώνει το άρθρο, έχει περάσει πια σε επίπεδο πάνω και πέρα από τέτοιες λίστες, το οποίο φαντάζομαι είναι κάτι αντίστοιχο του "έχει εξαϋλωθεί στους ουρανούς".

Την επί σειρά δεκαετιών αδιαμφισβήτητη παντοκυριαρχία του Star Wars στις λίστες των καλύτερων sci-fi ταινιών όλων των εποχών, κατάφερε να τσακίσει η σέκτα των fan fanatica ακολούθων του Joss Whedon, στέλνοντας στο Serenity (2005) στην πρώτη θέση σχετικού δημοψηφίσματος του SFX, του κορυφαίου βρετανικού περιοδικό για sci-fi και fantasy.
Κι έτσι απέδειξαν περισσότερο τι μπορούν να κάνουν ένα μάτσο πωρωμένοι με απεριόριστα clicks στη διάθεσή τους, παρά οτιδήποτε ιδιαίτερα σχετικό με την αξία του κινηματογραφικού spin-off του τηλεοπτικού Firefly. Μπορεί να μην ήταν αρκετοί ούτε για να κρατήσουν τη σειρά απ' το να εξαφανιστεί απ' τους τηλεοπτικούς γαλαξίες λόγω χαμηλών αποδόσεων, ούτε για να βοηθήσουν την ταινία να καλύψει το budget της στις εισπράξεις, οι ορκισμένοι ακόλουθοι είχαν όμως αρκετό χρόνο να οργανωθούν, όπως συνηθίζουν να κάνουν, και να σβήσουν τους αντιπάλους απ' το χάρτη, χαρίζοντας τον θρόνο της κορυφής και το 61% (!) των ψήφων στην ταινία του Whedon. Και κρατώντας σε εξευτελιστική απόσταση την εξαλογία του Lucas με ένα αστείο 28%.

Το ανθυποασήμαντο υπόλοιπο 11% μοιράζονται άλλοι συνήθεις ύποπτοι όπως το Blade Runner (1982/#3), το The Matrix (1999/#5), το 2001: A Space Odyssey (1968/#8), το The Terminator (1984/#9), και η πραγματική καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, το Alien (1979/#6). Το δημοψήφισμα φαίνεται ότι πήρε χαμπάρι κι ο Robert Zemeckis, και κατάφερε να κλείσει τη δεκάδα με το Back to the Future (1985). Φήμες ότι ο Joss Whedon μασουλάει (πάλι) το καπέλο του προσπαθώντας να βρει τρόπο όλους αυτούς τους μανιακούς ακόλουθους να τους μετατρέψει σε αξιοποιήσιμη πηγή χρημάτων, ελέγχονται ως ακριβείς.