Αμερικανός διάκονος ταξιδεύει στην Ιταλία για να μάθει πως τον κάνουν τον καλό τον εξορκισμό.

Το μόνο που θέλει ο καλός αρκουδοβασιλιάς του δάσους είναι να βγαίνει και καμιά φορά με τους κολλητούς του στα υπόλοιπα είδη. Όμως αυτοί έχουν και οικογένειες, και έτσι αυτός δοκιμάζει να αλλάξει θέσεις με τον αρσενικό πρωταγωνιστικού ζευγαριού περαστικού τσίρκου.

Γόνος γιατρών και πτυχιούχος αρχιτέκτονας, ο Ταϊλανδός σκηνοθέτης με το όνομα-σιδηρόδρομο που για τους Δυτικούς φίλους έχει κόψει σε Joe, δεν είναι ο τεχνοκράτης που θα σε προϊδέαζαν τα διαπιστευτήριά του. Και για να πεισθείς, αρκεί να ρίξεις μια ματιά στην έκτη μεγάλου μήκους ταινία του, ένα υπνωτιστικό ταξίδι μετενσαρκώσεων, ποτισμένο βαθιά από τα μεταφυσικά ρεύματα της κουλτούρας της χώρας του. Ένας παραισθητικός χορός ανατολίτικων αισθητικών, που τον έφτασε στην κορυφή του παγκόσμιου κινηματογραφικού κυκλώματος, όταν βραβεύθηκε με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Κανών τον περασμένο Μάη, απέναντι σε μεγαθήρια της από ‘δω μεριάς του πλανήτη, όπως ο Mike Leigh, ο Alejandro Gonzalez Innaritu κι ο Ken Loach.

Αφού σάρωσε τις Αργυρές Άρκτους για τις ερμηνείες στην ανδρική και στη γυναικεία κατηγορία, η ιστορία γυναίκας που αιτείται διαζυγίου στο ανδροκεντρικό Ιράν, πήρε πριν λίγη ώρα και τη Χρυσή Άρκτο καλύτερης ταινίας, όπως αναμενόταν όχι μόνο γιατί ολόκληρη η φετινή διοργάνωση φαινόταν αφιερωμένη στις κινηματογραφικές φωνές του Ιράν όπως εκπροσωπούνται απ’ την εξαντλητικά διαφημισμένη ταλαιπώρια του Panahi, αλλά και γιατί το Nader and Simin, A Separation, του Asghar Farhadi, ήταν η μόνη ταινία του διαγωνιστικού που κατάφερε να προκαλέσει ενθουσιασμό στους θεατές της, χωρίς το διχασμό που συνόδευε τις αντιδράσεις για το The Turin Horse του Béla Tarr, ή την αίσθηση αξιοπερίεργου της Pina του Wim Wenders.

Η δολοφονία αστυνομικού σε έρευνα για το εμπόριο παράνομων ορμονών για γελάδια, γίνεται η αφορμή να ξεδιπλωθεί αστυνομικό μυστήριο γύρω απ’ τη μαφία του εμπορίου κόκκινου κρέατος, σε μια ευπρόσδεκτη επιστροφή των φλαμανδικών διαλέκτων στο σκοτεινό νουάρ, που σε φωτογραφία του ελληνικής καταγωγής και βέλγικης ανατροφής Νικόλα Καρακατσάνη (αδερφού του σκηνοθέτη Δημήτρη), μάζεψε ουρανούς από αστέρια κριτικών και τσάκισε ταμεία στη χώρα του όταν άνοιξε στις αρχές του μήνα, λίγες βδομάδες πριν φτάσει στο Πανόραμα του Βερολίνου, ως η μία απ’ τις ελάχιστες αξιόλογες ταινίες που μπορούσες να πετύχεις στο φεστιβάλ της γερμανικής πρωτεύουσας φέτος. Όπως αντιλαμβάνεσαι, ο σκηνοθέτης Michael R. Roskam μίλησε στις Μάζες.

Το 1973, και τις τρεις κούρσες του αμερικάνικου ιπποδρομιακού Triple Crown τις κέρδισε μετά από 25 χρόνια το ίδιο άλογο, κάνοντας μάλιστα ρεκόρ που αντέχουν ακόμα και σήμερα σε δυο από αυτές.

Μια Βουλγάρα, μια Ρουμάνα και μια Ρωσίδα μπαίνουν σ’ ένα μπαρ προσπαθούν να περάσουν παράνομα τα ελληνικά σύνορα, κι όση θέληση κι αν έχουν δεν είναι απαραίτητα αρκετή για να τα καταφέρουν.

Εκείνος πάει επαγγελματικό ταξίδι με τη σέξι συνάδελφο. Εκείνη δέχεται την επίσκεψη του παλιού ονειρεμένου εραστή.

Τρεις μουσουλμάνοι στο Βερολίνο, προσπαθούν να βρουν χώρο για τις παραδόσεις τους στο κέντρο της σύγχρονης Δύσης.

Σαμουράι με κόκκινο παρελθόν, φτάνει σε πόλη όπου όλα είναι ροζ, ώσπου να εμφανιστούν οι φονιάδες με τα μαύρα.

Η ταινία είναι μια ανεκπλήρωτη ιστορία αγάπης, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο της Αλβανίας του σήμερα. Είναι ένας άνδρας και μια γυναίκα, οι σύζυγοι των οποίων είναι φυλακή και κάνουν επισκεπτήρια βάση ενός καινούριου νόμου που επιτρέπει ερωτικές επαφές μια φορά το μήνα. Η μέρα των συναντήσεων των δυο τυχαίνει να συμπίπτει, κι έτσι ενώ μέσα στη φυλακή κάνουν έρωτα με τους συζύγους τους, έξω απ' τη φυλακή αρχίζει κι αναπτύσσεται μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σ' αυτούς τους δυο ανθρώπους.

Όταν έκανα to Tropa de Elite (2007), η αστυνομία είχε προσπαθήσει να με αποτρέψει, η κυβέρνηση δεν μου έδινε άδεια για τους χώρους γυρισμάτων, οι αξιωματούχοι της BOPE με είχαν μηνύσει, και γενικά είχα δυσκολευτεί πολύ. Όταν όμως βγήκε στις αίθουσες, η δημοφιλία της ήταν τέτοια, που ώσπου να ξεκινήσω να ετοιμάζω τη δεύτερη, ήδη όλη η Βραζιλία ήξερε τον ήρωα και ήθελε να δει τη συνέχεια. Οπότε κανείς πολιτικός δεν θα προσπαθούσε να τη σταματήσει και να προκαλέσει τέτοια οργή στον κόσμο. Αλλά κι όταν έφτασε στις αίθουσες φοβόμουν μηνύσεις --είχα ετοιμάσει δικηγόρους, δηλαδή. Όμως άνοιξε Παρασκευή, και μέχρι τη Δευτέρα είχε κόψει 3 εκατομμύρια εισιτήρια. Ε, κανείς δε θα της πήγαινε κόντρα.

Οχτώ μήνες μετά το θάνατο του μικρού γιού τους, πατέρας και μάνα συνεχίζουν να έρχονται αντιμέτωποι με τη τυφλή ασπλαχνία της ζωής. Και συνεχίζουν.

Αντιμαχόμενες φατρίες από σπασιμοδιψή ζαρντινιεροαγαλματάκια, αποκτάνε το δικό τους απαγορευμένο τραγικό μπλε και κόκκινο ερωτευμένο ζευγάρι. Ζουμπαίο, Ζουμπαίο, γιατί να είσαι ο Ζουμπαίος?

Φτωχό αλλά ταλαντούχο κορίτσι, εγκαταλείπει την άχαρη, χωρίς μέλλον ζωή τής Iowa και ανοίγει τα φτερά της για LA. Εντελώς τυχαία βρίσκεται μπροστά σε ένα νεο-καμπαρέ, και μαγεύεται. Ξέρει πως εκεί βρίσκεται το όνειρό της.

Την ώρα που μια απ’ τις λιγότερο γνωστές εκδοχές της ιστορίας της Μεγάλης Βρετανίας, ηγείται της κούρσας για τα μεγαλύτερα βραβεία της σημαντικότερης κινηματογραφικής βιομηχανίας του πλανήτη, η λονδρέζικη εκδοχή του Time Out αποφάσισε και κάθισε να στήσει μια λίστα με τις 100 καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές της Γηραιάς Αλβιώνας. Κι επειδή δεν τους φάνηκε από μόνο του αρκετά μεγάλο σχέδιο το να καθίσουν να ταξινομήσουν τον τεράστιο όγκο τίτλων που έχει παράγει απ’ τη γέννηση της κινούμενης εικόνας, μια απ’ τις παραγωγικότερες χώρες της Ευρώπης, φρόντισαν να το κάνουν ακόμη μεγαλύτερο, αναθέτοντάς το σε 150 ολόκληρες προσωπικότητες του κινηματογράφου, από σκηνοθέτες όπως ο Sam Mendes, ηθοποιούς όπως η Sally Hawkins και κριτικούς όπως ο Peter Bradshaw, μέχρι παραγωγούς, ιστορικούς, προγραμματιστές και επαγγελματίες του χώρου γενικότερα. Το αποτέλεσμα είχε την ανατροπή του.

Αγόρι συναντάει κορίτσι όμορφο, έξυπνο, μορφωμένο, από σπίτι, και γκαστρωμένο από μπρατσαρά γκόμενο. Κάποια χρόνια μετά θα χωρίσουν φυσικά.